Barney's Version

Genre: Drama
Met: Paul Giamatti
Waardering: 4.5/5

Barney (Giamatti) is de eigenaar van `Totally Unnecessary Productions'. Hij maakt een slechte soap, die het al 30 seizoenen volhoudt. De soap heeft wat weg van een levende boeketreeks. Uit zijn werk gaat hij direct door naar z'n stamkroeg, Grumpy's Bar. Daar komt hij rechercheur O'Hearne tegen, die een boek over Barney geschreven heeft. O'Hearne is een soort Peter R. de Vries, eenmaal overtuigd van iemands schuld of onschuld gaat hij tot het uiterste om dat te bewijzen. Barney is ooit beschuldigd van de moord op zijn beste vriend, maar de zaak is toen nooit opgelost, omdat ze het lijk niet hebben kunnen vinden. Het verhaal van O'Hearne is één kant van het verhaal, Barney's Version de andere.

"You screwed over everyone you ever knew or cared about." zegt O'Hearne. Net als De Vries is O'Hearne niet bijzonder sympathiek en nogal zelfingenomen, maar hij heeft wel een punt. Barney leren we kennen als iemand die egoïstisch is, cynisch, lomp, zwartgallig en ongeïnteresseerd in de meeste mensen om hem heen. Hij is op verscheidene vlakken onuitstaanbaar, maar hij wekt vaak medelijden op en na een tijdje ga je Barney steeds meer waarderen. Zijn sarcasme, zwarte humor, vrouwenkeuze en zijn typische vrienden om hem heen creëren een persoonlijkheid zoals je die in film maar zelden ziet. Ondanks zijn schaamteloze rotstreken voel je sympathie voor Barney. Paul Giamatti is de uitgelezen kandidaat voor dit soort rollen, zoals hij eerder al in de fantastische film Sideways liet zien. 

De verklaring voor Barneys persoonlijkheid ligt, uiteraard, in het verleden. Beïnvloedt door vele mensen ontwikkelt Barney zich tot de persoon die we in de openingsscène zien, waar hij zichtbaar geniet van het stalken van de huidige man van z'n ex. Dat de man na Barneys nachtelijke telefoontje een hartaanval heeft gekregen kan hem niet echt interesseren. 

De vele personages die Barney gedurende zijn leven tegenkomt hebben allemaal karakter en krijgen genoeg tijd en dialoog om deze te ontwikkelen. Ze worden heel goed gespeeld door mensen als Rosamund Pike, Minnie Driver, Scott Speedman en Dustin Hoffman. Zijn 3 exen, zijn vader, zijn vrienden en zijn kinderen, allemaal zijn het min of meer herkenbare, tastbare personages die vaak ook nog heel grappig zijn. Scherpe en venijnige dialogen houden je geboeid gedurende de film. Het feit dat het verhaal, naast de vele geniaal geschreven dialogen en strak geregisseerde scènes, ook goed is, maakt dit een geweldige film.

Water For Elephants

Genre: Drama
Met: Robert Pattinson, Reese Witherspoon & Christoph Waltz
Waardering: 3/5

Het lijkt me naar om als B-acteur van een wereldwijd overschatte vampierenserie te moeten spelen naast Christoph Waltz, een levende legende in wording dankzij Quentin Tarantino. Natuurlijk redt Pattinson het niet, hij heeft immers in geen enkele noemenswaardige film gespeeld, maar het verschil tussen hem en de rest van de cast is toch nét iets te duidelijk en wat mij betreft is hier sprake van een miscast. 

Pattinson speelt Jacob, een dierenarts in opleiding die tijdens zijn eindexamen hoort dat zijn ouders zijn overleden tijdens een auto-ongeluk. Het is 1931, veel auto's zijn er niet en erg hard hebben ze vast niet gereden, maar desondanks zijn beide ouders dood. Jacob heeft opeens niks meer om voor te leven en komt via de trein terecht bij een reizend circus. Als dierenarts in spe krijgt hij al vrij snel een baantje aangeboden. Zonder een goede nieuwe act zal het circus op straat komen te staan en zal iedereen hun baan verliezen. Een zware last rust op zijn schouders, want hij moet een olifant temmen en trainen voor de nieuwe act.

