De Rouille et d'os

GENRE: Drama
CAST: Marion Cotillard, Matthias Schoenaerts e.a.
REGIE: Jacques Audiard
WAARDERING: 3.5 / 5
---------------------------------------------------------------------------------

Tussen Stéphanie en Alain ontstaat een bijzondere relatie. Gewoon toeval, eigenlijk. Maar wel toeval waar goed naar te kijken is. En vooral toeval waar je je niet aan stoort. 

Matthias Schoenaerts - hij speelt Alain - is het meest bekend van Rundskop, een mooie Vlaamse film over steroïdengebruik bij koeien en mensen. Als fatsoenlijk Vlaming spreekt Schoenaerts ook Frans, waardoor hij gezellig in een film met Marion Cotillard - Stéphanie - kan spelen. Oscarwinnares Cotillard, bij het grote publiek vooral bekend uit Inception, Contagion en The Dark Knight Rises, begon al vanaf Taxi furore te maken en haar kunsten werden beloond met een Oscar voor de Franse film La Môme. En nu spelen deze twee fijne acteurs de hoofdrollen in een Frans drama.

DOLFINARIUM

Alain is een erg zelfzuchtig persoon. Hij heeft een zoontje, maar dumpt hem gewoon bij zijn zus. Hij jat camera's, werkt in de beveiliging, doet mee aan illegale gevechten en ga zo maar door. Het is geen lieverdje, maar hij is ook niet in en in slecht. Zijn grauwe verleden heeft hem gevormd tot een wat ruw personage, die recht door zee is en een armoedig bestaan leidt. De afwisseling in zijn leven lijkt vooral te bestaan uit de verschillende vrouwen die hij in de sportschool oppikt met zijn nog altijd imposante lijf. Schoenaerts' spieren waren in Rundskop ook al niet te missen en geven hem een bruut voorkomen. 

Stéphanie's leven verloopt al niet veel beter. Ze gaat gekleed in hoerige outfits naar de discotheek, kijkt wat kil uit haar grote, mooie ogen en je kan zien dat het leven ook haar niet gunstig is gezind. Overdag werkt ze in een soort dolfinarium, 's avonds wordt ze gecommandeerd door haar vriendje en 's nachts danst ze alleen in de discotheek. Na een wilde nacht wordt ze thuisgebracht door Alain, die haar vervolgens zijn nummer geeft. Wanneer het noodlot toeslaat, en al Stéphanie's vrienden haar verlaten, belt ze uiteindelijk Alain op. Het is het begin van een bijzondere vriendschap.

FRANCOFIEL

Rust and Bone, om maar eens de Engelse naam van de film te geven, kabbelt vervolgens rustig voort. Stéphanie zit in een sociaal isolement en van Alain is het moeilijk te raden wat hij nu wil. Overdreven veel drama wordt vermeden, maar zo'n beetje elke vorm van humor en spanning ook. Le Rouille et d'os moet het echt hebben van de interactie tussen Cotillard en Schoenaerts en weet ondanks het gemis aan andere elementen toch te blijven boeien. Dat is knap en een compliment aan de Française en de Vlaming. 

Ondanks het feit dat er qua verhaal zat gebeurt, is het toch geen topfilm geworden. Daarvoor brengt de film te weinig en is het soms iets te saai. Het verhaal is niet zo bijzonder aangrijpend dat het de kijker nog dagenlang in zijn greep houdt en verder kent Le rouille et d'os weinig verrassingen, op een paar prachtige Earthachtige beelden na van springende orka's. Prima film voor een francofiel of liefhebber van lome zondagmiddagen. Als The Avengers echter je favoriete film is, kan je deze misschien beter overslaan.

Trouble With The Curve

GENRE: Drama (111 min.)
CAST: Clint Eastwood, Amy Adams, Justin Timberlake, John Goodman e.a.
REGIE: Robert Lorenz
WAARDERING: 2.5 / 5
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Robert Lorenz debuteert met Trouble With The Curve als regisseur. Het regisseren is hem niet vreemd, want tot 2003 was hij bij veel producties betrokken als assistent-regisseur of regisseur bij de tweede camera-unit. Na 2003 is hij zo'n beetje elke film die Clint Eastwood regisseerde, van Mystic River tot J. Edgar, gaan produceren. En nu zijn de rollen omgedraaid.

Clint Eastwood produceert niet alleen de film, hij vertolkt tevens de hoofdrol in dit honkbaldrama. Eastwood is Gus, een oude scout die langzaam blind wordt. Zijn contract loopt af, maar hij gaat toch nog een keer op pad om te kijken of een een jong talent dat zichzelf al in de Major League ziet spelen, Bo Gentry, ook daadwerkelijk wat is. Zijn jarenlange ervaring resulteert er uiteindelijk zelfs in dat hij kan horen of iemand een goede slagman is of niet. Sommigen blijken wat moeite te hebben met curveballen.

DEZELFDE ROL

Andere dingen die opvallen aan Eastwood is het feit dat hij de laatste paar films dezelfde soort rol heeft. Chagrijnig, getergd, nors, koppig. En gewoon een onaardige, oude man. Ook hier weer baant Eastwood zich al grommend een weg door het script. In Gran Torino werkte dat prima, maar hier is het stukken minder overtuigend. 

