The Purge

WAARDERING: 2 / 5

Criminaliteit is gedaald naar 1% in Amerika. De reden is de 'Purge': een jaarlijkse nacht (van 7 tot 7) waarin alles, inclusief moord, geoorloofd is. 

The Purge (de film) speelt zich af tijdens, jawel, de 'Purge'. Zou ook raar zijn anders. En tijdens de 'Purge' gaan alle remmen los, vormen zich groepen die gaan jagen op mensen en merk je dat vooral daklozen en andere sociale zwakkeren de sigaar zijn. De 'Purge' is echter meer dan een uitlaatklep, het houdt de samenleving ook sterk en brengt een element terug waar Darwin ooit eens over schreef. Er valt wat voor te zeggen, want in een zorgstaat als de onze is 'survival of the fittest' ver te zoeken.

Het concept is sterk en voor Amerika (waar racisme, wapenbezit en zelf uitgeroepen 'burgerwachten' de nodige frustraties opleveren) een stuk plausibeler dan voor Nederland. Wij klagen alleen maar, zij schieten legaal mensen dood onder het mom van 'je bedreigd voelen'. Dus het volk één nacht per jaar de gelegenheid geven om alle frustraties te uiten is dan vrij geniaal. Dat er in sommige staten waarschijnlijk genocide zal volgen, neem je op de koop toe. Het is een onderwerp waar de makers begrijpelijkerwijs hun vingers niet aan willen branden. Toch kun je je afvragen in hoeverre de huidige Amerikaanse situatie nu wezenlijk verschilt met de fictieve situatie in deze film. Het 'onverwachte' kassucces heeft vrees ik meer te maken dit soort kwesties dan ze daar willen toegeven.

De Romeinen hielden het volk in toom met gewelddadige spelen, maar ook festiviteiten als carnaval en stierenvechten zijn meer dan slechts cultuur. Carnaval was ooit, voordat Brabanders bestonden, de enige periode in het jaar dat volk en geestelijken gelijk waren. Stierenvechten is simpelweg bloederig vermaak waarbij het gewelddadige aspect van de mens wordt gezien als cultuur. En de 'Purge' is een vergelijkbaar evenement, al mag je bepaalde mensen, met name hoog geplaatste ambtenaren (en uiteraard de president), niet vermoorden. De slachtpartijen blijven beperkt tot de massa, het klootjesvolk. De regering moet het land besturen en elke keer verkiezingen houden - sowieso al een gedoe, in Amerika - na de jaarlijkse 'Purge' is natuurlijk niet te doen. Maar voor de rest mag eigenlijk alles.

Het gevolg is een enorme daling van de criminaliteit. Veel films claimen simpelweg een daling of stijging van criminaliteit, zonder daarvoor duidelijke redenen aan te dragen. Maar bij The Purge valt goed te beredeneren waarom de criminaliteit daalt. Stel, je hebt echt een bloedhekel aan iemand. Je baas, bijvoorbeeld. Die kan je dan vermoorden tijdens de 'Purge', en wie weet vang je twee vliegen in één klap en mag je z'n functie overnemen. Je hoeft ook nooit meer dan een jaar te wachten. En als je de 'Purge' niet meeneemt in de cijfers, dan is 1% niet onredelijk, lijkt me. Wat resteert zal voornamelijk georganiseerde misdaad zijn. Bovendien hoef je alle gevallen tijdens de 'Purge' niet te onderzoeken, want alles is legaal, hetgeen enorm veel mankracht scheelt gedurende de rest van het jaar.

Eigenlijk zitten er alleen maar voordelen aan de 'Purge', bedenk ik me zo. Klein puntje: de ethische kant van het verhaal. Moord en verkrachting - dat zal toch wel het meest voorkomen, laten we eerlijk zijn - is moreel onjuist. (Verkrachting komt overigens niet voor in de film. Begrijpelijk, maar onrealistisch.) En het volk een nacht lang alles laten doen waar ze zin in hebben, is ook niet bepaald ethisch verantwoord. Maar wel effectief! Ethiek en effectiviteit zijn in zekere zin vaak tegenpolen, omdat ethiek restricties oplegt of dingen in het geheel verbiedt. Ander nadeel is de nasleep. Psychologen zullen werk zat hebben na de jaarlijkse 'Purge'. PTSS wordt volksziekte #1.

