Strike a Pose

★★★★

In 1990 deed de toen al legendarische Madonna haar Blond Ambition Tour. Rolling Stone bekroonde de tour als beste van het jaar en verscheidene financiële records werden gebroken. Zo werden bijna een half miljoen tickets verkocht in twee uur tijd en leverde de tour maar liefst zestig miljoen op. Een monsterlijk hoog bedrag. Een jaar later verscheen Truth or Dare, een documentaire waarin Madonna en haar zeven dansers uitgebreid hun persoonlijkheden, ambities en geaardheid toonden achter de schermen.

Madonna choqueerde met haar extravaganza en dansscènes waarbij ze zich liet betasten door haar dansers, waarna ze masturbatie simuleerde. Na kritiek vanuit Katholieke hoek werd de act in habijten nog eens dunnetjes overgedaan. De zeven dansers waren een essentieel onderdeel van de tour, allemaal jonge mannen, de meesten homo. Madonna fungeerde als een moederfiguur, volgens de hechte groep jongens. De Nederlandse documentairemakers Ester Gould en Reijer Zwaan zochten vijfentwintig jaar later het kroost - zes homo, één hetero - op. Dan blijkt dat een oppervlakkig laagje glitter en glamour jarenlang interne worstelingen verbloemt.

Wat Strike A Pose zo bijzonder maakt is de kwetsbaarheid van de mannen, hun levensverhaal en het feit dat ze geen rancune koesteren jegens Madonna, terwijl dat prima had gekund. Ze realiseren zich dat Madonna ze uit de anonimiteit heeft getrokken door ze te casten voor haar tour en daar zijn ze haar dankbaar van. Het heeft veel deuren geopend en ze waren onderdeel van de boodschap die Madonna uitte in de tour: Express Yourself

Ironisch genoeg gaat de boodschap aan haar dansentourage voorbij. De dansers worstelen met hun identiteit, met ziektes als HIV en AIDS, met de roem, het geld, drugs. Stuk voor stuk spreken ze over 'dark times' en doen dat door te kijken naar zichzelf. Het is sowieso knap als mensen oorzaken zoeken in zichzelf, in plaats van in anderen, maar in een documentaire is dit bijzonder prettig om te zien. Omdat de heren ook nog eens ontzettend gay zijn, super stijlvol, fotogeniek en bijzonder komisch, houdt de camera van ze. En daarmee de kijker ook.

Gould en Zwaan laten de dansers aan het woord en moraliseren niet. Tenminste niet middels de gesprekken en de vragen die ze stellen. De montage echter is soms minder subtiel. Meerdere malen wordt het fragment getoond waarin Madonna spreekt over haar overleden vriend Keith Haring, die aan AIDS overleed en homo was. Dat haar eigen dansers lijden onder dezelfde problematiek lijkt ze zich echter niet te realiseren.

Ghostbusters

★★

Paul Feig brengt twee van zijn bruidsmeisjes terug, voegt er een hoop spoken aan toe, een welbekende tune en zie daar: een kutfilm. De poging om de klassieker uit 1976 nieuw leven in te blazen is dan ook niet geslaagd.

Waarom deze film is gemaakt is een raadsel dat ook de nieuwe Ghostbusters niet kunnen oplossen. Door lauwe visuals, matige grappen en comediennes die er niet lekker in zitten, komt de film nooit op gang. Regisseur Paul Feig die in 2011 furore maakte met het briljante Bridesmaids, met daarin ook Melissa McCarthy en Kristen Wiig, bakt er nu griezelig weinig van.

Melissa McCarthy speelt Abby, een onderzoekster van het paranormale. Ze heeft een lab waarvan de directeur van de wetenschappelijke tak van de desbetreffende universiteit het bestaan niet weet. Samen met Erin (Wiig) schreef ze ooit een boek over het paranormale, een boek waar Erin het liefst niet aan herinnerd wordt, want ze staat op het punt een vaste aanstelling te krijgen als docent op een respectabele universiteit, binnen een 'normaal' vakgebied. Maar het noodlot - eigenlijk een geest - slaat toe en brengt Abby en Erin wederom samen. Abby heeft ondertussen een andere compagnon gevonden in Jillian, nucleair wetenschapper, gespeeld door Kate McKinnon. Later voegt metromedewerker Patty (Leslie Jones) zich nog bij het gezelschap en de nieuwe Ghostbusters zijn een feit.