Naast Clint Eastwood zien we bijvoorbeeld Amy Adams, die carrièretijger Mickey speelt. Ze is vastberaden om partner te worden binnen haar advocatenkantoor - en honkbalgek. Ze assisteert haar vader met scouten in het prachtige North-Carolina, waar de zon altijd lijkt te schijnen. Daar ontmoet ze Flannigan, gespeeld door Justin Timberlake, die mij verraste door zowaar redelijk te acteren. Flannigan is ex-honkballer die zijn arm aan gort heeft gegooid en sindsdien ook scout, weliswaar voor de concurrentie. De chemie tussen Timberlake en Adams is sterk, en een van de redenen dat deze film kijkbaar blijft. Timberlake speelt dezelfde soort rol als in Friends With Benefits. Zodra er echter meer van hem wordt gevraagd dan een speelse, flirterige jonge kerel, valt hij door de mand. 

HONKBAL LEEFT NIET

Met de cast zit het wel snor, maar een clichématig verhaal en een vrij voorspelbaar plot maken de film niet tot een doorslaand succes. Zo wordt snel duidelijk dat Gus en Mickey een getroebleerd verleden hebben, maar wanneer je er na lange tijd achterkomt wat er speelt, maakt het maar weinig indruk. Ook de strijd tussen de statistieken en het klassieke scouten wordt geforceerd gebracht en lijkt onrealistisch. Statistieken zijn nu eenmaal een vitaal onderdeel van honkbal geworden, iets dat het veel betere en subtielere Moneyball mooi aantoonde. 

Honkbalfilms zullen het in Nederland nooit echt goed gaan doen. Honkbal leeft hier niet. In Trouble With The Curve wordt de plank, en de bal, behoorlijk misgeslagen en het belerende toontje waarmee uiteindelijk de statistische aanpak de grond in wordt geboord gaat wat storen. Op den duur vervelend wordt ook Gus, die maar blijft grommen, klagen en steunen. Als dan uiteindelijk ook het verhaal niet weet te raken, en er tot overmaat van ramp ook nog eens een vrij tergende plotwending wordt ingevoerd, heeft Robert Lorenz al zijn kruit wel verschoten. De wisseltruc tussen Eastwood en Lorenz levert niet het gewenste resultaat op. Ook niet iets wat daar enigszins in de buurt komt.

--------------------------------------------------
Vanaf nu te zien in de bioscoop.

Trailer:

Resident Evil: Retribution

GENRE: Horror / Actie (96 min.)
CAST: Milla Jovovich, Sienna Guillory, Michelle Rodriguez
REGIE: Paul W.S. Anderson
WAARDERING: 1 / 5
----------------------------------------------------------------------------------------------

In een poging origineel te zijn - een onmogelijkheid, met dit uitgekauwde genre - begint de nieuwste Resident Evil met een intro die achterstevoren wordt afgespeeld. Het feit dat dezelfde intro luttele minuten later wel van voor naar achter wordt gedraaid, bevestigt iets waar je al bang voor bent. Deze film bevat zo weinig inhoud, dat zelfs scènes twee keer worden gebruikt om aan de 90 minuten film te komen. 

Na een kleine reprise van de vorige film - iedereen eindigde op een schip - wordt Alice van dat schip afgeknald en bevindt ze zich in een kamer. Na vreselijk vage scènes blijkt dat ze wordt vastgehouden in een oud Russisch complex, verstopt onder tientallen meters dik ijs, dat wordt gerund door een kwaadaardige artificiële intelligentie genaamd `The Red Queen'. Het complex is een trainingssimulator. Steden zoals New York, Moskou en Berlijn zijn nagebouwd en de Red Queen kan naar gelieve in elke ruimte zombies en ander tuig loslaten. Alice dient gered te worden door een team onder leiding van Leon, die uiteraard alle simulatiekamers moeten passeren om bij Alice te geraken.

GEDROCHTEN

Wat volgt is een verbazingwekkend overzichtelijke reddingsactie, omdat je elke keer weer de kaart van het complex ziet met daarin stipjes waar iedereen zich bevindt. Net zoals in de computerspellen. Vervolgens moeten zowel Alice en een paar medestanders die ze onderweg oppikt het opnemen tegen een variëteit aan gedrochten. De 'Lickers', de 'Las Plagas zombies' en uiteraard de enorme bruten met hun bijl zijn weer van de partij. Ook kan de zombie met de kettingzaag uiteraard niet ontbreken.

De actie is echter van een dramatisch niveau. Leon en zijn team staan vanuit metershoge ramen te knallen op wel honderden zombies, die ook allemaal terugschieten en niemand weten te raken. Dit soort scènes gaat zo minutenlang door, maar na 30 seconden heb je het wel gezien.  Leon en de zijnen staan er regelmatig bij als Cristiano Ronaldo, voor het nemen van een vrij trap. Maar dan met een heel groot geweer.

