Limitless

Genre: Drama /  Thriller
Met: Bradley Cooper (The Hangover), Abbie Cornish (Suckerpunch), Robert DeNiro
Waardering:  3.5/5

Verscheidene mensen hadden me deze film aangeraden, dus het werd hoog tijd om Limitless te gaan kijken. De film begint met een openingsscène die menig 3D-film doet verbleken op grafisch gebied, waarbij de camera met hoge snelheid over straten en door allerlei gebouwen vliegt. Hierna maken we kennis met Eddie Morra (Cooper). Eddie is een intelligent man, maar de afgelopen jaren heeft hij maar weinig weten te maken van zijn leven. Hij is schrijver, maar heeft al maanden last van een writer's block. Hij is eigenlijk nog helemaal niet begonnen aan zijn boek, terwijl het over een paar maanden af moet zijn. Hij heeft om onverklaarbare redenen namelijk wel een contract bij een uitgever en de deadline begint aardig dichtbij te komen. Eddie ziet er onverzorgd uit, met lang haar, oude kleren en een dag die vooral uit slapen, drank en fast-food bestaat. Zijn vriendin Lindy (Cornish) kan de passiviteit van haar wederhelft niet goed hebben en verlaat Eddie. Het leven van Eddie gaat dus niet over rozen.

Eddie komt Vernon tegen op straat. Het is de broer van z'n ex-vrouw. Vernon was ooit drugsdealer, maar verkoopt tegenwoordig medicijnen en die dag heeft Vernon een heel speciaal medicijn in de aanbieding: NZT. NZT stelt de mens in staat om i.p.v. 20% van de hersenen, de volledige 100% te kunnen gebruiken, waardoor Eddie een soort Eddie 2.0 wordt. Eddie is opeens hyperintelligent, kan zich praktisch alles wat hij ooit heeft waargenomen helder voor de geest halen en kan zich moeiteloos allerlei vaardigheden aanleren. Hij leert in een aantal dagen allerlei talen, piano spelen etc. Zolang de pilletjes werken tenminste... Eddies IQ heeft 4-cijferige waarden aangenomen, maar zijn acties beginnen ook minder plezierige mensen aan te trekken, die zich gaan afvragen wat het geheim is van Eddie. Naarmate Eddie meer pilletjes gaat gebruiken komt hij steeds meer in de problemen. Wanneer hij ze echter niet gebruikt is hij ook maar weinig waard en daar schuilt ook het probleem van Eddie.

De opbouw van de film vond ik tof. Eddie gaat van nietsnut naar succesvol ondernemer en zijn stijgende sociaal-economische status wordt door de regisseur mooi gefilmd. Wanneer Eddie de NZT gebruikt krijgen de scènes meer kleur en contrast en zijn ze scherper geschoten, waardoor ook de kijker het gevoel krijgt dat hij meer ziet. Zijn NZT-trips zijn visueel aantrekkelijk gemaakt, met Eddie 2.0 in de hoofdrol. Het thriller-gedeelte is prima, maar aan het einde blijven er nog best wat vragen over, onder andere een onopgeloste moordzaak. Desondanks is deze originele film na een half uur best spannend en naarmate Eddie afhankelijker wordt van de NZT blijft de spanning alleen maar stijgen. Het verhaal is niet altijd even geloofwaardig en sterk, maar als je kan geloven in de effecten van NZT, dan moet er ook prima naar de rest van de film te kijken zijn. Robert DeNiro heeft maar een kleine rol, net als Abbie Cornish. Beiden spelen niet onverdienstelijk, maar maken ook nooit indruk en laten slechts één kant van hun personage zien. Bradley Cooper speelt Eddie best vet en de transformatie van onsuccesvolle schrijver naar charismatische ondernemer is knap. 

Al met al een leuke film, met wat kleine oneffenheden die verder niet echt storend zijn.

The Lincoln Lawyer

Genre: Crime / Thriller
Met: Matthew McConaughey, Marisa Tomei, Ryan Philippe, William H. Macy
Waardering:  5/5

