Brave 3D

GENRE: Animatie / Komedie (93 min.)
CAST: Kelly Macdonald, Billy Connoly, Emma Thompson e.a.
REGIE: Mark Andrews, Brenda Chapman & Steve Purcell
WAARDERING: 3.5 / 5
----------------------------------------------------------------------------------------------------

Pixar brengt in samenwerking met Disney een nieuwe animatiefilm op de markt. Ter nagedachtenis aan Steve Jobs, die een grote rol speelde binnen Pixar, verschijnt Brave. In de film zelf zijn de verwijzingen zeker zichtbaar. Zo heet een personage Lord Macintosh en komen er verdacht veel appels in de film voor. Maar is het ook een gedenkwaardige film geworden?

Brave draait om de onbevangen prinses Merida. Heel moedig is ze niet, wel jong en onbezonnen. Merida wordt klaargestoomd voor de troon door haar moeder, koningin Elinor, waardoor de nodige spanningen ontstaan. Ze moet netjes eten, netjes lopen, er netjes uitzien, etc. Haar vader Fergus lijkt het allemaal niet zo te interesseren, totdat hij vermanend door zijn vrouw wordt toegesproken. De koninklijke thuissituatie is erg herkenbaar.

Hoe Fergus en Elinor een roodharige krullenbol hebben weten te maken is een raadsel, maar de trekjes van zowel vader als moeder zijn in Merida terug te vinden. De vechtlust van haar vader en de koppigheid van haar moeder maken Merida tot een interessante verschijning. Wanneer ze wordt uitgehuwelijkt aan één van de zoons van de lokale clanleiders, zet Merida alles op alles om te voorkomen dat de ceremonie doorgaat. Ze gaat zelfs naar een heks om een toverdrankje te halen, zodat de bruiloft zal worden afgeblazen. Haar magische capriolen hebben echter grote gevolgen.

Het tweede gedeelte van de film - het ongedaan maken van de magische effecten - is wat minder sterk dan het begin. Humor is constant volop aanwezig, maar het verhaal is behoorlijk cliché en bij emotionele momenten speelt op de achtergrond een behoorlijk tergende soundtrack, ingezongen door Emma Thompson. Had het dan maar bij doedelzakken gelaten, die overigens ook veelvuldig te horen zijn tijdens de film. Wel erg sterk gedaan zijn de geluidseffecten, want van 5.1 Dolby wordt optimaal gebruik gemaakt.

Ook grafisch lijkt Brave weer mooier te zijn dan de vorige Pixarfilm. Allerlei nieuwe technieken zijn geïntroduceerd, onder andere een techniek om de haren van Merida onafhankelijk van elkaar te laten bewegen. Een slordige 180 miljoen werd in de film gepompt, hetgeen voor een animatiefilm belachelijk veel geld is. Hoe ze het allemaal maken is niet bar interessant, aangezien Brave er simpelweg prachtig uitziet. Bijna elke scène is een lust voor het oog, en de vele geslaagde grappen, leuke Schotse accentjes en excentrieke personages houden het soms wat saaie verhaal gaande. Al met al geen topfilm, maar mocht je je anderhalf uur vervelen dan is dit meer dan een prima optie. 

---------------------------------------------------------------------------------

Vanaf nu te huur op DVD en BluRay.

Trailer:

Seeking A Friend For The End Of The World

GENRE: Komedie / Drama (101 min.)
CAST: Steve Carrell, Keira Knightley, Mark Moses, Aleister
REGIE: Lorene Scafaria
WAARDERING: 3 / 5
---------------------------------------------------------------------------------------------

Over 21 dagen gaat de Aarde eraan. Asteroïde Matilda komt op de Aarde afzeilen en een evacuatie naar de Maan, of naar een ander hemellichaam, behoort niet meer tot de mogelijkheden. Dodge gaat op zoek naar de liefde van zijn leven, maar raakt steeds meer in de ban van zijn reispartner Penny.

Net als stormen krijgen asteroïden, of andere hemellichamen die de wereld bedreigen zoals Melancholia, een naam. Het doet echter niets af aan de vernietigende kracht en de manier waarop mensen met het einde der tijden omgaan. Waar Melancholia het vooral over een dramatische boeg gooit, houdt Seeking a Friend for the End of the World het wat luchtiger.

ARMAGEDDON-PACKAGE

De film houdt een beetje het midden tussen een drama en een komedie. Steve Carrell kan ook wat rustigere rollen, waarin hij meestal een mislukt persoon is, prima aan. Zo verkoopt hij - Dodge - in deze film levensverzekeringen, inclusief `armageddon-package'. Dat is grappig, want aan het begin van de film krijgen we te horen dat de tijd tot inslag nog 21 dagen is. Tevens zie je allerlei andere ontwikkelingen, zoals vrouwen die zoveel gaan eten als ze willen en stoppen met de pil. Of mannen die voorheen nooit een vrouw wisten te scoren en nu opeens populair zijn. Dat laatste punt vond ik zelf niet zo sterk, want sommige mannen kunnen zelfs voor het einde der tijden nog geen vrouwen scoren.