MATRIX

Alice doet het al niet veel beter. Veel salto's, het vaak weggooien van wapens en de standaard Trinity-landing (zeer onpraktisch, mensen die dit proberen scheuren gegarandeerd hun binnenste knieband) in super slow motion zijn slaapverwekkend. Daarnaast blijft Paul W.S. Anderson schaamteloos allerlei Matrixelementen kopiëren, waar vooral de gelijkenis tussen Albert Wesker en Agent Smith begint op te vallen. Al haalt Albert Wesker het natuurlijk niet bij Agent Smith,

Het ergste is echter de dialoog. Ik geef gewoon een kleine impressie uit het niet meer dan 15 pagina's tellende script:

Leon: "What are you doing?"
Alice: "She's alive."
L: "I didn't lose this many friends so you could just walk away." - van de vijf zijn er nog drie over. Twee lijkt me nauwelijks te kwalificeren als 'this many'.
A: "I plan on coming back." - helaas wel, ja.
L: "Don't do this, you're more important than she is." - Leon toont zijn doortastendheid.
A: "That's where you're wrong." - Milla Jovovich doet een poging tot getergd kijken, maar faalt.
L: "This is a mistake."
A: "Get out of my way." - Leon stapt welwillend opzij.

Zelfs voor Resident Evil fans, waar ik mezelf toch wel onder schaar, is dit verreweg de slechtste film tot dusver. Resident Evil: Retribution weet zich nergens meer te onderscheiden en is slechts een reeks van slecht uitgevoerde actie, onzinnige gesprekken door zeer middelmatige, soms ronduit slechte acteurs en een hoop lawaai. Milla Jovovich in strak leer en Michelle Rodriguez - die kan ook weinig hè... - kunnen deze film niet meer redden. Een nieuw deel is nog niet aangekondigd, maar zal ongetwijfeld wel verschijnen. Zeker gezien het einde van deze film.

Brave 3D

GENRE: Animatie / Komedie (93 min.)
CAST: Kelly Macdonald, Billy Connoly, Emma Thompson e.a.
REGIE: Mark Andrews, Brenda Chapman & Steve Purcell
WAARDERING: 3.5 / 5
----------------------------------------------------------------------------------------------------

Pixar brengt in samenwerking met Disney een nieuwe animatiefilm op de markt. Ter nagedachtenis aan Steve Jobs, die een grote rol speelde binnen Pixar, verschijnt Brave. In de film zelf zijn de verwijzingen zeker zichtbaar. Zo heet een personage Lord Macintosh en komen er verdacht veel appels in de film voor. Maar is het ook een gedenkwaardige film geworden?

Brave draait om de onbevangen prinses Merida. Heel moedig is ze niet, wel jong en onbezonnen. Merida wordt klaargestoomd voor de troon door haar moeder, koningin Elinor, waardoor de nodige spanningen ontstaan. Ze moet netjes eten, netjes lopen, er netjes uitzien, etc. Haar vader Fergus lijkt het allemaal niet zo te interesseren, totdat hij vermanend door zijn vrouw wordt toegesproken. De koninklijke thuissituatie is erg herkenbaar.

Hoe Fergus en Elinor een roodharige krullenbol hebben weten te maken is een raadsel, maar de trekjes van zowel vader als moeder zijn in Merida terug te vinden. De vechtlust van haar vader en de koppigheid van haar moeder maken Merida tot een interessante verschijning. Wanneer ze wordt uitgehuwelijkt aan één van de zoons van de lokale clanleiders, zet Merida alles op alles om te voorkomen dat de ceremonie doorgaat. Ze gaat zelfs naar een heks om een toverdrankje te halen, zodat de bruiloft zal worden afgeblazen. Haar magische capriolen hebben echter grote gevolgen.

Het tweede gedeelte van de film - het ongedaan maken van de magische effecten - is wat minder sterk dan het begin. Humor is constant volop aanwezig, maar het verhaal is behoorlijk cliché en bij emotionele momenten speelt op de achtergrond een behoorlijk tergende soundtrack, ingezongen door Emma Thompson. Had het dan maar bij doedelzakken gelaten, die overigens ook veelvuldig te horen zijn tijdens de film. Wel erg sterk gedaan zijn de geluidseffecten, want van 5.1 Dolby wordt optimaal gebruik gemaakt.

Ook grafisch lijkt Brave weer mooier te zijn dan de vorige Pixarfilm. Allerlei nieuwe technieken zijn geïntroduceerd, onder andere een techniek om de haren van Merida onafhankelijk van elkaar te laten bewegen. Een slordige 180 miljoen werd in de film gepompt, hetgeen voor een animatiefilm belachelijk veel geld is. Hoe ze het allemaal maken is niet bar interessant, aangezien Brave er simpelweg prachtig uitziet. Bijna elke scène is een lust voor het oog, en de vele geslaagde grappen, leuke Schotse accentjes en excentrieke personages houden het soms wat saaie verhaal gaande. Al met al geen topfilm, maar mocht je je anderhalf uur vervelen dan is dit meer dan een prima optie. 

---------------------------------------------------------------------------------

Vanaf nu te huur op DVD en BluRay.

Trailer:

Seeking A Friend For The End Of The World

GENRE: Komedie / Drama (101 min.)
CAST: Steve Carrell, Keira Knightley, Mark Moses, Aleister
REGIE: Lorene Scafaria
WAARDERING: 3 / 5
---------------------------------------------------------------------------------------------

Over 21 dagen gaat de Aarde eraan. Asteroïde Matilda komt op de Aarde afzeilen en een evacuatie naar de Maan, of naar een ander hemellichaam, behoort niet meer tot de mogelijkheden. Dodge gaat op zoek naar de liefde van zijn leven, maar raakt steeds meer in de ban van zijn reispartner Penny.