Mick Haller (McConaughey) is de `Lincoln Lawyer', vernoemd naar de auto waar hij in rijdt. Mick rijdt niet zelf, want hij heeft een chauffeur, Earl. Earl fungeert ook als DJ en weet allemaal coole deuntjes uit de radio te toveren. De mooie, zwarte Lincoln is niet alleen het vervoermiddel van Mick, maar ook zijn kantoor. Andere mensen weten dat ook en een motorbende weet hem zelfs ook tijdens het rijden te vinden, wat wel opmerkelijk is natuurlijk. Ik bedoel, wat is de kans... In de film bevindt Mick zich in de rechtszaal of in de Lincoln, op veel andere plekken is hij niet te vinden. Wanneer hij vertrouwelijke gesprekken in de Lincoln heeft moet Earl een koptelefoon opzetten, zodat de informatie vertrouwelijk blijft, maar daar houdt het qua professionele integriteit ook wel mee op. Doordat hij ethisch gezien op z'n minst de grenzen op zoekt (en er vaak overheen gaat) is hij ook een zeer gehaaide en succesvolle strafrechtadvocaat. Hij is superglad, charismatisch, humoristisch, een tikje arrogant en hij weet allerlei tuig uit de bak te houden. Maar dat heeft zo zijn keerzijdes. Eén van die keerzijdes is dat zijn vrouw Maggie (Tomei), die openbaar aanklager is, hem heeft verlaten. Mick en Maggie hebben in het verleden regelmatig tegenover elkaar gestaan en werk en privé gescheiden houden bleek lastig. Voor de verandering (in films dan) hebben Mick en Maggie nog wel prima contact, ook wel eens leuk om te zien.

De film begint met wat random rechtszaken, totdat Mick wordt benaderd door Louis Roulet. Louis wordt vertolkt door Ryan Philippe, die ik vooral herkende uit `Cruel Intentions'. Die film is oud en er zijn 2 of 3 verschrikkelijke sequels op gemaakt, maar het origineel is zeker het kijken waard. Het is ook de enige film waar Sarah Michelle Gellar (Buffy) een degelijke rol (de geflipte, manipulatieve halfzus) speelt, voor zover ik weet. Louis is een rijkeluiskindje die ervan wordt verdacht een prostituee te hebben mishandeld in haar eigen huis. Louis claimt onschuldig te zijn en zegt dat de prostituee slechts uit is op zijn geld. De rest van de film gaat over de spannende en intrigerende rechtszaak die volgt, waarin de emoties hoog zullen oplopen. 

Mick wordt verder bijgestaan door Frank Levin, fantastisch geacteerd door William H. Macy. Macy, een geweldige acteur (Fargo!), is het hulpje van Mick en helpt hem om info te verzamelen op niet altijd legale manieren. Hij is deels de reden dat Mick zo succesvol is. Naast het werk zitten ze regelmatig in de kroeg zichzelf te bezatten en mooie gesprekken te voeren, die vooral over het werk gaan. Ze maken elkaar met enige regelmaat belachelijk en de dialogen tussen de twee zijn tof. De film zit vol met kleine, toffe dingetjes, variërend van kleine venijnige opmerkingen tot details op de achtergrond die het verhaal verhelderen. Het verhaal dat ik erg kon waarderen overigens, met een goede mix van spanning en rechtszaal-scènes, waarbij in het laatste geval de genialiteit van Mick mooi naar voren komt.

De drie sterke acteurs, het goede verhaal en de talrijke details maken dit een hele fijne thriller. Zeker een aanrader.

Tamara Drewe

Genre: Drama / Komedie
Met: Gemma Arterton, Roger Allam, Bill Camp, Tamsin Greig
Waardering:  4/5

Gemma Arterton, bekend van onder andere `The Prince of Persia' en `The Disappearance of Alice Creed', speelt nu Tamara Drewe. Tamara is een succesvol journaliste, ze schrijft columns voor The Independent en ze rijdt rond in een hippe Mini Cooper. Haar roots liggen echter in het minder hippe Ewedown, een gehucht op het Engelse platteland dat me sterk deed denken aan afleveringen van `Midsomer Murders' en films van Woody Allen. In Ewedown is een `nosejob' het gesprek van de dag. Ewedown ligt op een heuvelig landschap en heeft waarschijnlijk meer koeien dan inwoners. In Ewedown gebeurt geen klap, iets dat mooi wordt weergegeven door twee vriendinnen van 15 die alleen maar kattenkwaad uithalen en de Glossy lezen om te bepalen wie ze zouden doen en wie niet. Maar niets is wat het lijkt, iedereen heeft zo zijn eigen geheimen en iedereen wil weg uit Ewedown.