Bucket lists worden afgewerkt, er wordt gefeest, gehuild en een lokale Friendsy's wordt omgetoverd tot orgiehok. Allemaal leuk en aardig, maar er zijn ook belangrijker dingen, zoals familie. Zo wil Penny, afkomstig uit Engeland en gespeeld door Keira Knightley die nog wat manische trekjes aan A Dangerous Method lijkt te hebben over gehouden, terug naar Engeland en gaat Dodge, haar buurman, haar daarbij helpen. Dodge kent namelijk nog iemand met een vliegtuig. Met een Cessna, een eenmotorig vliegtuigje, waarbij ik me afvroeg of zo'n ding de overkant van de Atlantische Oceaan wel zou halen.

MANISCHE KOPPEN 

Dat brengt me dan ook bij een heikel puntje in de film: realisme. Niet wat betreft een meteoor die de Aarde zou vernietigen - dat lijkt me eerlijk gezegd vrij plausibel. Het zijn vooral de romkomelementen die niet passen bij een aankomende apocalyps. Met de wetenschap dat iedereen over drie weken dood is, verliezen heel wat handelingen van Dodge en Penny aan kracht. Beide personages werken naar het onvermijdelijke toe, maar wanneer de meteoor uiteindelijk inslaat blijf je met een gemengd gevoel achter. Echt ontroerd was ik niet, echt tevreden ook niet. Een meteoor op je dak, dat gun je niemand, maar Steve Carrell en Keira Knightley hebben tot aan de inslag niet dusdanig de aandacht van de kijker op zich gevestigd dat je helemaal kapot bent van het einde. Iets dat je bij Melancholia wel hebt. 

Afgezien daarvan is de film voornamelijk grappig en als je de gekke, manische koppen van Keira Knightley aankunt - ik zie haar toch het liefste in Piratesfilms - dan is de film prima te kijken. Ook een aantal aandoenlijke scènes, zoals bejaarden die gewoon nog het gras gaan maaien, komen goed tot hun recht. De hond die Dodge krijgt - Sorry!, vernoemd naar het briefje dat hij op zijn buik vond na een laveloze nacht in het park - is erg schattig en zorgt slechts één keer voor een slechte grap: "What's his name" "Sorry!" I said, what's his name?" "Sorry!".

-------------------------------------------------------
Nu verkrijgbaar op DVD en BluRay. 

Trailer:

Killer Joe

GENRE: Misdaad / Thriller
CAST: Matthew McConaughey, Emile Hirch, Thomas Hayden Chruch e.a.
REGIE: William Friedkin
WAARDERING: 2.5 / 5
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Na het kijken van Killer Joe ben je met stomheid geslagen. Het plot van de film - een jongen huurt een huurmoordenaar in die hij niet kan betalen om zijn moeder te vermoorden - zou komisch bedoeld kunnen zijn, maar lachen doe je alleen vanwege ongemakkelijkheid. Nouja, en om de stupide uitspraken van Thomas Hayden Church, die een patent op droogkloterij heeft.

Ik zal een beetje uitwijden over het verhaal. Chris (Emile Hirch) heeft schulden - $6000 - bij een lokale crimineel. Chris heeft echter ontdekt dat zijn moeder, die hij niet zo mag, een levensverzekering voor $50.000 heeft die op naam staat van zijn zusje Dottie (Juno Temple). 1 + 1 = 2, dus Chris huurt Killer Joe (Matthew McConaughey) in om zijn moeder te vermoorden. Killer Joe vraagt $25.000. Dat heeft Chris niet. Chris' vader Ansel (Thomas Hayden Church), die zijn ex-vrouw ook niet mag, ook niet. Killer Joe wil toch iets tastbaars vooraf, dus spreken Chris en Ansel af dat Joe zich tot de tijd dat hij Chris' moeder heeft vermoord mag vermaken met Dottie.

ONGEMAKKELIJK

Dottie moet gedwongen dineren met Killer Joe en vervolgens seks met hem hebben. Dat is de afspraak, waar zij uiteraard niet voor getekend heeft. Toch ondergaat ze het hele gebeuren gelaten en wordt zodoende een van de meest ongemakkelijke scènes van dit jaar gecreëerd. Ook aan het einde zit wederom zo'n ontzettend nare scène waarin Killer Joe voor de zoveelste keer mensen vernedert. Daarnaast bevat de film komische scènes waarbij vooral Ansel de lachers op de hand heeft, of bikkelharde scènes waarin Killer Joe niet alleen psychologisch, maar ook fysiek angstaanjagend is.

Killer Joe, daar draait het allemaal om. Matthew McConaughey levert een weergaloze vertolking van een verknipte moordenaar af, die tevens rechercheur in Dallas is en af en toe zelfs zijn eigen moordzaken moet onderzoeken. "Isn't that difficult?", vraagt Dottie. "That's convenience.", aldus Killer Joe. De moordenaar heeft gedurende de hele film de touwtjes in handen en laat de anderen als marionetten voor hem spelen. Hij gebruikt mensen, niet alleen Dottie, en krijgt wat hij wil. Zijn expertise en reputatie dwingen respect af, maar indien anderen aan hem twijfelen wordt hen op brute wijze duidelijk gemaakt dat Killer Joe de real deal is.

MARIONETTEN

De rest van de cast - de marionetten - is minder indrukwekkend. Dottie lijkt niets echt te interesseren. Zonder begeleidende muziek danst ze op straat, kijkt ze als een hond die net te eten krijgt en loopt ze veelal gehuld in weinig tot geen kleren door het beeld. Chris wordt langzaam gestoord, maar veel verder dan angstig kijken komt Emile Hirch niet met zijn personage. De situatie met Joe - hij trekt bij Ansel, diens vriendin en Dottie in - loopt steeds verder uit de hand en Chris realiseert zich dat er niks meer aan te doen valt. Ansel op zijn beurt denkt niet, iets dat hij openlijk en ruiterlijk toegeeft. Zijn opmerkingen zijn vermakelijk, maar zijn personage is treurig. Tot slot speelt Sharla (Gina Gershon), de vriendin van Ansel, ook nog een bijrol. 