Net als stormen krijgen asteroïden, of andere hemellichamen die de wereld bedreigen zoals Melancholia, een naam. Het doet echter niets af aan de vernietigende kracht en de manier waarop mensen met het einde der tijden omgaan. Waar Melancholia het vooral over een dramatische boeg gooit, houdt Seeking a Friend for the End of the World het wat luchtiger.

ARMAGEDDON-PACKAGE

De film houdt een beetje het midden tussen een drama en een komedie. Steve Carrell kan ook wat rustigere rollen, waarin hij meestal een mislukt persoon is, prima aan. Zo verkoopt hij - Dodge - in deze film levensverzekeringen, inclusief `armageddon-package'. Dat is grappig, want aan het begin van de film krijgen we te horen dat de tijd tot inslag nog 21 dagen is. Tevens zie je allerlei andere ontwikkelingen, zoals vrouwen die zoveel gaan eten als ze willen en stoppen met de pil. Of mannen die voorheen nooit een vrouw wisten te scoren en nu opeens populair zijn. Dat laatste punt vond ik zelf niet zo sterk, want sommige mannen kunnen zelfs voor het einde der tijden nog geen vrouwen scoren.

Bucket lists worden afgewerkt, er wordt gefeest, gehuild en een lokale Friendsy's wordt omgetoverd tot orgiehok. Allemaal leuk en aardig, maar er zijn ook belangrijker dingen, zoals familie. Zo wil Penny, afkomstig uit Engeland en gespeeld door Keira Knightley die nog wat manische trekjes aan A Dangerous Method lijkt te hebben over gehouden, terug naar Engeland en gaat Dodge, haar buurman, haar daarbij helpen. Dodge kent namelijk nog iemand met een vliegtuig. Met een Cessna, een eenmotorig vliegtuigje, waarbij ik me afvroeg of zo'n ding de overkant van de Atlantische Oceaan wel zou halen.

MANISCHE KOPPEN 

Dat brengt me dan ook bij een heikel puntje in de film: realisme. Niet wat betreft een meteoor die de Aarde zou vernietigen - dat lijkt me eerlijk gezegd vrij plausibel. Het zijn vooral de romkomelementen die niet passen bij een aankomende apocalyps. Met de wetenschap dat iedereen over drie weken dood is, verliezen heel wat handelingen van Dodge en Penny aan kracht. Beide personages werken naar het onvermijdelijke toe, maar wanneer de meteoor uiteindelijk inslaat blijf je met een gemengd gevoel achter. Echt ontroerd was ik niet, echt tevreden ook niet. Een meteoor op je dak, dat gun je niemand, maar Steve Carrell en Keira Knightley hebben tot aan de inslag niet dusdanig de aandacht van de kijker op zich gevestigd dat je helemaal kapot bent van het einde. Iets dat je bij Melancholia wel hebt. 

Afgezien daarvan is de film voornamelijk grappig en als je de gekke, manische koppen van Keira Knightley aankunt - ik zie haar toch het liefste in Piratesfilms - dan is de film prima te kijken. Ook een aantal aandoenlijke scènes, zoals bejaarden die gewoon nog het gras gaan maaien, komen goed tot hun recht. De hond die Dodge krijgt - Sorry!, vernoemd naar het briefje dat hij op zijn buik vond na een laveloze nacht in het park - is erg schattig en zorgt slechts één keer voor een slechte grap: "What's his name" "Sorry!" I said, what's his name?" "Sorry!".

-------------------------------------------------------
Nu verkrijgbaar op DVD en BluRay. 

Trailer:

Killer Joe

GENRE: Misdaad / Thriller
CAST: Matthew McConaughey, Emile Hirch, Thomas Hayden Chruch e.a.
REGIE: William Friedkin
WAARDERING: 2.5 / 5
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Na het kijken van Killer Joe ben je met stomheid geslagen. Het plot van de film - een jongen huurt een huurmoordenaar in die hij niet kan betalen om zijn moeder te vermoorden - zou komisch bedoeld kunnen zijn, maar lachen doe je alleen vanwege ongemakkelijkheid. Nouja, en om de stupide uitspraken van Thomas Hayden Church, die een patent op droogkloterij heeft.

Ik zal een beetje uitwijden over het verhaal. Chris (Emile Hirch) heeft schulden - $6000 - bij een lokale crimineel. Chris heeft echter ontdekt dat zijn moeder, die hij niet zo mag, een levensverzekering voor $50.000 heeft die op naam staat van zijn zusje Dottie (Juno Temple). 1 + 1 = 2, dus Chris huurt Killer Joe (Matthew McConaughey) in om zijn moeder te vermoorden. Killer Joe vraagt $25.000. Dat heeft Chris niet. Chris' vader Ansel (Thomas Hayden Church), die zijn ex-vrouw ook niet mag, ook niet. Killer Joe wil toch iets tastbaars vooraf, dus spreken Chris en Ansel af dat Joe zich tot de tijd dat hij Chris' moeder heeft vermoord mag vermaken met Dottie.