Alle bovenstaande aspecten behandelt The Purge echter niet. Bovenstaande alinea's zijn slechts een brainstorm over een filmisch zeer interessant concept. Je kan er echt alle kanten mee op. Wil je weten wat de film heeft gemaakt van zijn eigen concept? Lees dan verder.

Een dakloze wordt tijdens de 'Purge' binnengelaten door het tergende zoontje van James (Ethan Hawke) en Mary (Lena Headey). Dit wordt gezien door de groep die de dakloze willen vermoorden, en een belegering van James' huis is het gevolg. Wanneer de moordlustige, gemaskerde groep mensen onder leiding van een uitstekend gespeelde psychopaat Henry (Tony Oller) het huis binnendringen, volgt een heel standaard plot met nauwelijks schrikmomenten en bijzonder veel mensen die in de rug worden geschoten, nét voordat ze op het punt staan iemand te vermoorden.

Net zoals het vanzelf 5 uur wordt, wordt het ook vanzelf 7 uur. En dan, de volgende ochtend wanneer alle ellende achter de rug is, komt het moreel juiste en onjuiste van de situatie toch nog even in beeld. Meer dan voorspelbare, paternaliserende Hollywood-ethiek is het niet. Misschien dat het al aangekondigde vervolg wél raad weet met de beschikbare middelen. The Purge mag dan een kassucces zijn, er is nog behoorlijk wat ruimte voor verbetering.

Only God Forgives

WAARDERING: 3 / 5

Ryan Gosling en Nicolas Winding Refn maakten samen al eens Drive. Zonder twijfel een van de beste films uit 2011. De muziek, de sfeer, de klik tussen Ryan Gosling en Carey Mulligan en het onverwachtse, lompe geweld - het was geniaal. Hun tweede samenwerking, Only God Forgives, tapt uit hetzelfde vaatje, maar is toch niet zo geslaagd.

Only God Forgives in zeker geen film in de traditionele zin. Echt sprake van een coherent verhaal is er niet, fantasie en realiteit lopen constant door elkaar en op het eerste gezicht lijkt Only God Forgives slechts een aaneenrijging van willekeurige sfeerimpressies. Het is aan de kijker om er iets van te maken, als een stilistisch verfilmd stripboek waarbij je zelf de ruimte moet opvullen tussen de plaatjes. De film balanceert echter wel op het randje van stilistisch verfilmd stripboek en vage, trage kutfilm.

Only God Forgives draait om een Amerikaanse familiebende in Thailand. Ze smokkelen en verhandelen drugs en alles gaat goed, totdat Billy een Thaise prostituee verkracht en vermoordt. De lokale rechercheur, die een voorliefde voor zwaarden heeft, laat vervolgens de vader van het vermoorde meisje in een ruimte met haar moordenaar. Billy dood, een groot drama, en aan Billy's broer Julian (Gosling), Billy's moeder (Kristin Scott Thomas) en hun hulpjes om de moordenaar van hun broer resp. zoon te pakken te krijgen.

De rechercheur, Chang (Vithaya Pansringarm), is geen fijne vent. Hij heeft een wat apart gevoel van rechtvaardigheid, maar ergens kan je hem ook wel volgen. Amerikanen komen zijn land verzieken met drugs en hij neemt maatregelen. Geen zachtzinnige maatregelen, maar juist daardoor effectieve maatregelen. En de Amerikanen, meestal de helden, zijn goed de Sjaak. Ze worden gemarteld, vermoord, verminkt, in elkaar geslagen en weet ik wat allemaal.

