Now You See Me

WAARDERING: 3.5 / 5

Magie bestaat niet, maar wanneer vier illusionisten de trucendoos opentrekken en vanuit Las Vegas een bank in Parijs overvallen, zet deze gebeurtenis de FBI (en tot op zekere hoogte de kijker) aan het denken. 

In Now You See Me worden vier talentvolle illusionisten samengevoegd tot The Four Horsemen. De leden zijn Daniel Atlas (Jesse Eisenberg), een arrogante illusionist, mentalist Merritt McKinney (Woody Harrelson) die Char-achtige trucjes uithaalt, de jonge dief Jack Wilder (Dave Franco) en tot slot Henley Reeves (Isla Fisher), voormalig assistente van Daniel Atlas en aanwezig in de film omdat er anders wel erg veel mannen in zouden zitten.

Wil je een film zien met een degelijk verhaal, gelaagde karakters en niet teveel plotgaten, dan is dit geen aanrader. Maar ben je niet zo kritisch, heb je zoiets van 'het is weekend' en wil je gewoon vermaakt worden, dan kijkt deze film heerlijk weg. Now You See Me combineert flitsende beelden met grappige dialogen en visueel aantrekkelijke trucs. Alsof je een show van Hans Klok zit te kijken.

Naast The Four Horsemen, wiens achtergrond op geen enkel moment wordt uitgewerkt, zijn er nog meer sterren aanwezig in de cast. FBI-agent Dylan Rhodes (Mark Ruffalo) wordt bijgestaan door Interpol-agente Alma Dray (Mélanie Laurent) en samen gaan ze op zoek naar het geheim van The Four Horsemen, die midden in een show in Las Vegas een bank in Parijs hebben overvallen. Tevens zijn Michael Caine en Morgan Freeman (die uiteraard de voice-over verzorgt) aanwezig.

Pluspunten zijn de sneltreinvaart waarin de film zich af speelt, de mooie beelden, chemie tussen de personages en de leuke shows en actie. Nadeel is het verhaal, dat eerst heel mysterieus blijft en waarvan vervolgens middels voice-over alle geheimen worden onthuld. Beter was geweest als de makers de kijkers hadden laten gissen, net als in een goede magieshow. Desondanks bevat de film genoeg verrassende elementen om te blijven boeien. Prima vermaak voor het weekend.

21 & Over

WAARDERING: 3 / 5

Waar 21 & Over de inspiratie vandaan haalt moge duidelijk zijn. Schrijvers Jon Lucas en Scott Moore zijn verantwoordelijk voor de personages uit The Hangover en schrijven en regisseren nu deze film. De film brengt weliswaar niks nieuws, maar aangezien ik al een tijdje dit soort films (The Hangover, Project X) niet meer had gezien, vond ik dit toch behoorlijk vermakelijk.

Het plot is simpel. De veelbelovende student Jeff Chang (Justin Chon) wordt 21 jaar, maar heeft de volgende ochtend om 8:00 een sollicitatiegesprek voor toelating tot de studie geneeskunde. Zijn twee beste maten van vroeger, Miller (Miles Teller) en Casey (Skyler Astin) besluiten hem op te zoeken om van zijn 21e verjaardag een onvergetelijke dag te maken.

De opzet is identiek aan eerdere films binnen het genre. Er wordt gezopen, een slachtoffer moet absoluut de volgende dag ergens zijn en er gaat van alles fout. 21 & Over zou origineel kunnen zijn in de manieren waarop het fout gaat, maar slaagt daar slechts gedeeltelijk in. Veel stukken komen regelrecht uit eerder verschenen werk, zoals de studentenfeesten, beerpong en mannen die in lingerie rondlopen. Ook mensen van het dak afgooien die vervolgens op gespannen zeilen stuiteren doet behoorlijk denken aan Project X. Wel aardig gevonden zijn de Latino SM-studentenvereniging, de Tower of Power en het feit dat de hoofdpersoon de halve film buiten westen is.

De hilarische momenten zijn sporadisch aanwezig. Saai wordt de film echter nooit. Een minpunt zijn de clichés betreffende de bromance tussen Casey en Miller en het voorspelbare plot. Dat semi-sentimentele gedoe hoeft niet zo van mij, in dit soort films. Wel positief is dat de film zich met name beperkt tot studentikoze humor en een overdaad aan naakt en seksistische grappen achterwege laat.