De ster van de film is, hoe kan het ook anders, Christoph Waltz. Zijn acteerkunsten doen alle anderen verbleken. Waltz speelt August, de baas van het circus die een harde zakenman is, wat onvolwassen, wreed tegen de dieren en uit op succes. Hij wil maar één ding, en dat is zijn rechtstreekse circus-concurrent verslaan, de RingLings. De gesprekken met August, zijn monologen, zijn houding en gebaren en zijn altijd scherpe blik zijn een genot voor het oog. August is intrigerend, geloofwaardig, tastbaar, maar ook wreed en zonder mededogen. Vooral de ongehoorzame dieren moeten eraan geloven, tot afschuw van Jacob.

Jacob heeft een oogje op Marlena (Witherspoon), de vrouw van August. De chemie tussen de twee ontbreekt een beetje en Marlena als personage is wat vlak. De liefde straalt er nooit vanaf, misschien vermoedt ze dat Jacob een vampier is. Hoe dan ook, ik had regelmatig het idee dat er iets miste tussen Jacob en Marlena, zelfs wanneer ze onder flinke druk komen te staan. Dat gevoel overheerste de hele film. Je ziet wel wat het idee is van regisseur Francis Lawrence (I Am Legend & Constantine) en veel details kloppen. De authentieke behangetjes, de trein met stoomlocomotief, de kostuums, het is allemaal zorgvuldig gedaan. Ook het verhaal en plot zijn prima. De film duurt 2 uur, maar verveelt nooit. Helaas wordt het ook nooit echt aangrijpend en kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat met een betere acteur in de hoofdrol dit een hele goede film had kunnen zijn.

Dylan Dog: Dead of Night

Genre: Horror / Komedie
Met: Brandon Routh, Sam Huntington & Peter Stormare
Waardering: 1/5

Dylan Dog (Routh) is gebaseerd op een Italiaans stripboek. De film moet een cross-over zijn tussen horror en komedie, maar heeft het beoogde resultaat niet gehaald. De film is niet grappig en ook niet eng. En dan houdt het snel op.

De film opent met een weerwolf die de vader van Elizabeth (Anita Briem) heeft opgegeten. Elizabeth klopt aan bij Dylan, een privé-detective die zich specialiseert in de ondoden. Hij heeft een rijk verleden met zombies, vampiers en weerwolven, zo zal blijken. Op zijn kaartje staat: "No Pulse? No Problem!" Samen met Elizabeth gaat hij op onderzoek uit en al snel blijken de weerwolven en vampiers een oorlog uit te vechten. De vampier Vargas (Taye Diggs) is op zoek naar een artefact `The Heart of Belial', om voor eens en altijd de weerwolven onder leiding van Gabriel (Stormare) uit te roeien. Dylan moet daar een stokje voor steken.

Dylan is niet tof. Routh doet hard zijn best, maar de loze oneliners, slechte dialogen en arrogante gezichtsuitdrukkingen draaien Dylan de nek om. Het is gewoon een slechte acteur. Dylan zou een ervaren detective zijn die zijn hele leven al bezig is met de ondoden, maar zijn onkunde doet anders vermoeden. Is Dylan ook onsterfelijk? Hij kan in ieder geval heel wat hebben in de slecht geregisseerde en onoverzichtelijke actiescènes. Zijn sidekick Marcus (Huntington), die een gereïncarneerde zombie is, is gecast voor de grappen. "The condition is manageable", zegt Dylan tegen Marcus in het mortuarium. Marcus is zelden grappig en loopt het grootste gedeelte van de film te zeuren over het feit dat hij nu een zombie is. Dat is ook niet leuk, dat snap ik wel, maar ik hoef dat gemekker niet constant aan te horen.

Misschien wel het slechtste aan de film zijn de bijzonder schrale special-effects. De vampieren lijken zo te zijn weggelopen uit From Dusk till Dawn en bij de weerwolven kan je de plastic maskers zien zitten. Alleen de zombies zien er wel prima uit.

Wat de makers voor ogen hadden is duidelijk en horrorkomedies kunnen heel grappig zijn. Dylan Dog is dat zeker niet. Dylan Dog is een tergend slechte film geworden, zonder verhaal, leuke grappen of degelijk acteerwerk.