Dus wat moet je van zo'n film vinden? Het verhaal, de manier waarop het wordt gebracht en de leuke twist zijn prima en Killer Joe kent een uitmuntend titelpersonage. Maar wie leent nou zijn eigen zusje uit aan een huurmoordenaar? En waarom protesteert Dottie helemaal niet, behalve als ze zich moet omkleden en voor één keer in de film wel fatsoenlijke kleren aan mag? De niet te bevatten motieven van personages komen de film niet ten goede en de logica van het verhaal - hoe goed ook beschreven - is onnavolgbaar. Regisseur Friedkin (The Exorcist, The French Connection) komt met Killer Joe dan ook niet verder dan een aaneenschakeling van vreemde fragmenten.

--------------------------------------------------------------------------------
Vanaf 21 december verkrijgbaar op DVD en BluRay

Trailer:

Sound Of My Voice

GENRE: Drama (85 min.)
CAST: Christopher Denham, Nicole Vicius, Brit Marling e.a.
REGIE: Zal Batmanglij
WAARDERING: 3.5 / 5
---------------------------------------------------------------------------------------------

Twee documentairemakers willen een New Age sekte infiltreren en hierover een documentaire maken. De leider van de New Age sekte beweert uit de toekomst te komen en indoctrineert haar leden door psychologische spelletjes. Gaat de documentaire er komen en brengt iedereen het er zonder kleerscheuren vanaf?

Brit Marling (Another Earth) heeft wederom een mysterieuze rol weten te bemachtigen. Haar personage Maggie beweert uit 2054 te komen en is naar het heden afgereisd om haar geliefden te redden. Ze leidt een groepje rare snuiters en maakt van Maggie een betoverende persoonlijkheid. Maggie weet met scherpe observaties mensen te raken en legt moeiteloos het verleden bloot van haar onderdanen. Ze dwingt respect af, maar boezemt tegelijkertijd angst in. Marling heeft aanzienlijk meer dialoog dan in Another Earth, maar is nog net zo ongrijpbaar gebleven. Je weet eigenlijk nooit welke verhalen kloppen en welke niet, hetgeen het sterkste punt is van de film. 

Peter (Christopher Denham) is zijn moeder verloren aan kanker. Ze wilde zich niet door reguliere artsen laten behandelen, omdat ze beïnvloed was door een New Age beweging. Peter wil samen met zijn vriendin en schrijfster Lorna (Nicole Vicius) een documentaire maken over een New Age sekte en aantonen dat deze sektes onzin zijn en zelfs potentieel gevaarlijk. Dus ze laten zich opnemen in de sekte van Maggie, maar dat is niet zonder gevaren.

In het onderkomen van de sekte - zeg maar het clubhuis - zit de sfeer er lekker in. Zweverige muziek, groepsactiviteiten, witte gewaden en een rotsvaste hiërarchie zijn allen present. Zelfs een speciale, enigszins uit de hand gelopen, handjeklap wordt als begroeting gebruikt. Dat ding duurt zo'n 15 seconden, maar is zeker uniek te noemen.

Sound Of My Voice is goed te volgen, maar heeft ook veel plotgaten. Sommige daarvan zijn waarschijnlijk expres zo gemaakt, zodat je als kijker niet weet wat je moet geloven, maar de film balanceert op het randje van totale vaagheid. Gelukkig houdt regisseur Batmanglij - hij maakte eerder samen met Brit Marling de korte film The Recordist - het binnen de perken, maar wat beter uitgewerkte verhalen en karakters waren geen overbodige luxe geweest. Sommige mensen verschijnen uit het niets op het witte doek en zijn daarna ook net zo snel weer vertrokken zonder echt een rol van betekenis gespeeld te hebben. Desondanks verveelt de film geen minuut en is het tot het einde toe spannend.

-------------------------------------------------------
Nu verkrijgbaar op DVD en BluRay. 

Trailer:

Iron Sky

GENRE: Sci-Fi / Komedie
CAST: Julia Dietze, Christopher Kirby, Götz Otto, Stephanie Paul e.a.
REGIE: Timo Vuorensola
WAARDERING: 3.5 / 5
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

De Nazi's zijn in 1945 naar de Maan gevlucht. Het donkere gedeelte van de Maan, om preciezer te zijn. Nu, in 2018, zweren ze wraak en hebben ze een plan om de wereld voor eens en voor altijd te overwinnen. Het Vierde Rijk is in aantocht en aan James Christopher, de eerste zwarte astronaut ooit, de taak om de op handen zijnde invasie te stoppen. 

Bij het kijken naar Iron Sky valt vrijwel direct op dat we hier te maken hebben met een vergeten genre: 'exploitation movies.' Exploitation movies, low-budget films - ook wel B-films genoemd - waarbij een bepaald concept volledig wordt uitgebuit, waren ongekend populair in de jaren '60 en '70. Een goed voorbeeld hiervan is de klassieker A Clockwork Orange (1971), waarin moord en verkrachting centraal staan.

