Scott Pilgrim vs The World

Genre: Komedie
Met: Michael Cera (Superbad),Mary Elizabeth Winstead (Final Destination 3, Die hard 4.0)
Waardering:  4/5

"An Epic of Epic Epicness", aldus de ondertitel. Het verhaal is vrij simpel in essentie; Scott wordt verliefd op Ramona, maar Ramona heeft 7 'evil' ex-vriendjes met allerlei superkrachten. Scott moet de 7 exen verslaan om Ramona's hart te veroveren. Het epische aspect komt vooral naar voren in de gevechten die Scott met de exen voert, maar daarover later meer.

Michael Cera speelt eigenlijk wederom dezelfde rol als ik hem tot nu heb zien doen (Superbad, Youth in Revolt, Juno). Een soort Jennifer Aniston dus, maar dan in positieve zin. Cera is, in tegenstelling tot Aniston, namelijk wél grappig, heeft wél een goede timing en wél gevoel voor humor. In bovenstaande films vond ik hem dan ook erg komisch en deze film is geen uitzondering. Naast Cera heb je Winstead, die een soort onbereikbaar, onuitstaanbaar meisje speelt, iemand die elke jongen wel wil. Verder zit de film vol met allerlei bizarre personages. Scott's kamergenoot is homo en stuurt elke als Scott weer iets uitvreet een 'mass text' via Twitter of Facebook, zodat elke keer iedereen weet wat Scott heeft uitgespookt. Daarnaast versiert hij het liefst hetero-mannen. De band van Scott (Sex Bob-Ombs) bestaat al uit even bizarre figuren, maar de ex-vriendjes van Ramona slaan alles. Ze hebben allerlei doelloze, onverklaarbare superkrachten en willen allemaal Scott vermoorden. Een groot gedeelte van de film slaat echt helemaal nergens op en het wordt nog vreemder als je kijkt hoe alles gefilmd en gemaakt is.

Het begint al met het Universal logo, dat onder begeleiding van 8-bit muziekjes (NES) verschijnt. Verder is de film een soort mix tussen strip, romkom en een special effects actiefilm, doorspekt met verwijzingen naar allerlei computerspelletjes. Elke keer als Scott bijvoorbeeld een ex verslaat verschijnt er '1000 points' in beeld en na de genadeklap van Scott verandert de ex in muntjes. Elke keer als de telefoon gaat hoor je 'em ringen, maar er staat ook 'riiiiiiing' in beeld. Als iemand een knal krijgt staat er 'POOOW', ofzo. Scott gaat een aantal levels up (zie plaatje), krijgt wat statistieken en verdient zelfs een nieuw leven (1-up) incl. checkpoint... Allemaal van dat soort dingen. Dat maakt de film op z'n minst gezegd bijzonder, en beter gezegd gewoon heel erg lijp.

De stijl van de film doet wat denken aan mix van Kick-Ass, waarin ook allerlei bizarre situaties elkaar afwisselen en The Pick Of Destiny met vooral het muziek-aspect en het verslaan van evil gasten. Dat maakt het allemaal wat lastig, want dan nog is de vergelijking een beetje krom. De film is gewoon zo vaag dat hij erg moeilijk met iets anders te vergelijken is. Als komedie is de film vooral in het begin erg grappig, later komt het aspect meer op vechten met ex-vriendjes te liggen. Dat wordt soms wat langdradig. Ook hoef ik je hopelijk niet meer te vertellen dat de film niet bepaald geloofwaardig is.

Van mij hadden het wel iets minder dan 7 exen mogen zijn, maar ondanks dat vond ik de film vet. Hij is super-origineel, bijzonder wazig en nogal lijp. Het is niet iets wat je snel nog eens zal zien en wat mij betreft het kijken waard. De lijpheid heeft als keerzijde dat een heel aantal mensen het ook enorm slecht zullen vinden, waarbij ze zich waarschijnlijk het meest gaan ergeren aan de gevechten en de special effect/computer-spelbeeldjes. Als je denkt daar geen last van te hebben is dit zeker een aanrader, alleen al om gewoon eens echt een vreemde film te zien, die in een heel aantal opzichten erg goed geslaagd is.

Get him to the Greek

Genre: Komedie
Met: Russell Brand, Jonah Hill, Sean Combs a.k.a. P. Diddy
Waardering:  4/5

Aaron Green (Jonah Hill) werkt bij een platenmaatschappij. Met de platen gaat het echter niet zo goed en ze moeten iets nieuws verzinnen om nog wat geld te verdienen. Sergio (P. Diddy) wil meer rap gaan uitbrengen, maar Aaron denkt dat een oude rockster wat meer zal opleveren. Aldous Snow (Russell Brand) heeft 10 jaar geleden een legendarische plaat gemaakt, genaamd African Child, en het lijkt Aaron een goed plan om ter gelegenheid van de 10e verjaardag van de plaat een concert te organiseren. Dat concert wordt georganiseerd in het "Greek-Theatre" in L.A. Het enige probleem is dat Aldous Snow in Engeland zit. Aaron krijgt de opdracht hem te gaan halen en hem te escorteren naar "The Greek". Het is nogal een gecompliceerde opdracht, omdat Aldous nog altijd Rock en Roll is en zich voornamelijk interesseert voor feesten, zuipen, drugs en vrouwen.