Ironclad

Genre: Actie-Avontuur
Met: Jason Flemyng, James Purefoy, Brian Cox & Paul Giamatti
Waardering: 2.5/5

Het is 1215, in Engeland. King John (Giamatti) voert het bewind en hij regeert met harde hand.  Belastingverhogingen, mislukte oorlogen en Johns wrede heerschap leiden tot aversie bij zijn onderdanen. King John wordt door zijn onderdanen verplicht om de Magna Carta te tekenen, een verordening waarin de macht van de koning aanzienlijk beperkt wordt. De koning kan na ondertekening niet meer zelfstandig beslissingen maken, want hij wordt gecontroleerd door 25 neutrale baronnen die de besluiten van John nietig kunnen verklaren.

King John vindt het maar niks dat zijn macht zo beperkt is. Hij betaalt een huurlingenleger om Engeland te heroveren van de baronnen. Dat leger komt uit Denemarken en wordt geleid door Tiberius (Vladimir Kulich). De baronnen gaan op hun beurt een alliantie aan met Prins Louis van Frankrijk. De `First Barons' War' is een feit en zal 2 jaar duren. King John en de rebellen vechten heel wat af. Een hoogtepunt in deze burgeroorlog is de belegering van Rochester, een strategisch gelegen kasteel ten oosten van Londen. "Our age has not known a siege so hard pressed nor so strongly resisted", schrijft een toenmalige historicus. De baronnen, onder leiding van Albany (Cox) hebben het kasteel in handen en King John met zijn Deense huurlingen gaat het kasteel belegeren. Tot zover de geschiedenis, met dank aan Wikipedia. Nu de film.

`Blood Will Run', zo luidt de poster. Ondanks een rijkdom aan beschikbaar historisch materiaal kiest de regisseur voor brute actie en bloederige gevechten. Het enorme zwaard dat onze grote vriend in zijn hand heeft gaat aanzienlijke snijwonden veroorzaken, kan ik u verzekeren. De regisseur deinst niet terug voor schreeuwende mannen met gapende wonden, bebloede muren, een kasteel dat bezaaid ligt met lijken en gruwelijke martelmethodes. Het politieke aspect is op de achtergrond wel aanwezig, maar is ondergeschikt geraakt aan het geweld. Historisch gezien lijkt de film redelijk accuraat, maar de rijke geschiedenis van Engeland wordt in Ironclad gereduceerd tot één groot slagveld. De film probeert wel meer te zijn dan alleen een actiefilm, door toevoeging van talrijke historische details. Helaas lukt dat maar zelden en zijn de personages mat en kleurloos, op King John na.

King John (Paul Giamatti)

John is een tiran, zeer gewelddadig en gelooft heilig dat hij Gods wil uitvoert. Giamatti, een geweldige acteur, maakt haast een karikatuur van de gedreven, listige en snel geïrriteerde koning. John geniet zichtbaar van het eerste moment dat de trebuchets het kasteel met grote rotsen bekogelen. Het lachen zal hem echter snel vergaan, want het kasteel is erop gemaakt om verdedigd te kunnen worden met slechts enkele soldaten.

Baron Albany, tempelier Marshall (Purefoy) en huurling Beckett (Flemyng) zijn 3 doorgewinterde veteranen die wel weten hoe ze een kasteeltje moeten verdedigen. Ze moeten het kasteel net zo lang in handen houden totdat Prins Louis arriveert. En die moet vanuit Frankrijk komen, dus dat gaat wel even duren.

 

De belegering is indrukwekkend, maar rommelig gefilmd. De CGI is soms wat nep, zeker wanneer kasteelmuren instorten. Ironclad is Hack 'n' Slash, zonder al teveel inhoud. Best vermakelijk, maar te oppervlakkig voor een goede score.

Io Sono L'amore (I Am Love)

Genre: Drama
Met: Tilda Swinton, Flavio Parenti & Edoardo Gabbriellini
Waardering: 4/5

Een Italiaans drama over een rijke, aristocratische familie met in de hoofdrol Tilda Swinton. Ze leerde speciaal voor deze rol Italiaans. Inclusief Russisch accent. Swinton speelt Emma, een Russische vrouw die in Rusland kennis maakt met Tancredi Recchi (Pippo Delbono). Ze worden verliefd en Tancredi neemt Emma mee naar Italië. De Recchi's hebben veel geld, een villa met bedienden en allerlei familietradities. Emma is nooit echt toegelaten en geaccepteerd binnen de snobby en arrogante familie Recchi. Haar beste vriendin is het hoofd van de huidhouding Ida (Maria Paiato) en zelf lijkt ze meer onderdeel van de bediening te zijn dan onderdeel van het gezin.

