John Carter

Genre: Sci-Fi / Avontuur (132 min.)
Met: Taylor Kitsch, Lynn Collins, Dominic West & Mark Strong
Regie: Andrew Stanton
Waardering: 3.5 / 5

John Carter of Mars is de adaptatie van een boekje genaamd 'The Princess of Mars' uit 1912, geschreven door Edgar Rice Burroughs. Deze man is vooral bekend om zijn andere creatie; Tarzan. John Carter had de eerste animatiefilm van Disney kunnen worden, maar uiteindelijk werd de film niet afgemaakt en kwam de eer van Disney's eerste film toe aan Sneeuwwitje. Het heeft vervolgens nog 79 jaar geduurd voordat John Carter ook daadwerkelijk op het witte doek zou verschijnen. Disney haalde Andrew Stanton in huis, geen onbekende in films waarin nog wel eens een computer wordt gebruikt. Hij won Oscars voor Finding Nemo en WALL-E. Met een budget van 250 miljoen, een goede regisseur en een succesvolle franchise (vooral in Amerika) kan het eigenlijk niet mis gaan. En dat is ook niet gebeurd.

In deze nieuwste telg van Disney gaat John Carter (Kitsch) de stad Helium redden van totale vernietiging. Helium is al eeuwen in oorlog met Zodanga, zo wordt verteld in de introductie, en je zou dus kunnen zeggen dat het een gelijke strijd is. Helium en Zodanga bevinden zich op Mars. Er is leven op Mars, jazeker. Dit gaat echter veranderen, want de Thern (een groepje kale discipelen) geven de leider van Zodanga een machtig wapen, namelijk de Negende Straal of het Negende Licht. Dat is blauw, mocht je het je afvragen. Met de Negende Straal kan hij mensen vaporiseren, á la War of the Worlds. Disney vermijdt veel bloed, over het algemeen, en zal gedacht hebben dat vaporiseren een efficiënte, futuristische en grafisch aantrekkelijke manier is om te sterven. Je bent alsnog dood natuurlijk, hoe je het ook wendt of keert.

John Carter komt via een omweg op Mars terecht. Het is het jaar 1868, John is een oorlogsveteraan van de Burgeroorlog en na afloop is John zijn vertrouwen in de mensheid kwijtgeraakt. Zijn vrouw is vermoord en in films geeft dat een carte blanche voor eigenlijk elke mogelijke onderneming. De ondernemingen variëren van 'roaring rampages of revenge' (Kill Bill) tot totaal doelloos in een camper door Amerika toeren (About Schmidt <-- topfilm!). Johns onderneming is echter vrij bescheiden. Hij wil een goudmijn bezitten en vies rijk worden, of zoals de Engelsen dat mooi kunnen verwoorden: "I wanna be filthy rich". Maar wanneer de lokale sheriff en wat Apaches zijn plan dwarsbomen, hij één van die kale discipelen in een grot vindt en via een medaillon wordt geteleporteerd naar Mars kan hij die goudmijn wel op zijn buik schrijven. 

Op Mars aangekomen op het Marsoppervlak blijkt dat springen voor John Carter het beste transportmiddel is. Als een volleerd krekel hopt hij van rots naar rots en afstanden van honderden meters worden moeiteloos afgelegd. Ter uwer informatie: de valversnelling is 3,74 m/s² op Mars. Op Aarde is dat 9,832 m/s² en op de Maan 1,62 m/s². Met andere woorden, de zwaartekracht op Mars zit tussen die van de Aarde en de Maan in, dus het zou misschien theoretisch mogelijk zijn. Ook heeft John Carter last van zandstormen, die ook daadwerkelijk op Mars te zien zijn. Ademen gaat hem ook heel aardig af, wat de meeste mensen hem niet na zouden doen. 

John maakt door al dat hoppen snel indruk op de inboorlingen van Mars, de Tharks, door al springend wat luchtschepen neer te halen. De Tharks kunnen niet springen, zijn groen en hebben slagtanden en bovendien vier armen. Via de Tharks komt John meer en meer te weten over de problemen die zich afspelen op Mars en zijn rol in het geheel wordt al snel duidelijk. Hij is de Messias, in het kort. De sympathieke held moet de leider van Zodanga stoppen, het lot tarten, de kale discipelen ontwijken en zo pogen de balans op Mars te herstellen. Er is alleen één probleem. John heeft hier helemaal geen zin in.

John, sympathiek en gehard door de strijd, is een tamelijk immorele kerel geworden die alleen zich maar bekommerd om zijn hypothetische goudmijn. De mensen op Aarde kunnen hem al weinig interesseren, maar de locals van Mars natuurlijk al helemaal niet. Het is puur pech dat hij naar Mars is geteleporteerd en eenmaal daar aangekomen wil hij zo snel mogelijk weer terug. Maar al snel verliest hij het medaillon en zit hij vast op Mars, met krekelvaardigheden en zonder doel. Totdat de mooie prinses Dejah Thoris (Collins) letterlijk uit de lucht komt vallen. 

John Carter, de film in dit geval, is een crossover tussen Avatar en Prince of Persia. Het werkt heel aardig en het resultaat is een hele vermakelijke avonturenfilm geworden in een vreemd universum dat desondanks toch nog vrij menselijk aanvoelt. John Carter, de persoon, beschikt over een goede portie humor en samen met de wat onhandige Tharks creëert dat best veel leuke situaties. Een van de leukste dingen in de film is een alienhond, genaamd Ula. Het beest is een soort kruising tussen een Hutt en een Boxer en is ondanks zijn logheid ontzettend snel. Ula heeft mij menig glimlach bezorgd en is naast grappig ook nog eens erg aandoenlijk. Ook de meeste personages in de film behouden een bepaalde vorm van menselijkheid waardoor je na een tijdje niet meer zo het idee hebt dat je naar science-fiction aan het kijken bent. John Carter, de film, voelt meer aan als een familiefilm dan science-fiction, iets dat ik bij Avatar veel minder had. 