EXPLOITATION

Exploitation movies zijn er in allerlei soorten en maten. Een paar subgenres zullen wat bekender in de oren klinken, zeker als daarbij voorbeelden worden gegeven. Zo is er 'blaxploitation', waarbij zwarte acteurs eens niet als eerste sterven, maar de hoofdrol krijgen en in jaren '70 films - gericht op een zwart publiek - wraak nemen op de blanken die hen onderdrukken. Wraak is namelijk het perfecte motief om 80% van de cast af te slachten en daar vervolgens mee weg te komen. Pam Grier - Ze speelde de titelrollen Coffy (1973) en Foxy Brown (1974) - was één van de actieheldinnen van dat tijdperk en werd later geëerd voor haar bijdrage aan het genre door Quentin Tarantino die haar als Jackie Brown in zijn gelijknamige film castte.

Er zijn er echter meer. Neem 'carsploitation', met Mad Max (1979) als klassiek voorbeeld. Tarantino's Death proof  (2007) is hierop gebaseerd. Of bijvoorbeeld 'monster movies' met de originele, Japanse Godzilla (1954) of het subgenre 'mockbusters' met parodieën als Starcrash (1978) op Star Wars (1977), of het meer recente Scary Movie (2000) die alle horror op de hak neemt. Tot slot kennen we `Rape and Revenge films' met I Spit On Your Grave (1978), maar waar ook Kill Bill (2003) in thuis hoort en 'slasher films', waar Hitchcocks Psycho (1960) de grondlegger van was. Deze film werd gevolgd door vele films waarin één persoon zonder plausibel motief iedereen vermoord, liefst met een mes of iets anders scherps. Voorbeelden zijn Halloween (1978), Scream (1996), Child's Play (1988) en A Nightmare On Elm Street (1984).

VAGE GRENZEN

Als je al deze voorbeelden bekijkt zijn de grenzen binnen de verschillende exploitation-subgenres soms vaag. Een eenduidige definitie geven is dan ook schier onmogelijk, maar wat een film exploitation maakt is de bepaalde focus op één aspect, waarbij dat volledig wordt uitgewerkt en de rest van het verhaal onderbelicht blijft. Vaak zijn exploitation movies ook erg over-the-top en bevatten ze extreem veel geweld. Zo wordt Man On Fire niet gezien als exploitation movie, maar Machete duidelijk wel. 

Veel mensen vinden exploitation films geen volwaardige films. Vaak weten ze echter wel een klein publiek aan te spreken, waardoor ze een cultstatus ontwikkelen. En een laag cijfer op IMDb. Bepaalde regisseurs, waarbij Robert Rodriguez en Quentin Tarantino tegenwoordig als perfect voorbeeld dienen, gebruiken exploitation constant en zijn juist uit op die cultstatus en niet op het maken van mainstream films.

Het allerlaatste subgenre dat ik wil bespreken is 'nazisploitation', het subgenre met waarschijnlijk de lelijkste naam der exploitation-subgenres, maar het dekt de lading, zullen we maar zeggen. De grondlegger van dit subgenre is Ilsa: She Wolf of the SS (1975). Ilsa werkt als beul in een nazikamp en wil middels gruwelijke medische experimenten op mannelijke en vrouwelijke gevangenen aantonen dat ook vrouwen aan het front zouden kunnen vechten.

FIJNE HOMMAGE

Iron Sky valt onder het nazisploitation-genre. De Nazi's zijn in '45 naar de maan gevlucht en zo'n 70 jaar later is het tijd voor wraak. Herr Nachrichtenübermittlungs-Oberführer Adler (Götz Otto) wil met zijn toekomstige vrouw Renate Richter (Julia Dietze) het Vierde Rijk stichten. De voorbereidingen zijn getroffen, het Arische ras is zo puur mogelijk en het ultieme wapen, de Götterdammerung, is klaar voor gebruik. Alleen heeft het nog een iPad nodig als besturingscomputer. Aan Adler de taak om die te gaan halen op de Aarde.

Iron Sky is een geslaagde exploitation film om meerdere redenen. Ten eerste is het allemaal bijzonder grappig en lang niet zo flauw als veel van zijn genregenoten. Daarnaast spreken de nazi's gewoon Duits - vind ik fijn - en pas gebrekkig Engels als ze op het aardoppervlak landen. Vooral grappig is het feit dat enerzijds de nazi's de nieuwste technologie qua wapens hebben, maar anderzijds niet weten wat er de afgelopen 70 jaar op Aarde is gebeurd. Van realisme moet deze film het dan ook niet hebben, maar de special-effects, de vele komische scènes, de expliciete kritiek op Amerika en de V.N. en de verwijzingen naar talloze andere films en personages, variërend van Star Wars tot Albert Einstein, maken Iron Sky tot een fijne hommage aan een vergeten genre.

Lawless

GENRE: Thriller / Drama
CAST: Shia LaBeouf, Tom Hardy, Jessica Chastain, Guy Pierce e.a.
REGIE: John Hillcoat
WAARDERING: 3 / 5
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wat doe je als de overheid - de V.S., 1920 -  besluit om alle drankproductie te verbieden en het land letterlijk droog te leggen? Dan ga je niet bij de pakken neerzitten, maar lekker je eigen drank stoken. De gebroeders Bondurant doen dit in zelfgebouwde distilleerderijen en zien zichzelf als levende legendes, totdat Special Deputy Charlie Rakes hun vermeende onsterfelijkheid probeert aan te tasten. 

