La Piel Que Habito (The Skin I Live In)

Genre: Drama / Thriller
Met: Antonio Banderas, Elena Anaya, Jan Cornet & Marisa Paredes
Regie: Pedro Almodóvar
Waardering: 3.5/5

Pedro Almodóvar staat bekend om het maken van bizarre en controversiële films. Ik zag al eerder de Spaanse film Volver, met Penelope Cruz in de hoofdrol. Nu is het de beurt aan Antonio Banderas, die een geniale, tevens gestoorde, wetenschapper speelt. Dr. Robert Ledgard is een autoriteit op het gebied van huidtransplantaties. Hij is erg succesvol, gezien zijn huis, waar onder andere een laboratorium en een operatiekamer te vinden is.

De meeste chirurgen zullen geen operatiekamer in hun eigen huis hebben, maar Robert is ook geen normale chirurg. Hij gebruikt zijn medische installatie om een huid te creëren die vuurvast is en bovendien bestand tegen muggen. Altijd handig. Hij moet alleen wel varkens- en mensenhuid genetisch combineren, iets dat de medisch ethische commissies niet altijd waarderen. Dus doet hij het maar in zijn eigen huis, dat overigens meer weg heeft van een klein kasteel, inclusief oprijlaan. Roberts obsessie met huid komt omdat zijn vrouw vele jaren terug levend is verbrand in een auto-ongeluk. 

Zijn in het laboratorium gecreëerde huid test hij op een jonge vrouw die hij gevangen houdt in zijn huis. Vera (Anaya) heeft een aparte kamer, heeft een eigen garderobe en krijgt eten via een doorgeefluik. Het is een vrij luxe cel, maar de situatie blijft vreemd, op z'n minst. Ze wordt door verscheidene camera's in de gaten gehouden en hoe langer Robert naar die camerabeelden kijkt, hoe meer hij in de ban raakt van zijn eigen gevangene, mede omdat ze op zijn overleden vrouw lijkt. 

Vera zit blijkbaar al zo lang gevangen dat ze zich heeft neergelegd bij de situatie. Ze heeft ongetwijfeld last gekregen van het Stockholm Syndroom, al komt niemand haar redden. Ze praat met Robert, ze eten soms wat samen in haar luxe cel en ze roken samen een opiumpijp. Hoe deze bizarre situatie is ontstaan wordt in de rest van de film uitgelegd. Ik wil er verder niet teveel over kwijt, maar ik moet wel zeggen dat dit één van de bizarste films is die ik sinds tijden heb gezien. 

Antonio Banderas speelt de geniale wetenschapper heel intens en erg overtuigend. Hij gelooft met hart en ziel in wat hij doet en houdt met niemand anders rekening dan zichzelf.  Zelfs zijn eigen moeder Mirilia (Paredes) die bij hem in huis woont lijkt vooral aanwezig te zijn om eten te maken en op Vera te letten als Robert er niet is. Zijn verleden met zijn overleden vrouw blijft hem achtervolgen en is deels de reden voor zijn gedrag. Zijn gedrag wordt echter ook deels bepaald door het feit dat hij volledig gestoord is. Elena Anaya is mysterieus, bijzonder mooi en je vraagt je constant af wat er in haar hoofd omgaat. De relatie tussen Robert en Vera roept allerlei vragen op, hetgeen de film interessant houdt.

De relatie tussen Vera en Robert is zo vreemd dat je gewoon wil weten hoe dit heeft kunnen gebeuren. De film geeft de antwoorden, al zijn deze niet geschikt voor mensen met een zwakke maag. De film is heel mooi gemaakt, de cast levert puik acteerwerk af en op veel vlakken is dit een geniale film, totdat je je aan het einde van de film realiseert wat je eigenlijk hebt gezien. Het is ziek. Niet zoals met Saw of the Human Centipede, maar meer zoals Dogtooth. Wie weet krijgt deze film ook wel een Oscar-nominatie. Het zou me niks verbazen.

Margin Call

Genre: Drama
Met: Kevin Spacey, Paul Bettany, Penn Badgley & Zachary Quinto
Regie: J.C. Chandor
Waardering: 4/5

In een groot bedrijf dat voornamelijk handelt in aandelen, het zou een bank kunnen zijn, maar dat is het niet, wordt 80% van een afdeling ontslagen. Het is ironisch dat het de afdeling risicomanagement betreft. Het is vragen om problemen, zou je denken. Onder de ontslagen werknemers is Eric Dale (Stanley Tucci). Hij is al een tijdje bezig met een grote risico-analyse van de inkomsten en uitgaven van het bedrijf, maar kan de klus niet afmaken. Hij zet alles op een USB stick, geeft deze aan één van z'n voormalige werknemers en spreekt de legendarische woorden "Be careful." De man die de stick in handen krijgt is Peter Sullivan (Quinto), hij raakt geïntrigeerd door de aparte manier van afscheid van zijn baas Eric en gaat de data op de stick onderzoeken. Hij komt er achter dat de verwachte verliezen van hun afdeling alleen al meer zullen zijn dan de marktwaarde van het bedrijf. Ik snap weinig van economie, maar zoiets is vast niet gunstig. Peter licht om 22:00 dezelfde dag zijn superieuren in en het balletje begint te rollen.

Het balletje wordt langzaam een enorme bal, om uiteindelijk als een lawine zich te manifesteren. Deze film geeft een leuke kijk in de grootste oorzaak van de kredietcrisis. Dit soort bedrijven maken enorme winsten, betalen hun werknemers $250.000 als startsalaris en honderden miljoenen, misschien wel miljarden, verwisselen met één muisklik van eigenaar. Of eigenlijk, aandelen waarvan mensen denken dat ze honderden miljoenen waard zijn verwisselen met één druk op de knop van eigenaar. Je koopt iets in en verkoopt het voor meer dan de inkoopprijs, dat lijkt me logisch. Maar wanneer alles virtueel is krijgt waarde ook een andere betekenis. Het lijkt meer een spelletje poker te worden. "At the end of the day, one guy wins and one guy loses," zegt Seth Bregman (Badgley). "You do know it's a little more complicated than that, right?" aldus Peter. Hij heeft vast gelijk.