Het verhaal komt grotendeels overeen met het origineel en de film kent talloze verwijzingen, zoals het brandweergebouw, een enorme geest als eindbaas en een audiovisueel gestoorde telefonist (Chris Hemsworth). Ook de volledige oude cast - naast types als Ozzy Osbourne en Justin Timberlake - maakt zijn opwachting in cameo's. Wijlen Harold Ramis is terug te zien als buste. Op zich leuk, die cameo's en knipogen, mocht je het origineel nog op het netvlies hebben, maar het verbloemt niet dat dit een zeer matige film is.

In Bridesmaids wordt de luidruchtige, omvangrijke McCarthy in bedwang gehouden door grappiger vrouwen zoals Maya Rudolph en Ellie Kemper. Nu krijgt ze vrij baan van Feig en dat resulteert meestal niet in goede films. Al snel ben je de lompheid zat en wanneer de leuke grappen op één hand te tellen zijn, ga je een moeizame kijkervaring tegemoet. McKinnon en Jones zijn komischer dan de doorgewinterde comediennes Wiig en McCarthy, maar hebben slechts bijrollen.

The Neon Demon

★★★★

Het is altijd weer een verrassing wat Nicholas Winding Refn (Drive) op het scherm tovert. Ditmaal brengt NWR zijn fans een erotisch getinte thriller met horrorelementen. Uiteraard met beelden en muziek om je vingers bij af te likken.

De grootste kracht van NWR - hij gebruikt die afkorting ondertussen in de opening credits, dus dan mag ik dat ook, toch? - is dat hij prachtige, vaak slow motion beelden samenvoegt met een geweldige soundtrack. Ryan Gosling die emotieloos door de nachtelijke straten rijdt terwijl Nightcall van Kavinsky door de speakers klinkt - fantastisch natuurlijk. Ook in The Neon Demon is het weer genieten geblazen. Viscerale beats klinken tijdens een SM scène waarin een stroboscoop de show opknipt in stukjes bondage. Een stilistisch meesterwerk, deze scène.

Zo zijn er talloze scènes te benoemen. Meest in het oog springend zijn de dromen en surrealistische gedachten van het jonge model Jesse, gespeeld door Elle Fanning. Waar je precies naar kijkt is lang niet altijd duidelijk, maar de scène waarin een catwalk tot leven komt met angstaanjagend veel modellen en een lading spiegels is fenomenaal. Dit soort scènes alleen al zijn een bioscoopkaartje waard.

Op audiovisueel vlak is het dus weer top, zoals we van de Deense regisseur gewend zijn. Zijn hypergestileerde plaatjes zijn een zeldzaamheid waar ik geen genoeg van kan krijgen. Qua kwaliteit van het plot zit deze film tussen Drive en Only God Forgives in. NWR gebruikt de oppervlakkige fashion industrie als set voor zijn film en gebruikt daarbij al net zo oppervlakkige designers, fotografen en modellen. Allemaal zijn ze het over een ding eens: 'beauty isn't something, it's everything.'

Schoonheid is er vooral in de vorm van Fanning. Ze stal mijn hart met een scène in Super 8 van Steven Spielberg waarin ze op een klein station als kindactrice de vrouw speelt van een detective die op een gevaarlijke missie gaat. Ongelooflijk goed was dat, want in de scène verandert ze van onschuldig kindje die op de vlucht is voor een alien in een volwassen vrouw die vreest voor het leven van haar man.