De film is vooral een kunststukje. Veel mooie beelden, afgewisseld met grof geweld, maar ook de sferische muziek is weer terug. Only God Forgives is sfeervol, maar waar Gosling in Drive wel degelijk een persoon speelde met karakter, is zijn personage in Only God Forgives leeg. Hij doet niks, hij zegt niks, hij staat erbij en kijkt ernaar en komt niet verder dan aanhangsel. Zijn verachtelijke moeder veracht hem en hij? Hij laat het maar over zich heen komen.

Dat kan je als kijker ook doen. Je laten onderdompelen in de bizarre taferelen, je laten meevoeren door de muziek, het geweld aanschouwen, de sfeer proeven. Dan is deze film prima te pruimen. Verwacht je echter een tweede Drive, dan ga je dit niet waarderen en zul je je vrij snel storen aan de opzettelijke vaagheid en het trage tempo. Ik vond het niet slecht, maar met name de uitwerking van verhaal en personages doen de film de das om.

Furious 6

WAARDERING: 3.5 / 5

Deze man overleeft dit. Het is film, tenslotte.

Melkkoe The Fast & The Furious wordt al meer dan een decennium gemolken. We zijn bij deel zes aangekomen, maar waar veel sequels inspiratieloos zijn, worden deze films eigenlijk alleen maar beter.

Een collega aan de andere kant van de oceaan schreef in een stuk dat The Rock, voormalig WWE-worstelaar en nu meer bekend onder zijn echte naam Dwayne Johnson, een garantie is voor succes. Zijn punt was simpel: de laatste 6 jaar was elke film met Johnson erin een kassucces. Dat de beste man absoluut niet kan acteren is dan bijzaak.

In Furious 6 is acteren sowieso bijzaak. Het gaat niet om acteren, maar om actie, auto's en nog meer auto's. En die krijgen we, in overvloed. Er scheurt zelfs een tank uit een oplegger, terwijl de cabinewagen aan het rijden is. Mocht je dat ongeloofwaardig vinden, dan is deel 6 niet voor jou (deel 1-5 ook niet, trouwens). Mocht je dit wel geinig vinden, dan zou deel 6 zo maar eens het beste deel in de reeks kunnen zijn.

Het plot is vrij simpel. Letty (Michelle Rodriguez), dood gewaand, blijkt te leven. Dat was de teaser aan het einde van Fast Five al. Maar ze leeft dus ook echt, en heeft het samen met Shaw (Luke Evans) gemunt op een massavernietigingswapen. In ieder geval iets waardoor de communicatie van een land als Amerika gedurende 24 uur uitgeschakeld kan worden. Dat zou verschrikkelijk zijn, althans, volgens Furious 6.

Hun geheime, continent-platleggende meesterplan dient voorkomen te worden door Hobbs (Dwayne Johnson). Hobbs is er namelijk wél achter gekomen dat de criminelen het massavernietigingswapen willen, maar hij weet níét waarom ze het willen en welk wapen ze specifiek in gedachten hadden. Slechte intel, als je het mij vraagt. Nogmaals, mocht je dit dus ongeloofwaardig vinden (niet echt een kwestie van mening) dan is dit niks voor jou.

Om Shaw te stoppen schakelt Hobbs collega-Hertzdemper Dominic Toretto (Vin Diesel) in, plus zijn team. Een mooie gelegenheid om alle oud-gedienden, incl. Paul Walker en Ludacris, weer uit den ouden doosch te halen en nogmaals plaats te laten nemen achter de snelle bolides. Veel meer dan dat heeft deel zes niet om het lijf, maar veel meer dan dat is de Fast & Furious serie ook nooit geweest. Vermaak, auto's en mooie vrouwen, al heeft de laatste categorie plaats gemaakt voor een wat gestructureerder verhaal en betere actie.

Dit deel was een groot kassucces (The Rock zat er immers in) en de teaser voor deel zeven is al vast gegeven. Twee woorden: Jason Statham.