John Carter is minder spectaculair dan de trailer doet vermoeden. Actiescènes zijn groots uitgevoerd en hebben ongetwijfeld bakken met geld gekost, maar het draait toch voornamelijk om het verhaal en de sfeer die de film uitstraalt. Grafisch is de film bijzonder sterk, met veel oog voor detail. Het meeste van de film zal CGI zijn, maar alles oogt vrij realistisch. Nouja, voor sci-fi dan. De volop aanwezige humor is een essentieel onderdeel van een Disneyfilm en ook hier heb ik om sommige scènes hard moeten lachen. Het verhaal is af en toe behoorlijk kazig, met wat geforceerde dialoog tussen prinses en held, maar het mocht mijn pret niet drukken. Als je niet vies bent van wat Disney clichés en een redelijke hersenloze, maar toch vermakelijke film wilt zonder dat de film alleen maar actie behelst, dan is John Carter een prima keuze. 

Contraband

Genre: Thriller / Actie (109 min.)
Met: Mark Wahlberg, Ben Foster, Giovanni Ribisi & Kate Beckinsale
Regie: Baltasar Kolmákur
Waardering: 3.5 / 5

In Contraband worden Mark Wahlberg en Ben Foster neergezet als twee sympathieke smokkelaars. Mark Wahlberg speelt Chris. Chris is een ex-smokkelaar die tegenwoordig op het rechte pad is en zijn centen verdient met het installeren van alarmsystemen. Ben Foster speelt Sebastian en is nog volop aan het smokkelen. Op een feestje, het zou een bruiloft kunnen zijn, wijden ze in geuren en kleuren uit over hoe je het beste een Ferrari het land in kan smokkelen. De truc is de Ferrari uit elkaar halen en weer in elkaar zetten. Ik was er zelf nooit opgekomen.

Chris is gelukkig getrouwd met Kate (Beckinsale) en samen hebben ze twee kinderen, maar hij wordt gedwongen zijn oude `werk' te hervatten wanneer het broertje van Kate, een klein lullig smokkelaartje genaamd Andy, zichzelf in de nesten werkt. Andy is aan het smokkelen voor een drugsbaron wanneer de boot waarop hij de drugs vervoert wordt bezocht door de douane. Met honden en helikopters wordt vakkundig de boot onder handen genomen en in paniek gooit Andy het pakketje drugs overboord. Drugs is niet goedkoop, de drugsbaron wil zijn geld zien, Andy heeft dat geld niet, Chris ook niet, maar Chris is aardig en een fatsoenlijke smokkelaar en dus gaat Chris met tegenzin geld smokkelen vanuit Panama om zo de schuld van Andy af te betalen. Kate is daar natuurlijk niet blij mee, maar een dood broertje is ook niet alles. 

Giovanni Ribisi

Contraband gebruikt een relatief simpel, niet origineel, maar doeltreffend concept. Gone In 60 Seconds gebruikt het bijvoorbeeld ook. Nicolas Cage met zijn team moet flink wat auto's moet stelen om zijn broertje te redden. Dat broertje, genaamd Kip in Gone In 60 Seconds, wordt gespeeld door Giovanni Ribisi. Deze acteur zullen een aantal mensen wel kennen uit Friends (broertje van Phoebe, die met die oude taart heeft) of uit andere random films (Avatar, Saving Private Ryan, Lost in Translation, Public Enemies) waar hij vaak bijrollen vertolkt en dat meestal erg verdienstelijk doet, moet ik zeggen. Zo ook hier, want de licht psychotische drugsbaron wordt heel aardig vertolkt door Ribisi die van Tim Briggs een overtuigende crimineel weet te maken. Vooral zijn stem, die wel wat weg heeft van The Joker, is bijzonder effectief in het creëren van een sinister personage. Hij is gewoon niet zo'n aardige man.

Mark Wahlberg wel. Mark Wahlberg is vaak een aardige man. Intelligent, autoritair, meer dan eens crimineel, maar toch aardig. Het is ook heel aardig dat hij helemaal naar Panama gaat om zijn zwagertje te redden van een wisse dood. Hij doet het waarschijnlijk voor zijn vrouw, Kate. Zou ik ook doen. Contraband is meer dan aardig. Het is een hele degelijke thriller geworden met wat leuke plotwendingen. Het is allemaal niet zo rechttoe rechtaan en de film heeft een hoog tempo. De film start met de invasie van de douane en kent daarna maar zelden rustmomenten. Zowel de scènes op de boot naar Panama, met aan het roer J.K. Simmons (Juno) als kapitein (geweldige rol), als het avontuur in Panama zelf is constant spannend. 

J.K. Simmons

Contraband is niet erg realistisch. Vooral het gedeelte in Panama, waar het team ondanks een half gecrashte boot toch nog een deadline heeft waarin bijzonder veel dingen moeten gebeuren en dat zonder dat Chris weet waar hij naar toe moet, spreekt niet erg tot de verbeelding. Op miraculeuze wijze ontsnappen aan een belegering vanuit een over de kop geslagen auto in het centrum van Panama-city na een mislukte drugsdeal, een overval, een politieachtervolging en een shootout, gaat je waarschijnlijk niet lukken. Achteraf is het makkelijk praten overigens, want tijdens de film heb ik me hier niet erg aan gestoord en dat komt vooral door het tempo van de film. Deze fratsen worden wat mij betreft ook weer goedgemaakt door een ingenieus plot waarin wel wat originaliteit te bespeuren valt. 

Contraband is een hele vermakelijke film die op realistisch vlak weliswaar wat steken laat vallen, maar daar tegenover een moordend tempo en leuk plot zet. Bijna 2 uur duurt dit adrenalineshot en daarna zal je waarschijnlijk moeten concluderen dat je best een leuke film hebt gezien. Tot die conclusie kwam ik in ieder geval wel.

Haywire

Genre: Actie / Thriller (93 min.)
Met: Gina Carano, Ewan McGregor, Michael Douglas, Antonio Banderas & Michael Fassbender
Regie: Steven Soderbergh
Waardering: 3 / 5 

Steven Soderberg, bekend van toppers als Traffic, Ocean's Eleven en Erin Brockovich, heeft de laatste tijd niet stil gezeten en na het wat mij betreft redelijk gelukte Contagion draait nu Haywire op de grote schermen. Haywire is een klassieke actiefilm waarbij een geheim agente wordt verraden door haar eigen organisatie, met als gevolg dat ze wraak wil nemen en daarbij een heel aantal personen dient om te leggen. Het verhaal is standaard, net als de film eigenlijk, al zijn er toch wel wat interessante dingen te ontdekken.