Nu cast NWR haar als model, een jong meisje van zestien die het platteland verruilt om haar dromen waar te maken in Los Angeles. Haar onschuldige voorkomen valt in de smaak bij designer Roberto Sorna en fotograaf Jack (Desmond Harrington). Binnen de kortste keren loopt ze in glamoureuze modeshows van toonaangevende designers. Er is echter een prijs te betalen: de zielloze mode-industrie verteert de jeugdigheid en onschuld van Jesse. Het succes stijgt haar naar de bol en jaloezie van collegae Gigi (Bella Heathcote) en Sarah (Abbey Lee) neemt maniakale vormen aan.

High-Rise

★★★★

Het leven in de high-rise, zoals het leven in een flat in Engeland heet, lijkt op het eerste gezicht wat saai. Een imposant, statig gebouw toornt uit boven een enorm parkeerterrein. Vanaf het penthouse lijken de auto's op speelgoed. Maar van binnen kolkt het en zorgen de diverse bewoners voor leven in de brouwerij.

Tom Hiddleston speelt Dr. Laing, een patholoog-anatoom die niet thuis geeft wanneer de levende medemens een medische hulpvraag heeft. Moeten er echter schedels gelicht worden ten behoeve van het onderwijs in de snijzaal, dan draait Laing zijn hand daar niet voor om. Laing, een nette man in pak en das, heeft net zijn intrede genomen in een flat en laat wat verhuisdozen parkeren in de woonruimte. Hij is een lowlife in de high-rise, maar daar gaat verandering in komen.

Een arts heeft soms een 'niet pluis gevoel'. Vanaf vrijwel de eerste scène heb je dat als kijker ook, want wat op het eerste opzicht als een goed uitgedacht ontwerp oogt, blijkt dat niet te zijn. Dit tot ontzetting van de architect Mr. Royal (Jeremy Irons) die het penthouse bewoont en de flat heeft ontworpen, ook al heeft hij zitten tekenen met een balk in zijn oog terwijl hij op de doorns van anderen wijst.

Regisseur Ben Wheatley is een meester in alledaagse situaties volledig uit de hand te laten lopen, waarbij hij de lachers op de hand heeft. In zijn vorige film Sightseers (echt een aanrader overigens) ging een doodnormaal, alledaagse koppel op vakantie, totdat een ongeluk een sinistere draai aan de trip gaf. Sightseers was vooral een absurdistische komedie en leek verder niet iets te symboliseren. Dat is met High-Rise wel anders.

Alle lagen van de samenleving bewonen de flat op hiërarchische wijze, met de schoonmakers op de begane grond en de elite in de top. Ook aanwezig in de flat is een supermarkt en allerlei andere voorzieningen, zoals sportzalen en een zwembad. In het begin lijkt de klassenscheiding het enige 'probleem' te zijn, totdat af en toe de stroom uitvalt. Het is het begin van het einde van het zelfvoorzienende gebouw dat niet in staat blijkt de samenleving in stand te houden. Geleidelijk verandert de dynamiek en breken er kleine relletjes uit, aangevoerd door rauwdouwer Wilder (Luke Evans) en pleaser Charlotte (Sienna Miller). Het blijft echter niet bij relletjes. De eindstaat van het gebouw is al in de eerste shots te zien. Hoe High-Rise de eindstaat bereikt, zie je in de rest van de film.

'Een perfecte metafoor voor de Brexit', kopte het NRC. Wellicht dat de Engelse regisseur een vooruitziende blik had, maar waarschijnlijker is het dat de symbolische kritiek in deze film breder gezien kan worden. Zaken als kapitalisme en de teloorgang ervan worden expliciet benoemd in het slot van de film, maar meer is dit een film met politiek statement. Wanneer het volk iets wil, kunnen ze dat krijgen in een democratie, dat had het NRC goed gezien. Of het volk de gevolgen van hun wil kan overzien is een interessante discussie. De situatie in High-Rise verbetert bepaald niet met de machtsverschuiving, waarbij moet worden aangetekend dat de architect de gevolgen van zijn ontwerp ook niet kan inschatten. Maar dan is het al te laat.