Binnen het genre 'zuipfilms' doet 21 & Over heel aardig mee. Het originele is er natuurlijk wel een beetje vanaf, maar wat overblijft is een vermakelijke film vol prima grappen.

Pacific Rim

WAARDERING: 2.5 / 5

Er werd altijd gedacht dat een invasie van aliens van buitenaf zou zijn. Nu blijkt, zo vertelt Pacific Rim in de intro, dat de aliens, genaamd Kaiju, uit de krochten van de Stille Oceaan komen. Via een teleport naar een ander universum, dat wel.


In Pacific Rim staat de mens op het punt van uitsterven. De Kaiju worden steeds groter, hun bezoeken steeds frequenter en de mensheid heeft maar weinig middelen over ter bescherming. Het Jaeger-programma wordt opgestart: massieve robots die het gevecht met de Kaiju aan gaan. Meer verhaal is er niet, het is vooral genieten van de actie en graphics. Die laatste zijn overigens dik in orde, maar zoals zo vaak heeft Pacific Rim niet meer te bieden dan deze graphics en wederom overbodige 3D.

Dat is jammer, want regisseur Guillermo Del Toro (Pan's Labyrinth, Hellboy) heeft echt wel meer in zijn mars dan dit. Pacific Rim doet niet alleen aan Transformers denken, het lijkt er ook gewoon op en dat is geen goede zaak. Een groot probleem van beide films is dat je geen enkele binding hebt met robots, aliens en Jaegers, dus kijk je alleen maar naar de spectaculaire beelden.

Wanneer de robots niet aan het vechten zijn, wordt er gewerkt aan een definitieve oplossing voor het Kaiju probleem. Zeer matige acteurs tonen hun beperkte capaciteit, met als dieptepunt Rinko Kikuchi, die een van de piloten van een Jaeger speelt. Zo'n beperkte performance had ik al tijden niet meer gezien. Echt huilen met de pet op. Dat kan zelfs de battlespeech van Idris 'Tonight, we will CANCEL the apocalypse' Elba niet meer goedmaken.

Al met al is Pacific Rim gewoon matig. Matig verhaal, matige acteurs, sterke actie, sterke special effects, overbodige 3D. Na anderhalf uur heb je het wel gezien met de Kaiju en de Jaegers. Wanneer de special effects en de grootte van de monsters begint te wennen, merk je dat het laatste half uur inhoudsloos is. Inhoudsloos vermaak, maar dan helemaal niet zo vermakelijk.

The Purge

WAARDERING: 2 / 5

Criminaliteit is gedaald naar 1% in Amerika. De reden is de 'Purge': een jaarlijkse nacht (van 7 tot 7) waarin alles, inclusief moord, geoorloofd is. 

The Purge (de film) speelt zich af tijdens, jawel, de 'Purge'. Zou ook raar zijn anders. En tijdens de 'Purge' gaan alle remmen los, vormen zich groepen die gaan jagen op mensen en merk je dat vooral daklozen en andere sociale zwakkeren de sigaar zijn. De 'Purge' is echter meer dan een uitlaatklep, het houdt de samenleving ook sterk en brengt een element terug waar Darwin ooit eens over schreef. Er valt wat voor te zeggen, want in een zorgstaat als de onze is 'survival of the fittest' ver te zoeken.

Het concept is sterk en voor Amerika (waar racisme, wapenbezit en zelf uitgeroepen 'burgerwachten' de nodige frustraties opleveren) een stuk plausibeler dan voor Nederland. Wij klagen alleen maar, zij schieten legaal mensen dood onder het mom van 'je bedreigd voelen'. Dus het volk één nacht per jaar de gelegenheid geven om alle frustraties te uiten is dan vrij geniaal. Dat er in sommige staten waarschijnlijk genocide zal volgen, neem je op de koop toe. Het is een onderwerp waar de makers begrijpelijkerwijs hun vingers niet aan willen branden. Toch kun je je afvragen in hoeverre de huidige Amerikaanse situatie nu wezenlijk verschilt met de fictieve situatie in deze film. Het 'onverwachte' kassucces heeft vrees ik meer te maken dit soort kwesties dan ze daar willen toegeven.