Het balletje begint niet alleen op economisch vlak te rollen, ook binnen het bedrijf komen we steeds dichter bij het topje van de piramide. Peter '250k/jaar' Sullivan belt zijn baas Will '2,5 miljoen/jaar'  Emerson (Bettany), die op zijn beurt zijn baas Sam '4 miljoen/jaar' Rogers (Spacey) belt, die zijn baas Jared 'nog meer' Cohen (Simon Baker) belt, die op zijn beurt de CEO John '86 miljoen/jaar incl. bonussen' Tuld (Jeremy Irons) belt. Tuld verdient 86 miljoen dollar per jaar, zo wordt verteld, maar hij heeft geen idee wat zijn bedrijf precies doet. Een geruststellende gedachte.

Is het normaal wat deze mensen verdienen? Peter vraagt het aan Seth, die misschien niet de juiste persoon is om deze vragen te beantwoorden. Hij is 23, onverantwoordelijk, egoïstisch en nogal belust op geld. Je zou dat van iedereen binnen dit soort bedrijven kunnen zeggen, maar dat is misschien niet helemaal eerlijk. De film is ook niet heel erg moralistisch en dat is bijzonder. Het zou heel makkelijk zijn om al die mensen af te schilderen als graaiende zakenmensen die bewust enorme risico's nemen om er zelf beter van te worden. Het is misschien ook waar, maar Margin Call geeft de mensen binnen het bedrijf persoonlijkheid en een leven. Vooral de mensen die niet aan de top staan hebben nog een gevoel van menselijkheid. Iets dat de top al lang verloren lijkt te hebben. "It wasn't brains that got me here, I can assure you that," aldus de topman.

Het contrast tussen de `mensen' en de top wordt wel pijnlijk duidelijk. Sam Rogers, uiteraard goed gespeeld door Kevin Spacey, wil eigenlijk niet weten wat er allemaal echt gaande is binnen het bedrijf. Hij maakt zich vooral zorgen om zijn labrador, die op sterven ligt. Eric Dale, die middels een mooie anekdote over een brug die hij in een ver verleden heeft gebouwd aantoont hoe triviaal de effectenmarkt is, is vooral bezig met zijn gezin. Peter maakt zich zorgen om de `normale' mensen, waar hij zich al niet meer toe rekent. Hij ziet de gevolgen voor de economie ook in. Bij Cohen en Tuld ligt het al anders. Zij zijn op zoek naar een verklaring voor hun eigen gedrag en ze komen uit bij een filosofie die voornamelijk op `survival of the fittest' lijkt. De situatie wordt vrij helder geanalyseerd door Will: "They want what we have to give them, but they also want to, you know, play innocent and pretend they have no idea where it came from. That's more hypocrisy than I'm willing to swallow, so fuck 'em."

De film speelt zich binnen 24 uur af. Binnen diezelfde tijd worden er veel belangrijke beslissingen gemaakt, beslissingen die op iets langere, maar niet veel langere, termijn gevolgens hebben voor onder andere de `normale' mens. Binnen die tijd leer je de personages goed kennen, vooral door de geweldige cast. Margin Call bevat enkele mooie anekdotes, verhelderende theorieën en biedt een kijkje in de keuken van de economie. Als je de economische terminologie kan verteren en je enigeszins interesse hebt in de economie of de kredietcrisis, dan is dit een `must-see'. En de vraag of we de economische crisis aan onszelf te danken hebben wordt gelukkig niet opgelost, waar ik ergens wel blij om ben. "It's just money. It's made up. Pieces of paper with a picture on it so we don't have to kill each other just to get something to eat." Ik zal het niet ontkennen.

In Time

Genre: Thriller / Sci-Fi
Met: Justin Timberlake, Amanda Seyfried, Cillian Murphy & Olivia Wilde
Regie: Andrew Niccol (Lord of War)
Waardering: 3/5

In Time speelt zich af in een tijdperk waarin het concept `geld' niet meer bestaat, maar vervangen is voor het concept `tijd'. Ik vind dat wel interessant, want de vergelijking is niet eens zo vreemd. Immers, tijd is geld. Geld is een verzinsel, al zie ik er het nut wel van in. Voor tijd geldt eigenlijk hetzelfde. Of de twee vervolgens ook inwisselbaar zijn is een beetje de vraag, maar in deze film wel.

Er is een situatie ontstaan waarin mensen genetisch zo gemanipuleerd zijn dat ze onsterfelijk zijn geworden. Iets met telomeren ofzo. Ze zijn niet alleen onsterfelijk, maar ze worden lichamelijk gezien niet ouder dan 25 jaar. Aan het kapsel van Amanda Seyfried te zien groeit je haar ook niet meer aan. Dat had ze waarschijnlijk een half jaartje eerder moeten bedenken, want nu loopt ze de rest van haar leven voor aap. Of althans, naar mijn niet al te modieuze mening. Haartrends zijn hoe dan ook verleden tijd in deze film.

Op je 25e verjaardag begint er een biologische klok te tikken. Letterlijk biologisch, want deze klok staat gegraveerd op je arm en als de tijd afgelopen is worden de systemen die de mens in leven houden uitgeschakeld en vallen mensen dood neer. Mensen beginnen met een jaar tijd en de rest van de tijd moet je verdienen door te werken. Alle goederen moet je betalen door tijd van je klok te laten halen. Een kopje koffie kost 3 minuten. 