Wat opvalt is uiteraard de hoofdpersoon en dan vooral het feit dat ik nog nooit van haar had gehoord. Na wat kort onderzoek blijkt Gina Carano ook wel 'Conviction' genoemd te worden in de wereld van het gewelddadige MMA. MMA (Mixed Martial Arts) is één van de lompste legale vechtsporten waarbij allerlei vechters met verschillende disciplines het uitvechten in een kooi. De sport neemt toe in populariteit, getuige films als 'Warrior', en na 7 keer winst, 1 keer onbeslist en 1 verlies speelt Gina nu de hoofdrol in een actiefilm van Steven Soderbergh. Niet slecht dus.

Gina's personage, genaamd Mallory Kane, werkt voor een privébedrijf waar je huurmoordenaars kan, jawel, huren, maar ook voor dingen als het bevrijden van een gijzelaar (die om onduidelijk redenen vast zit) kan je bij het bedrijf terecht. Mallory is één van de beste agenten die Amerika rijk is en ze wordt in een koffiehuis belaagd door een ex-collega. Hij probeert haar te vermoorden, maar aangezien dit pas de eerste scène is lukt dat meestal niet en dit geval is niet anders. Mallory vlucht met een local, Scott, en in Scotts auto vertelt Mallory wat zich de laatste tijd in het wereldje van huurmoordenarij heeft afgespeeld. Mallory legt uit dat ze verraden is, maar de redenen ervoor zijn haar niet duidelijk. De scènes van het verraad behelzen het eerste gedeelte van de film en die van het zoeken naar antwoorden en verantwoordelijken het tweede gedeelte. 

De achtergrond van Gina als MMA-vechter komt goed tot zijn recht in de actie. De verschillende technieken die ook in MMA gebruikt worden, zoals allerlei nare verwurgingen om iemand tot een `submission' te dwingen, heeft Mallory ook tot haar beschikking en deze worden gebruikt om haar tegenstanders uit te schakelen. Deze tegenstanders zijn er in de vorm van identiteitsloze ME-agenten en oud-collega's die over iets meer achtergrond beschikken. De actie is vooral erg rauw, in-your-face en zonder al teveel poeha opgenomen. Bij minstens de helft van de actiescènes zit geen eens muziek, waardoor het allemaal iets realistischer lijkt. De gevechten zijn behoorlijk lomp van tijd tot tijd en meestal erg vermakelijk.

Veel diepgang heeft de film niet en met name haar collega's en opdrachtgevers worden slecht uitgewerkt, waardoor het lange tijd onduidelijk is hoe de verhoudingen liggen. Later wordt het wel iets helderder, maar een leuk plot zoals in Ocean's Eleven zit er helaas niet in. We moeten het doen met voornamelijk goede, weldoordachte actie, maar helaas scoort de film weinig punten op andere terreinen. Er is een blik bekende namen opengetrokken, maar geen van allen voegen echt iets toe aan de film. Vooral Antonio Banderas en Ewan McGregor laten hun personage niet tot leven komen en dat is jammer, want het zijn twee belangrijke schakels van het plot. Michael Douglas speelt al heel wat beter en Michael Fassbender als oud-collega heeft een korte, maar prima rol. Gina Carano zelf is overigens best overtuigend en doet het prima als actiechick, een kunstje dat ze vermoedelijk gaat herhalen in de films 'In the Blood' en 'The Fast and the Furious 6'.

Al met al dus een aardige film, maar wel met een aantal mankementjes. Voornamelijk het verhaal en de personages laten het afweten, maar echt storend is het allemaal niet. Haywire is prima te kijken, maar ook niet meer dan dat.

Sherlock Holmes: A Game of Shadows

Genre: Actie / Avontuur (129 min.)
Met: Robert Downey Jr., Jude Law, Noomi Rapace & Jared Harris
Regie: Guy Ritchie
Waardering: 3.5 / 5

De excentrieke Sherlock Holmes is terug en deze keer neemt hij het op tegen een professor Natuurkunde die er een verborgen agenda op na houdt. Met behulp van zijn vaste maatje Dawson en een zigeuner genaamd Madam Simza gaan ze de strijd aan om, zoals ze het zelf zeggen, de Westerse beschaving te behoeden voor totale vernietiging. "No pressure", aldus Holmes. 

Sherlock is niet erg veranderd. Hij is nog iets vreemder geworden en de oorzaak is zeer waarschijnlijk het dieet van cocabladeren en melk dat hij volgt. Hij is meer paranoïde dan normaal, maar heeft zijn charme niet verloren. Sherlock is tevens in staat om een klein stukje in de toekomst te kijken, al voldoet de toekomst niet altijd aan zijn verwachtingspatroon. Deze scènes worden met veel detail en 3d-trucjes weergegeven, al voegt dit niet echt iets toe aan de film. Wel grappig is dat Sherlock de toekomst niet altijd goed ziet, waardoor de realiteit die direct daarna volgt wel eens wil afwijken van de scène ervoor. Verder is Sherlock natuurlijk briljant, heeft hij oog voor de kleinste details en weet hij met zijn detective instinct altijd een oplossing te vinden. Een vaardigheid die erg van pas zal komen.

Al vrij snel komt Sherlock in allerlei problemen, voornamelijk omdat hij professor James Moriarty dwarsboomt. Moriarty heeft aanzien en daarnaast een privéleger om zo zijn doelen veilig te stellen. Hoe iemand van professor uitgroeit tot een man met een privéleger is mij enigszins onduidelijk. Een erfenisje? Vervroegde gouden handdruk? Hoe hij het voor elkaar heeft gekregen is onbekend, maar zijn ambities zijn er niet minder om. Moriarty is uit op niets minder dan het ontketenen van een wereldoorlog door gebruik te maken van de spanningen tussen Frankrijk en Duitsland. Sherlock Holmes speelt zich af aan het einde van de 19e eeuw. Door middel van een serie bomaanslagen worden de relaties tussen de Europese landen op scherp gezet en alleen Sherlock Holmes kan prof. Moriarty, leuk gespeeld door Jared Harris, stoppen.