De Romeinen hielden het volk in toom met gewelddadige spelen, maar ook festiviteiten als carnaval en stierenvechten zijn meer dan slechts cultuur. Carnaval was ooit, voordat Brabanders bestonden, de enige periode in het jaar dat volk en geestelijken gelijk waren. Stierenvechten is simpelweg bloederig vermaak waarbij het gewelddadige aspect van de mens wordt gezien als cultuur. En de 'Purge' is een vergelijkbaar evenement, al mag je bepaalde mensen, met name hoog geplaatste ambtenaren (en uiteraard de president), niet vermoorden. De slachtpartijen blijven beperkt tot de massa, het klootjesvolk. De regering moet het land besturen en elke keer verkiezingen houden - sowieso al een gedoe, in Amerika - na de jaarlijkse 'Purge' is natuurlijk niet te doen. Maar voor de rest mag eigenlijk alles.

Het gevolg is een enorme daling van de criminaliteit. Veel films claimen simpelweg een daling of stijging van criminaliteit, zonder daarvoor duidelijke redenen aan te dragen. Maar bij The Purge valt goed te beredeneren waarom de criminaliteit daalt. Stel, je hebt echt een bloedhekel aan iemand. Je baas, bijvoorbeeld. Die kan je dan vermoorden tijdens de 'Purge', en wie weet vang je twee vliegen in één klap en mag je z'n functie overnemen. Je hoeft ook nooit meer dan een jaar te wachten. En als je de 'Purge' niet meeneemt in de cijfers, dan is 1% niet onredelijk, lijkt me. Wat resteert zal voornamelijk georganiseerde misdaad zijn. Bovendien hoef je alle gevallen tijdens de 'Purge' niet te onderzoeken, want alles is legaal, hetgeen enorm veel mankracht scheelt gedurende de rest van het jaar.

Eigenlijk zitten er alleen maar voordelen aan de 'Purge', bedenk ik me zo. Klein puntje: de ethische kant van het verhaal. Moord en verkrachting - dat zal toch wel het meest voorkomen, laten we eerlijk zijn - is moreel onjuist. (Verkrachting komt overigens niet voor in de film. Begrijpelijk, maar onrealistisch.) En het volk een nacht lang alles laten doen waar ze zin in hebben, is ook niet bepaald ethisch verantwoord. Maar wel effectief! Ethiek en effectiviteit zijn in zekere zin vaak tegenpolen, omdat ethiek restricties oplegt of dingen in het geheel verbiedt. Ander nadeel is de nasleep. Psychologen zullen werk zat hebben na de jaarlijkse 'Purge'. PTSS wordt volksziekte #1.

Alle bovenstaande aspecten behandelt The Purge echter niet. Bovenstaande alinea's zijn slechts een brainstorm over een filmisch zeer interessant concept. Je kan er echt alle kanten mee op. Wil je weten wat de film heeft gemaakt van zijn eigen concept? Lees dan verder.

Een dakloze wordt tijdens de 'Purge' binnengelaten door het tergende zoontje van James (Ethan Hawke) en Mary (Lena Headey). Dit wordt gezien door de groep die de dakloze willen vermoorden, en een belegering van James' huis is het gevolg. Wanneer de moordlustige, gemaskerde groep mensen onder leiding van een uitstekend gespeelde psychopaat Henry (Tony Oller) het huis binnendringen, volgt een heel standaard plot met nauwelijks schrikmomenten en bijzonder veel mensen die in de rug worden geschoten, nét voordat ze op het punt staan iemand te vermoorden.

Net zoals het vanzelf 5 uur wordt, wordt het ook vanzelf 7 uur. En dan, de volgende ochtend wanneer alle ellende achter de rug is, komt het moreel juiste en onjuiste van de situatie toch nog even in beeld. Meer dan voorspelbare, paternaliserende Hollywood-ethiek is het niet. Misschien dat het al aangekondigde vervolg wél raad weet met de beschikbare middelen. The Purge mag dan een kassucces zijn, er is nog behoorlijk wat ruimte voor verbetering.