High-Rise grossiert in absurde beelden, bloederig drama en bizarre situaties. Moeiteloos laat je het over je heen komen, steeds weer weet de film te verbazen. De kritiek op de samenleving ligt er redelijk dik bovenop, maar wordt zo stijlvol gebracht dat het niet storend is. Hiddleston acteert zonder al te veel emotie, hetgeen op de lachspieren werkt. Andere personages daarentegen zijn vooral enorm over the top. Een heerlijke soundtrack begeleidt de prachtige beelden, terwijl de teloorgang van een samenleving zich voltrekt.

The Red Turtle

★★★★★

Een film prachtig in haar eenvoud, tevens ontzettend gedetailleerd - The Red Turtle van Nederlandse regisseur Michael Dudok de Wit is een verademing binnen de animatiefilms. Dit is een van de meest bijzondere films van het jaar.

Michael Dudok de Wit is bij het grote publiek geen bekende, maar binnen de wereld van geanimeerde films is hij dat wel. In 2000 won zijn korte film Father and Daughter zo'n beetje elke prijs die er te winnen viel, inclusief BAFTA en Oscar, en daarna ging het hard. De Utrechtenaar die begon in de reclamewereld - en daar ook prijzen pakte - heeft zich de afgelopen decennia in de schijnwerpers gezet, met als gevolg een telefoontje van Studio Ghibli om een film te maken.

Studio Ghibli zegt de meeste mensen wellicht nog weinig, maar deze creatievelingen zijn het brein achter Japanse animatiefilms zoals Spirited Away (#29 van de IMDB top 250 beste films) en Grave of the Fireflies, stuk voor stuk meesterwerkjes die tot stand komen door te werken met ambachtelijke vakmensen. Dudok de Wit, die ook kinderboeken illustreert en lesgeeft, is zo'n vakman. En nu maakt hij samen met Studio Ghibli zijn eerste lange animatiefilm, hetgeen tevens de eerste niet-Japanse film van Studio Ghibli is. Een dubbele primeur dus.

The Red Turtle vertelt het verhaal van een man die aanspoelt op een onbewoond eiland en daar probeert te overleven. Zijn pogingen om van het eiland te geraken worden gedwarsboomd door een rode schildpad. Niet veel later blijkt dat de schildpad niet de toekomst van de man belemmert, maar hem juist perspectief biedt. Van de rest van het plot zonder vlot wil je geen kennis hebben, wil je optimaal genieten van deze film.

De film kenmerkt zich door een tekenstijl die Oosters oogt, maar dan zonder de mangapersonages. Geen grote ogen, kleine mondjes en extravagante coupes, maar meer een figuur dat uit Suske en Wiske lijkt te zijn weggelopen. De personages spreken niet, schreeuwen hooguit wat. De prachtige muziek neemt je echter moeiteloos mee in het verhaal en de kwaliteit van de animaties, gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal is zodanig dat je je geen moment afvraagt wat er door het hoofd van de protagonist gaat.

The Red Turtle is betoverend mooi gemaakt in een stijl die je in Westerse cinema niet veel ziet. Met name de sfeer in de film, gevoed door vaak sobere beelden met koddige personages, is ongekend origineel. Ondanks de afwezigheid van dialoog weet de film te ontroeren, want Dudoks stijl spreekt tot de verbeelding. Dialoog wordt dan ook niet gemist. Erg grappig zijn de dieren rondom de protagonist, met name de krabbetjes op het strand die als een soort sidekick fungeren en de held overal volgen.

The Legend of Tarzan

★★★

Ik moest even zoeken naar het verhaal achter Tarzan. Mijn gebrekkige kennis betreffende novellen uit het begin van de twintigste eeuw speelt mij soms parten. Tarzan is de creatie van Edgar Rice Burroughs, een schrijver die vooral avonturen neerpende, variërend van westerns tot een hele lading science fiction.