De familie Recchi heeft deze rijkdom vergaard met een kledingfabriek. De eigenaar, opa Recchi, gaat met pensioen en draagt de zorg voor de fabriek over aan zowel zijn zoon Tancredi als kleinzoon Edoardo (Parenti). De jonge, naïeve Edoardo en de stellige, zakelijke Tancredi kunnen het niet eens worden over de toekomst van de fabriek. Vanaf dit punt gaat het bergafwaarts met de fabriek, en daarmee ook met de toekomst van de Recchi'.

Wat de film zo sterk maakt is vooral het acteren van Swinton. Ze is ongelukkig. Je ziet het aan de blik in haar ogen en aan haar lichaamshouding. Ze klaagt nooit. Wanneer ze spreekt bekommert ze zich vooral om anderen. Ze organiseert feestjes, om zich vervolgens terug te trekken. Ze wil anderen graag een goede tijd bezorgen, maar wie bekommert zich om Emma? Wanneer de kok Antonio (Gabbriellini) haar een bijzonder gerecht voorschotelt raakt ze in de ban van zijn kookkunsten en van Antonio. De borden eten worden uitgebreid gefilmd. Emma trekt steeds meer naar Antonio toe en het leidt zelfs tot een ware achtervolging (te voet weliswaar) in San Remo. 

De film is een tikkeltje langdradig en duurt 2 uur. Vooral in het begin is het even doorbijten, maar al snel wordt je gegrepen door Emma. In deze tragische film vol tradities, lekker eten, boeiende personages en de nodige hoeveelheid drama, zien we het aangrijpende verhaal van Emma die haar eigen weg probeert te vinden in een gezin dat haar nooit zal accepteren. Op zoek naar respect en erkenning richt ze de Recchi's uiteindelijk ten gronde.

X-Men: First Class

Genre: Thriller / Actie
Met: James McAvoy, Michael Fassbender & Kevin Bacon
Waardering: 4/5

X-Men: First Class is de prequel op de 3 voorgaande X-Men films, die ik over het algemeen prima kon waarderen. De charismatische, intelligente Charles Xavier, beter bekend als professor X, beschermt in deze films met zijn mede-mutanten de mensheid tegen de snode plannen van zijn aartsvijand Magneto. In X-Men: First Class zien we hoe de rivaliteit tussen Magneto en Professor X is ontstaan.

De film opent met een scène in een concentratiekamp. Erik raakt getraumatiseerd voor het leven en d.m.v. de bombastische muziek onder Eriks scènes laat de regisseur ons weten dat zijn brein vol zit met haat- en wraakgevoelens. Niet heel subtiel, zeker niet omdat iedereen die X-Men kent deze informatie helemaal niet nodig heeft. Fassbender speelt de getergde Erik overigens goed.

Charles Xavier (McAvoy) is het andere uiterste. Hij is de rust zelve, rationeel, intelligent en een tikje goedgelovig. Wanneer hij Mystique voor het eerst ziet en ze een aantal keer transformeert reageert Charles niet verbaasd, zoals elk normaal mens, maar biedt hij haar wat te eten aan en adopteert hij haar als zijn zus. Charles is charmant en succesvol bij de vrouwen, omdat hij gedachten kan lezen. Charles gebruikt die info op een komische manier en niet zoals Mel Gibson dit zou aanpakken in het ontzettend schrale What Women Want.

Charles en Erik hebben door omstandigheden van globale omvang hetzelfde doel voor ogen: Dr. Shaw (Bacon). Samen met de CIA en een handjevol andere mutanten, waarvan we sommige al uit de andere X-Men films kennen, vormen ze een elite-eenheid die de wereld moet redden. Je kent het wel. Dr. Shaw is lekker evil, een beetje over de top en de karakteristieke grijns van Bacon tovert ook altijd een grijns op mijn gezicht. Hij is één van mijn favoriete bad guys. Jammer dat 'ie in zoveel slechte films speelt.