Only God Forgives

WAARDERING: 3 / 5

Ryan Gosling en Nicolas Winding Refn maakten samen al eens Drive. Zonder twijfel een van de beste films uit 2011. De muziek, de sfeer, de klik tussen Ryan Gosling en Carey Mulligan en het onverwachtse, lompe geweld - het was geniaal. Hun tweede samenwerking, Only God Forgives, tapt uit hetzelfde vaatje, maar is toch niet zo geslaagd.

Only God Forgives in zeker geen film in de traditionele zin. Echt sprake van een coherent verhaal is er niet, fantasie en realiteit lopen constant door elkaar en op het eerste gezicht lijkt Only God Forgives slechts een aaneenrijging van willekeurige sfeerimpressies. Het is aan de kijker om er iets van te maken, als een stilistisch verfilmd stripboek waarbij je zelf de ruimte moet opvullen tussen de plaatjes. De film balanceert echter wel op het randje van stilistisch verfilmd stripboek en vage, trage kutfilm.

Only God Forgives draait om een Amerikaanse familiebende in Thailand. Ze smokkelen en verhandelen drugs en alles gaat goed, totdat Billy een Thaise prostituee verkracht en vermoordt. De lokale rechercheur, die een voorliefde voor zwaarden heeft, laat vervolgens de vader van het vermoorde meisje in een ruimte met haar moordenaar. Billy dood, een groot drama, en aan Billy's broer Julian (Gosling), Billy's moeder (Kristin Scott Thomas) en hun hulpjes om de moordenaar van hun broer resp. zoon te pakken te krijgen.

De rechercheur, Chang (Vithaya Pansringarm), is geen fijne vent. Hij heeft een wat apart gevoel van rechtvaardigheid, maar ergens kan je hem ook wel volgen. Amerikanen komen zijn land verzieken met drugs en hij neemt maatregelen. Geen zachtzinnige maatregelen, maar juist daardoor effectieve maatregelen. En de Amerikanen, meestal de helden, zijn goed de Sjaak. Ze worden gemarteld, vermoord, verminkt, in elkaar geslagen en weet ik wat allemaal.

De film is vooral een kunststukje. Veel mooie beelden, afgewisseld met grof geweld, maar ook de sferische muziek is weer terug. Only God Forgives is sfeervol, maar waar Gosling in Drive wel degelijk een persoon speelde met karakter, is zijn personage in Only God Forgives leeg. Hij doet niks, hij zegt niks, hij staat erbij en kijkt ernaar en komt niet verder dan aanhangsel. Zijn verachtelijke moeder veracht hem en hij? Hij laat het maar over zich heen komen.

Dat kan je als kijker ook doen. Je laten onderdompelen in de bizarre taferelen, je laten meevoeren door de muziek, het geweld aanschouwen, de sfeer proeven. Dan is deze film prima te pruimen. Verwacht je echter een tweede Drive, dan ga je dit niet waarderen en zul je je vrij snel storen aan de opzettelijke vaagheid en het trage tempo. Ik vond het niet slecht, maar met name de uitwerking van verhaal en personages doen de film de das om.

Furious 6

WAARDERING: 3.5 / 5

Deze man overleeft dit. Het is film, tenslotte.

Melkkoe The Fast & The Furious wordt al meer dan een decennium gemolken. We zijn bij deel zes aangekomen, maar waar veel sequels inspiratieloos zijn, worden deze films eigenlijk alleen maar beter.

Een collega aan de andere kant van de oceaan schreef in een stuk dat The Rock, voormalig WWE-worstelaar en nu meer bekend onder zijn echte naam Dwayne Johnson, een garantie is voor succes. Zijn punt was simpel: de laatste 6 jaar was elke film met Johnson erin een kassucces. Dat de beste man absoluut niet kan acteren is dan bijzaak.

In Furious 6 is acteren sowieso bijzaak. Het gaat niet om acteren, maar om actie, auto's en nog meer auto's. En die krijgen we, in overvloed. Er scheurt zelfs een tank uit een oplegger, terwijl de cabinewagen aan het rijden is. Mocht je dat ongeloofwaardig vinden, dan is deel 6 niet voor jou (deel 1-5 ook niet, trouwens). Mocht je dit wel geinig vinden, dan zou deel 6 zo maar eens het beste deel in de reeks kunnen zijn.