Leuk idee wel, moet ik zeggen. Het is ook allemaal vrij subtiel uitgewerkt en de film heeft de moeite genomen om tijd als betaalmiddel enigszins geloofwaardig over te laten komen. Een stuk minder geloofwaardig zijn de acteurs. Justin Timberlake en Amanda Seyfried spelen bij vlagen simpelweg slecht en in de wat serieuzere scènes kan ik maar moeilijk naar de twee hoofdpersonen kijken. Gelukkig wordt hun falen een beetje gecompenseerd door Cillian Murphy, die een fijne rol heeft.

In Time gaat over Will Salas (Timberlake), een arme jongen met nog maar een paar dagen te leven. Hij moet hard werken om te overleven en de tijd die hij verdient moet hij ook nog eens delen met zijn moeder (Wilde). Will komt in de lokale kroeg iemand tegen die 100 jaar tijd op zijn klok heeft. De onbekende man heeft er al vele jaren op zitten en heeft de zin van het leven verloren en besluit in zijn oneindige wijsheid zijn tijd aan Will te geven en zelfmoord te plegen.

Dat heeft een aantal consequenties. Ten eerste denkt de lokale politie dat de onbekende man geen zelfmoord heeft gepleegd, maar dat Will hem heeft vermoord en zijn tijd heeft gestolen. Die dingen komen namelijk nogal eens voor. Tijdcriminaliteit, zeg maar. Ten tweede, en dit wordt goed uitgewerkt, is de tijdbalans verstoord. Het zit namelijk zo. De hoeveelheid tijd die je hebt bepaalt uiteindelijk ook waar je kan leven. Mensen met weinig tijd leven in de getto's. Wanneer er opeens iemand in de getto heel veel tijd krijgt en dat ook nog eens gaat weggeven aan `arme' mensen dan raakt de economie verstoord. En dat willen bepaalde mensen aan de top niet hebben.

Een van deze mensen zijn Philippe Weis (Vincent Kartheiser) die handelt in tijd. Je kan leningen afsluiten bij hem, om maar wederom een origineel voorbeeld te noemen. Will komt met Philippe in aanraking middels een potje poker waar Will ook all-in gaat en dus letterlijk speelt met zijn leven. Wederom een leuk voorbeeldje. Wills oog valt op de licht verveelde Sylvia (Seyfried) met het al eerder genoemde kapsel. Sylvia is het niet altijd eens met het beleid van haar vader, maar plukt er wel de vruchten van. Will brengt haar op andere gedachten. Philippe Weis wil graag weten waar Will al zijn tijd vandaan heeft en wat de gevolgen zijn voor de delicate tijdseconomie. Hij stuurt er daarom een `Timekeeper' op af. Deze beste man wordt gespeeld door Cillian Murphy en die doet dat erg leuk.

Dit verhaaltje dient vooral om het idee van de film te schetsen. Dat idee vind ik leuk verzonnen, goed uitgewerkt en vrij origineel. Het zal ongetwijfeld eens eerder in films zijn bedacht, maar de afgelopen jaren dat ik films aan het volgen ben heb ik het niet eerder gezien. Toch waardeer ik de film niet zo goed, omdat het verhaal aanzienlijk minder goed is uitgewerkt dan het concept. Het meeste heb ik me echter gestoord aan de acteurs, want sommige situaties komen absoluut niet goed uit de verf. Dat doet echt afbreuk aan een verder vermakelijke film.

The Hangover Part 2

Genre: Komedie
Met: Bradley Cooper, Ed Helmes, Zach Galifianakis, Ken Jeong & Mason Lee
Regie: Todd Philips (Old School, Road Trip)
Waardering: 3/5

The Hangover Part 2 is in heel veel opzichten gelijk aan zijn voorganger. Gelukkig geldt dat ook voor de humor, want de film is wederom best grappig, al vond ik deel één wel iets beter. Stu (Helmes) staan de gebeurtenissen in Las Vegas nog helder voor de geest en omdat hij gaat trouwen met een andere vrouw besluit hij een bachelor-brunch te geven. Erg verstandig, niet tof. Dat vinden ook zijn vrienden Phil (Cooper) en Doug (Justin Bartha). Er is helaas weinig aan te doen, maar er is nog hoop, want de bruiloft vindt plaats in Thailand. 

Stu wil eerst de veroorzaker van de problemen uit deel 1, Alan (Galifianakis), niet uitnodigen, maar onder lichte druk van Phil en Doug wordt Alan alsnog uitgenodigd voor de bruiloft. Een grote fout, zo zal al snel blijken, maar wel een leuke fout. Stu gaat trouwen met Lauren die afkomstig is uit Thailand. Haar familie wil graag dat ze daar trouwt en het hele stel vliegt dus over. Laurens vader is niet bepaald blij met de keuze van zijn dochter en hij vertelt Stu eens goed de waarheid wanneer hij Stu vergelijkt met rijst. Degene voor wie Laurens vader wel waardering heeft is zijn eigen zoon Kevin (Lee). Kevin is een wonderkindje, gaat medicijnen studeren op zijn zestiende en speelt vloeiend de prelude van Bachs eerste cello suite.

Alan heeft in deel 1 iedereen gedrogeerd, hetgeen leidde tot die hilarische scène dat ze wakker worden met een onbekende baby, een tijger en een missend persoon. Alans motieven zijn meestal wat wazig, maar hij is wel erg grappig over het algemeen. Hij is verwend, commandeert alles en iedereen, maar heeft tegelijkertijd ook wat autistische trekjes. In dit deel kan hij niet zo goed overweg met Kevin, waarschijnlijk omdat Kevin geniaal is en Alan zich geniaal waant, en Alan gaat over tot actie. 