Oblivion

WAARDERING: 3 / 5

(l) Morgan Freeman, (r) Jamie Lannister

Oblivion is vooral vermaak, maar doet dat goed. Het ziet er piekfijn uit en zeker het begin van de film is gewoon tof. Jack Harper (Tom Cruise) en zijn teamgenoot Victoria (Andrea Riseborough) zijn het zelfbenoemde 'mop-up team' van de Aarde. De Aarde is namelijk onbewoonbaar geworden, nadat aliens de Maan hebben gesloopt. En als je de Maan sloopt, dan ontstaan er aardbevingen, tsunami's en radioactieve zones en dient de mensheid te verhuizen naar Titan, een maan van Saturnus. Althans, in Oblivion.

Dus, Maan kapot, mensheid weg, en daar zit je dan, berehoog in je roestvrij stalen hutje, overdag drones te repareren en 's nachts verleid worden (elke keer opnieuw) door je aantrekkelijke vrouw. Het futuristische stulpje heeft zelfs een zwembad! Het kan erger hoor, in science-fiction. Maar Jack heeft toch het gevoel dat er iets niet in de haak is. Afgezien van de gesloopte Maan dus, die nog op de achtergrond in brokstukken aan de hemel prijkt.

Over het verhaal, dat overigens echt prima is voor een science-fiction blockbuster van dit formaat, wil ik niet teveel kwijt. Het is ook niet zo belangrijk, want de makers van Oblivion hebben echt hun best gedaan om een goed sfeertje neer te zetten. Naast de sfeer kan de film teren op grote acteurs als Tom Cruise en Morgan Freeman, en die drones zien er ook echt 'evil' uit. Het art-design is meer dan dik in orde bij deze film. Zelfs Jamie Lannister is nog te zien met een scherpschuttersgeweer - puntje erbij.

Problemen ontstaan naarmate de film vordert. Vergelijkingen met Moon kunnen haast niet uitblijven, al is die film uiteraard tien keer beter. Nu zit alleen niet Sam Rockwell in zijn eentje op de maan, maar zitten Tom Cruise en de mooie vrouw met z'n tweeën op de Aarde. Het had Earth kunnen heten, maar die titel was al bezet. De mooie vrouw, Andrea Riseborough, acteert overigens niet altijd even overtuigend en moet het voornamelijk hebben van haar welgevormdheid. De andere actrice, Olga Kurylenko, doet het al niet veel beter en kijkt veelal zielloos uit haar ogen. Kurylenko is een actrice die hard aan de weg aan het timmeren is - in tegenstelling tot Andrea Riseborough - maar of ze er komt is de vraag. Ze kan over 20 jaar in ieder geval zeggen dat ze een Bond-girl is geweest.

Y Tu Mamá También

WAARDERING: 4.5 / 5

Ik kan niet alleen maar waardeloze rommel kijken natuurlijk en soms wil ik gewoon een film zien waarvan ik weet dat 'ie goed moet zijn. Zoals deze, waar de titel 'en je moeder ook!' betekent. Denkt u wat ik denk? Juist.

Nog voordat 'je moeder'-grappen universeel gemeengoed waren geworden en zelfs in de vorm van Yo Mamma op MTV te zien waren, maakte Alfonso Cuarón deze roadmovie. Twee boezemvrienden maken een trip door Mexico. Aan boord zijn ladingen drugs, drank en een onbekende vrouw die ze beloofd hebben een niet-bestaand strand te tonen. Flauw en voorspelbaar? Nee. Grappig en geniaal, dat wel.

De hoofdrollen zijn weggelegd voor Gael Garcia Bernal, Diego Luna en Maribel Verdú. Bernal is internationaal het meest bekend: hij speelde in films als Amores Perros en onlangs in NO. Luna deed internationaal wat bijrollen (Milk, The Terminal) en Verdú kan je kennen van Pan's Labyrinth. Ook komt ze binnenkort met een hedendaagse, Spaanstalige versie van Sneeuwwitje, genaamd Blancanieves.