Tarzan (Alexander Skarsgard) heet eigenlijk John Clayton, een man van adel. Een fictieve gorillasoort, de Mangani, neemt John op in hun groep, nadat hun leider Johns vader vermoordt. John leeft jaren in het wild, neemt de naam Tarzan aan, vindt Jane (Margot Robbie), verhuist naar Engeland en dit is het moment dat de film begint. Dan komt George Washington Johnson (Samuel L. Jackson) op Johns pad en haalt hem over om naar Congo af te reizen, terug naar de plek waar hij jarenlang heeft gewoond. De reden: Leon Rom (Christoph Waltz) maakt de inheemse bevolking tot slaaf voor de Belgische koning Leopold II.

Je kan zo je vraagtekens zetten bij het verhaal dat een avonturenserie combineert met het schrikbewind van de Belgische koning Leopold II, die eind negentiende eeuw decennialang de Congolese bevolking terroriseerde voor winstbejag. Hij werd steenrijk van ivoor, rubber en diamanten en bouwde er onder andere het Centraal Station van Antwerpen mee. Met de opbrengsten, niet met rubber natuurlijk. Historisch gezien leidde zijn schrikbewind tot een publiek schandaal, waarna Leopold genoodzaakt was zijn kolonie op te geven. In de film maakt Tarzan korte metten met het regime.

The Legend of Tarzan is simplistisch, maar vermakelijk. Regelmatig doen zich situaties voor die de wetten van de logica tarten, maar de film maakt dat ruimschoots goed met leuke personages, het casten van Margot Robbie, prima uitgevoerde 3D, mooi geanimeerde dieren, het casten van Margot Robbie, spectaculaire actiescènes, een hoop humor afkomstig van Samuel L. Jackson en het casten van Margot Robbie.

Er zijn niet veel vrouwen zo mooi als Margot Robbie, die bekendheid verwierf als tegenspeelster van Leo in The Wolf of Wall Street en bijvoorbeeld ook vanuit een een bubbelbad uitlegde hoe derivaten werken in The Big Short. Een veelzijdige actrice dus, deze Australische schone die later dit jaar te zien zal zijn in Suicide Squad. Puntje erbij voor het casten van Margot Robbie.

Regisseur David Yates maakte de laatste vier Harry Potter films en leidt Tarzan in redelijk goede lianen. Spetterend is het zelden, de climax is ronduit ridicuul, maar dit soort films moet je niet te moeilijk over doen vind ik. Burroughs werd geïnspireerd door dat andere junglekind, Mowgli. The Jungle Book is ook nog steeds te bewonderen in de bios en is een veel, veel betere film. Maar mocht je die al kennen en nog wel wat 3D jungle actie waarderen, dan kan je je hier geen buil aan vallen.

Term Life

★

Vince Vaughn in een film, dat moet je eigenlijk al niet willen. Maar Vince Vaughn als crimineel die alles op alles zet om z'n dochter te beschermen? Het is zo slecht dat je wellicht voor het eerst om hem kunt lachen.

Term Life refereert naar een term life insurance, een levensverzekering die je voor een bepaalde tijd kunt afsluiten. Dit is een van de vreemdste verzekeringen waar ik ooit van heb gehoord. Geen idee of dit in Nederland kan, maar in Amerika kan je dus blijkbaar een levensverzekering voor een jaar afsluiten. Voor als je nét effe wat minder lekker in je vel zit. Of toch maar overweegt te gaan werken voor een Mexicaans drugskartel. Iedereen die zo'n verzekering afsluit zou je toch moeten onderwerpen aan een serieuze vragenlijst, met name van psychologische aard.

'Waarom denkt u de doorlooptijd van deze verzekering niet te overleven?'

Enfin, gebeurt natuurlijk niet in de film.

Wat wel gebeurt is dat Nick Barrow (Vince Vaughn) zo'n verzekering afsluit om zo te zorgen voor z'n dochtertje Cate (Hailee Steinfeld) mocht hij het niet overleven. En waarom zou Nick de film niet overleven beste kijkbuiskinderen? Nou, omdat er allemaal criminelen achter hem aan zitten. Reden daarvoor is weer dat Nick zelf ook een crimineel is, gedetailleerde overvalplannen verkoopt en een van zijn verkochte plannen loopt volledig in de soep. Het gevolg: enge mannen zinnen op wraak en gaan achter Cate aan.