ONGEMAKKELIJK

Dottie moet gedwongen dineren met Killer Joe en vervolgens seks met hem hebben. Dat is de afspraak, waar zij uiteraard niet voor getekend heeft. Toch ondergaat ze het hele gebeuren gelaten en wordt zodoende een van de meest ongemakkelijke scènes van dit jaar gecreëerd. Ook aan het einde zit wederom zo'n ontzettend nare scène waarin Killer Joe voor de zoveelste keer mensen vernedert. Daarnaast bevat de film komische scènes waarbij vooral Ansel de lachers op de hand heeft, of bikkelharde scènes waarin Killer Joe niet alleen psychologisch, maar ook fysiek angstaanjagend is.

Killer Joe, daar draait het allemaal om. Matthew McConaughey levert een weergaloze vertolking van een verknipte moordenaar af, die tevens rechercheur in Dallas is en af en toe zelfs zijn eigen moordzaken moet onderzoeken. "Isn't that difficult?", vraagt Dottie. "That's convenience.", aldus Killer Joe. De moordenaar heeft gedurende de hele film de touwtjes in handen en laat de anderen als marionetten voor hem spelen. Hij gebruikt mensen, niet alleen Dottie, en krijgt wat hij wil. Zijn expertise en reputatie dwingen respect af, maar indien anderen aan hem twijfelen wordt hen op brute wijze duidelijk gemaakt dat Killer Joe de real deal is.

MARIONETTEN

De rest van de cast - de marionetten - is minder indrukwekkend. Dottie lijkt niets echt te interesseren. Zonder begeleidende muziek danst ze op straat, kijkt ze als een hond die net te eten krijgt en loopt ze veelal gehuld in weinig tot geen kleren door het beeld. Chris wordt langzaam gestoord, maar veel verder dan angstig kijken komt Emile Hirch niet met zijn personage. De situatie met Joe - hij trekt bij Ansel, diens vriendin en Dottie in - loopt steeds verder uit de hand en Chris realiseert zich dat er niks meer aan te doen valt. Ansel op zijn beurt denkt niet, iets dat hij openlijk en ruiterlijk toegeeft. Zijn opmerkingen zijn vermakelijk, maar zijn personage is treurig. Tot slot speelt Sharla (Gina Gershon), de vriendin van Ansel, ook nog een bijrol. 

Dus wat moet je van zo'n film vinden? Het verhaal, de manier waarop het wordt gebracht en de leuke twist zijn prima en Killer Joe kent een uitmuntend titelpersonage. Maar wie leent nou zijn eigen zusje uit aan een huurmoordenaar? En waarom protesteert Dottie helemaal niet, behalve als ze zich moet omkleden en voor één keer in de film wel fatsoenlijke kleren aan mag? De niet te bevatten motieven van personages komen de film niet ten goede en de logica van het verhaal - hoe goed ook beschreven - is onnavolgbaar. Regisseur Friedkin (The Exorcist, The French Connection) komt met Killer Joe dan ook niet verder dan een aaneenschakeling van vreemde fragmenten.

--------------------------------------------------------------------------------
Vanaf 21 december verkrijgbaar op DVD en BluRay

Trailer:

Sound Of My Voice

GENRE: Drama (85 min.)
CAST: Christopher Denham, Nicole Vicius, Brit Marling e.a.
REGIE: Zal Batmanglij
WAARDERING: 3.5 / 5
---------------------------------------------------------------------------------------------

Twee documentairemakers willen een New Age sekte infiltreren en hierover een documentaire maken. De leider van de New Age sekte beweert uit de toekomst te komen en indoctrineert haar leden door psychologische spelletjes. Gaat de documentaire er komen en brengt iedereen het er zonder kleerscheuren vanaf?

Brit Marling (Another Earth) heeft wederom een mysterieuze rol weten te bemachtigen. Haar personage Maggie beweert uit 2054 te komen en is naar het heden afgereisd om haar geliefden te redden. Ze leidt een groepje rare snuiters en maakt van Maggie een betoverende persoonlijkheid. Maggie weet met scherpe observaties mensen te raken en legt moeiteloos het verleden bloot van haar onderdanen. Ze dwingt respect af, maar boezemt tegelijkertijd angst in. Marling heeft aanzienlijk meer dialoog dan in Another Earth, maar is nog net zo ongrijpbaar gebleven. Je weet eigenlijk nooit welke verhalen kloppen en welke niet, hetgeen het sterkste punt is van de film. 

Peter (Christopher Denham) is zijn moeder verloren aan kanker. Ze wilde zich niet door reguliere artsen laten behandelen, omdat ze beïnvloed was door een New Age beweging. Peter wil samen met zijn vriendin en schrijfster Lorna (Nicole Vicius) een documentaire maken over een New Age sekte en aantonen dat deze sektes onzin zijn en zelfs potentieel gevaarlijk. Dus ze laten zich opnemen in de sekte van Maggie, maar dat is niet zonder gevaren.

In het onderkomen van de sekte - zeg maar het clubhuis - zit de sfeer er lekker in. Zweverige muziek, groepsactiviteiten, witte gewaden en een rotsvaste hiërarchie zijn allen present. Zelfs een speciale, enigszins uit de hand gelopen, handjeklap wordt als begroeting gebruikt. Dat ding duurt zo'n 15 seconden, maar is zeker uniek te noemen.