De film opent met een geniaal liedje, het bovengenoemde "African Child". De teksten van alle liedjes van Aldous zijn echt hilarisch, best lomp en nogal plat. Zorg dat je de Engelse ondertiteling aan zet en je lacht je helemaal kapot. De rest van de film is ook prima te bekijken. Er zitten een paar hele grappige stukjes in, vooral de tegenstelling tussen Aldous en Aaron is vaak erg grappig. Aaron maakt zich veel zorgen, omdat Aldous absoluut geen aanstalte maakt om naar L.A. te gaan. Aldous zelf lijkt het allemaal niks te interesseren, hij vindt zichzelf een koning, een rock-koning. Aaron probeert zich wat aan te passen, maar faalt eigenlijk keer op keer.

Er zitten naast P. Diddy ook allerlei andere bekende artiesten in de film. Sommige daarvan (zoals Lars Ulrich, drummer van Metallica) hebben grappige rolletjes. Ook P. Diddy speelt geniaal, hij speelt eigenlijk een soort parodie op zichzelf (inclusief die 'niggah-slang').

De vette, hilarische muziek van Aldous, de extreme situaties waarin de 2 terecht komen en de hele vibe van de film is gewoon grappig. Hij heeft bijvoorbeeld best wel wat weg van "The Pick of Destiny". De mix tussen rock en komedie is erg vermakelijk en dat is fijn, want daar is een komedie ook voor bedoeld. Een aanradertje hoor!

Monsters

Genre: Sci-Fi / Drama
Waardering:  4/5

Monsters is een science-fiction film met aliens. De aliens komen van een planeetje af, maar zijn met een shuttle op de terugweg naar de Aarde gecrasht. Het gevolg is dat ongeveer heel noordelijk Mexico vol zit met aliens en dat het gebied is uitgeroepen tot een 'Infected Zone'. Samantha, de dochter van een directeur van een krant raakt betrokken bij een aanval van aliens. De directeur draagt één van zijn werknemers, Andrew, op om haar veilig naar huis te escorteren. Ze willen een boot pakken (het vliegveld is blijkbaar geen optie), maar dat gaat allemaal niet zo soepel met als gevolg dat Andrew en Samantha dwars door "The Infected Zone" naar huis moeten gaan, naar de zuidgrens van Amerika.

Nu denk je misschien dat dit een rampenfilm is net als Cloverfield, maar niets is minder waar. Ondanks de titel zie je maar 4-5 monsters, ze lijken een beetje op grote octopussen. Wat je wel ziet zijn allerlei wrakken van schepen en vliegtuigen overal, bijv. een Mexicaan die met een straalmotor van een gecrasht vliegtuig op een karretje naar huis rijdt. Het effect van de monsters is goed zichtbaar, maar de monsters zelf komen nauwelijks in beeld. De Amerikanen proberen met grof geweld de monsters buiten de deur te houden, maar de Mexicanen hebben nogal te lijden onder de gifgas aanvallen en bombardementen. Er is veel oog voor het drama van het Mexicaanse volk en de onderlinge band tussen Samantha en Andrew.

De actiescènes zijn dan ook redelijk zeldzaam. Het gaat vooral om de sfeer, het drama in Mexico en de tocht naar Amerika. De interactie tussen de 2 hoofdpersonen is erg mooi, in het echt zijn de twee ook getrouwd. Wat verder leuk is om te weten is dat de film voor minder dan een miljoen is gemaakt, alle figuranten en andere acteurs allemaal mensen zijn die het filmteam tegen kwam en dat alles op locatie is geschoten. Alleen de aliens zijn nog in de studio gecreëerd. Ondanks dit alles is dit een bijzondere film vond ik zelf. Hij is wat traag soms, maar ik heb me niet verveeld. De beelden zijn erg mooi en de personages worden steeds wat meer uitgediept. Je begint ook steeds beter de situatie te begrijpen. 

Een aantal dingen blijven wel vreemd. Er wordt uitgelegd dat Andrew fotograaf is en in Mexico zit om een alien te fotograferen, die kiekjes leveren namelijk nogal wat geld op. Waarom Andrew vervolgens zijn leven riskeert voor Samantha is niet echt duidelijk. Waarom Samantha in eerste instantie in Mexico zit wordt ook niet verteld. Veel andere dingen zijn ook niet duidelijk en veel blijft er onopgelost, ook naar het einde toe. Ik zat echter genoeg in die film om me daaraan niet te storen, want heel veel andere dingen zijn wel weer heel mooi gedaan en dan heb ik het voornamelijk over de sfeer die de film uitstraalt. Dat is ook iets wat goed gedaan was in bijvoorbeeld Cloverfield, het beklemmende gevoel van het handy-cam standpunt en de constante spanning. Hier zie je dat meer terug in de beelden en de contrasten tussen verschillende groeperingen en de contrasten in de landschappen die gevuld zijn met wrakken, verwoeste dorpjes en onderdrukte Mexicanen.