Het plot is vrij simpel. Letty (Michelle Rodriguez), dood gewaand, blijkt te leven. Dat was de teaser aan het einde van Fast Five al. Maar ze leeft dus ook echt, en heeft het samen met Shaw (Luke Evans) gemunt op een massavernietigingswapen. In ieder geval iets waardoor de communicatie van een land als Amerika gedurende 24 uur uitgeschakeld kan worden. Dat zou verschrikkelijk zijn, althans, volgens Furious 6.

Hun geheime, continent-platleggende meesterplan dient voorkomen te worden door Hobbs (Dwayne Johnson). Hobbs is er namelijk wél achter gekomen dat de criminelen het massavernietigingswapen willen, maar hij weet níét waarom ze het willen en welk wapen ze specifiek in gedachten hadden. Slechte intel, als je het mij vraagt. Nogmaals, mocht je dit dus ongeloofwaardig vinden (niet echt een kwestie van mening) dan is dit niks voor jou.

Om Shaw te stoppen schakelt Hobbs collega-Hertzdemper Dominic Toretto (Vin Diesel) in, plus zijn team. Een mooie gelegenheid om alle oud-gedienden, incl. Paul Walker en Ludacris, weer uit den ouden doosch te halen en nogmaals plaats te laten nemen achter de snelle bolides. Veel meer dan dat heeft deel zes niet om het lijf, maar veel meer dan dat is de Fast & Furious serie ook nooit geweest. Vermaak, auto's en mooie vrouwen, al heeft de laatste categorie plaats gemaakt voor een wat gestructureerder verhaal en betere actie.

Dit deel was een groot kassucces (The Rock zat er immers in) en de teaser voor deel zeven is al vast gegeven. Twee woorden: Jason Statham.

Oblivion

WAARDERING: 3 / 5

(l) Morgan Freeman, (r) Jamie Lannister

Oblivion is vooral vermaak, maar doet dat goed. Het ziet er piekfijn uit en zeker het begin van de film is gewoon tof. Jack Harper (Tom Cruise) en zijn teamgenoot Victoria (Andrea Riseborough) zijn het zelfbenoemde 'mop-up team' van de Aarde. De Aarde is namelijk onbewoonbaar geworden, nadat aliens de Maan hebben gesloopt. En als je de Maan sloopt, dan ontstaan er aardbevingen, tsunami's en radioactieve zones en dient de mensheid te verhuizen naar Titan, een maan van Saturnus. Althans, in Oblivion.

Dus, Maan kapot, mensheid weg, en daar zit je dan, berehoog in je roestvrij stalen hutje, overdag drones te repareren en 's nachts verleid worden (elke keer opnieuw) door je aantrekkelijke vrouw. Het futuristische stulpje heeft zelfs een zwembad! Het kan erger hoor, in science-fiction. Maar Jack heeft toch het gevoel dat er iets niet in de haak is. Afgezien van de gesloopte Maan dus, die nog op de achtergrond in brokstukken aan de hemel prijkt.

Over het verhaal, dat overigens echt prima is voor een science-fiction blockbuster van dit formaat, wil ik niet teveel kwijt. Het is ook niet zo belangrijk, want de makers van Oblivion hebben echt hun best gedaan om een goed sfeertje neer te zetten. Naast de sfeer kan de film teren op grote acteurs als Tom Cruise en Morgan Freeman, en die drones zien er ook echt 'evil' uit. Het art-design is meer dan dik in orde bij deze film. Zelfs Jamie Lannister is nog te zien met een scherpschuttersgeweer - puntje erbij.

Problemen ontstaan naarmate de film vordert. Vergelijkingen met Moon kunnen haast niet uitblijven, al is die film uiteraard tien keer beter. Nu zit alleen niet Sam Rockwell in zijn eentje op de maan, maar zitten Tom Cruise en de mooie vrouw met z'n tweeën op de Aarde. Het had Earth kunnen heten, maar die titel was al bezet. De mooie vrouw, Andrea Riseborough, acteert overigens niet altijd even overtuigend en moet het voornamelijk hebben van haar welgevormdheid. De andere actrice, Olga Kurylenko, doet het al niet veel beter en kijkt veelal zielloos uit haar ogen. Kurylenko is een actrice die hard aan de weg aan het timmeren is - in tegenstelling tot Andrea Riseborough - maar of ze er komt is de vraag. Ze kan over 20 jaar in ieder geval zeggen dat ze een Bond-girl is geweest.