Sherlock is niet alleen, want net als in deel 1 is ook Watson weer van de partij. Jude Law speelt de regelmatig getergde Watson. Watsons loyaliteit wordt altijd op de proef gesteld, maar Watson blijft Sherlock trouw in voor en tegenspoed, waarbij dat laatste vooral prevaleert. Watson voelt zich ongetwijfeld ook verantwoordelijk voor Sherlock aangezien deze meer en meer een ongeleid projectiel wordt, met desondanks een groter doel voor ogen. De relatie tussen Sherlock en Watson is geen vanzelfsprekende en ze lopen constant te vitten op elkaar, maar er is tegelijkertijd ook wederzijds respect en de chemie tussen de twee hoofdrolspelers is zeker aanwezig. Veel dialogen tussen de twee zijn dan ook zeer vermakelijk en goed geschreven.

Naast Jude Law en Robert Downey Jr. hebben ook Rachel McAdams, Stephen Fry en Noomi Rapace kleine rollen weten te bemachtigen. Rachel kennen we nog uit deel 1 als Irene. Stephen Fry is Sherlocks broer en schittert vooral door zijn omvang, al produceert hij ook af en toe een grap. Als laatste is er Noomi Rapace, de actrice uit de Millenium films, die de zigeuner Madam Simza speelt. Simza is op zoek naar haar broer en na een mislukte poging op haar leven zal ze Sherlock en Watson assisteren in hun queeste om een wereldoorlog te voorkomen. 

Guy Ritchie regisseerde de sequel, net als het origineel. Guy Ritchie kan grappige films maken en Robert Downey Jr. als onnozele, intelligente en nonchalante detective weet het personage erg goed vorm te geven. De rol is hem op het lijf geschreven. Deze film is een vrij typische Guy Ritchie film, met veel humor, aardig wat actie en een redelijk verhaal. Het begin van de film is qua verhaal wat traag, maar dat wordt goedgemaakt met een flinke dosis intense actie waarbij Sherlock Holmes in de leer lijkt te zijn geweest bij Ip Man. Wat later begint het geheel wat meer vorm te krijgen en beginnen alle stukjes op hun plaats te vallen. De vaagheid van het begin van de film maakt langzaam plaats voor een heldere dreiging in de vorm van de professor. Sherlock Holmes: A Game of Shadows is een waardige opvolger geworden die zeker het kijken waard is.

Underworld: Awakening

Genre: Fantasy / Actie (88 min.)
Met: Kate Beckinsale, Michael Ealy & India Eisley
Regie: Mans Marlind & Björn Stein
Waardering: 2.5 / 5

Underworld is terug met al weer deel 4 uit de reeks. Waar in eerdere delen de vampiers het vooral aan de stok kregen met weerwolven, hier Lycans genaamd, is er in dit deel een andere vijand. Na eeuwen van oorlog tussen vampier en Lycan is nu ook de mens zich ermee gaan bemoeien en dat mensen effectief populaties kunnen uitroeien is geen nieuws meer tegenwoordig. 'The Cleansing' vindt plaats waardoor zowel vampiers als Lycans bruut worden vermoord en hun aantallen slinken aanzienlijk tot er nog maar enkelen over zijn. Op zich geen slechte zaak, zou je misschien denken, ware het niet dat in de Underworld-films de vampiers niet slecht, maar juist goed zijn. Een soort Twilight, maar dan anders. Verder zijn andere karakteristieke kenmerken die niet kunnen ontbreken wanneer het gaat over vampiers en weerwolven allen aanwezig. UV-straling, kogels met zilver en maanlicht geven allemaal het gewenste effect en zijn op onprettige manieren dodelijk voor een heel aantal figuren in de film.

Eén van de overlevenden van 'The Cleansing' is Selene, een vampier, gespeeld door Kate Beckinsale. Het is fijn om te zien dat Kate Beckinsale weer terug is als hoofdpersoon, waar ze in deel 3 (Rise of the Lycans) even ontbrak. Selene komt erachter dat ze 12 jaar opgesloten heeft gezeten in een laboratorium, dat ze een dochter heeft, dat haar man is vermoord en dat een groot gedeelte van de vampierpopulatie is uitgeroeid door mensen. Al vrij snel nadat ze haar dochter heeft gevonden wordt deze ook weer afgenomen en de rest van de film is simpelweg een poging om haar dochter terug te krijgen. Je zou denken dat ze wel iets beter op haar leuke dochter, hier rechts afgebeeld, zou passen, maar dat is niet het geval. Ik weet zelf ook niet wat ik zou doen als mijn dochter er zo uit zo zien overigens. Het is toch je kind, zullen we maar zeggen.

Haar dochter terugkrijgen gaat met een aanzienlijke hoeveelheid geweld. Underworld is een actiefilm waarin het bloed rijkelijk vloeit, al is het vaak niet afkomstig van mensen. Ook in dit deel is de actie volop aanwezig en is het van redelijk niveau. Artistieke zilveren zwaarden, de twee kenmerkende revolvers van Selene die in Lara Croft stijl worden gehanteerd, klauwen en tanden, het is allemaal aanwezig en geeft een flinke zooi. Echt heel spectaculair wordt het nooit, wel vaak vrij ranzig, maar op zich is de actie wel vermakelijk. Minder vermakelijk is eigenlijk alles er omheen. Naast Selene maken we kennis met Detective Sebastian (Ealy), die nog een appeltje te schillen heeft met de mensheid, David (Theo James), een vampier die nog vecht voor idealen, wat die ook mogen zijn, en Selene's dochtertje Eve (Eisley), die kan veranderen in iets heel naars. Dit selecte clubje neemt het op tegen dokter Jacob Lane (Stephen Rae), die 'The Cleansing' heeft georganiseerd. 