In Ewedown staat een `writer's retreat', hetgeen een rustige boerderij is waar allerlei schrijvers tijdelijk verblijven om hun boeken te schrijven. De boerderij wordt geleid door Beth (Greig) en haar man Nicholas (Allam). Nicholas is een succesvol schrijver, met een reeks zeer populaire boeken. Zijn succes maakt hem arrogant, ongeïnteresseerd in de andere schrijvers en gewild bij de vrouwen. Nicholas gaat dan ook op regelmatige basis vreemd. Beth is veel te goed voor deze wereld en ook veel te goed voor Nicholas. Ze cijfert zichzelf compleet weg en haar aandacht gaat vooral uit naar de gasten met wie ze wél een band heeft en die zo oprecht probeert te helpen met hun boeken. In `Midsomer Murders' zou Beth een goede kandidaat zijn voor de moordenaar. Op de boerderij werkt ook boerenhunk Andy (Luke Evans) die wel een oogje heeft op Tamara, maar het bij gebrek aan beter doet met de barvrouw van de lokale kroeg. Je moet wat in Ewedown, moet ook de barvrouw gedacht hebben.

De film gaat niet over één verhaal, maar meer over alle gebeurtenissen in en rondom het gehucht. Het gaat over de invloed van vreemdelingen, de problemen van schrijvers, de zoektocht naar erkenning, het saaie leven op het Engelse platteland en de manieren die iedereen tevergeefs probeert te vinden om te ontsnappen aan de sleur in Ewedown. De film mag dan over een saai gehucht gaan, zelf is de film gelukkig erg vermakelijk. De film kent veel typische en ongemakkelijke en daardoor grappige scènes en de inwoners van Ewedown worden allemaal overtuigend gespeeld. Naar het einde toe wordt de film wat serieuzer en verliest het wat van z'n onschuld en humor. Dat is jammer, want het is het sterkste gedeelte van de film, maar ik heb me desondanks goed vermaakt met deze quasi-komische, dramatische film.

Drive Angry

Genre: Actie
Met: Nicolas Cage, Amber Heard, William Fichtner, Billy Burke
Waardering:  2/5

Een grindhouse-film, ontzettend over-the-top, met veel geweld, onfunctioneel naakt, shootouts en auto-achtervolgingen. Ik wist dat van tevoren, want ik had de trailer al gezien en die liet er geen twijfel over bestaan dat dit geen goede film zou worden. Dat hoeft ook niet zolang de film maar vermakelijk is, vind ik. Machete is daar een recent, uitstekend voorbeeld van. Je hebt een bepaalde verwachting bij die film gezien de acteur, de makers en het verhaal en mijn verwachtingen werden ruimschoots overtroffen. Een geniale film in al z'n schraalheid. Over-the-top, lompe, vette grindhouse tot in de puntjes uitgewerkt. `Drive Angry' laat hier en daar helaas flinke steken vallen, waardoor ik de film niet zou aanraden, tenzij je bijzonder fan bent van het genre.

Het verhaal draait om Milton (Cage), die met een oude muscle-car weet te ontsnappen uit de hel. Ze hebben daar blijkbaar auto's. Best mooie auto's ook. Hij wil zijn kleindochter redden, want die wordt over 2 dagen geofferd aan Satan door een satanistische sekte. Milton wordt in zijn queeste geholpen door een mooie, blonde serveerster die maar voor één doel gecast lijkt te zijn. Ze heet overigens Piper (Heard). Ik herkende haar uit `The Joneses'. Leuke film. Piper heeft er geen moeite mee om Milton te helpen met het uitroeien van een satanistische sekte, met gevaar voor eigen leven. Ze heeft immers niks te verliezen en claimt zelfs later in de film dat de gebeurtenissen haar leven weer zin geven. Ze is niet ouder dan 30, maar in films komt men al snel tot de conclusie dat men niets meer te verliezen heeft. De sekte, die wordt geleid door Jonah King (Burke), bestaat uit allemaal `Mad Max'-achtige figuren, waarvan sommigen naakt rondlopen, dansend om vuur en pentagrammen. Het is één grote ongeorganiseerde bende, maar ze dienen uitstekend als kanonnenvoer. Als laatste is er `The Accountant', een soort ijzeren Hein, die overtuigend en subtiel wordt gespeeld door Fichtner. Milton is immers ontsnapt en Satan heeft iemand achter hem aangestuurd om hem terug te brengen naar de hel.

Iedereen achtervolgt eigenlijk iedereen, met veel auto-achtervolgingen als resultaat. De actie is best bruut, want men kijkt niet op een ledemaatje meer of minder. Deze worden vaak met chirurgische precisie verwijderd door Milton's favoriete wapen; de shotgun. Vervolgens wordt het geheel afgesloten met een slechte one-liner. Cage speelt z'n rol prima en heeft geen problemen met wat overdreven cool zijn. Fichtner speelt echter vele malen beter en zet z'n rol uitstekend neer. Het verhaal is uiteraard te schraal voor woorden, maar daar kan je deze film niet op afrekenen. Alles aan de film is opzettelijk heel slecht gemaakt (grindhouse), maar ik vond het niet altijd even sterk gedaan. Daar kan je de film wél op afrekenen. Het idee achter deze films is dat ze zó slecht en bizar zijn dat ze daardoor weer vermakelijk worden (Machete), maar deze film is vaak alleen gewoon slecht, zonder echt leuk te worden. Natuurlijk, sommige scènes zijn best grappig, maar een groot gedeelte van de film is gewoon slecht. Er zit een scène in waarin Milton seks heeft met een serveerster terwijl hij ondertussen 8 gasten om zeep helpt met een revolver in z'n rechterhand en een fles Jack's in z'n linkerhand. Memorabel, ook wel vermakelijk, maar het geeft wel het niveau van de film aan.