Garcia Bernal speelt in deze film Julio, een onbezorgde jongeman die in zijn appartementje wat zit te blowen. Zijn ouders ziet hij nooit, hij heeft om beurten de auto met zijn zus en zijn grote maatje is Tenoch. Tenoch (Luna) is een rijkeluiszoontje die constant aan de aandacht ontsnapt van zijn ouders. Het is maar de vraag of ze überhaupt weten dat hij op een roadtrip gaat. Terwijl de vriendinnen van Julio en Tenoch het Europese vasteland onveilig maken (iets dat wordt gesuggereerd, maar wat we niet zien), vervelen de jongens zich dood. Het wordt wel aardig geïllustreerd in een scène waarbij Julio op de 3-meter duikplank ligt en Tenoch op de 5-meter duikplank, terwijl ze beiden masturberen.

Onvermijdelijke ingrediënten van een roadrip zijn seks, drugs en drank, maar Y Tu Mama También is nog zoveel meer dan dat. De twee jongens zijn boezemvrienden en gaan voor elkaar door het vuur, maar ondanks hun vele gesprekken en de code waar ze zich aan proberen te houden, zijn ze slechts jongens. De onbekende vrouw, Luisa (Verdú), maakt deze roadtrip pas echt interessant. Ze fungeert als lustobject voor met name Tenoch die dat niet onder stoelen of banken steekt, maar ze initieert ook allerlei prachtige situaties en levert een hoop goede gespreksstof aan. De aanwezigheid van Luisa, zelf net bedrogen door haar man, geeft de film een serieuzere wending en diepgang.

Y Tu Mamá También is voornamelijk erg grappig. De humor van de twee jongens, de mooie Luisa die ongegeneerd vragen blijft afvuren tijdens de rit en de voice-over, die steeds weer vertelt hoe het afloopt met iedereen die het drietal tijdens hun trip tegen komt, dragen bij aan een zeldzame feel-good sfeer. Topfilm.

Blue Valentine

WAARDERING: 4 / 5

Ik zag gisteren Blue Valentine, een film uit 2010, naar aanleiding van het recente The Place Beyond The Pines. Die laatste film vond ik erg fijn en ik ging op zoek naar het eerdere werk van regisseur Derek Cianfrance. Dat werd Blue Valentine, met wederom Ryan Gosling in de hoofdrol.

Qua opzet lijken Blue Valentine en The Place Beyond The Pines best wel op elkaar. Er zijn geen helden, er is geen eenduidig, rechtlijnig verhaal, maar de films beschrijven beiden gewoon de levens van schijnbaar toevallige passanten. In Blue Valentine komen de toekomstige geliefden Dean (Gosling) en Cindy (Michelle Williams) elkaar tegen in het bejaardentehuis, waar Dean net een oude man heeft helpen verhuizen en waar Cindy haar grootmoeder opzoekt.

De oude tijden zijn in dit geval de goede tijden. Vanaf het moment dat Cindy en Dean elkaar tegen komen is er een klik, en doordat er snel een kindje op komst is, gaat het hard met de relatie. Misschien wel te hard, want jaren later is de rek eruit. Ruzies, irritaties, Dean die zwaar drinkt, Cindy die indirect de hond vermoordt; het zit allemaal niet mee. Deans plan om er even tussenuit te gaan om een nacht te zuipen en seks te hebben, loopt uit op een fiasco. Een fiasco waarin oude tijden van geluk en huidige tijden van misère elkaar afwisselen.

Blue Valentine is bijzonder effectief in de kijker meesleuren in de huidige ellende, maar tijdens de flashbacks tovert de film net zo makkelijk een glimlach op je gezicht. De Dean van vroeger en nu is een wereld van verschil. Niet alleen heeft hij nu inhammen, maar het is ook een eersteklas lul geworden. Van zijn charme is nog maar weinig over. Na een paar drankjes is hij niet meer te stoppen. Heerlijk hoe Dean bot en vol onbegrip de strijd aangaat met Cindy en alles kapot maakt.