De personages zijn allemaal nieuw, afgezien van Selene. We komen echter maar zeer sporadisch iets te weten over de achtergrond van de karakters en wanneer de film afgelopen is ben je ze eigenlijk al weer vergeten. Hetzelfde geldt voor het verhaal, dat niet bijster sterk is en mij één keer kon verassen met een aardige plotwending. Als je fan bent van het genre (en dat ben ik) of van Kate Beckinsale (ben ik ook) is deze film prima te kijken, maar in elk ander geval kan je dit beter links laten liggen. 

The Grey

Genre: Thriller (117 min.)
Met: Liam Neeson
Regie: Joe Carnahan
Waardering: 3 / 5

Liam Neeson wordt volgende maand 60 jaar oud. Ondanks zijn al enigszins respectabele leeftijd zit hij de afgelopen jaren niet bepaald stil. Hij speelt in zo'n 2 á 3 films per jaar en ik moet zeggen dat ik ongeveer de helft daarvan wel te pruimen vind. Liam Neeson is vaak de goedzak, enigszins gehard, een persoon met een wat troebel verleden, maar desondanks een goede peer. After.Life is een uitzondering, maar ook niet echt het kijken waard. Hij speelt vaak een persoon die een soort vanzelfsprekende autoriteit uitstraalt, hetgeen misschien een contaminatie is, of anders iemand die over het algemeen middels geweld wel wat autoriteit weet af te dwingen. Ik vond Liam Neeson tof in Schindlers List (uiteraard), Taken (aanrader, echt een prima thriller) en wat meer blockbuster-achtige rollen als Zeus in Wrath of the Titans kan hij ook goed hebben. Helaas heeft hij ook een aantal mindere films, zoals Chloe, Unknown (dat ging echt nergens over) en het al genoemde After.Life. Dit jaar speelt hij in The Grey, maar ook in Battleship, de nieuwe Batman en Taken 2. Een vervolg op Taken lijkt me overigens een slecht plan. Kijk de film en je snapt wat ik bedoel, want wat is de kans dat er binnen die familie nog iemand ontvoerd wordt en wat is de kans dat Liam Neeson weer al die acties gaat overleven? In Hollywood altijd wat groter dan in het echt, maar toch. Hoe dan ook; The Grey.

Het verhaal, om dit gedeelte maar even kort te houden, is vrij simpel. Ottway (Neeson) werkt voor een oliemaatschappij ergens in Alaska en zijn baan bestaat eigenlijk uit het doodschieten van wolven, zodat ze niet de mensen aanvallen die bij de oliemaatschappij werken. Je kan niet voorzichtig genoeg zijn, zal de raad van commissarissen gedacht hebben. We zien dan ook één shot van Ottway die met dodelijke precisie, maar tevens met respect voor de wolf, zijn nietsvermoedende opponent van grote afstand afschiet terwijl deze in volle vaart op een collega afstormt. Hij kan dus schieten, maar zal daar de rest van de film niks aan hebben. Wat gelukkig wel van pas komt is zijn kennis over wolven, want wanneer zo'n 60 man van de oliemaatschappij in het vliegtuig stappen, om onbekende redenen, stort het vliegtuig neer. Nooit relax natuurlijk, maar wanneer je de crash al overleefd hebt en je je bevindt in -10 graden Celsius met daarnaast een roedel wolven om je heen wordt het pas echt interessant. Of nou ja, dat was tenminste het idee.

En toen waren er nog 6...

Van alle werknemers overleven er 7 de crash. Ze moeten de kou en de wolven zien te overleven en de film ontplooid zich na zo'n 20 minuten enigszins nutteloze introductie als een ware rampenfilm waarin de personages één voor één worden verschalkt door de ramp. In dit geval vrij intelligente, wraakzuchtige wolven die bijzonder hardnekkig zijn. Later zal blijken waarom ze zo hardnekkig, standvastig, of hoe je het ook wilt noemen zijn, maar het komt er in ieder geval op neer dat ze het Ottway en zijn kompanen bijzonder lastig maken. 

We leren via Ottway aardig wat over wolven. Ze hebben een territorium van 400 km, een jachtgebied van 30 km en pakken altijd de zwakste prooi uit een groep. Ze zijn agressief wanneer je je in hun territorium bevindt en ze zijn bang voor vuur. Verder reageren ze op ledematen van andere wolven, huilen ze in koor en komen ze dag en nacht onverwacht de spreekwoordelijke hoek omzetten om iemand van kant te maken. Aan Ottway de taak om zoveel mogelijk van zijn maten naar de bewoonde wereld te loodsen. Iedereen die ooit een degelijke rampenfilm heeft gezien weet dat er nooit veel mensen overblijven, en zo niet dan weet je het nu.

Om wolven te bestempelen als rampen gaat misschien wat ver, maar het is wel wat de film als aartsvijand gebruikt. De kou en alle andere omstandigheden zijn niet van wezenlijk belang, ze moeten slechts de wolven zien te overleven. Mens vs. wolf, Ottway vs. het alfamannetje, leven vs. dood, maar kan je er een film mee vullen? Een film er mee vullen is gelukt, maar daar is het meeste dan ook mee gezegd.

Het grootste pluspunt is de spanning in de film. Constant loert het gevaar en dat merk je. Of het realistisch is weet ik niet, ik weet weinig van Alaska en de wolven die daar wonen, maar die beesten jagen je de stuipen op het lijf. Ze zijn goed weergegeven en de spanning is zichtbaar bij Ottway en Co. Je ziet de angst in hun ogen, maar ook tevens een glimp van overlevingsdrang. Dat glimpje dooft langzaam overigens. Verder heeft The Grey weinig te bieden. Er is nauwelijks interessante dialoog en met slechts één dialoog heb ik me goed vermaakt. De personages worden matig ontwikkeld, waarbij flashbacks ons kennis moeten laten maken met Ottway, maar hem echt leren kennen gaat niet gebeuren. We komen meer te weten over wolven dan over de personages in The Grey. Afgezien van het aspect van de wolven, hetgeen best sterk is uitgewerkt, is het dus allemaal nogal mager en dat vind ik jammer. 