De film zit vol met kleurrijke personages, waarvan de meeste voornamelijk met zichzelf worstelen. Natuurlijk moeten ze de wereld redden, maar er is meer aan de hand. Is het mogelijk om als mutant vreedzaam onder de mensen te leven? Is de mensheid alleen uit op hun krachten en wapens? In District 9 gaat het hier eigenlijk ook om. Charles is optimistisch, maar ook naïef. Hij heeft het maar makkelijk, hij is gewoon een mens die gedachten kan lezen. Mystique en Beast liggen in de knoop met hun uiterlijk, ze kunnen zich niet voordoen als mens. Hun dilemma's zijn reëler. Dit wordt in de film goed naar voren gebracht, waardoor de film niet een lege huls is geworden van vette actiescènes en computer-gegenereerde special effects. De onderliggende gedachte is legitiem en geeft de film de nodige diepgang.

X-Men: First Class zoekt niet zijn toevlucht in CGI en special effects. Ze zijn er wel, en ze zijn indrukwekkend, maar de nadruk ligt op Dr. Shaw en de verhouding tussen mensen en mutanten. Deze verhouding is interessant en wordt goed uitgediept, waardoor de film ver boven de gemiddelde actiefilm uitsteekt. Je weet al hoe het afloopt, maar de film weet voorspelbaarheid te voorkomen en dat vind ik knap.

Hall Pass

Rick & Fred

Genre: Komedie
Met: Owen Wilson, Jason Sudeikis, Christina Applegate & Jenna Fischer
Waardering: 2/5

Hall Pass is een slapstick over het getrouwde leven en alle nadelen die daaraan kleven. Rick (Wilson) en Fred (Sudeikis) zijn getrouwd, maar als dat niet zo zou zijn dan zou het vrouwelijk schoon voor het oprapen liggen. De vrouwelijke helft van de wereld ligt aan hun voeten. Het feit dat ze niet ingaan op alle verleidingen zien ze als een morele en nobele daad, want met hun uitstraling en volwassen houding kunnen ze elke vrouw krijgen die ze willen.

Hun echtgenotes, Maggie (Fischer) en Grace (Applegate), is de grootheidswaanzin van hun wederhelften ook opgevallen. Om eens en voor altijd af te zijn van het eeuwige loeren naar vrouwen en de vunzige gesprekken over hun hypothetische overwinningen geven Maggie en Grace een hall pass af. Een symbolische pas waarmee ze één week `verlost' zijn van het huwelijk en zoveel vreemd mogen gaan als ze willen. Maggie en Grace kiezen voor een extreme en absurde oplossing. "What choice do we have?", vraag Maggie aan Grace. "Een goed gesprek misschien, Maggie, waardoor je eigenwaarde nog enigszins intact kan blijven?"

Maggie & Grace

Het achterliggende idee van de hall pass is de `Reactence Theory', een psychologisch concept wat er in het kort op neerkomt dat een persoon het tegenovergestelde zal doen van hetgeen je hem of haar vraagt. Iemand vragen niet vreemd te gaan (trouwen), zal leiden tot vreemdgaan en de hall pass zal leiden tot trouw. Theoretisch gezien. Wordt het dan niet onmogelijk om morele afspraken te maken als deze theorie klopt? De `Reactence Theory' is de enige vorm van diepgang (diepgang, moehaha) in deze verder ontzettend flauwe komedie.

De komedie wordt vooral de nek omgedraaid door de vele onsmakelijke scènes, een cliché verhaal en weinig chemie tussen Rick en Fred. Soms zit je met plaatsvervangende schaamte te kijken. Een heel aantal grappen zijn best leuk, maar te vaak wordt er terug gegrepen op goedkope plas en poep-humor, die ik maar zelden kan waarderen. Ook platte en flauwe seksgrappen komen niet lekker uit de verf. 

Leigh

Fred is seksueel nogal gefrustreerd en voor hem zou een beetje therapie geen overbodige luxe zijn. Dat hij ooit een vriendin heeft gekregen mag een wonder heten. Rick laat zijn oog vallen op de blonde, Australische serveerster Leigh (Nicky Whelan), maar krijgt concurrentie van een ondermaatse, psychopathische DJ. Rick en Fred worden geholpen tijdens de vrouwenjacht door Coakley (Richard Jenkins) die een doorgewinterde vrouwenverslinder is.

De basis voor het verhaal is absurd, de grappen zijn zelden sterk en er valt maar weinig leuks te beleven met Hall Pass. Het hardste heb ik gelachen om een `prank' op de set, die helemaal na de aftiteling wordt vertoond. Geen goed teken, na 100 minuten komedie.