Y Tu Mamá También

WAARDERING: 4.5 / 5

Ik kan niet alleen maar waardeloze rommel kijken natuurlijk en soms wil ik gewoon een film zien waarvan ik weet dat 'ie goed moet zijn. Zoals deze, waar de titel 'en je moeder ook!' betekent. Denkt u wat ik denk? Juist.

Nog voordat 'je moeder'-grappen universeel gemeengoed waren geworden en zelfs in de vorm van Yo Mamma op MTV te zien waren, maakte Alfonso Cuarón deze roadmovie. Twee boezemvrienden maken een trip door Mexico. Aan boord zijn ladingen drugs, drank en een onbekende vrouw die ze beloofd hebben een niet-bestaand strand te tonen. Flauw en voorspelbaar? Nee. Grappig en geniaal, dat wel.

De hoofdrollen zijn weggelegd voor Gael Garcia Bernal, Diego Luna en Maribel Verdú. Bernal is internationaal het meest bekend: hij speelde in films als Amores Perros en onlangs in NO. Luna deed internationaal wat bijrollen (Milk, The Terminal) en Verdú kan je kennen van Pan's Labyrinth. Ook komt ze binnenkort met een hedendaagse, Spaanstalige versie van Sneeuwwitje, genaamd Blancanieves.

Garcia Bernal speelt in deze film Julio, een onbezorgde jongeman die in zijn appartementje wat zit te blowen. Zijn ouders ziet hij nooit, hij heeft om beurten de auto met zijn zus en zijn grote maatje is Tenoch. Tenoch (Luna) is een rijkeluiszoontje die constant aan de aandacht ontsnapt van zijn ouders. Het is maar de vraag of ze überhaupt weten dat hij op een roadtrip gaat. Terwijl de vriendinnen van Julio en Tenoch het Europese vasteland onveilig maken (iets dat wordt gesuggereerd, maar wat we niet zien), vervelen de jongens zich dood. Het wordt wel aardig geïllustreerd in een scène waarbij Julio op de 3-meter duikplank ligt en Tenoch op de 5-meter duikplank, terwijl ze beiden masturberen.

Onvermijdelijke ingrediënten van een roadrip zijn seks, drugs en drank, maar Y Tu Mama También is nog zoveel meer dan dat. De twee jongens zijn boezemvrienden en gaan voor elkaar door het vuur, maar ondanks hun vele gesprekken en de code waar ze zich aan proberen te houden, zijn ze slechts jongens. De onbekende vrouw, Luisa (Verdú), maakt deze roadtrip pas echt interessant. Ze fungeert als lustobject voor met name Tenoch die dat niet onder stoelen of banken steekt, maar ze initieert ook allerlei prachtige situaties en levert een hoop goede gespreksstof aan. De aanwezigheid van Luisa, zelf net bedrogen door haar man, geeft de film een serieuzere wending en diepgang.

Y Tu Mamá También is voornamelijk erg grappig. De humor van de twee jongens, de mooie Luisa die ongegeneerd vragen blijft afvuren tijdens de rit en de voice-over, die steeds weer vertelt hoe het afloopt met iedereen die het drietal tijdens hun trip tegen komt, dragen bij aan een zeldzame feel-good sfeer. Topfilm.

Blue Valentine

WAARDERING: 4 / 5

Ik zag gisteren Blue Valentine, een film uit 2010, naar aanleiding van het recente The Place Beyond The Pines. Die laatste film vond ik erg fijn en ik ging op zoek naar het eerdere werk van regisseur Derek Cianfrance. Dat werd Blue Valentine, met wederom Ryan Gosling in de hoofdrol.

Qua opzet lijken Blue Valentine en The Place Beyond The Pines best wel op elkaar. Er zijn geen helden, er is geen eenduidig, rechtlijnig verhaal, maar de films beschrijven beiden gewoon de levens van schijnbaar toevallige passanten. In Blue Valentine komen de toekomstige geliefden Dean (Gosling) en Cindy (Michelle Williams) elkaar tegen in het bejaardentehuis, waar Dean net een oude man heeft helpen verhuizen en waar Cindy haar grootmoeder opzoekt.