Sound Of My Voice is goed te volgen, maar heeft ook veel plotgaten. Sommige daarvan zijn waarschijnlijk expres zo gemaakt, zodat je als kijker niet weet wat je moet geloven, maar de film balanceert op het randje van totale vaagheid. Gelukkig houdt regisseur Batmanglij - hij maakte eerder samen met Brit Marling de korte film The Recordist - het binnen de perken, maar wat beter uitgewerkte verhalen en karakters waren geen overbodige luxe geweest. Sommige mensen verschijnen uit het niets op het witte doek en zijn daarna ook net zo snel weer vertrokken zonder echt een rol van betekenis gespeeld te hebben. Desondanks verveelt de film geen minuut en is het tot het einde toe spannend.

-------------------------------------------------------
Nu verkrijgbaar op DVD en BluRay. 

Trailer:

Iron Sky

GENRE: Sci-Fi / Komedie
CAST: Julia Dietze, Christopher Kirby, Götz Otto, Stephanie Paul e.a.
REGIE: Timo Vuorensola
WAARDERING: 3.5 / 5
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

De Nazi's zijn in 1945 naar de Maan gevlucht. Het donkere gedeelte van de Maan, om preciezer te zijn. Nu, in 2018, zweren ze wraak en hebben ze een plan om de wereld voor eens en voor altijd te overwinnen. Het Vierde Rijk is in aantocht en aan James Christopher, de eerste zwarte astronaut ooit, de taak om de op handen zijnde invasie te stoppen. 

Bij het kijken naar Iron Sky valt vrijwel direct op dat we hier te maken hebben met een vergeten genre: 'exploitation movies.' Exploitation movies, low-budget films - ook wel B-films genoemd - waarbij een bepaald concept volledig wordt uitgebuit, waren ongekend populair in de jaren '60 en '70. Een goed voorbeeld hiervan is de klassieker A Clockwork Orange (1971), waarin moord en verkrachting centraal staan.

EXPLOITATION

Exploitation movies zijn er in allerlei soorten en maten. Een paar subgenres zullen wat bekender in de oren klinken, zeker als daarbij voorbeelden worden gegeven. Zo is er 'blaxploitation', waarbij zwarte acteurs eens niet als eerste sterven, maar de hoofdrol krijgen en in jaren '70 films - gericht op een zwart publiek - wraak nemen op de blanken die hen onderdrukken. Wraak is namelijk het perfecte motief om 80% van de cast af te slachten en daar vervolgens mee weg te komen. Pam Grier - Ze speelde de titelrollen Coffy (1973) en Foxy Brown (1974) - was één van de actieheldinnen van dat tijdperk en werd later geëerd voor haar bijdrage aan het genre door Quentin Tarantino die haar als Jackie Brown in zijn gelijknamige film castte.

Er zijn er echter meer. Neem 'carsploitation', met Mad Max (1979) als klassiek voorbeeld. Tarantino's Death proof  (2007) is hierop gebaseerd. Of bijvoorbeeld 'monster movies' met de originele, Japanse Godzilla (1954) of het subgenre 'mockbusters' met parodieën als Starcrash (1978) op Star Wars (1977), of het meer recente Scary Movie (2000) die alle horror op de hak neemt. Tot slot kennen we `Rape and Revenge films' met I Spit On Your Grave (1978), maar waar ook Kill Bill (2003) in thuis hoort en 'slasher films', waar Hitchcocks Psycho (1960) de grondlegger van was. Deze film werd gevolgd door vele films waarin één persoon zonder plausibel motief iedereen vermoord, liefst met een mes of iets anders scherps. Voorbeelden zijn Halloween (1978), Scream (1996), Child's Play (1988) en A Nightmare On Elm Street (1984).

VAGE GRENZEN

Als je al deze voorbeelden bekijkt zijn de grenzen binnen de verschillende exploitation-subgenres soms vaag. Een eenduidige definitie geven is dan ook schier onmogelijk, maar wat een film exploitation maakt is de bepaalde focus op één aspect, waarbij dat volledig wordt uitgewerkt en de rest van het verhaal onderbelicht blijft. Vaak zijn exploitation movies ook erg over-the-top en bevatten ze extreem veel geweld. Zo wordt Man On Fire niet gezien als exploitation movie, maar Machete duidelijk wel. 

Veel mensen vinden exploitation films geen volwaardige films. Vaak weten ze echter wel een klein publiek aan te spreken, waardoor ze een cultstatus ontwikkelen. En een laag cijfer op IMDb. Bepaalde regisseurs, waarbij Robert Rodriguez en Quentin Tarantino tegenwoordig als perfect voorbeeld dienen, gebruiken exploitation constant en zijn juist uit op die cultstatus en niet op het maken van mainstream films.

Het allerlaatste subgenre dat ik wil bespreken is 'nazisploitation', het subgenre met waarschijnlijk de lelijkste naam der exploitation-subgenres, maar het dekt de lading, zullen we maar zeggen. De grondlegger van dit subgenre is Ilsa: She Wolf of the SS (1975). Ilsa werkt als beul in een nazikamp en wil middels gruwelijke medische experimenten op mannelijke en vrouwelijke gevangenen aantonen dat ook vrouwen aan het front zouden kunnen vechten.