De hele film staat in het teken van de vader-dochter relatie, die natuurlijk aanvankelijk slecht is, maar langzaamaan verbetert. Dit concept wordt zover doorgevoerd dat Nick blijkbaar in het verleden zich volledig heeft afgesloten van Cate en haar moeder, zodat deze twee een zorgeloos bestaan kunnen leiden. Wel maakte hij netjes de alimentatie over. Zwart, waarschijnlijk, maar dat terzijde.

De drijfveer van alles wat er in deze film gebeurt is dus een overprotective vader die zijn tienerdochters bestaan veilig wil stellen. De vraag waarom hij dan niet gewoon ervoor zorgt dat hij eerlijk z'n centen verdient komt ter sprake, maar wordt beantwoord door de uitspraak dat dit nu eenmaal het enige is dat hij kan. Ja, zo'n film hebben we mee te maken dus.

Term Life is schrijnend slecht. Vaughn als acteur is al weinig overtuigend, maar als crimineel kan hij echt niet door de beugel. Ook de chemie met Hailee Steinfeld, zelf twintig maar een puberdochter van zestien spelend, is simpelweg afwezig. Dit is een van de meest waardeloze films van het jaar. Voordat de kijkers de bioscoopzaal binnenlopen zou een term life verzekering moeten worden afgesloten voor 2 uur, want Term Life is dodelijk saai.

Vakantie

Het is vakantietijd. Op zich wel lekker. Dat betekent dat mensen ontploffen in Bagdad, dansen op Werchter of lekker in de zon zitten, zoals ik. Omdat ik sinds oktober maar een paar dagen vrij heb genomen (ik zag de noodzaak niet zo, nog steeds niet eigenlijk) bevind ik me nu in de situatie dat ik dit jaar nog 32,5 vrije dagen heb.

Dus, wat te doen?

Op vakantie gaan, was het advies van collega's. Deden zij ook. Collega #1 ging naar een all-inclusive in Turkije. Kan je nu voor een prikkie naartoe. Collega #2 maakte een tripje naar Letland en ging onder andere met een hondenslee door het landschap. De baas deed een weekendje Dubai. Ik stond op Down The Rabbit Hole in de modder een week geleden, maar dat was het wel. 

Niet omdat ik druk ben hoor. Dit is geen klaaglied. De term 'druk' ben ik een beetje moe. Zegt meer over jezelf dan over je werkzaamheden, zeker als het je standaardantwoord gaat worden op de nietszeggende vraag 'hoe gaat het?'. Ja, goed, beetje druk. Hou toch op, man. Wees blij dat je werk hebt. Ben dus niet druk, wel gewoon lekker aan het werk, zit 's avonds in de kroeg of de bioscoop, of ik bezoek een museum in het weekend met mijn nieuw verkregen museumjaarkaart. Mooi verjaardagscadeau is dat toch. Maar ik zal iets moeten doen met die vrije dagen. Denk niet dat Calco ze gaat uitbetalen.

Ik heb me nooit zo geïnteresseerd voor vakantie. Enerzijds omdat ik het niet kon betalen, anderzijds omdat ik me altijd wel prima vermaak. De situatie is nu ietwat anders, want ik kan het wel betalen. Sterker nog, ik kan een maand op vakantie gaan en krijg dan nog steeds salaris gestort. Mooi systeem is het toch. Maar ik heb eigenlijk helemaal geen zin om op vakantie te gaan. Ik vermaak me prima in Amsterdam, voel me nog altijd toerist in eigen stad. Het enige dat ik ga doen is snowboarden, maar dat is pas ergens in februari of maart volgend jaar.

Laatste keer dat ik een vakantie boekte was toen ik nog een relatie had met Kirsten. Rond 1984. Misschien boekte zij. Dat is waarschijnlijker. De bestemming was Kreta, Chersonissos, buiten het hoogseizoen, al stonden de proppers er alsnog en waren de foute tenten niet aan te slepen. Op zich vermaakten we ons prima, daar niet van, maar ik ga daar nooit meer naar toe. Niet bepaald een inspirerende locatie.