De film had best wat persoonlijkheid kunnen ontwikkelen, maar heeft zich alleen gefocust op spanning en het zo angstaanjagend mogelijk maken van wolven. Wolven in combinatie met gure omstandigheden zou dan genoeg moeten zijn voor een 2 uur lang durende thriller, maar om je te onderscheiden van andere soortgelijke films is er meer nodig. En meer dan dit is er niet. Mocht je iets meer willen, zit dan nog even de credits uit, maar ik verwacht niet dat je gevormde mening dan nog zal worden bijgesteld.

Shame

Genre: Drama
Met: Michael Fassbender, Carey Mulligan & James Badge Dale
Regie: Steve McQueen
Waardering: 3.5 / 5

Michael Fassbender is de laatste tijd aan een flinke opmars bezig in de filmwereld. In 2008 speelde hij nog in Hunger, een film over een Ierse republikein die in hongerstaking gaat in de gevangenis. Fassbenders wilskracht en toewijding werden duidelijk toen hij zich voor deze film volledig had uitgemergeld. Hunger werd ook geregisseerd door Steve McQueen en is echt een aanrader. Daarna speelde Fassbender in Inglorious Basterds, X-Men en dus nu in Shame. Een prima lijstje, voor 3 jaar film. Steve McQueen snijdt over het algemeen zware onderwerpen aan en deze film is geen uitzondering. 

Brandon Sullivan (Fassbender) leidt een redelijk normaal bestaan op het eerste gezicht en probeert zijn werk en privé-leven gescheiden te houden. Hij heeft daar goede redenen voor, want hij is verslaafd aan seks. Dat komt op meerdere wijzen naar voren. Hij versiert constant vrouwen en heeft aan de lopende band one night stands. Daarnaast heeft hij enorme hoeveelheden porno op zijn computer staan en maakt hij afspraken met webcamgirls. Ook komt er af en toe een prostituee langs om hem voor de zoveelste keer op een dag te bevredigen. Maar privé en werk gescheiden houden is erg lastig wanneer je getrouwde baas regelmatig 's avonds wil gaan stappen om vrouwen te versieren. Zijn baas, gespeeld door James Badge Dale, slaagt maar zelden in zijn versierpogingen en niet alleen omdat hij een trouwring draagt. Dat helpt natuurlijk niet, maar of het hem zonder beter af gaat is maar zeer de vraag, tot groot genoegen van Brandon die maar wat graag de restjes opeet van de ravage die zijn baas met enige regelmaat achterlaat.

Brandon slaagt er aardig in zijn privé-leven privé te houden, totdat zijn zusje onverwacht op de stoep staat. Sissy, overtuigend gespeeld door Carey Mulligan, die ook al in Drive een soortgelijke rol speelde, heeft tijdelijk een plek nodig om te overnachten. Ook Sissy heeft zo haar problemen en het loopt niet bepaald lekker tussen broer en zus. De enige scène waarin er sprake is van oprechte affectie is een lange scène waarin Sissy het toepasselijke nummer `New York, New York' zingt in een luxe club. "I want to be a part of it, New York, New York". Misschien wel het enige dat broer en zus verlangen, maar wat onmogelijk lijkt. Een prachtige scène die veelzeggend is voor de verhouding tussen broer en zus.

Shame beschrijft het leven van een seksverslaafde. Dat leven is vrij triest. Zeker wanneer Brandon, iemand met een redelijk succesvolle baan, afgaand op het kantoor waarin hij zich bevindt, zijn leven letterlijk verneukt. Shame behandelt slechts de problematiek zonder oplossingen aan te dragen. Ik weet niet of er voor dit soort mensen eigenlijk oplossingen zijn. Het is een confronterende film met veel expliciet vrouwelijk en mannelijk naakt, licht verontrustende beelden en psychische problematiek, maar bovenal een film met een geweldige rol van Michael Fassbender. De manier waarop hij enerzijds een perverseling neerzet, maar anderzijds naast walging ook sympathie en empathie weet op te wekken is indrukwekkend. Ik had met hem te doen, zeker wanneer hij op date gaat met een collega van hem, een vrouw die hij echt interessant lijkt te vinden. Het zijn veelzeggende details die geweldig worden vertolkt door Michael Fassbender. Hij wordt een grote acteur en deze film vormt daar onder andere het bewijs van.

Regisseur en schrijver Steve McQueen probeert erg dicht bij de realiteit te blijven waardoor de film nooit zijn geloofwaardigheid verliest. Langzaam verliest Brandon zijn grip op het leven wanneer zijn seksuele lusten hem steeds meer gaan beheersen. Ik vroeg me tijdens het kijken af of zoiets ooit nog goed komt? Het leek me onwaarschijnlijk en ergens was ik dan ook wel tevreden met het slot van de film. De film eindigt maar een fractie beter dan hij is begonnen voor Brandon. Het subtiele verschil zit hem in een aantrekkelijke vrouw die Brandon twee keer in de metro tegenkomt. 

Shame geeft een indrukwekkend beeld van verslaving op een manier die maar zelden vervelend is om te zien. Waar je echt naar wordt van een film zoals Requiem for a Dream is dat hier gelukkig niet zo het geval. Shame houdt het redelijk mild, maar de impact is er niet minder om. Het sterke acteerwerk is een groot onderdeel van de film en is de grootste reden dat mijn aandacht werd vast gehouden. Shame is niet om vrolijk van te worden, maar is zeker het kijken waard. 

Extremely Loud and Incredibly Close

Genre: Drama
Met: Tom Hanks, Sandra Bullock & Thomas Horn
Regie: Stephen Daldry
Waardering: 2.5 / 5

Extremely Loud and Incredibly Close had een titel kunnen zijn van een prima actiefilm, een gedicht in een gedichtenbundel of in dit geval een niet zo'n geslaagde verfilming van een, zo heb ik uit redelijk betrouwbare bron, goed boek. Slechte boeken worden natuurlijk niet vaak verfilmd, maar dat terzijde. Ik ben niet zo'n lezer, althans niet van literatuur. Ik vind lezen best leuk, maar desondanks begin ik maar zelden aan een boek. Soms drukt een huisgenootje er één in m'n handen en dan lees ik zo'n boek in 3 dagen uit, over het algemeen. Tirza was mijn laatste poging. Mooi boek wel. Toch kijk ik liever naar een beeldscherm dan naar een bladzijde. Ik weet niet waarom.