FIJNE HOMMAGE

Iron Sky valt onder het nazisploitation-genre. De Nazi's zijn in '45 naar de maan gevlucht en zo'n 70 jaar later is het tijd voor wraak. Herr Nachrichtenübermittlungs-Oberführer Adler (Götz Otto) wil met zijn toekomstige vrouw Renate Richter (Julia Dietze) het Vierde Rijk stichten. De voorbereidingen zijn getroffen, het Arische ras is zo puur mogelijk en het ultieme wapen, de Götterdammerung, is klaar voor gebruik. Alleen heeft het nog een iPad nodig als besturingscomputer. Aan Adler de taak om die te gaan halen op de Aarde.

Iron Sky is een geslaagde exploitation film om meerdere redenen. Ten eerste is het allemaal bijzonder grappig en lang niet zo flauw als veel van zijn genregenoten. Daarnaast spreken de nazi's gewoon Duits - vind ik fijn - en pas gebrekkig Engels als ze op het aardoppervlak landen. Vooral grappig is het feit dat enerzijds de nazi's de nieuwste technologie qua wapens hebben, maar anderzijds niet weten wat er de afgelopen 70 jaar op Aarde is gebeurd. Van realisme moet deze film het dan ook niet hebben, maar de special-effects, de vele komische scènes, de expliciete kritiek op Amerika en de V.N. en de verwijzingen naar talloze andere films en personages, variërend van Star Wars tot Albert Einstein, maken Iron Sky tot een fijne hommage aan een vergeten genre.

Lawless

GENRE: Thriller / Drama
CAST: Shia LaBeouf, Tom Hardy, Jessica Chastain, Guy Pierce e.a.
REGIE: John Hillcoat
WAARDERING: 3 / 5
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wat doe je als de overheid - de V.S., 1920 -  besluit om alle drankproductie te verbieden en het land letterlijk droog te leggen? Dan ga je niet bij de pakken neerzitten, maar lekker je eigen drank stoken. De gebroeders Bondurant doen dit in zelfgebouwde distilleerderijen en zien zichzelf als levende legendes, totdat Special Deputy Charlie Rakes hun vermeende onsterfelijkheid probeert aan te tasten. 

Het hele verhaal draait eigenlijk maar om één ding: drank. Na de drooglegging nam de criminaliteit enorm toe. Publieke schietpartijen waren niet ongewoon en men ging over lijken om de drank aan de man te brengen. Er was grof geld mee te verdienen en figuren als Al Capone werden rijzende sterren in de onderwereld.

CRIMINALITEIT EN CORRUPTIE

Jack (Shia LaBeouf), Howard (Jason Clarke) en Forrest (Tom Hardy) Bondurant stoken al jaren drank en hebben maar zelden problemen in hun dorpje. De nieuwe wetgevers willen echter een gedeelte van hun opbrengst. In ruil daarvoor willen ze de Bondurant Boys gewoon laten stoken en handelen. Forrest is hier echter niet voor te porren en maakt met veel gemor, gegrom en een boksbeugel duidelijk dat er niet met hem te sollen valt. Hij vindt zijn gelijke in Special Deputy Charlie Rakes (Guy Pearce), ook geen lieverdje.

Naast de strijd tussen de Boys en Rakes kent de film wat subplots, waarvan er maar een goed is uitgewerkt. Jack, de jongste van de drie, is het slaafje van het stel, maar wil meer. Met Al Capone en Floyd Banner (Gary Oldman) als zijn grote voorbeelden ambieert hij een criminele carrière. Dit tot grote ergernis van Howard en Forrest, die weten dat Jack niet uit het juiste hout is gesneden. Jack is echter niet te stoppen en wordt met schade en schande wijs.

Lawless heeft een hele lading goede acteurs, maar weet er niet optimaal gebruik van te maken. Tom Hardy loopt te zuchten en steunen en legt het er nogal dik bovenop allemaal. Hij heeft het moeilijk, en je moet toegeven dan zijn karakter in de film behoorlijk wat ellende ondergaat, maar z'n gegrom begint na een tijdje irritant te worden. Zelfs een naakte Jessica Chastain kan hem niet tot een volzin dwingen. Jason Clarke is een dwaze gek die maar nauwelijks iets toevoegt en Shia LaBeouf zou wat rimpeltjes moeten kweken voordat hij dit soort rollen accepteert. 

AANGENAME VERRASSING

Wel een aangename verrassing is de verschijning van Jessica Chastain (Tree of Life, Take Shelter) die met haar rode haren, rode jurk en rode nagellak een mooi plaatje vormt en zo uit 1930 lijkt te zijn weggelopen. Helaas is ook haar rol vrij beperkt en wordt haar stadse achtergrond niet voldoende verwerkt in het script om haar interessant te houden.

Het hele idee dat de Bondurant Boys sympathieke gangsters moeten zijn komt niet echt over. Alleen Jack weet wat sympathie op te wekken, maar onderneemt vervolgens allerlei stomme acties, waardoor de waardering voor hem ook niet groter wordt. Eigenlijk weet geen enkel personage - misschien met uitzondering van een flink overdreven vertolkte Special Deputy - echt realistisch over te komen, waardoor de film niet meer is dan een bonte verzameling historische figuren die weliswaar voorkomen in een aardig verhaal, maar zelden tot nooit de show weten te stelen.