Het hele verhaal draait eigenlijk maar om één ding: drank. Na de drooglegging nam de criminaliteit enorm toe. Publieke schietpartijen waren niet ongewoon en men ging over lijken om de drank aan de man te brengen. Er was grof geld mee te verdienen en figuren als Al Capone werden rijzende sterren in de onderwereld.

CRIMINALITEIT EN CORRUPTIE

Jack (Shia LaBeouf), Howard (Jason Clarke) en Forrest (Tom Hardy) Bondurant stoken al jaren drank en hebben maar zelden problemen in hun dorpje. De nieuwe wetgevers willen echter een gedeelte van hun opbrengst. In ruil daarvoor willen ze de Bondurant Boys gewoon laten stoken en handelen. Forrest is hier echter niet voor te porren en maakt met veel gemor, gegrom en een boksbeugel duidelijk dat er niet met hem te sollen valt. Hij vindt zijn gelijke in Special Deputy Charlie Rakes (Guy Pearce), ook geen lieverdje.

Naast de strijd tussen de Boys en Rakes kent de film wat subplots, waarvan er maar een goed is uitgewerkt. Jack, de jongste van de drie, is het slaafje van het stel, maar wil meer. Met Al Capone en Floyd Banner (Gary Oldman) als zijn grote voorbeelden ambieert hij een criminele carrière. Dit tot grote ergernis van Howard en Forrest, die weten dat Jack niet uit het juiste hout is gesneden. Jack is echter niet te stoppen en wordt met schade en schande wijs.

Lawless heeft een hele lading goede acteurs, maar weet er niet optimaal gebruik van te maken. Tom Hardy loopt te zuchten en steunen en legt het er nogal dik bovenop allemaal. Hij heeft het moeilijk, en je moet toegeven dan zijn karakter in de film behoorlijk wat ellende ondergaat, maar z'n gegrom begint na een tijdje irritant te worden. Zelfs een naakte Jessica Chastain kan hem niet tot een volzin dwingen. Jason Clarke is een dwaze gek die maar nauwelijks iets toevoegt en Shia LaBeouf zou wat rimpeltjes moeten kweken voordat hij dit soort rollen accepteert. 

AANGENAME VERRASSING

Wel een aangename verrassing is de verschijning van Jessica Chastain (Tree of Life, Take Shelter) die met haar rode haren, rode jurk en rode nagellak een mooi plaatje vormt en zo uit 1930 lijkt te zijn weggelopen. Helaas is ook haar rol vrij beperkt en wordt haar stadse achtergrond niet voldoende verwerkt in het script om haar interessant te houden.

Het hele idee dat de Bondurant Boys sympathieke gangsters moeten zijn komt niet echt over. Alleen Jack weet wat sympathie op te wekken, maar onderneemt vervolgens allerlei stomme acties, waardoor de waardering voor hem ook niet groter wordt. Eigenlijk weet geen enkel personage - misschien met uitzondering van een flink overdreven vertolkte Special Deputy - echt realistisch over te komen, waardoor de film niet meer is dan een bonte verzameling historische figuren die weliswaar voorkomen in een aardig verhaal, maar zelden tot nooit de show weten te stelen.

Skyfall

GENRE: Misdaad / Thriller
CAST: Daniel Craig, Javier Bardem, Judi Dench, Ralph Fiennes e.a.
REGIE: Sam Mendes
WAARDERING: 4.5 / 5
------------------------------------------------------------------------------------------------------------

M raakt een harde schijf kwijt met daarop informatie over allerlei geheim agenten. Hun ware identiteit, verblijfplaats, missie, alles is te vinden op deze harde schijf. James Bond wordt op de zaak gezet en de toekomst van MI6 ligt in zijn handen, terwijl M wordt achtervolgd door haar verleden.

De regie van Skyfall is in handen van Sam Mendes die geen ervaring heeft met actiethrillers. Het James Bond genre is hem dus vreemd, maar goede films maken - Mendes maakte eerder American Beauty - is aan hem wel besteed. En van een goede film kunnen we hier wel spreken. Mendes is er voor het eerst sinds lange tijd in geslaagd om een realistische James Bond te creëren. 

's Werelds bekendste geheim agent stapt eindelijk uit de wereld met bizarre aartsvijanden en superwapens waarin het lot van vele miljoenen in zijn handen ligt. Skyfall speelt zich op een veel kleinere schaal af, al worden exotische locaties als Macau en Sjanghai niet vermeden. James Bond treedt een wereld binnen die weliswaar kleinschalig is, maar ook realistisch en beangstigend. Het lijkt verdacht veel op onze wereld dus, waar terroristische aanslagen aan de orde van de dag zijn en vergaderingen van allerlei belangrijke mensen en commissies maar weinig effect lijken te hebben.

SAM MENDES' STEMPEL

Sam Mendes doet wat hij het beste kan, namelijk briljante dramafilms maken. Skyfall zit boordevol drama, dialoog en overtuigende personages. Er worden twee nieuwe leden van MI6 geïntroduceerd: veteraan Gareth Mallory (Ralph Fiennes) en een nieuwe Q - gespeeld door Ben Wishaw - maakt zijn opwachting. Ralph Fiennes speelt hier, zoals we van hem gewend zijn, uitstekend en ook Ben Wishaw is jong, bijdehand, maar ook hyperintelligent en een waardige Q die dus nog wel even mee kan.