De afloop zal niet iedereen kunnen waarderen, maar ik vond het wel prima. Ik vind de film zeker het kijken waard, maar verwacht geen Cloverfield of Predators ofzo. Daar heeft het echt helemaal niets mee te maken. Het verhaal an sich had wel wat beter kunnen zijn, maar vooral de motieven zijn onderbelicht. Als je in staat bent daar door heen te kijken dan krijg je daar een mooi drama voor terug, met veel mooie beelden, morele vraagstukken en een hele vette sfeer.

Jonah Hex

Genre: Actie-Western

Met: Josh Brolin, Megan Fox, John Malkovich
Waardering: 1/5  

De schaarsgeklede dame in het plaatje is Lilah (Megan Fox) die op het punt staat iemand met een bijl te grazen te nemen. Samen met Jonah Hex (Josh Brolin), een premiejager wiens familie werd vermoord, proberen ze Quentin Turnbull (John Malkovich) te stoppen, die niet alleen Jonah’s gezin heeft vermoord voor zijn neus, maar ook plannen heeft om Amerika te vernietigen. Het verhaal speelt zich af tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog.

Het verhaal gaat over de wraak van Jonah Hex en na zo’n minuut of 10 weet je eigenlijk al hoe het gaat aflopen. Zoals in veel films waar het hoofdmotief wraak is, is ook deze film nogal voorspelbaar. Deze films vallen of staan met originaliteit, goede acteurs, plot en spanning. Alle voorgaande elementen zijn helaas in deze film niet terug te vinden.

In het begin van de film wordt Jonah gebrandmerkt op zijn gezicht en de rest van de film loopt hij rond als een soort Two-Face uit The Dark Knight. Hij heeft ook wat bovennatuurlijke krachten, want net als Lt. Aldo “That means I got a little Indian in me” Raine uit Inglorious Basterds heeft ook Hex een beetje Indiaan in zich. Door dat beetje Indiaan in zich is Jonah Hex in staat om met de doden te communiceren. "Shoot first, ask questions later" is in deze film dus mogelijk en deze tactiek wordt veelvuldig toegepast.

De film is dus behoorlijk slecht, zoals je misschien wel hebt afgeleid uit bovenstaande verhaaltje. Er zijn bijzonder weinig mensen die dit ook gaan waarderen. Sowieso alleen maar mannen en eigenlijk maar vanwege één reden. Zo vaak komt ze echter niet in beeld en de rest van de film is zo belabberd (Turnbull wordt echt slecht gespeeld bijvoorbeeld) dat dit gewoon niet echt je tijd waard is. De actie in een actiefilm kan veel goedmaken vind ik altijd, maar hier valt niets meer aan te redden.

In My Sleep

Genre: Thriller

Waardering: 2/5

De schaarsgeklede man in het plaatje is Marcus, die net is wakker geworden op het kerkhof. Hij is daar terecht gekomen omdat hij slaapwandelt. Sterker nog, hij slaapwandelt niet alleen, hij slaap-autorijdt ook, slaap-sekst, jaja, Marcus kan alles in zijn slaap. De volgende dag wordt hij wakker en weet hij er niks meer van. Op zich nog niet zo’n punt, maar wakker worden op een kerkhof is niet cool. Wat ook niet cool is en waar de film mee opent, is wakker worden met je handen onder het bloed, een mes naast je bed, gevolgd door het bericht van een brute moord met meerdere messteken op de TV Leuk idee, vind ik zelf, voor een film dan hè...

De trailer was veelbelovend, imdb niet (5,1) en de film zelf zit er een beetje tussen in. Goed is het sowieso niet, maar ook niet heel slecht ofzo. Het verhaal is leuk bedacht, de vaart zit er goed in en de film is spannend. Minder goed is het acteren (vooral van de vrouwen), het plot (het einde vond ik wat teleurstellend, het zorgt opeens ook voor een heel inconsistent verhaal) en de dialogen. Heel veel situaties in de film voegen ontzettend weinig toe en ze zijn soms zo ondermaats dat ze een heel aantal dialogen net zo goed helemaal kunnen schrappen. 

Marcus heeft een supervet appartement en rijdt een dikke Volvo, maar hoe hij aan al dat geld komt wordt nergens vermeld. Hij werkt als masseur, dus dat zal het niet zijn. Wat verder ook vreemd is zijn Marcus’ dromen als hij gaat slapen. Elke keer als hij gaat slapen krijgt hij allemaal vage dromen, soms zelfs meer nachtmerries, waar wij dan ook van mogen genieten en als hij dan wakker wordt weet zowel de kijker als Marcus niet wat hij nu weer heeft uitgespookt. Dat is wel de charme van de film vond ik. Bovendien blijft de film hierdoor spannend, maar helaas is het allemaal slecht uitgewerkt. 

Het is zeker geen aanrader, maar het is ook niet verschrikkelijk. Hij is wel origineel, maar er had meer in gezeten. Een thriller die best spannend is, maar met een inconsistent plot en nog allerlei andere kleine minpuntjes.