Wederom worden Alan, Phil en Stu wakker in een hotelkamer. Stu heeft een tribal op zijn hoofd, dezelfde als Mike Tyson die overigens wederom een klein rolletje heeft weten te bemachtigen. Phil vindt een vinger in een bakje water en Alan wordt aangevallen door een drugs dealende aap. De rest van de film is, net als deel 1, een zoektocht naar de verdwenen vierde man. Ze worden dit keer samen met Mr. Chow (Jeong) wakker, maar zonder Kevin. Het is wel grappig dat de eerste plek waar ze gaan kijken het dak is.

Er zitten redelijk wat grappige verwijzingen naar deel 1 en ook wordt er naar wat andere films gerefereerd. The Hangover Part 2 is bij vlagen erg grappig en de film verveelt maar zelden. Het is wel in heel veel opzichten een letterlijke kopie van de eerste film, maar daar vind ik niet zoveel mis mee, zolang het maar grappig is. Een nieuw, altijd prettig, element is Paul Giamatti, die een crimineel speelt. Ook een monnik die een eed heeft gezworen om nooit meer te praten is ondanks het feit dat hij niks zegt toch best grappig. 

Het verhaal is nogal standaard en de laatste scène is ronduit jammer, want het moralistische praatje dat Stu uiteindelijk ten gehore brengt past totaal niet in deze film. Platte humor over shemales wordt afgewisseld met af en toe intelligentere grappen die vooral van Alan afkomstig zijn. Prima vermaak, niks meer en niks minder.

Warrior

Genre: Actie / Drama
Met: Joel Edgerton, Tom Hardy, Nick Nolte, Frank Grillo & Jennifer Morrison
Regie: Gavin O'Connor
Waardering: 4,5/5

Eén januari is een prima dagje om films te kijken. Computer naar beneden, aansluiten op de stereo, even wennen aan de dode/oude bierlucht van de dag ervoor, met z'n 6-en stinken op de bank en een paar filmpjes aanslingeren. De potentiële kater verdwijnt als sneeuw voor de zon na een beetje frisdrank en een fijne film. En dan biedt Warrior vermaak en drama op topniveau.

Warrior volgt het leven van twee jonge mannen. Tommy (Hardy) is ex-marinier en een man van weinig woorden. Hij heeft traumatische gebeurtenissen meegemaakt in de oorlog en is nu weer terug in Amerika. Hij besluit om, net zoals hij dat vroeger deed, te gaan vechten. Tommy zoekt zijn vader (Nolte) op die hij al 14 jaar niet meer heeft gezien. Toen Tommy vertrok was zijn vader nog een alcoholist, maar hij drinkt nu al bijna drie jaar niet meer. Aan de stem van zijn vader kan je nog wel horen dat daar vroeger wat whiskey in is gegaan. De relatie tussen Tommy en zijn vader is stroef, op z'n minst. Tommy haat zijn vader voor wat hij vroeger als dronkelap allemaal heeft gedaan, maar z'n vader kan één ding wel, en dat is iemand klaarstomen voor een gevecht.

Brendan (Edgerton) is het tegenovergestelde van Tommy. Hij is natuurkundedocent, is getrouwd en heeft twee dochters. Zijn vrouw Tess (Morrison) kent hij al vanaf zijn 16e, ze zijn even later getrouwd en wonen nu in een mooi huis in een prima buurt. Er is alleen één probleem. Ze kunnen de hypotheek van het huis niet betalen en de bank dreigt met inbeslagname van hun huis als ze binnen 3 maanden niet een gedeelte van hun hypotheek aflossen. Brendan was niet altijd een natuurkundeleraar, want vroeger vocht hij ook om de kost te verdienen. Brendan besluit te gaan vechten bij wat lokale evenementen om zo wat extra geld bij elkaar te sprokkelen.

Een rijke Wall Street zakenman J.J. Riley, gespeeld door de regisseur, organiseert een groot MMA-toernooi, genaamd Sparta. MMA, Mixed Martial Arts, is een nogal gewelddadige vechtsport, waarin elke vorm van Martial Arts is toegestaan om je tegenstander knock-out te slaan. Of te schoppen. Of te wurgen. 16 MMA vechters zullen deelnemen aan het toernooi en de winnaar krijgt 5 miljoen dollar. De terechte vraag, die ook aan J.J. Riley wordt gesteld, is waarom iemand zoiets zou organiseren. Volgens Riley wilde iedereen altijd al weten wie het sterkste jongetje uit de buurt was en dit toernooi gaat bepalen wie de sterkste man van de wereld is. Het is weer eens wat anders dan vrachtwagens vooruit trekken of 14 fusten bier van A naar B brengen.

Het toernooi is Brendan niet ontgaan en hij gaat volop trainen om mee te kunnen doen. 5 miljoen zal hem voorgoed uit de financiële problemen helpen. Brendan zoekt zijn oude coach Frank Campana (Grillo) op. Ook Tommy wil graag meedoen, maar heeft hele andere motieven. Hij gaat wederom bij zijn vader in de leer en wil een record van een oude Griekse held evenaren. Theogenes zou 1400 keer ongeslagen zijn in een gevecht. 

Wat de film bijzonder maakt is het contrast tussen de twee personages. Tommy is een beest, emotioneel gehavend door de oorlog. Hij voelt zich schuldig, hij is onsympathiek, ronduit grof tegen zijn vader ("I was right. I liked you better when you were a drunk.") en wanneer hij in de ring stapt maakt hij korte metten met iedereen die hij tegenkomt. Zijn vechtstijl past bij zijn karakter. De focus ligt op brute kracht en de meeste gevechten duren maar enkele minuten, want na een paar rake klappen kunnen de meeste tegenstanders afgevoerd worden. Tommy's schuldgevoel voor wat hij in de oorlog heeft gedaan komt fantastisch tot uitdrukking in de gevechten en in de loop van de film wordt duidelijk waarom hij zo bot en hard is.