Een film die expres schraal is, maar helaas niet erg vermakelijk. Ik heb me soms zitten ergeren aan hoe slecht de film is en dat is nu juist niet de bedoeling.

Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives

Genre: Drama

Waardering: 2/5

De titel suggereert een wat aparte film. Apart is de film zeker geworden, maar voor velen zal dat niet positief zijn. Ik kan wat vreemde films best wel waarderen, maar in dit geval maakt de film het me wel erg lastig. De film is een Thaise film en heeft de Gouden Palm van het filmfestival van Cannes gewonnen. Films die in voorgaande jaren met deze eer mochten strijken waren films als `Elephant' en `Dancer in the Dark' met Björk. Daarnaast hebben vele andere, voor mij onbekende, films de Gouden Palm gewonnen. Het type films dat deze prijs wint is duidelijk, de jury gaat in ieder geval zeker niet voor de kaskrakers. 

Deze film volgt Boonmee, die ziek is en bijna dood gaat. Hij heeft een nieraandoening lijkt het, want hij moet steeds gedialyseerd worden. Boonmee is al een heel aantal keer gereïn-carneerd en heeft er al een aantal levens opzitten. Hij is een os geweest, een vis en nog wel wat meer dieren. Het idee van reïncarnatie wordt overigens nergens aangehaald, maar dat moet je vrees ik gewoon uit de film en de titel halen. Zittend aan een tafel, samen met zijn schoonzus en schoonzoon, herinnert Boonmee zich zijn vorige levens, zoals de titel suggereert. Zijn geheugen is niet bepaald systematisch geordend, want de herinneringen lopen allemaal door elkaar. Ook is zijn geheugen wat traag, want we krijgen vooral ellenlange scènes voorgeschoteld. Ik kon er maar moeilijk naar kijken. Daarnaast is het allemaal echt te vaag voor woorden. Het is niet per se slecht, maar ik kan helemaal niks met dit soort films.

Boonmee zit aan een tafel, op z'n boerderij ergens in de bossen van Thailand. Het is avond en hij is aan het praten met z'n tafelgenoten tijdens het eten. Het gesprek krijgt een wat andere wending als langzaam zijn overleden vrouw verschijnt. Gewoon uit het niets. Eerst is ze nog wat doorzichtig, maar ze wordt steeds minder transparant en uiteindelijk zit ze ook gewoon aan tafel. Ik vind dat wel raar, moet ik zeggen. Het kan natuurlijk symbolisch bedoeld zijn, zoals die hele film symbolisch lijkt te zijn, maar ik snap de symboliek in dit geval niet zo. Boonmee en zijn overleden vrouw halen wat herinneringen op en ze eten hun eten op, samen met de anderen. Boonmee vraagt aan haar of het goed met haar gaat. Ze is dood, maar ondanks dat gaat het best okee, zegt ze. Er klinken voetstappen op de trap en er komt een aap met rode, lichtgevende ogen naar boven gelopen. De aap gaat aan tafel zitten en het blijkt de verloren zoon van Boonmee te zijn. Hij is tijdens en wandeltocht apen wezen fotograferen, vele jaren geleden, en is toen de bijzondere apen met de rode, lichtgevende ogen gevolgd en hij heeft met één van die apen gepaard. Het resultaat is dat hij zelf ook een aap is geworden met rode, lichtgevende ogen.

Hier wilde ik het graag bij laten.

Kill The Irishman

Genre: Crime / Thriller
Met: Ray Stevenson (Book of Eli), Val Kilmer, Christopher Walken
Waardering:  3.5/5

Een film over het waargebeurde verhaal van Danny Greene (Stevenson). Een Ierse crimineel en maffiosi die zich langzaam omhoog werkt in de onderwereld. Dat gaat meestal niet op diplomatieke wijze, maar met veel geweld en bommen. Zijn daden zetten hem in de schijnwerpers en naarmate hij meer vrienden om zich heen verzameld zijn er ook steeds meer mensen die hem willen vermoorden. Zowel aan de kant van de politie (Kilmer speelt een rechercheur, genaamd Joe. Hij is tevens de verteller van het verhaal.) als aan de kant van de maffia krijgt hij steeds meer vijanden. Danny Greene was in de jaren '70 in Cleveland een beruchte crimineel, voornamelijk omdat er veel pogingen zijn gedaan om hem te vermoorden. De film is ook wel bekend onder de titel `Bulletproof Gangster', al wordt hij vaker opgeblazen dan beschoten.