Cindy is als personage echter interessanter. Ze heeft ambitie, wil arts worden, maar de zwangerschap gooit roet in het eten. Toch geeft ze niet op, misschien tegen beter weten in. Ze probeert het huwelijk - al jaren lijkt het -  te redden, maar valt het nog te redden? Michelle Williams acteert ijzersterk en werd genomineerd voor een Oscar.

Door de chemie tussen Williams en Gosling, die zich uit in zowel de liefdesscènes als de vele ruzies, blijft Blue Valentine intrigeren en boeien. Wederom een fijne film van Derek Cianfrance. Ik ben benieuwd hoe zijn nieuwste project Metalhead gestalte gaat krijgen. De titel belooft alvast veel goeds.

The Place Beyond The Pines

WAARDERING: 4.5 / 5

The Place Beyond The Pines bevat zoveel elementen dat menig regisseur de mist in zou gaan. Maar niet Derek Cianfrance (Blue Valentine) die de tijd neemt om een complex verhaal uitvoerig te vertellen. Het resultaat is een ijzersterke film over de verregaande gevolgen van een schietincident.

The Place Beyond The Pines beschrijft niet zozeer één verhaal, maar laat meer zien wat de impact is van een incident. Agent Avery (Bradley Cooper) is na een wilde achtervolging, die overigens extreem realistisch is verfilmd vanuit de politieauto (Blik op de weg 2.0), genoodzaakt harde maatregelen te nemen tegen motorcrosser en bankovervaller Luke (Ryan Gosling).

Gosling speelt een rol die we ondertussen kennen. Zwijgzaam, maar niet geheel zonder dialoog, weet hij wederom te intrigeren. Zijn interactie met Sam Rockwell, samen zijn ze partners in crime, is steengoed, maar ook de momenten tussen Gosling en Eva Mendes die Luke's ex speelt, mogen er wezen. Aan de andere kant van het spectrum zit Bradley Coopers personage, een plichtgetrouwe agent die in eerste instantie na het schietincident weer zo snel mogelijk aan het werk wil, en vervolgens tegen hele andere problemen op loopt.

De film is veelzijdig en dat maakt hem zo interessant. Cianfrance blijft nooit kijken vanuit één perspectief, maar verschuift de focus naarmate de tijd vordert. Luke, Avery, maar later ook andere personages vervullen steeds tijdelijke hoofdrollen. En allen excelleren in de vertolkingen van soms complexe personages. De film duurt meer dan twee uur, maar elke minuut wordt zorgvuldig ingevuld. Soms worden zelfs jaren film overgeslagen om nieuwe gebeurtenissen aan het licht te brengen, maar deze sprongen voelen nooit gemaakt aan.

Cianfrance stelt alles in het werk om een realistische film te maken. Clichés worden succesvol vermeden, de film kent een paar volkomen acceptabele plotwendingen en weet regelmatig te verrassen. Het wisselen van perspectieven is leuk uitgewerkt, maar ook de titel verwijst naar die ene plek waar alles is begonnen. Want wat was er gebeurd als een automonteur de motorcrosser geen lift had aangeboden?

Jack The Giant Slayer

WAARDERING: 2.5 / 5

Wat begint als een sprookje, eindigt ook als een sprookje. Zo'n film is Jack The Giant Slayer, waarin Nicholas Hault het opneemt tegen reuzen.

In het vredige Albion bestaat een legendarisch verhaal. Het gaat over kwade, grote reuzen, die in een wereld boven de wolken leven. Niet de hemel, maar nog net even daarvoor. Deze reuzen willen mensenvlees eten, maar krijgen daar normaal gesproken de kans niet voor. Totdat Jack juist dat doet wat de monnik zei dat hij niet moest doen: de magische bonen nat laten worden.

Voordat de reuzen vanuit hun wereld neder dalen naar de onze om wat kont te schoppen, ontstaat er eerst nog een cliché liefdesverhaal tussen Jack en prinses Isabelle. Jack (Nicholas Hault) ontwikkelt een instant crush op de toekomstige Hare Majesteit (Eleanor Tonlinson), maar ze is al uitgehuwelijkt aan Roderick (Stanley Tucci), de rechterhand van de koning. En Roderick is niet eens geïnteresseerd in de prinses, hij wil slechts de macht die nu de koning toe komt.