Brendan heeft hele andere motieven. Zijn bestaan, en dat van zijn vrouw en kinderen, wordt door de bank bedreigd. Hij vecht alleen maar voor het geld en niet omdat hij problemen heeft of zijn frustraties moet botvieren op zijn tegenstanders. Zijn trainer Frank gebruikt Beethoven in zijn trainingsmethode om de vechters kalmte en rust bij te brengen in het heetst van de strijd. Brendans vechtstijl is niet gebaseerd op brute kracht, maar op rustig afwachten tot de tegenstander een fout maakt en dan toeslaan. Hij gebruikt vooral judo-technieken om zijn tegenstanders uit te schakelen.

De gevechten zijn spectaculair. MMA is echt een hele lompe sport, want eigenlijk mag alles. Als een tegenstander op de grond ligt mag je gewoon doormeppen, hetgeen ook gebeurt overigens. Elk gevecht heeft zijn charme en wanneer Sparta begint is het echt smullen van de actie. Op de achtergrond horen we Beethovens 'Ode an die Freude', al is het origineel soms wat bewerkt wanneer de gevechten hun hoogtepunt bereiken. Ook andere bombastische filmmuziek draagt bij aan de sfeer en rijgt de opeenvolgende gevechten aan elkaar.

Warrior is het aangrijpende verhaal van twee jonge mannen die beiden uit noodzaak gaan vechten. Ze zien beiden geen oplossing meer voor hun huidige situatie. Juist het feit dat het niet gaat om de eer, zoals bijvoorbeeld in The Fighter, wordt heel goed gefilmd en is erg indrukwekkend. Het fantastische acteerwerk, met overigens nog een hele goede bijrol van Kevin Dunn als schooldirecteur, zuigt je vanaf het eerste moment in de film en houdt je vast tot aan de mooie ontknoping. Dit is een topfilm.

Contagion

Genre: Drama
Met: Matt Damon, Jude Law, Lawrence Fishburne, Gwyneth Paltrow, Kate Winslet & Marion Cotillard
Regie: Steven Soderbergh
Waardering: 3.5/5

Contagion is een hele realistische film over het ontstaan van een wereldwijde epidemie. De film volgt de lijn van recente uitbraken van SARS en H1N1, maar trekt deze situaties nog wat verder door, ook voor het filmisch effect natuurlijk. Steven Soderbergh levert geen spectaculaire film af waarbij de hoofdpersonen op de vlucht zijn voor een virus, zoals Mark Wahlberg in The Happening, maar kiest ervoor om zich te focussen op de levens van een aantal direct betrokkenen.

Matt Damon is deze keer niet op de vlucht, maar ondervindt de gevolgen van de dodelijke ziekte desalniettemin. Hij speelt Mitch Emhoff, wiens vrouw Beth (Paltrow) thuis komt uit China. Ze wordt ziek, wordt steeds zieker, krijgt een lijkbleek kleurtje, vervolgens een insult en overlijdt in de woonkamer. Dit is geen spoiler overigens, het is de eerste scène van de film. Ze heeft haar zoontje ook besmet, die een dag later ook overlijdt (de 2e scène), en Mitch is opeens weduwnaar. Hij heeft alleen nog een dochter, die hij vanaf dat moment op alle mogelijke manieren probeert te beschermen tegen het virus. 

Langzaam maar zeker wordt de omvang van de ziekte, een tot dan toe onbekend virus, duidelijk en gaat de CDC (Centre of Disease Control) zich ermee bemoeien. Aan dit instituut zijn nog een aantal topacteurs verbonden. Lawrence Fishburne speelt een arts / epidemioloog genaamd Ellis Cheever, die de zaken allemaal een beetje coördineert. Hij stuurt Dr. Erin Maers (Winslet) naar de plek waar de ziekte voor het eerst voorkomt in Amerika. Dr. Maers zet vervolgens op die plek een onderzoekscentrum en een opvang voor zieken op, maar omdat de ziekte om zich heen grijpt is haar taak een hele lastige. Nog een arts, Dr. Leonora Orantes (Cotillard), gaat naar China om daar te achterhalen bij wie het virus het eerst is gevonden. Het lijkt allemaal te zijn ontstaan in een casino in Macau. Als laatste speelt Jude Law nog een rol als de `conspiracy theory' blogger Alan Krumwiede. Alan verspreidt zowel leugens als waarheden over het gevoerde beleid, de beschikbaarheid van eventuele vaccins en de rol van de CDC en WHO. 

De film duurt maar 106 minuten en in die tijd is het moeilijk om alle personages de ruimte te geven. Sommige personages worden dan ook niet zo goed uitgewerkt en zijn eigenlijk overbodig. De overbodigheid geldt vooral voor Kate Winslet en Marion Cotillard. De persoon waar je moeilijk hoogte van krijgt is Alan Krumwiede, wiens verhaal beter uitgewerkt had moeten worden. De reden is dat de film zo halverwege aanzienlijk minder interessant wordt. Ik zal proberen uit te leggen, zonder teveel te verklappen, wat ik bedoel.

De film begint ontzettend sterk, vooral doordat de camera zich focust op het onzichtbare virus. Dat gebeurt doordat er telkens shots worden vertoont van mensen die glazen oppakken, hun gezicht aanraken, elkaar aanraken, deuren opendoen, hoesten etc. Je ziet het virus niet, maar de beelden zijn angstaanjagend, want je weet dat het virus er is. De ziekte is erg besmettelijk, de film wordt realistisch verteld en je weet dat als zoiets echt gebeurt het helemaal niet raar zou zijn als daadwerkelijk miljoenen mensen sterven. Dat doemscenario, waarbij de mensheid zeer waarschijnlijk volledig machteloos zou staan, wordt heel sterk geschetst. 