De film is een typische misdaad/gangsterfilm en doet me heel erg denken aan de `Mesrine' films. Vincent Kassel is steengoed in die films, de films zelf zijn dat ook trouwens. Stevenson zet Danny Greene sterk neer. Hij is niet zo charismatisch als de Franse Kassel, maar meer een stugge Ier, die geen angst kent en keihard is. Verder lopen er allerlei andere figuren rond die ook in allerlei andere gangsterfilms zitten (in Goodfellas bijv.). Er zitten ook een paar acteurs uit `The Sopranos' tussen. Christopher Walken heeft een vette rol als maffiosi. Z'n ijzige blik en rustige voorkomen doen het goed en als gangster is hij zeer overtuigend. Ook Vinnie Jones is van de partij, als één van de vrienden van Danny. Hij heeft niet bijzonder veel tekst en speelt z'n wat standaard gangsterrol.

Men rijdt rond in mooie klassieke wagens en de bommen worden tot ontploffing gebracht met een afstandsbediening met antenne en één rood knopje erop. Het ziet er beter uit dan met een GSM. De kleding, wapens, bommen en auto's dragen allemaal bij aan het typische oude maffiagevoel. Er worden in de film oude beeldfragmenten uit de jaren '70 gebruikt, iedereen rookt en de muziek is afkomstig van een stel doedelzakken. Ja, Cleveland in de jaren '70 is sfeervol, in ieder geval in deze film. 

De film bevat wel wat overbodige personages. Zo is Joe niet zo belangrijk voor het verhaal, maar het zal wel met de historische juistheid te maken hebben. Hetzelfde geldt voor wat maffiosi, er zijn er wel 15 van denk ik. Ook is het soms niet helemaal duidelijk wie er nu bij wie hoort, maar over het algemeen is de film goed te volgen. Al met al is het best een geslaagde gangsterfilm geworden. Niet zo goed als `Mesrine' of `American Gangster', maar wel het kijken waard dankzij een prima verhaal en een sterke cast die naar behoren acteert.

Tucker and Dale vs. Evil

Genre: Komedie / Horror
Met: Tyler Labine, Alan Tudyk, Katrina Bowden (30 Rock)
Waardering:  4.5/5

Het genre horror leent zich goed voor een komedie, zo blijkt ook uit deze film. Films als `Zombieland' en `Shawn of the Dead' behoren tot de grappigste films die ik ken. De bloederige scènes in combinatie met vaak droge opmerkingen en zwarte humor zijn een gouden combinatie. `Zombieland' en `Shawn of the Dead' gebruiken zombies om hun grappen mee uit te halen, deze film gebruikt een groepje studenten.

De studenten, een stuk of 8, gaan op vakantie in West Virginia. Vol goede moed, drank en drugs besluiten ze om te gaan kamperen in de uitgestrekte bossen. In die bossen staat ook het vakantiehuisje van Tucker (Tudyk) en Dale (Labine), twee lokale hillbillies. Tucker en Dale gaan hun huisje wat opknappen, bier drinken en een beetje vissen, terwijl de studenten elkaar spannende verhalen vertellen en een stukje gaan zwemmen in de rivier. Eén van de studenten, Allison (Bowden), valt van een rots en raakt bewusteloos. Tucker en Dale zien dat, redden haar en brengen haar naar het hutje. De rest van de studenten neemt aan dat Tucker en Dale moordenaars zijn, geholpen door de verhalen, en gaan op pad om Tucker en Dale uit te schakelen en Allison te redden. Ze worden geleid door Chad (Jesse Moss) die zich al snel van zijn slechtste kant laat zien. Door Chad's slechte invloed loopt de reddingsactie, die überhaupt overbodig is, volledig uit de hand, met een fantastische film als gevolg.