Ondanks aanzienlijk meer drama, hetgeen de franchise ten goede komt, is het niet zo dat Skyfall een tekort heeft aan actiescènes. Een spectaculaire openingsscène door de overvolle straten van Istanbul waarbij zelfs met motoren over de daken van de Grote Bazaar wordt gescheurd, dient slechts als opwarmertje. Een legendarisch één-op-één gevecht in een wolkenkrabber, verlicht door bewegende neonlichten waardoor we slechts - net zoals die prachtige scène in Kill Bill - silhouetten zien, is van ongekend niveau. En zo zijn er nog vele andere scènes, stuk voor stuk mooi gemaakt.

Sinds de komst van Daniel Craig men een andere weg is ingeslagen. In Casino Royale bleek al snel dat 007 slechts nog vrouwen charmeerde en genadeloos was t.o.v. zijn vijanden. De nieuwe Bond was meedogenloos, zoals ook weer bleek in de laatste scène van Quantum of Solace. Deze lijn wordt voortgezet en ook Bond wordt een dagje ouder. Hij is niet meer zo soepel, heeft last van een schotwond en blijkt ook maar een mens te zijn. 

KRITIEK

Het lijkt soms wel of Sam Mendes eens goed heeft gekeken naar de voorgaande Bond-films en heeft geconcludeerd dat het behoorlijke onzin is allemaal. Dit zie je terug in twee dingen. Ten eerste is er de scherpe dialoog tussen Bond en Q, waaruit blijkt dat Q niet aanwezig is om Bond van allerlei gadgets te voorzien. Slechts een pistool en een zender kan Bond krijgen. Na overhandiging van de twee attributen merkt Q Bonds verontwaardigde blik op en zegt: "What did you expect Mr. Bond, an exploding pen?" Q is gadgetman af en zal in de toekomst fungeren als whizzkid, een rol die veel beter past bij deze tijd.

Tweede puntje van kritiek wordt geuit door de aartsrivaal van Bond in Skyfall, gespeeld door Javier Bardem. Hij moet niets hebben van al dat ouderwetse spionagegedoe. Hij bevindt zich in een hal van waaruit hij met computers allerlei terreur kan zaaien en merkt op dat het leven van James Bond - bestaande uit ren- en vliegwerk - maar nietig en druk is. Het is niet meer van deze tijd. Ook Q waarschuwt Bond al dat hij met één klik op de knop van zijn keyboard meer schade aan kan richten dan James Bond, hoe destructief ook, in zijn leven.

In Skyfall, waar mooie vrouwen dezelfde levensduur hebben als de peperdure Aston Martins, komt 007 op allerlei exotische locaties terecht en spectaculaire scènes zijn alom aanwezig. Alle klassieke ingrediënten zijn gebruikt, maar er is meer. Sterke rollen van Daniel Craig, Javier Bardem en Judi Dench, een beklemmend, modern en realistisch verhaal geschreven door o.a. de schrijver van The Dark Knight Rises en de regie in de capabele handen van Sam Mendes maken Skyfall tot de beste James Bond film ooit.

Killing Them Softly

GENRE: Misdaad / Thriller
CAST: Brad Pitt, Richard Jenkins, Ray Liotta, James Gandolfini e.a.
REGIE: Andrew Dominik
WAARDERING: 4.5 / 5
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

In een verlaten, vernielde buitenstad klinkt een speech van Obama terwijl junkie Russell door een tunnel loopt. De openingsscène is niet toevallig zo gekozen, de abrupte scènewisselingen ook niet. Het is alsof regisseur Andrew Dominik de positieve speech van Obama uit elkaar wil trekken, door het steeds te onderbreken met troosteloze uitzichten vanuit een tunnelvisie. 

Terwijl Russell een stuk of 15 gestolen honden uitlaat en afval levendig mee dwarrelt op de wind, leren we dat de lokale economie van de onderwereld, onderhouden door pokerspelen die worden beschermd door de mafia, dreigt in te storten wanneer voor de tweede keer zo'n pokerspel wordt overvallen. Tijd voor de mafia om orde op zaken te stellen en wie huur je dan in? Juist: Brad Pitt.

Organisator van illegale pokerspelen, en daarmee ook verantwoordelijke voor de lokale onderwereldeconomie, is Markie Trattman (Ray Liotta). Het is algemeen bekend dat hij verantwoordelijk is voor de eerste overval op zijn eigen tent. Waarom niemand hem alsnog te grazen heeft genomen is niet helemaal duidelijk. Wel geeft de situatie aanleiding tot een vrij geniaal idee: de tent nog een keer overvallen, waarna iedereen Markie zal verdenken. Dit idee is afkomstig van Johnny Amato (Vincent Curatola) die de junkies Frankie (Scoot McNairy) en Russell (Ben Mendelsohn) inhuurt om dit plan uit te voeren. Mede door prachtige cameravoering, langgerekte shots, trage scènes en de angst in de stemmen van onervaren criminelen die een klus ver boven hun kunnen uitvoeren, is de overvalscène erg beklemmend. 

KIPPENVEL

Frankie en Russell zijn niet al te snugger, hetgeen alleen al blijkt uit de outfit waarin ze de tent gaan overvallen. Hun memorabele conversaties - Tarantino zou ze geschreven kunnen hebben - zorgen voor heel wat vermaak. Het duurt zeker een minuut of twintig voordat we Brad Pitt ten tonele zien verschijnen. Onder begeleiding van Johnny Cash, karakteriserend voor de muziekkeuze in deze film, stapt hij uit zijn auto en loopt naar Richard Jenkins toe. 