De film is vooral hierdoor, en de op zich interessante personages die uiteraard allemaal meer dan degelijk vertolkt worden, prima te kijken. Op een gegeven moment, ongeveer halverwege de film, is de spanning er een klein beetje af, is de omvang van het virus bekend en lijkt het normale leven enigszins terug te keren. Er gebeuren nog best veel dingen, maar de nieuwigheid is er een beetje af en omdat er zoveel personages zijn voel je je maar zelden verbonden met Mitch, Ellis of Dr. Maers. Ze krijgen simpelweg te weinig tijd om hun personage goed te ontwikkelen. We weten niks van hun achtergrond, we weten alleen dat ze stuk voor stuk proberen om te gaan met de epidemie. Het was dus leuk geweest als er iets meer in had gezeten.

Dat had gekund door Alan Krumwiede beter uit te werken. Hij heeft een blog, met iets meer lezers dan mijn blog, en oefent aanzienlijke invloed uit. Hij heeft zware kritiek op de CDC en WHO, die in hun ogen een slaatje uit de situatie proberen te slaan. Of ze dit nu echt doen of niet wordt heel slecht uitgewerkt en dat is jammer. Het zou een interessant subplot geweest zijn, wanneer bijvoorbeeld zou blijken dat wetenschappers van de CDC in het geheim eerst een ontwikkeld vaccin aan hun eigen kinderen zouden geven. Of dat ze eerst hun eigen bevolkingen beter maken om vervolgens pas de 3e-wereldlanden te helpen. Of dat ze vaccins maar gelimiteerd produceren om financiële redenen. Ik bedenk maar wat hoor. Maar verder dan wilde speculaties komt het niet en aan het einde van de film is niet duidelijk of nou Alan of de CDC eigenlijk ethisch niet helemaal correct handelt. Dat is jammer, want het tweede gedeelte van de film had best een stukje spanning kunnen gebruiken.

Dat is ook de reden voor de waardering. Qua verhaal gaat het vooral om de beleving van de personages, waarvan er dus iets teveel zijn. Het acteren is erg sterk, maar de uitwerking van de karakters aanzienlijk minder. De tweede helft van de film vond ik wat saai, wat onduidelijker en er beginnen plotgaatjes te ontstaan. De film eindigt aanzienlijk minder goed dan dat hij begint, iets waar rampenfilms, waar ik deze toch onder schaar, wel vaker last van hebben. Dat is het grootste probleem van het genre vind ik altijd; een overtuigend einde van een rampenfilm vinden. Contagion is best een geslaagd drama over een genadeloos virus, maar ik denk dat, zeker met de hoeveelheid topacteurs, er iets meer in had gezeten.

The Debt

Genre: Thriller
Met: Helen Mirren, Tom Wilkinson, Sam Worthington, Jessica Chastain, Ciarán Hinds & Marton Csokas
Regie: John Madden
Waardering: 4/5

In 1965 krijgen drie leden van de Mossad (de Israëlische geheime dienst) de opdracht om een oorlogsmisdadiger te ontvoeren en voor een Israëlisch tribunaal terecht te laten staan. De oorlogsmisdadiger is Dokter Bernhardt alias Dieter Vogel alias de Chirurg van Birkenau. Dieter heeft tegenwoordig (1965) een gynaecologische kliniek, maar in de oorlog heeft hij allerlei Nazi-experimenten uitgevoerd op Joden. Wat Dieter precies heeft uitgespookt wordt niet helemaal duidelijk, maar door een geweldige vertolking van Jesper Christensen krijgt Dieter persoonlijkheid. En dat het een hele nare, manipulatieve man is wordt daardoor overduidelijk.

Jesper Christensen

De Mossad heeft drie agenten uitgekozen voor deze ingewikkelde missie. De leider van de drie is Stephan (Csokas) die stoïcijns is wanneer het gaat om het doel van de missie. Alles en iedereen is vervangbaar, zolang Dieter maar voor dat tribunaal komt te staan. David (Worthington) is iets menselijker, maar je merkt al snel dat ook hij in de oorlog heeft geleden. Worthington vond ik bijzonder goed spelen in deze film, al wint Christensen deze wedstrijd met gemak. Davids persoonlijkheid zorgt ervoor dat je je wat beter kan inleven in zijn situatie, maar het maakt hem tegelijkertijd kwetsbaar. Rachel (Chastain) is de derde agent en tevens het aanknopingspunt met Dieter, want ze komt in zijn kliniek omdat ze zogenaamd niet zwanger kan worden.

Tom Wilkinson, Ciarán Hinds en Helen Mirren spelen zo'n 30 jaar later resp. Stephan, David en Rachel. Iemand heeft een boek geschreven naar aanleiding van de gebeurtenissen in 1965 en zowel Rachel als Stephan hebben hun medewerking verleend aan het boek. Verder wil ik niet teveel kwijt over het verhaal.

Helen Mirren

De film wisselt af tussen heden en verleden, zonder daarbij onduidelijk te worden. Het is helder waar men zich bevindt, wat het doel van de scène is en in welk stadium van de missie de Mossadleden zich bevinden. Ook 30 jaar later is het meestal duidelijk waarom bepaalde personen bepaalde handelingen verrichten, al zijn Rachels acties niet altijd even plausibel. Het sterke acteerwerk van alle gerenommeerde acteurs en actrices, plus een ijzersterk en spannend verhaal met leuke plotwendingen, zorgen voor een prima thriller. 

De film besteedt aandacht aan zowel de emoties van de hoofdpersonen uit 1965 als 30 jaar later en het contrast is mooi uitgewerkt. De gebeurtenissen in 1997 zijn weliswaar iets minder geloofwaardig als die uit 1965, maar dat mocht mijn pret niet drukken. Ik heb me prima vermaakt met deze intelligente, spannende, prima uitgewerkte thriller en ik kan hem van harte aanraden.