13 Assassins

Genre: Drama-Actie
Waardering: 4/5

Het is 1844, in Japan. Lord Naritsugu staat op het punt om Shogun (president) te worden. Naritsugu is familie van de huidige Shogun en heeft macht. Van deze macht maakt hij op wrede manieren misbruik. Hij slacht mensen af voor zijn eigen plezier, hij verminkt en verkracht vrouwen en de gevolgen voor Japan zullen verschrikkelijk zijn als hij Shogun wordt. Hij geniet zichtbaar van wreedheden en lijkt zich in een andere wereld te bevinden. Naritsugu is niet de standaard, stereo-type slechterik. Hij is veel erger.

Naritsugu moet gestopt worden in het belang van de toekomst van Japan. Sommige van zijn onderdanen plegen uit schaamte of protest rituele zelfmoord, maar daar is Japan niet bij geholpen. Shinzaemon, een samoerai, vormt een klein team; de 13 assassins. Shinzaemon is het tegenovergestelde van Naritsugu. Hij is een man die leeft voor de eer van zijn familie en van zijn land, zoals het een samoerai betaamd. Helaas voor hem en zijn samoeraivriendjes heeft Japan de afgelopen tijd een lange periode van vrede gekend. Het leven van Shinzaemon heeft dus tot op heden weinig significantie, maar dit gaat veranderen. 

Shinzaemon gaat met zijn mede-samoerai op pad om Naritsugu te vermoorden. Dit is echter verre van gemakkelijk, omdat Naritsugu een leger heeft van 200 man. Shinzaemons missie lijkt zelfmoord te zijn, waardoor deze nog nobeler wordt. Het broederschap dat ontstaat tussen de samoerai, die zich puur door hun levensstijl met elkaar verbonden voelen, is schitterend verfilmd. Je krijgt al snel respect voor de samoerai, net zoals ze dat voor elkaar hebben. De personages worden diep uitgewerkt. Je weet wie wie is en het wordt niet een enorm slagveld van onpersoonlijke Japanners.

Na zo'n anderhalf uur voorbereiding, team-building en typische gesprekken over hoe blij ze zijn met de opgelegde missie, gaan de samoerai ook daadwerkelijk over tot actie. Deze actie is van hoog niveau, zonder dat het ranzig wordt. En dat gebeurt natuurlijk al snel, met al die zwaarden. Ze doden met bewonderenswaardige precisie vele soldaten, maar het is niet zo dat de ledematen in het rond vliegen. De slimme samoerai gebruiken vette technieken om hun tegenstanders te slim af te zijn. Het epische laatste gevecht is dan ook indrukwekkend, zowel visueel als qua originaliteit. 

13 assassins is knap gemaakt, zit uitstekend in elkaar en is absoluut een aanrader.

Kynodontas (Dogtooth)

Genre: Drama
Waardering: 4.5/5

Veel mensen willen hun kinderen beschermen tegen de gevaren van de buitenwereld. Sommigen gaan daarin wat verder dan anderen. In Dogtooth wordt dit concept tot in het extreme doorgevoerd. Een gezin, bestaande uit 2 ouders, 2 dochters en 1 zoon, woont in een afgelegen villa in Griekenland. De villa is omgeven door een groot hek en de enige uitweg is een grote, automatische poort. Alleen de vader mag het huis verlaten, want hij verdient de kost in een fabriek. De moeder en de kinderen, die allen naamloos zijn, moeten binnen het hek blijven. Altijd.

De kinderen, die aangeduid worden als `de oudste' of `de zoon', leren via cassettebandjes de definities van woorden. Om alles binnen hun leefwereld te laten passen worden de definities van sommige woorden aangepast door hun ouders. `Zee' is een armstoel, `zombie' een klein, geel bloemetje. Van de buitenwereld hebben de kinderen geen enkel besef en dingen die zich buiten de villa bevinden worden gezien als gevaarlijk. Zelfs voor de vliegtuigen die af en toe overvliegen hebben de ouders een verklaring bedacht. 