Tot zover is de film vrij geniaal en rijst de vraag in hoeverre Pitt en Jenkins de film naar een hoger niveau kunnen tillen. Ze doen dit echter door de veteranen binnen de onderwereld uit te hangen, alle kleine criminelen uit te lachen en de kijker te vermaken met wederom prachtige gesprekken, zij het van een ander kaliber dan die tussen Frankie en Russell. Zo vindt Jackie Cogan (Brad Pitt) het niet fijn om mensen om te leggen die hij kent en huurt hij daarvoor Mickey (James Gandolfini) in. De reden? "Have you ever killed someone? They piss their pants, they start praying, they cry for their mothers, it's fucking embarassing man."

Killing Them Softly weet niet alleen te intrigeren door de prachtige anekdotes en sterke personages. Ook de grauwe omgevingen van stadsdelen vol puin en de mistroostige regenbuien tijdens actiescènes dragen bij aan de sfeer. Moeiteloos gaan komische scènes over in moordscènes, waarbij de camera constant over de schouder van de moordenaar meekijkt. Ik heb de laatste jaren zelden zo'n stijlvolle moord gezien als in deze film. In super slow motion worden kogels afgevuurd, vallen hulzen op de grond en versplinteren glazen ramen. Een jaren '50 popliedje eronder en de stalen blik van Jackie die op deze momenten angstaanjagend is, bezorgen de kijker kippenvel. 

PULP FICTION

Het plot is vrij simpel, maar Killing Them Softly is meer dan een standaard gangsterfilm. Achter het hele verhaal, dat prachtig wordt verfilmd en waarin scherpe dialogen zowel grappig zijn als personages definiëren, zit een gedachte. Jackie Cogan, een koele kikker en bijzonder efficiënte huurmoordenaar, uit deze gedachte. Jackie hekelt Obama met zijn woorden over één natie, één volk. Amerika, haar overheid en de analogie met de economie van de (onder)wereld, worden impliciet bekritiseerd. Jackie gelooft niet in Amerika, maar in zaken: "In America you're on your own. It's just business, so pay me!"

Ik moest tijdens het kijken vrij snel denken aan Pulp Fiction. Deze film is Pulp Fiction in het klein en gebruikt dezelfde elementen. Scherpe, goed geschreven dialogen tussen twee grappige criminelen, kunstzinnige actiescènes en cinematografisch verantwoord geweld. Alles speelt zich af in de onderwereld, iedereen is crimineel, maar alles is zo weergegeven dat het herkenbaar is en zodoende interessant blijft. Waar Pulp Fiction nou precies over gaat weet ik niet. Waar Killing Them Softly precies over gaat is ook niet met zekerheid te zeggen. Wel staat als een paal boven water dat beide films gewoon top zijn.

Magic Mike

GENRE: Drama (110 min.)
CAST: Channing Tatum, Alex Pettyfer, Olivia Munn & Matthew McConaughey
REGIE: Steven Soderbergh
WAARDERING: 3.5 / 5
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Een ervaren stripper leert een jong broekie zijn broekie stijlvol uit te doen. In een kleine wereld hebben de strippers grootse plannen. Tegelijkertijd heeft iedereen ook zo z'n problemen. Het strippersbestaan is niet alles, en bovendien hebben strippers uiteraard te maken met een houdbaarheidsdatum. Al deze problemen worden verwerkt in een aardig drama, gemaakt door niemand minder dan Steven Soderbergh.

Steven Soderbergh is lekker bezig de afgelopen tijd. Hij bracht ons in een jaar de rampenfilm Contagion en de rauwe actiethriller Haywire, maar heeft daarnaast een omvangrijk oeuvre met meerdere toptitels. Denk aan de Ocean's trilogie, Che en Traffic, waarvoor Soderbergh een Oscar kreeg. Als je zijn lijstje bekijkt valt op dat hij vooral thuis is in het actiethriller genre, maar met Magic Mike gooit Soderbergh het over een hele andere boeg. Hij brengt het er aardig vanaf, maar levert dit keer geen topfilm af.

TATUM EN PETTYFER

Magic Mike draait om Mike die gespeeld wordt door Channing Tatum. Ook Tatum is goed bezig en heeft in 2012 al drie films op zijn naam staan. Mike is overdag een entrepeneur, zoals hij zichzelf het liefste omschrijft, en heeft naast allerlei randbedrijfjes een grote passie: van drijfhout en strandafval nieuw meubilair maken. 'Custom made'. Helaas voor hem is meubilair van afval geen gat in de markt en om geld te verdienen doet Mike iets waar hij ook goed in is, namelijk strippen.

Mike ontmoet Adam (Alex Pettyfer) op een bouwplaats. Dezelfde avond duwt Mike Adam het podium op, om daar te gaan strippen voor een stel opgewonden, uitzinnige vrouwen. Onder de goedkeurende blik van striptenteigenaar Dallas - leuke rol weer van Matthew McConaughey - valt Adam in de smaak en hij mag blijven. Mike is cool, magisch en wordt ook zo gezien door Adam. Adam is ontzettend uncool, slaapt bij z'n zusje Joanna (Olivia Munn) en heeft bepaalde nutteloze principes - zoals het niet dragen van een stropdas - waardoor een baan vinden, en daarmee een uitweg uit zijn huidige, enigszins hopeloze bestaan, er niet sneller op gaat.