In film moet je zelf op zoek naar de details, al zijn details mooi en subtiel filmen misschien wel net zo moeilijk als ze mooi en boeiend beschrijven. Details maken vaak voor mij echt de film, of het nou subtiele onderdelen zijn van het verhaal, details in actiescènes of spitsvondige dialogen. Veel detail heb ik in Extremely Loud and Incredibly Close niet kunnen ontdekken. Wel zag ik een redelijk trage, weinig interessante film met een bijzonder irritant ventje in de hoofdrol.

Extremely Loud and Incredibly Close vertelt het verhaal van een licht autistisch jongetje (naar mijn idee) die op zoek gaat naar zijn vader. Het licht autistisch jongetje heet Oskar (Horn) en heeft zich laten testen op Asperger, zo zegt hij zelf. Of hij het ook heeft weten we niet, maar anders is het vast een aandoening met een afkorting. Hij is in elk geval nogal eigenaardig. Hij is ten eerste hyperintelligent, maar tegelijkertijd sociaal ietwat gestoord. Dat zie je vaker, die combinatie. Hij kent allerlei willekeurige feitjes uit zijn hoofd. Feitjes over het heelal, of feitjes over olifanten, of feitjes over zijn eigen leven. Dat kan de beste overkomen, het onthouden van dat soort dingen, maar hij draagt bijvoorbeeld ook standaard een tamboerijn bij zich om tot rust te komen. Om wat aan zijn sociale aspecten te werken bedenkt zijn vader, die juwelier is, allemaal speurtochten voor zijn zoon. Verkenningsexpedities, noemt hij ze. Het idee is dat Oskars vader, gespeeld door Tom Hanks, allerlei aanwijzingen achterlaat en Oskar vervolgens een mysterie of mythe moet oplossen door met allerlei mensen, meestal vreemden, te praten.

Oskar, zijn vader en zijn moeder (Bullock) vormen een vrij aandoenlijk gezinnetje, maar dan slaat het noodlot toe. Oscars vader is voor een vergadering in het WTC, op 11 september. Hij overleeft het niet. Een jaar na zijn dood komt Oskar weer op zijn vaders kamer, stoot per ongeluk een vaas om en vind daarin een envelop met een sleutel erin en een naam erop. Oskar heeft het idee dat dit zijn vaders laatste geheim is en door het oplossen kan hij dichter bij zijn vader komen. Ik vond het nogal moeilijk om te geloven dat een kindje dat gelooft dat zijn vaders overblijfselen na het instorten van een toren letterlijk verspreid liggen over New York ook gelooft dat het oplossen van een mysterie hem dichter bij zijn vader zal brengen. Deze inconsistenties, samen met het af en toe ronduit irritante en gemene gedrag van Oskar, wekken weinig sympathie en begrip op voor de hoofdpersoon. En een drama zonder empathie voor de karakters, dat gaat 'em niet worden.

Oskar speelt niet alleen de hoofdrol, maar doet ook de volledig overbodige voice-over. Wanneer hij letterlijk gaat vertellen wat hij denkt, waar hij zich bevindt en dit alles met mathematische precisie wordt de film er niet bepaald beter op. Extremely Loud and Incredibly Close legt teveel de nadruk op het abnormale van Oskar en weet dat niet meer te rijmen met zijn handelingen en gedachten. Zeker de verandering op het emotionele vlak vind ik ongeloofwaardig en dat maakt eigenlijk de hele film ongeloofwaardig. En dat is vervelend, want afgezien van het potentieel interessante verhaal is er niet veel om van te genieten. Tom Hanks en Sandra Bullock acteren naar behoren, maar ook niet meer dan dat. Ik vond het leukste personage een persoon die helemaal niet spreekt. Verder is de film niet grappig, bevat het zelden goede dialoog en kabbelt het maar een beetje voort zonder enige spanning om te eindigen in een anti-climax. 

Ik vergelijk niet graag boeken met films, want 400 pagina's passen maar zelden in 90 minuten. De kunst is iets succesvol omzetten in een ander medium. Er is niet voor niets een Oscar voor, maar Oskar en zijn crew gaan deze denk ik niet ontvangen voor deze vrij slappe film. Ik zou zeggen, lees het boek. Al heb ik daar na het zien van deze film ook niet zo'n zin meer in.

Intouchables

Genre: Drama / Komedie
Met: Francois Cluzet & Omar Sy
Regie: Olivier Nakache & Eric Toledano
Waardering: 4,5 / 5

Wanneer Philippe (Cluzet) verlamd raakt en na een ongeluk alleen nog zijn hoofd kan bewegen is hij op zoek naar een persoonlijke verzorger. Philippe woont in een riante villa, heeft een kok en een verpleger en een soort van secretaresse in dienst en is verder behoorlijk intellectueel. Hij koopt schilderijen van 40.000 euro, heeft een paar mooie auto's voor zijn deur staan, citeert poëzie, maar heeft dus de hele dag iemand nodig die hem zijn eten geeft en alles doet wat hij diegene vraagt. Philippe is veeleisend en de meeste verzorgers houden het niet lang vol. Maximaal een maand, zo zegt Philippe zelf.

Tijdens sollicitatiegesprekken met allerlei potentiële verzorgers/assistenten/wereldverbeteraars springt één iemand wel boven de menigte uit. Eén van de sollicitanten is Driss (Sy), een Senegalese immigrant. Hij solliciteert niet voor een betere wereld, om met mensen te werken, om de zwakkeren in de samenleving een handje te helpen of om andere semi-schijnheilige redenen die egoïsme vaak weten te verbloemen. Hij moet simpelweg per week drie keer solliciteren om in aanmerking te komen voor een uitkering. En die uitkering heeft hij nodig om met zijn matties te kunnen chillen.