Deze situatie weten de ouders goed in stand te houden. Er is geen telefoon, geen radio en de TV dient slechts voor het bekijken van home-video's. Het hele huishouden is mechanisch en statisch. Het is angstaanjagend om te zien, maar je blijft ernaar kijken. Er heerst strikte orde, met de vader als drill-sergeant. De kinderen zijn net slaven en hebben geen eigen mening. Ze hebben denk ik nooit de kans gekregen die te ontwikkelen. De kinderen lopen wat emotieloos door het huis, spelen sadistische spelletjes en studeren en trainen wat. De jongste dochter wordt opgeleid tot arts, waarschijnlijk zodat er niet iemand naar het ziekenhuis hoeft wanneer er iets gebeurt.

De ouders zitten met één probleem, de seksuele behoeften van hun zoon. De vader bedenkt een oplossing en betaalt Christina, een beveiliger van de fabriek, wat geld om seks te hebben met zijn zoon. Naarmate Christina vaker langskomt ontdekt ze dat ze keihard misbruik kan maken van de kinderen. Christina's invloed wordt steeds meer merkbaar en stukje bij beetje sluipt er toch wat invloed van buitenaf de villa binnen. Dit leidt weer tot nieuwe, bizarre situaties.

De film lijkt een uit de hand gelopen sociaal experiment onder leiding van twee geesteszieke mensen te zijn. Ze horen niet thuis in een villa, maar in een gesticht. De film is weerzinwekkend, maar niet op visueel gebied. Het is puur de absurde, bizarre en boeiende manier waarop dit gezin leeft, hoe men omgaat met de kinderen en welke principes men erop na houdt. De climax, de spanning en de meedogenloze vader maken dit ondanks het soms nare onderbuikgevoel een zeer originele en goede film.

Trust

Genre: Drama
Met: Clive Owen, Catherine Keener (Into the Wild), Liana Liberato
Waardering: 4/5

David Schwimmer (Friends) is in het dagelijks leven wat serieuzer betrokken bij de maatschappij dan zijn alter ego Ross, de paleontoloog. Schwimmer is nauw verbonden aan een organisatie die zich inzet voor kinderen die slachtoffer zijn geworden van seksuele aanranding of verkrachting. Schwimmer heeft vervolgens van enkele aangrijpende verhalen die hij middels die organisatie kende een film gemaakt die zich vooral richt op de relatie tussen de vader en de verkrachte dochter. Het resultaat is Trust geworden.

Liana Liberato speelt Annie, een 14-jarig meisje die wat onzeker is. Ze is van de internet-generatie en spendeert halve dagen chattend achter een MacBook. De andere helft van de dag verstuurt ze berichten via haar roze iPhone, die permanent aan haar hand bevestigd lijkt te zijn. In een openbare chatroom loopt ze Charlie virtueel tegen het lijf. Ze besluiten na 2 maanden chatten om af te spreken in het winkelcentrum. Charlie blijkt niet de leuke jongeman van 20 te zijn, maar weet heel erg goed in te spelen op de onzekerheid van Annie, waardoor hij haar zover krijgt om met hem mee te gaan naar een motel, waar hij haar vervolgens verkracht.

Dit is het omslagpunt van de film. De vredige thuissituatie is bruut verstoord en alle gezinsleden verwerken het trauma op hun eigen manier. Will (Owen), de vader van Annie, draait helemaal door. Dat gaat ten koste van alles wat hem lief is, maar het enige wat hij wil is de verkrachter vermoorden. Hij maakt gebruik van zwarte lijsten van pedofielen en verkrachters, met alle gevolgen van dien. De vraag of deze lijsten openbaar zouden moeten zijn wordt impliciet gesteld. Kunnen mensen nog veranderen en verdienen ze een tweede kans na een kinderverkrachting? Lynn (Keener), Annie's moeder, probeert haar hoofd erbij te houden en Annie te steunen. Annie vindt Charlie nog steeds leuk, waardoor het drama voor Will en Lynn helemaal compleet is.

De nadruk ligt in Trust niet op het vinden van de verkrachter, maar op het trauma waarmee de familie moet omgaan. De enorme impact op het gezin wordt in deze vrij heftige film mooi verfilmd. Met zo'n onderwerp is het makkelijk scoren natuurlijk, maar Trust zit van begin tot eind goed in elkaar. De film is niet overdreven schokkend, waardoor de film voor een groot publiek geschikt blijft. Sterke prestaties van Owen, Keener en Liberato maken de film geloofwaardig. De perverse Charlie haalt het ergste in de mens naar boven. Geen film waar je vrolijk van wordt, maar zeker het kijken waard.