DUBBELLEVEN

Wat sterk is aan de film is de prima mix tussen dansen (Tatum kan dit, zo bewees hij al in Step Up), strippen en realistisch drama. Hoewel je dit zou kunnen typeren als een vrouwenfilm, doe je Magic Mike daarmee tekort. Soderbergh weet meer te brengen dan strippen, seks en een hoop ontblote bovenlijven, want de onvermijdelijke problemen die strippers ongetwijfeld zullen hebben worden mooi in beeld gebracht. Deze beelden gebruiken in de striptent een ander kleurenpalet dan daarbuiten, waardoor het contrast binnen het dubbelleven van Mike extra geaccentueerd wordt.

Hoewel de andere strippers, wiens artiestennamen eigenlijk alles is wat we van ze te weten komen, niet erg interessant zijn, weten Adam en Mike de kijker te boeien. Vooral Channing Tatum speelt erg sterk. Op het podium is hij de zelfverzekerde, sexy Magic Mike, maar buiten de striptent is hij onzeker, denkt hij na over de dubieuze toekomst en wil hij niets liever dan een eigen, succesvol bedrijfje. 

Minder sterk aan Magic Mike is het feit dat uiteindelijk de film toch vervalt in een hoop clichés. Het laatste gedeelte van de film is aanzienlijk minder interessant dan de sterke eerste helft en de spanning en sensatie blijft helaas geen uren behouden. Jammer, want de film was erg sterk geweest met een iets origineler einde. Magic Mike is namelijk geen typische romkom en heeft lange tijd weinig weg van het standaard Hollywood verhaal, maar Soderbergh weet er uiteindelijk niet zo'n mooi einde aan te breien zoals in Traffic of Ocean's Eleven. Magic Mike 2 is overigens, volgens IMDb althans, al weer in de maak.

Total Recall

GENRE: Sci-Fi / Actie / Thriller (118 min.)
CAST: Colin Farrell, Kate Beckinsale, Bokeem Woodbine, Jessica Biel e.a.
REGIE: Len Wiseman
WAARDERING: 2.5 / 5
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

In Total Recall, de remake van de gelijknamige film uit 1990, ziet de hardwerkende Douglas het niet meer zitten. Hij meet via het bedrijf Rekall zichzelf een nieuw geheugen aan, maar al snel beginnen dromen en realiteit door elkaar heen te lopen. Kan leuk zijn, zoals in Inception, maar hier is het minder geslaagd. Het origineel - een van de betere films van Arnold Schwarzenegger - was toentertijd een prima futuristische thriller, maar deze nieuwe variant is niet echt de moeite waard.

De Aarde, tegenwoordig onbewoonbaar door chemische oorlogen, is verdeeld in twee fracties. De rijke onderdrukkers en het onderdrukte klootjesvolk. Je kent het wel. Middels een gigantische lift door de Aarde gaan de arbeiders vanuit Australië elke keer naar Engeland om daar te werken. 

HANDIG

Douglas (Colin Farrell) gaat niet als zijn voorganger naar Mars, maar blijft op de Aarde. Verder heeft het verhaal weinig weg van het origineel, al zijn bepaalde scènes nog aanwezig, zoals de vrouw met de drie borsten. Douglas is getrouwd met Lori (Kate Beckinsale), werkt in een fabriek die synthetische politiemannen maakt - waarom ze het niet gewoon robots noemen is mij een raadsel - en gaat 's avonds net als de andere arbeiders zuipen in de kroeg. Zijn leven is nutteloos, hij wil een nieuw geheugen en gaat naar Rekall. Na zijn bezoek aan Rekall - John Cho heeft een cameo - is echter niets wat het lijkt.

Total Recall biedt weinig om van te genieten. Het verhaal wordt al snel vaag en de enige leuke dingen zijn de nieuwe technologieën die in deze film wel tot de verbeelding spreken. Zo hebben mensen in de toekomst in hun telefoon letterlijk in hun hand zitten. Handig dus. En je raakt hem niet meer kwijt. Ik vroeg me wel af hoe je dat ding gaat opladen. 

COLLATERAL DAMAGE

Dat Schwarzenegger geen groot acteur is, is alom bekend, maar Colin Farrell en zijn tegenspeelster Kate Beckinsale brengen het er niet veel beter vanaf. Alleen Jessica Biel weet enigszins te overtuigen. In de nieuwste film van Len Wiseman (Underworld) schittert hooguit de reflectie van de schaarse zon op oude, roestige metalen platen waaruit de futuristische steden zijn opgebouwd. In toekomstige sloppenwijken kijken we naar een reeks onoverzichtelijke achtervolgingen, langdurige gevechten, heftige schietpartijen en een paar worstelingen. Ook komen er ongebruikelijk veel onschuldige mensen om het leven. Ik denk dat een kwart van de figuranten het niet overleeft. Enige rustpunt is een scène waarin Douglas de toetsen beroert van een Yamaha en een klassiek stuk speelt. 

Actie, actie, actie. Het is teveel, te overheersend en vaak niet goed gemaakt. Slechts enkele actiescènes zijn tof, zoals de zwevende-auto-achtervolging en een gevecht in de enorme lift. Maar het gros van de actie is ondermaats. Het doodt de tijd, maar veel meer heeft Total Recall niet te bieden. Teleurstellend.