Tucker en Dale zijn twee hele schattige personages. Ze doen geen vlieg kwaad en willen gewoon een goeie tijd hebben. Tucker is wat dominant en vertelt Dale wat hij moet doen, hoe hij vrouwen moet versieren en dat hij wat meer voor zichzelf moet opkomen. Tucker vertelt Dale in de auto dat Dale een minderwaardigheidscomplex heeft, waarna Dale aandachtig zijn handen bestudeert en dit glashard ontkent. Dale is nogal onnozel, maar wanneer Dale iets hoort onthoudt hij het gewoon en kan hij alles reproduceren, zonder dat 'ie weet wat het betekent. Verder is Dale super aandoenlijk. Al vrij snel heb je sympathie voor de hoofdpersonen. Chad daarentegen is zo'n arrogant, klein opdondertje, met serieuze psychische problemen. Hij speelt het goed. Zijn ideeën over hillbillies en z'n agressieve neigingen maken de film soms spannend, maar lang duurt het nooit omdat de grappen elkaar snel opvolgen. De balans tussen verhaal, actie en grappen is goed en één van de redenen waarom deze film zo'n succes is.

 

Na een half uurtje wordt de film echt hilarisch. Tucker en Dale proberen in hun onnozelheid te begrijpen waarom de studenten Allison proberen te redden. Ze hebben op geen enkel moment in de film door dat ze er misschien wat verwilderd uit zien en worden aangezien voor criminelen. Ook kennen ze het concept vooroordelen niet. Tucker komt tot de conclusie dat de studenten wel een `suicide-pact' moeten zijn, waarop Dale antwoordt: "Oh my God, that makes so much sense!". Heel veel grappen werken en de chemie tussen Tucker en Dale is heel sterk. De dialogen zijn prima, vaak grappig en goed getimed. Allison loopt niet alleen mooi te wezen, maar heeft ook een leuk aandeel in het verhaal.

Een goede setting, sfeervolle hillbilly-muziek en hilarische scènes zorgen voor een hele grappige komedie. De aandoenlijke Tucker en Dale maken het geheel helemaal af.

I Am Number Four

Genre: Sci-Fi / Actie
Met: Alex Pettyfer, Timothy Olyphant, Teresa Palmer
Waardering:  1.5/5

Een orkestje strijkers begint steeds sneller te spelen. De camera vliegt vanuit de ruimte over de Aarde en gaat steeds lager vliegen. Het wolkendek wordt doorbroken en de camera vliegt nu over de jungle in Zuid-Amerika om samen met de muziek tot stilstand te komen in een klein hutje. Er is alleen nog wat gekrijs van apen. In het hutje slapen twee personen en één daarvan is #3. De andere is z'n bewaker. #3 en z'n bewaker komen van een andere planeet, genaamd Lorien. Ze worden opgejaagd door de Mogadorians, midden in de jungle, op Aarde. De Mogadorians, die later Mogs worden genoemd, wat toch iets schattiger klinkt, vermoorden #3 en z'n bewaker. #1 en #2 en ook al dood, dus zijn de Mogs aanbeland bij #4 (Pettyfer). Ze roeien namelijk systematisch de 9 ontsnapte kinderen uit die afkomstig zijn van Lorien en naar de Aarde zijn gevlucht.

Waarom de Mogs de Loriens uitmoorden wordt niet vermeld. Hoe de situatie is op Lorien komen we ook niet te weten. Geen enkele vraag qua achtergrond van de Loriens of Mogs wordt beantwoord, hetgeen de eventuele band tussen kijker en acteur niet bevordert. De Mogs zijn een paar koppen groter dan mensen, hebben een andere kleur ogen, afgeslepen tanden, wat tatoeages en dingen die wat op kieuwen lijken waar ze mee ruiken. Verder hebben ze uiteraard high-tech wapens, met rode lasers. De Mogs hebben de moeite genomen om Engels te leren, maar misschien is Engels universeler dan we denken. Verder houden ze ook van films, want ze laten tijdens een autoritje een jongetje op de achterbank van de auto die naast hen rijdt schrikken, zoals dat ook gebeurt in `Hollow Man' en nog 34 andere soortgelijke films.

Het verhaal is dun. De Mogs komen achter #4 aan en dat is het. Daarnaast krijgt #4 een relatie met Sarah. De Loriens hebben last van onvoor-waardelijke, eenmalige monogamie, iets waar de mensheid niet om bekend staat. Of die relatie stand houdt is dus dubieus. Zouden ze kinderen kunnen krijgen? Ook gaat #4 op zoek naar #6, want samen staan ze sterker. Nou, #6 (Palmer) is me er één. Ze is bijzonder destructief, rijdt rond op een rode Ducati en is de Rambo onder de Loriens. Ze kan onzichtbaar worden, net als de Twins in `The Matrix Reloaded'. Daarnaast praat ze met een verschrikkelijk dik Australisch accent, hetgeen wel raar is aangezien #4 Amerikaans Engels praat. #4 en #6 kunnen elkaar helpen, zo kan #4 met zijn handen #6 opladen zodat ze weer onzichtbaar kan worden. Haar respons: "Red Bull is for pussies" of "You're good with your hands". Niet al te best, zoals meer van deze one-liners.