Bridesmaids

Genre: Komedie / Drama
Met: Kristin Wiig, Maya Rudolph, Rose Byrne & Chris O'Dowd
Regie: Paul Feig
Waardering: 3.5/5

Annie Walker (Wiig) is een jaar of 35, vrijgezel en niet onaantrekkelijk. Ze rijdt rond in een oud barrel, zonder werkende achterlichten. Ze woont met twee andere mensen in een klein appartementje, waar ze één kamer heeft. Haar huisgenoten Gil en Brynn, broer en zus, komen uit Engeland en zijn vrij bizar. Het is niet bepaald fijn wonen, maar Annie heeft niet zoveel geld meer sinds haar cakewinkel failliet is gegaan. Nu werkt ze part-time bij een juwelier. Het werk is niet erg geschikt voor haar, want ze deinst er niet voor terug om haar pessimistische wereldbeeld met haar tot dan toe zielsgelukkige klanten te delen. Het verkopen van trouwringen is niet voor haar weggelegd en bovendien is ze niet in het bezit van de 'Love is Eternal Face.'

Annie gaat, na een beetje profiteren in het park van een fitness-instructeur, wat eten met haar goede vriendin Lillian (Rudolph). Na wat geslaagde grappen komt Lillian met een serieus bericht; ze gaat trouwen. Ze vraagt Annie om getuige en ceremoniemeesteres te zijn en om zowel de bruiloft als het vrijgezellenfeest te organiseren. Het is een hele verantwoordelijkheid voor Annie, omdat ze zelf al niet heel lekker in haar vel zit.

Wanneer Annie kennis maakt met de andere bruidsmeisjes wordt de film echt komisch. De andere bruidsmeisjes zijn stereotypen, maar stuk voor stuk bijzonder grappig. Zo hebben we bijvoorbeeld Megan, gespeeld door Melissa McCarthy die in het dagelijks leven o.a. stand-up komedian is. Ze heeft nogal wat lompe opmerkingen, gelooft in telepathische dolfijnen, is dol op eten en als ze eenmaal een beslissing heeft gemaakt dan is ze daar niet meer van te weerhouden. Rita (Wendi McLendon-Covey) is moeder van drie kinderen en kan het alleen maar hebben over hoe tergend haar kinderen zijn en hoe slecht de seks met haar man is. Becca (Ellie Kemper) is geestelijk nog niet helemaal volwassen, maar is al wel getrouwd. Ze houdt van stripfiguren, tekenfilms en andere dingen die 12-jarigen leuk vinden. Haar huwelijksreis met haar ontzettend oninteressante man was dan ook in Disneyworld.

Het laatste bruidsmeisje is Helen Harris III (Byrne). Ze is bekakt en claimt dat ze de beste vriendin is van Lillian, hetgeen bij Annie niet in goede aarde valt. Vanaf moment één hebben de twee een hekel aan elkaar, maar ze zullen toch samen moeten werken om Lillians bruiloft tot een succes te maken. In de strijd tussen Annie en Helen gebruiken de twee vrouwen de meest smerige trucs om elkaar af te troeven of om elkaar in een slecht daglicht te plaatsen. Bij Annie is dat niet zo moeilijk, omdat ze zelf al vrij stuntelig is en nogal wat vergissingen maakt, maar ook Helen is niet zo stabiel als ze doet voorkomen. De strijd zorgt voor erg veel grappige scènes, waarbij vooral Annie over het algemeen erg grappig is.

Wat Bridesmaids goed doet is een combinatie van drama en komedie. De komedie staat voorop en is zoals gezegd van hoog niveau, maar op de achtergrond speelt het eenzame bestaan van Annie. Annie's mislukte leven steekt schraal af tegen Lillians leven, die gelukkig is en gaat trouwen. Ondank de vele komische scènes ben je je er steeds van bewust dat het met Annie eigenlijk helemaal niet goed gaat. Ze gaat langzaam kapot aan het organiseren van Lillians mooiste dag van haar leven en haar missers hebben niet alleen uitwerking op Annie zelf.

Het enige lichtpuntje in Annie's leven is politieagent Nathan Rhodes (O'Dowd). Hij bekeurt haar aanvankelijk voor een kapot achterlicht, maar desondanks springt er een klein vonkje over. Oorzaak van dat vonkje is Annie's specialiteit; het bakken van cakejes en taartjes. Het is het enige dat Annie echt goed kan en Nathan heeft vroeger vaak bij haar winkeltje gegeten. Taartjes bakken is voor Annie echter verleden tijd.

Ik wek misschien de indruk dat de hoofdpersoon een depressieve, doch grappige, doos is, maar dat is niet helemaal waar. Het is echter wel zo dat Annie's problemen wel wat dieper liggen dan die van de gemiddelde komische hoofdpersoon en dat kon ik wel waarderen. Het leven in komedies is altijd zo makkelijk, zo doen de meeste komedies ons geloven. Het is daarom bijzonder dat een wat serieuzere hoofdpersoon de meest fantastische grappen maakt en in allerlei hilarische situaties verzeild raakt. Bridesmaids is een komedie waarin vrouwen daadwerkelijk grappig zijn. Dat gebeurt niet vaak, ook niet in de film.

Apollo 18

Genre: Sci-Fi / Horror
Met: Warren Christie, Ryan Robbins & Lloyd Owen
Regie: Gonzalo López-Gallego
Waardering: 1.5/5

De film heeft één aanknopingspunt met de realiteit en dat is dat de Amerikanen na 1972 niet meer hebben geprobeerd de maan te bereiken. De reden ervoor zouden we op teruggevonden filmmateriaal, hetgeen toevalligerwijs in de handen van de regisseur is gekomen, kunnen aanschouwen. Net zoals in The Blair Witch Project dus, of Cloverfield. Deze film is een compilatie van het beeldmateriaal dat de regisseur ergens in de Grote Oceaan moet hebben opgedoken. Leuk concept, verschrikkelijk slecht uitgewerkt.