Ik moet wat. Voel me ergens verplicht om op vakantie te gaan. En doe ik het niet, dan kan ik een telefoontje van mijn werk verwachten met de vraag wat ik in hemelsnaam met die vrije dagen ga doen. Toch maar 'last minute' ingetikt op Google. Ik had net zo goed 'hel op aarde' kunnen intikken, bleek al snel. Ja, een hoop reizen naar Turkije. Dat land gaat langzaam ten onder natuurlijk, maar ook zonder bommen heb ik geen interesse in die cultuur. Andere hot destinations waren Kreta, Portugal en Spanje. Het is een eenheidsworst, met slechts de prijzen die lijken te verschillen: alleen maar appartementen, zwembaden, zeeën en een hoop vreten. Wat mensen bezielt om in zo'n resort te gaan zitten, ik snap er niks van.

Toppunt is een vakantie in Tanzania, Zanzibar. Nederlanders worden gelokt met de volgende tekst: En als je ’s avonds met de Nederlandse buurman in de gezellige Indian Ocean Jetti Bar kletst, weet je hoe ontspannen voelt.

Nee, dan weet je hoe het vagevuur voelt. 

Tevens is er een show van Masai-krijgers te zien in Paradise Beach Resort Zanzibar. Mooi, vragen we het stamhoofd meteen of 'ie even een speer door de Nederlandse eigenaar Kees wil jassen.

Finding Dory

★★★★

Het is alweer 13 jaar geleden dat Finding Nemo uitkwam. Dat was de tijd dat 3D nog hip was en Pixar daar als geen ander raad mee wist, James Cameron daargelaten. Finding Nemo is een van mijn favoriete animatiefilms aller tijden. Meeslepend, betoverend en ontzettend grappig, met dieren die allemaal een eigen, passende persoonlijkheid hebben. De lazy Australische schildpad Crush bijvoorbeeld, die in surfertaal spreekt en zich laat meevoeren waar de stromingen hem brengen.

Mijn andere favoriete animatiefilms komen niet toevallig van dezelfde schrijver, de Amerikaan Andrew Stanton. Hij is ook verantwoordelijk voor Toy Story, Monsters Inc., WALL-E én  John Carter. Die laatste is geen animatiefilm, alhoewel er een hoop CGI in zit. John Carter werd volledig afgebrand in de pers, mijns inziens ten onrechte. Ik vond die film best oké. Stantons komische, speelse stijl zag je terug in de geanimeerde alienbulldog die al snel Johns maatje werd.

Nu is er Finding Dory. Andrew Stanton staat weer aan het roer - momenteel maakt hij Toy Story 4! - en ook de voicecast is grotendeels intact gebleven, al heeft de stemacteur van Nemo ondertussen de baard in de keel natuurlijk, dus die was aan vervanging toe. Ditmaal draait het dus om Dory, de schattige, blauwe vis (paracanthurus hepatus) met paarse visogen, ingesproken door Ellen DeGeneres. Ze is weer geweldig en draagt de film met haar stem en komische timing.

Dory heeft echter ook, voor degenen die zich dat herinneren, last van short term memory loss. Zegt ze meerdere malen in deze film. En wederom werkt Dory zich binnen no-time in de penarie. Wanneer ze, getriggerd door allerlei onderwater gebeurtenissen, flashbacks krijgt uit haar verleden herinnert Dory zich dat ze ook ouders heeft. Een schokkende ontdekking, natuurlijk. En die ouders wil ze graag vinden.

De kwaliteit van Finding Dory doet andere animatiefilms verbleken. Minder zijn we van Pixar echter niet gewend, tot aan het prachtige voorfilmpje aan toe. Op grafisch vlak is het genieten met  3D die je mee zuigt in de oceaan, maar die niet zo in your face is als bij andere films. Tevens dompelt Stanton je meteen onder in zijn wereld, met Marlin en Dory die je vanaf moment één meteen alles gunt. Niemand kan eigenlijk wat fout doen, praktisch iedereen is goedgeluimd. Zelfs de mensen die ditmaal Dory (en voorheen haar ouders) uit het water vissen doen dat om de vissen te labelen en beter te maken.