Tijdens het interview is Driss dan ook meer met de secretaresse van Philippe bezig dan met het interview zelf. In eerste instantie lijkt hij zich niet eens te realiseren dat Philippe volledig verlamd is. Driss' sympathieke kop doet het ongetwijfeld goed bij de vrouwen, al heeft zijn charme op de secretaresse nog niet het gewenste effect. Wat ook niet het gewenste effect geeft is dat Philippe wel iets ziet in Driss en besluit hem aan te nemen. Dag uitkering. Dag chillen. Dag matties. Driss wil het eerst ook niet doen, totdat hij het appartement ziet waarin hij komt te wonen in de tijd dat hij voor Philippe zal gaan werken. Het appartement heeft een bad en daar heeft Driss een zwak voor.

Philippe is soms wel wat cynisch, iets dat je hem nauwelijks kwalijk kan nemen, maar heeft een fijn gevoel voor humor. Ondanks zijn handicap is hij nog vrij `actief', vooral op verbaal vlak. Driss is een charmeur, is redelijk intelligent en heeft een hart van goud. Zijn mooiste kwaliteit is echter dat hij gewoon zegt wat hij denkt. En doet wat hij zegt. Een soort Pim, maar dan zwart en wat socialer. De meeste intellectuele bezigheden van Philippe worden dan ook op zeer komische wijze gerelativeerd, met als hoogtepunt een bezoek aan de opera. 

Wat gedoemd lijkt een cheesy drama over een rijke verlamde en een arme immigrant te worden, is echter een topfilm. De voornaamste reden is het feit dat humor de boventoon voert in de film en dat heel veel clichés worden vermeden. Geen ruzies en verzoeningen, geen heftige gebeurtenissen, maar gewoon een goed geschreven verhaal en een feel-good movie zonder enige pretenties. Intouchables is Frans, lekker onschuldig, zit boordevol grappen en wordt gedragen door twee acteurs die hun personage onsterfelijk maken. De chemie is fantastisch tussen Driss en Philippe, beiden berecharismatisch overigens. Zeker een aanrader en de film is in het lokale filmhuis nog wel even te aanschouwen. 

Mission Impossible 4: Ghost Protocol

Genre: Actie / Thriller
Met: Tom Cruise, Jeremy Renner, Paula Patton & Simon Pegg
Regie: Brad Bird (Ratatouille, The Incredibles)
Waardering: 3.5/5

Tom Cruise is terug met Mission Impossible en dit keer neemt hij het op tegen een evil fysicaprofessor met een voorliefde voor kernoorlogen. Prof. Kurt Hendricks (Michael Nyqvist) heeft een enigszins bizarre visie op de wereld die er eigenlijk op neer komt dat de enige voorwaarde voor wereldvrede een globale nucleaire oorlog moet zijn. Zal er wel mee te maken hebben dat mensen na een flinke nucleaire oorlog pas weten wat ze missen ofzo. Hoe dan ook, het is aan Ethan Hunt en zijn team om Kurt te stoppen in deze spectaculaire actiefilm van ruim twee uur.

De film begint met een bevrijdingsactie uit de Russische staatsgevangenis waarin Ethan Hunt (Cruise) gevangen zit na de moord op zes Servische criminelen. Twee speciale agenten, Benji Dunn (Pegg) en Jane Carter (Patton), leiden de reddingsoperatie die nogal chaotisch verloopt. Het feit dat niet alleen Ethan wordt vrijgelaten, maar zo'n beetje de rest van de gevangenis ook, leidt tot een enigszins hilarische openingsscène waarin de typische Mission Impossible sfeer herkenbaar is. MI: Ghost Protocol wordt een soms grappige, maar vooral erg spectaculaire actiefilm die niet geschikt is voor mensen die houden van realistische films. Het is allemaal nog niet zo ernstig als in de laatste Die Hard film, maar MI: Ghost Protocol komt een heel eind. Gelukkig neemt de film zichzelf niet al te serieus, waardoor de actie die over het algemeen nogal over-the-top is mij nog wel kon bekoren.

Ethan ontmoet niet lang na zijn geslaagde uitbraak de minister van Buitenlandse Zaken (Tom Wilkinson) en zijn analist, gespeeld door Jeremy Renner. Wegens omstandigheden, explosies en vuurgevechten sluit ook analist William Brandt zich aan bij het team. Het is nu compleet om een groots avontuur aan te gaan. In tegenstelling tot vorige films is Ethan deze keer afgesloten van zijn eigen hoofdkwartier, want zijn geheime dienst is officieel opgeheven na een bomaanslag op het Kremlin. Ethan en zijn team staan er dus helemaal alleen voor en moeten met zijn vieren zowel de Russen (die boos zijn om het Kremlin) als de professor zien te stoppen. 

Het verhaal is uiteraard prima te volgen, maar diepgaand is het allemaal niet. Ik vind het op zich een fijne gedachte dat er blijkbaar nogal wat apparaten en codes nodig zijn om een nucleaire raket uit een onderzeeër te lanceren, maar het is de vraag of het nodig is dat elke mogelijke code en elk lanceeronderdeel een actiescène van 15-20 minuten vereist. Mission Impossible is feitelijk niets anders dan een reeks actiescènes om te voorkomen dat New York wordt gereduceerd tot een hoopje smeulend plutonium. Men probeert nog wel een verhaallijn te vertellen over Ethan's verleden in Servië, maar echt boeiend wordt dat nooit en de scènes waarin deze verhaallijn wordt uitgewerkt lijken vooral als rustmomenten te fungeren. Die rustmomenten zijn overigens een welkome afwisseling.

Het schijnt dat Tom Cruise alle actiescènes zelf heeft gedaan. Als dat waar is vraag ik me af hoeveel botten hij tijdens bepaalde scènes heeft gebroken. De film bevat aardig wat vliegwerk met als hoogtepunt Ethan Hunt die van het hoogste gebouw ter wereld in Dubai af rent. Andere scènes bevatten juist weer leuke technische snufjes die dit soort films aantrekkelijk maken. De actie is van zeer hoog niveau en daardoor erg vermakelijk. De personages zijn redelijk interessant, maar niemand haalt het bij Ethan. Ethan Hunt blijft de aimabele elite-eenheid met behoorlijk wat zelfspot zoals hij die ook in de eerdere delen speelde. Al met al een prima actie-thriller, die nooit echt memorabel is, maar genoeg variatie bevat om binnen het genre prima te scoren.