Helaas heeft de regisseur gedacht dat dit vervolgens een excuus is om instabiele, storende beelden te presenteren. Zelfs camera's die op het maanoppervlak staan bewegen en krijgen het niet voor elkaar een stabiel beeld eruit te persen, maar geven strepen, verschillende kleuren en zoomen in en uit. Daarnaast hoor je constant ruis, insectgeluiden, echo's en onduidelijke conversaties, omdat om één of andere reden de communicatie constant wegvalt. Wanneer je dan eventueel iets buitenaards kan zien verschijnt er zo'n cirkel om het punt waar je je op moet focussen, zodat de regisseur zeker weet dat je het ziet. Net als bij de DWDD-filmpjes. Het staat bijzonder knullig en ik voelde me als oplettende kijker een beetje ondergewaardeerd.

Het verhaal, voor zover aanwezig, is dat 3 Amerikaanse astronauten naar de maan gaan om wat spionagemateriaal te plaatsen zodat ze vanaf de maan de Russen beter kunnen volgen. Sja, de Russen volgen vanaf de maan, waarom makkelijk doen en ergens in Polen een installatie plaatsen als het ook moeilijk ingewikkeld op de maan kan? De astronauten hebben niet door dat dit uiteraard nooit de echte missie kan zijn. Ze stellen geen vragen, zijn bereblij dat ze naar de maan mogen en beginnen pas als ze geland zijn met nadenken. Dan is het echter al te laat.

Wat ze op de maan tegenkomen is uiteraard buitenaards leven. Dat leven heeft het, zoals wel vaker, op de mens gemunt. Een Russische kosmonaut (die Russen hadden waarschijnlijk hetzelfde plan als de Amerikanen) is al dood en de Amerikanen zijn de volgende. Ik vraag me af wat de insectoïde aliens in de tussentijd dan hebben gegeten. De maanmissie is vervolgens een reeks beelden en flarden slecht gefilmde scènes met opzettelijk veel ruis. Dit is allemaal bedoeld om de spanning op te bouwen. Dat lukt niet.

De film is niet spannend. Ook niet eng. Het is gewoon slecht, saai, voorspelbaar en eigenlijk niet te kijken. Je kan met het concept alle kanten op, maar de richting die hier ingeslagen wordt werkt voor geen meter. Handycam horrors kunnen tof zijn, maar deze is dat niet.

Rise of the Planet of the Apes

Genre: Actie / Drama
Met: James Franco, Freida Pinto, John Lithgow & Andy Serkis
Regie: Rupert Wyatt
Waardering: 3.5/5

Rise of the Planet of the Apes is, zoals de titel al suggereert, een prequel. Een onderzoeker is bezig met tests voor een medicijn tegen Alzheimer. De tests op chimpansees gaan voorspoedig, het blijkt dat de testapen zelfs verhoogde intelligentie ontwikkelen. De onderzoeker is de ethisch totaal onverantwoorde Will (Franco), die even later in de film het medicijn in ontwikkeling test op zijn vader, die zelf ook Alzheimer heeft. Hij is wanhopig op zoek naar een middel om zijn vader voor de vergetelheid te behoeden, maar het medicijn na één soort van succesvolle test op je eigen vader uitproberen is toch wat ongeloofwaardig.

De film is verder wel erg vermakelijk. Het verhaal laat zich raden, gezien de titel. De werking van het medicijn berust op een genetische component waardoor nieuwe hersencellen gevormd worden. Dit veroorzaakt intelligentie en iedereen die de film uit 2001, of eventueel het origineel, heeft gezien weet waar deze intelligentie toe zal leiden. Hoe de apen uiteindelijk op een andere planeet terecht komen wordt aan onze verbeelding overgelaten. Misschien maar goed ook, want verhoogde intelligentie is eventueel plausibel, maar ruimtereizen, een nieuwe planeet gaan bewonen en vervolgens rondlopen in speren en ijzeren wapenuitrusting is dat allerminst.

De hoofdaap, gespeeld door Andy Serkis (speelt ook Gollum), is Caesar. Caesar is de enige overlevende van een mislukt experiment. Will neemt hem in huis waar hij de eerste jaren verblijft. Caesar heeft, net als zijn moeder die is geïnjecteerd met het medicijn, verhoogde intelligentie. De situatie loopt echter steeds meer uit de hand en niet alleen omdat er een chimpansee op een zolderkamer midden in een woonwijk woont. Wanneer Will gedwongen wordt om Caesar naar de dierentuin te brengen, begint Caesar aan zijn vestiging van een nieuwe wereldorde. De manier waarop Caesar langzaam de macht in de Apenheul verovert is indrukwekkend gefilmd, goed opgebouwd en zit beter in elkaar dan menig andere film met mensen in de hoofdrol.

Wat de film leuk maakt is de vernuftige wijze waarop Caesars intelligentie duidelijk wordt. Hij is slim, zeker voor een aap, maar zelden op een ongeloofwaardige manier. Hij kan sloten openmaken, leert gebarentaal en puzzels oplossen. Dat moet kunnen, lijkt me. Zoiets heb ik ook wel eens in documentaires gezien waarin volgens mij de apen niet genetisch gemanipuleerd waren. Gedurende de opkomst van de apen begin je zelfs wat sympathie voor Caesar te krijgen. Je maakt hem tenslotte van jongs af aan mee. Dat maakt de film wel aanzienlijk beter te pruimen.

Goed gefilmde actie, grafische hoogstandjes, goed script en een prima plot, voor zover mogelijk, maken het geheel fijntjes af. Verder zorgen degelijke acteurs met o.a. bijrollen van Freida Pinto en Brian Cox voor een overtuigende beleving. Ook Tom Felton (Draco Malfoy) is te aanschouwen in een bijzonder irritante rol. En Caesar niet te vergeten, voor zover je daar van acteren kan spreken. Een prima actiedrama en vele malen beter dan Planet of the Apes uit 2001.