Finding Dory is een waar meesterwerkje geworden, waarbij menigeen moeite zal hebben om het droog te houden. Fijn dat een genie als Stanton de tijd krijgt die hij nodig heeft om dit te maken. Nog fijner dat het vervolgens ook de verwachtingen overtreft.

Our Kind Of Traitor

★★★★

Grootste reden voor mij om Our Kind Of Traitor te zien is dat een collega bijzonder enthousiast was over het boek. Dit is een collega die bijzonder cynisch is, over zowel het werk als het leven, maar de beste man heeft wel smaak. Betere blues dan John Mayer trio kent hij niet, ondanks het intellectueel gezever van John op de DVD. Zijn woorden, maar hadden de mijne kunnen zijn. Wanneer het gaat om oplossingen bedenken, zeg maar mijn werk, heeft hij tevens altijd gelijk.

Film bleek goed. Ik vind Ewan McGregor altijd fijn om naar te kijken. Moeiteloos verplaatst hij zich in rollen en nooit wordt hij getypecast. Dat is lovenswaardig, want net zo makkelijk speelt hij een bioloog als een Jedi. In Our Kind Of Traitor speelt hij Perry, een professor literatuur. Perry is op vakantie in Marrakech met zijn vrouw Gail (Naomie Harris, vooral bekend uit de laatste paar James Bond films) en de hele vakantie staat onderhuids in het teken van relatieherstel. Wat er precies niet loopt binnen het echtpaar is niet duidelijk - wordt gelukkig ook niet duidelijk - maar wel evident is dat het niet botert. Lekker gespeeld door het verfrissende duo acteurs.

De vakantie blijkt geen wondermiddel. Na een ruzie met Gail - zij loopt demonstratief weg, hij blijft falleen achter - laat Perry zich overhalen door de Rus Dima (Stellan Skarsgard) om mee te gaan naar een feest. Niet zomaar een feessie. Neen, overdaad, mooie vrouwen, een enorm pand, DJ's, een buffet. Vrij snel is duidelijk dat Dima dit niet betaalt van een kantoorbaan. Perry en Dima raken bevriend, want beiden zijn het mannen met eergevoel die in een situatie zitten die ze niet zint. Dima blijkt een witwasser voor een groot Russisch drugssyndicaat te zijn en zoekt een uitweg. Het liefst via Engeland. Ongewild raken Perry en Gail betrokken bij een internationale missie om het syndicaat op te rollen, geleid door Hector (Damian Lewis, bekend als Brody uit Homeland).

Our Kind Of Traitor is een intelligente misdaadthriller met mooie cinematografie. Niet vaak zie je in dit soort films zulke prachtige beelden als die director of photography Anthony Dod Mantle de kijker voorschotelt. Het is niet de minste, deze man. Hij won een Oscar voor de cinematografie van Slumdog Millionaire en schoot diverse prachtige films de afgelopen jaren, waaronder Rush. 

Ook al is het plot niet bijzonder waarschijnlijk, regisseur Susanne White brengt het met overtuiging. De vertelling komt waarschijnlijk beter tot z'n recht in het boek van John Le Carré, waarop deze film is gebaseerd. Scenarist Hossein Amini, die zowel het verschrikkelijke 47 Ronin als het geweldige Drive schreef voor het witte doek, brengt alles echter met gemak naar de kijker zonder dat deze achterblijft met vraagtekens. 

Het kwartet acteurs dat voornamelijk in beeld is houdt de kijker fijntjes aan de buis gekluisterd. Het acteerwerk is subtiel, bijzonder realistisch en steekt mooi af bij de dromerige beelden. Elk personage heeft z'n eigen identiteit, variërend van de lakse, onnozele Perry tot zijn (terecht!) geagiteerde vrouw. Ook Hector is een fijn personage om te zien, een man die al jaren achter het syndicaat aanzit en die alles en iedereen manipuleert om zijn zin te kijken.