Niet alleen de one-liners zijn niet al te best, de film is dat ook niet. De actie is okee, maar dat is het enige positieve aan de film. Het acteren is matig, het verhaal slecht en in de hele film is nergens aandacht besteed aan enige vorm van achtergrond. Ook motieven voor allerlei handelingen zijn totaal onderbelicht. Andere motieven zijn weer heel onlogisch. Zo gaat Sam, een vriend van #4, mee met #4 en #6 om zijn vader te zoeken, die is ontvoerd door de Mogs. Als je echter ziet hoe de Mogs te werk gaan (ze zijn niet vies van wat `collateral damage') is er geen enkele reden om aan te nemen dat Sam's vader nog leeft. Het einde laat ruimte voor een vervolg, mede omdat #5 niet in de film voor komt en er nog flink wat onopgeloste zaken zijn. Of veel mensen daarop zitten te wachten is de vraag, ik in ieder geval niet.

Last Night

Genre: Drama

Met: Keira Knightley, Sam Worthington, Eva Mendes, Guillaume Canet
Waardering:  4/5

Joanna (Knightley) is schrijfster in New York. Ze schrijft naar eigen zeggen artikelen. Wat ze meestal in de conversaties niet vermeldt is dat haar eerste boek niet is gepubliceerd. Waar ze over schrijft komen we niet te weten, maar gezien haar boekenkast zal het iets met kunst te maken hebben. Joanna gaat mee met haar man naar een bedrijfsfeestje. Haar man Michael (Worthington) geniet zichtbaar van de aandacht van Laura (Mendes), zijn collega. Je kan het hem niet kwalijk nemen, lijkt me. Joanna doet dat wel, vooral wanneer ze erachter komt dat Michael en Laura de volgende dag met z'n tweeën op zakenreis naar L.A. gaan. Michael heeft namelijk nooit iets over Laura verteld. Er volgt een ruzie, gebaseerd op empirische bevindingen en jaloezie, maar een nachtelijk ontbijtje weet de gemoederen wat te bedaren. Liefde gaat door de maag, zo ook in `Last Night'.

De volgende dag stapt Michael op het vliegtuig en wanneer Joanna een kop koffie gaat drinken in een ontbijttentje komt ze Alex (Canet), haar oude vlam, tegen. Toevallig! Zeker omdat hij normaliter in Parijs woont en je in New York niet snel bekenden tegen zal komen, lijkt me. Joanna is inmiddels 3 jaar met Michael getrouwd, maar zal later bekennen nog regelmatig aan Alex te denken. Alex verleidt Joanna voor een glaasje martini, later op de avond. Laura doet hetzelfde bij Michael, een paar duizend kilometer verderop. De rest van de film gaat over de avond die zal volgen voor Joanna en Michael, en de onvermijdelijke volgende ochtend.

In het vliegtuig staart Michael ongegeneerd naar de kont van Laura. Het zal geen geheim zijn dat hij haar aantrekkelijk vindt. Of in ieder geval haar kont. Nadat Joanna met Alex heeft afgesproken verruilt ze haar huiselijke kloffie, met lelijk hemd en trainingsbroek, voor een mooie paarse jurk. Ze doet haar uiterste best om goed voor de nacht te komen. Het valt Alex ook op, want het eerste wat hij tegen haar zegt is dat ze er beeldschoon uitziet. Het tweede wat hij tegen haar zegt is wederom dat ze er beeldschoon uitziet. Hij heeft gelijk. Alex, de Franse variant van McDreamy, is bijzonder charmant, goed gekleed, heeft een aandoenlijk accent en is erg grappig. De chemie tussen Joanna en Alex is sterk. Gelukkig wordt er soms even een trouwring opzichtig in beeld gebracht, want je zou haast vergeten dat Joanna en Michael getrouwd zijn. De chemie tussen Michael en Laura is iets minder, maar ze krijgen ook wat minder minuten de tijd om dit te laten zien.

Onder begeleiding van mooie, lichte pianomuziek worden we door de bewuste nacht geloodst. De film wisselt af tussen New York en L.A. Wat je krijgt te zien zijn vele amusante en serieuze gesprekken samen met wat sfeerimpressies. Beelden van mensen die zich vermaken, met mooie muziek en vele glazen drank, zonder dat je weet wat ze zeggen. De aantrekkingskracht wordt zo goed in beeld gebracht. Het komisch tintje in de film wordt door een golden retriever (of goudkleurige labrador) voor haar rekening genomen. Wanneer Joanna de hond van een vriend moet uitlaten vergeet ze de sleutel en moet de hond de rest van de avond (en dus ook de rest van de film) overal mee naar toe. De blikken van de hond spreken soms boekdelen, voor zover zoiets mogelijk is. De rest van de grappen worden gemaakt door Alex en z'n vrienden, die erg scherp zijn en beschikken over de nodige humor. Een hond in New York lijkt me echt onpraktisch trouwens, maar dat terzijde.