De oude tijden zijn in dit geval de goede tijden. Vanaf het moment dat Cindy en Dean elkaar tegen komen is er een klik, en doordat er snel een kindje op komst is, gaat het hard met de relatie. Misschien wel te hard, want jaren later is de rek eruit. Ruzies, irritaties, Dean die zwaar drinkt, Cindy die indirect de hond vermoordt; het zit allemaal niet mee. Deans plan om er even tussenuit te gaan om een nacht te zuipen en seks te hebben, loopt uit op een fiasco. Een fiasco waarin oude tijden van geluk en huidige tijden van misère elkaar afwisselen.

Blue Valentine is bijzonder effectief in de kijker meesleuren in de huidige ellende, maar tijdens de flashbacks tovert de film net zo makkelijk een glimlach op je gezicht. De Dean van vroeger en nu is een wereld van verschil. Niet alleen heeft hij nu inhammen, maar het is ook een eersteklas lul geworden. Van zijn charme is nog maar weinig over. Na een paar drankjes is hij niet meer te stoppen. Heerlijk hoe Dean bot en vol onbegrip de strijd aangaat met Cindy en alles kapot maakt.

Cindy is als personage echter interessanter. Ze heeft ambitie, wil arts worden, maar de zwangerschap gooit roet in het eten. Toch geeft ze niet op, misschien tegen beter weten in. Ze probeert het huwelijk - al jaren lijkt het -  te redden, maar valt het nog te redden? Michelle Williams acteert ijzersterk en werd genomineerd voor een Oscar.

Door de chemie tussen Williams en Gosling, die zich uit in zowel de liefdesscènes als de vele ruzies, blijft Blue Valentine intrigeren en boeien. Wederom een fijne film van Derek Cianfrance. Ik ben benieuwd hoe zijn nieuwste project Metalhead gestalte gaat krijgen. De titel belooft alvast veel goeds.

The Place Beyond The Pines

WAARDERING: 4.5 / 5

The Place Beyond The Pines bevat zoveel elementen dat menig regisseur de mist in zou gaan. Maar niet Derek Cianfrance (Blue Valentine) die de tijd neemt om een complex verhaal uitvoerig te vertellen. Het resultaat is een ijzersterke film over de verregaande gevolgen van een schietincident.

The Place Beyond The Pines beschrijft niet zozeer één verhaal, maar laat meer zien wat de impact is van een incident. Agent Avery (Bradley Cooper) is na een wilde achtervolging, die overigens extreem realistisch is verfilmd vanuit de politieauto (Blik op de weg 2.0), genoodzaakt harde maatregelen te nemen tegen motorcrosser en bankovervaller Luke (Ryan Gosling).

Gosling speelt een rol die we ondertussen kennen. Zwijgzaam, maar niet geheel zonder dialoog, weet hij wederom te intrigeren. Zijn interactie met Sam Rockwell, samen zijn ze partners in crime, is steengoed, maar ook de momenten tussen Gosling en Eva Mendes die Luke's ex speelt, mogen er wezen. Aan de andere kant van het spectrum zit Bradley Coopers personage, een plichtgetrouwe agent die in eerste instantie na het schietincident weer zo snel mogelijk aan het werk wil, en vervolgens tegen hele andere problemen op loopt.

De film is veelzijdig en dat maakt hem zo interessant. Cianfrance blijft nooit kijken vanuit één perspectief, maar verschuift de focus naarmate de tijd vordert. Luke, Avery, maar later ook andere personages vervullen steeds tijdelijke hoofdrollen. En allen excelleren in de vertolkingen van soms complexe personages. De film duurt meer dan twee uur, maar elke minuut wordt zorgvuldig ingevuld. Soms worden zelfs jaren film overgeslagen om nieuwe gebeurtenissen aan het licht te brengen, maar deze sprongen voelen nooit gemaakt aan.

Cianfrance stelt alles in het werk om een realistische film te maken. Clichés worden succesvol vermeden, de film kent een paar volkomen acceptabele plotwendingen en weet regelmatig te verrassen. Het wisselen van perspectieven is leuk uitgewerkt, maar ook de titel verwijst naar die ene plek waar alles is begonnen. Want wat was er gebeurd als een automonteur de motorcrosser geen lift had aangeboden?