Skyfall

GENRE: Misdaad / Thriller
CAST: Daniel Craig, Javier Bardem, Judi Dench, Ralph Fiennes e.a.
REGIE: Sam Mendes
WAARDERING: 4.5 / 5
------------------------------------------------------------------------------------------------------------

M raakt een harde schijf kwijt met daarop informatie over allerlei geheim agenten. Hun ware identiteit, verblijfplaats, missie, alles is te vinden op deze harde schijf. James Bond wordt op de zaak gezet en de toekomst van MI6 ligt in zijn handen, terwijl M wordt achtervolgd door haar verleden.

De regie van Skyfall is in handen van Sam Mendes die geen ervaring heeft met actiethrillers. Het James Bond genre is hem dus vreemd, maar goede films maken - Mendes maakte eerder American Beauty - is aan hem wel besteed. En van een goede film kunnen we hier wel spreken. Mendes is er voor het eerst sinds lange tijd in geslaagd om een realistische James Bond te creëren. 

's Werelds bekendste geheim agent stapt eindelijk uit de wereld met bizarre aartsvijanden en superwapens waarin het lot van vele miljoenen in zijn handen ligt. Skyfall speelt zich op een veel kleinere schaal af, al worden exotische locaties als Macau en Sjanghai niet vermeden. James Bond treedt een wereld binnen die weliswaar kleinschalig is, maar ook realistisch en beangstigend. Het lijkt verdacht veel op onze wereld dus, waar terroristische aanslagen aan de orde van de dag zijn en vergaderingen van allerlei belangrijke mensen en commissies maar weinig effect lijken te hebben.

SAM MENDES' STEMPEL

Sam Mendes doet wat hij het beste kan, namelijk briljante dramafilms maken. Skyfall zit boordevol drama, dialoog en overtuigende personages. Er worden twee nieuwe leden van MI6 geïntroduceerd: veteraan Gareth Mallory (Ralph Fiennes) en een nieuwe Q - gespeeld door Ben Wishaw - maakt zijn opwachting. Ralph Fiennes speelt hier, zoals we van hem gewend zijn, uitstekend en ook Ben Wishaw is jong, bijdehand, maar ook hyperintelligent en een waardige Q die dus nog wel even mee kan.

Ondanks aanzienlijk meer drama, hetgeen de franchise ten goede komt, is het niet zo dat Skyfall een tekort heeft aan actiescènes. Een spectaculaire openingsscène door de overvolle straten van Istanbul waarbij zelfs met motoren over de daken van de Grote Bazaar wordt gescheurd, dient slechts als opwarmertje. Een legendarisch één-op-één gevecht in een wolkenkrabber, verlicht door bewegende neonlichten waardoor we slechts - net zoals die prachtige scène in Kill Bill - silhouetten zien, is van ongekend niveau. En zo zijn er nog vele andere scènes, stuk voor stuk mooi gemaakt.

Sinds de komst van Daniel Craig men een andere weg is ingeslagen. In Casino Royale bleek al snel dat 007 slechts nog vrouwen charmeerde en genadeloos was t.o.v. zijn vijanden. De nieuwe Bond was meedogenloos, zoals ook weer bleek in de laatste scène van Quantum of Solace. Deze lijn wordt voortgezet en ook Bond wordt een dagje ouder. Hij is niet meer zo soepel, heeft last van een schotwond en blijkt ook maar een mens te zijn. 

KRITIEK

Het lijkt soms wel of Sam Mendes eens goed heeft gekeken naar de voorgaande Bond-films en heeft geconcludeerd dat het behoorlijke onzin is allemaal. Dit zie je terug in twee dingen. Ten eerste is er de scherpe dialoog tussen Bond en Q, waaruit blijkt dat Q niet aanwezig is om Bond van allerlei gadgets te voorzien. Slechts een pistool en een zender kan Bond krijgen. Na overhandiging van de twee attributen merkt Q Bonds verontwaardigde blik op en zegt: "What did you expect Mr. Bond, an exploding pen?" Q is gadgetman af en zal in de toekomst fungeren als whizzkid, een rol die veel beter past bij deze tijd.

Tweede puntje van kritiek wordt geuit door de aartsrivaal van Bond in Skyfall, gespeeld door Javier Bardem. Hij moet niets hebben van al dat ouderwetse spionagegedoe. Hij bevindt zich in een hal van waaruit hij met computers allerlei terreur kan zaaien en merkt op dat het leven van James Bond - bestaande uit ren- en vliegwerk - maar nietig en druk is. Het is niet meer van deze tijd. Ook Q waarschuwt Bond al dat hij met één klik op de knop van zijn keyboard meer schade aan kan richten dan James Bond, hoe destructief ook, in zijn leven.

In Skyfall, waar mooie vrouwen dezelfde levensduur hebben als de peperdure Aston Martins, komt 007 op allerlei exotische locaties terecht en spectaculaire scènes zijn alom aanwezig. Alle klassieke ingrediënten zijn gebruikt, maar er is meer. Sterke rollen van Daniel Craig, Javier Bardem en Judi Dench, een beklemmend, modern en realistisch verhaal geschreven door o.a. de schrijver van The Dark Knight Rises en de regie in de capabele handen van Sam Mendes maken Skyfall tot de beste James Bond film ooit.