De mooie Keira Knightley en de charmante Guillaume Canet geven wat extra smaak aan de film. Prima drama, scherp geacteerd, het kijkt lekker weg en verveelt nooit.

Incendies

Genre: Drama
Met: Lubna Azabal, Mélissa Désormeaux-Poulin, Maxim Gaudette
Waardering:  5/5

Nawal Marwan (Azabal) komt te overlijden. Haar twee kinderen Jeanne (Désormeaux-Poulin) en Simon (Gaudette), een tweeling, verschijnen bij de notaris om te horen wat de laatste wensen waren van hun moeder. De notaris, overtuigend gespeeld door Rémy Girard, begint wat weifelend aan het testament wat Nawal voor de tweeling heeft achtergelaten. Er staan namelijk ongebruikelijke dingen in en de notaris heeft het zichtbaar moeilijk om al deze wensen hardop voor te lezen. Nawal wil naakt begraven worden, zonder kist, zonder grafsteen en met haar hoofd naar de aarde. Niet echt de manier waarop je afscheid wilt nemen van je overleden moeder. Maar er is meer. Ze heeft ook voor beide kinderen een opdracht. Jeanne moet haar andere broer gaan zoeken en hem een envelop overhandigen. Beide kinderen wisten echter niet dat ze nog een broer hadden. Simon moet hun vader gaan zoeken en ook hem een envelop overhandigen. Ze hebben hun vader nooit gekend. Pas als ze deze twee dingen hebben gedaan mogen ze hun moeder een fatsoenlijke begrafenis geven, met grafsteen en kist. 

Jeanne weet niet wat ze ervan moet denken, maar ze wil haar moeder wel een fatsoenlijke laatste rustplaats geven. Nietsvermoedend gaat ze beginnen aan een aangrijpend avontuur. Simon is duidelijk minder enthousiast en komt in het eerste deel van de film nauwelijks voor. Nawal heeft nogal een tumultueus verleden waar Jeanne geen weet van heeft. De oorsprong van Nawal ligt in het Midden-Oosten waar ze is opgegroeid om uiteindelijk naar Canada te verhuizen, op veel latere leeftijd. Jeanne reist af naar het Midden-Oosten waar haar zoektocht naar haar broer, maar vooral naar het verleden van haar moeder, begint. 

Waar het zich precies afspeelt is onduidelijk. Zo komt Jeanne terecht in Daresh, wat zover ik kon nagaan een fictieve stad is. De film toont het verleden van Nawal, waarin we zien hoe ze heeft geleefd, wat ze heeft meegemaakt en waarom ze naar Canada is gegaan, om vervolgens weer terug te keren naar het heden waar Jeanne volgt in haar moeders voetsporen. Ze praat met mensen die haar moeder hebben gekend en ze komt er langzaam achter wat haar moeder allemaal heeft moeten doorstaan vroeger. Nawals verleden is aangrijpend, schokkend, traumatisch en speelt in een tijd van grote strijd tussen christenen en moslims. Jeanne en Simon ontrafelen langzaam het mysterie en stevenen samen af op een weergaloze ontknoping. 

De film behandelt vele thema's op aangrijpende wijze. Het is een verhaal over liefde, eerwraak, oorlog en cultuur. De verschillen in cultuur worden mooi weergegeven en het contrast tussen Canada en het Midden-Oosten is mooi weergegeven. De landschappen, die grotendeels verwoest zijn (incendies is Frans voor `verbrand'), zijn indrukwekkend en maken de littekens van het verleden zichtbaar. Meer dan indrukwekkend is het acteren, vooral van Jeanne en Nawal. De film heeft dan ook niet voor niets een Oscarnominatie voor beste buitenlandse film gekregen. Dat `Incendies' niet gewonnen heeft snap ik niet, al moet ik de winnende film `In A Better World' nog wel zien. Veel genialer zal het niet zijn lijkt me, maar wie weet. De film deed me denken aan `The Secret in their Eyes', qua sfeer. Ook een must-see.

Een meesterlijk drama, aangrijpend verteld, met sublieme acteurs en een weergaloos einde. Deze film zal je nog wel even bij blijven.