Wat begint met een paard verkopen in een kasteel, eindigt in een potje touwtrekken om de kasteeldeuren. Jack The Giant Slayer is - denk ik tenminste - een uit de hand gelopen kinderfilm waarin uiteindelijk oogballen in het rond vliegen. Misschien toch niet geschikt voor alle leeftijden, maar op wie de film wel gericht is, is niet helemaal duidelijk. Het plot is te simpel om volwassenen te kunnen boeien, maar het budget vele malen te groot om slechts een kinderfilm te zijn.

Het is dan ook geen verrassing dat de eerste grote blockbuster van dit jaar, want dat was Jack The Giant Slayer met een budget van meer dan 200 miljoen dollar, geen (kas)succes is geworden. Daar kunnen zelfs de fijne rollen van Ewan McGregor en Stanley Tucci geen verandering in brengen.

Stoker

WAARDERING: 3 / 5

Na de dood van de man des huizes zijn moeder en dochter achtergebleven. Wanneer de broer van de overledene op de stoep staat, brengt hij niet alleen goede manieren en culinaire hoogstandjes mee.

Vanaf moment één voert het mysterieuze de boventoon. Dat is prima, maar meer dan mysterieus blijkt het uiteindelijk niet te zijn. Je verwacht ergens een geniale plotwending, maar die komt nooit. Na de dood van man en vader brengt regisseur Chan-wook Park nog meer dood en verderf. Dit keer onder het mom van: 'Sometimes you need to do something bad to stop you from doing something worse.' Dat moeten we dan maar aannemen.

Dat Park in al zijn personages potentiële seriemoordenaars ziet was al wel duidelijk in Oldboy, uit 2003. Ook in Stoker wordt al snel duidelijk dat achter alle etiquette de meer duistere kant van de mens schuil gaat. Nicole Kidman heeft haar blik vaak op ijskoud staan, Matthew Goode doet denken aan Casey Affleck in The Killer Inside Me en Mia Wisakowska (Alice in Wonderland) heeft een houding alsof ze elk moment iemand kan neersteken. Een soort intrinsieke haat na het overlijden van haar vader heeft zich meester gemaakt van de jonge India (Wisakowska) en het is slechts wachten tot het eruit komt.

Zo lomp als in Oldboy wordt het nooit - kan ook bijna niet - maar toch beginnen de bizarre situaties zich al snel op te stapelen. De eerste moord blijkt slechts de katalysator te zijn voor meer verderfelijke praktijken; een thema waar Park dus wel raad mee weet. Verder is het script echter vrij zwak. Daar kunnen geen slow-motionbeelden van doodbloedende mensen in bloemenvelden wat tegen beginnen.

De film scoort desondanks een voldoende door de intrigerende sfeer die wordt gecreëerd en doordat Park de ene na de andere prachtige scène, hoe luguber ook, op het scherm tovert. De man is een ware beeldkunstenaar. Stoker is een veredelde oefening kunstzinnig moorden. Met een goed verhaal was dit meteen een cultfilm geworden, maar nu zullen alleen de puristen en Park-fans het waarderen. Park zet veel bijzondere beelden achter elkaar, maar een geheel wordt het niet. Daarvoor is alles te fragmentarisch, zijn de personages niet overtuigend genoeg en is het mysterieuze sausje net wat teveel van het goede.

Warm Bodies

WAARDERING: 3.5 / 5

Zombiefilms genoeg, maar weinig zombiefilms zien we vanuit het perspectief van de zombie. Zombies zijn ook mensen. Nouja, waren ook mensen. 

Het is weer kommer en kwel in de wereld waarin Warm Bodies zich afspeelt. Een zombieplaag heeft zich meester gemaakt van de meeste levende wezens, en slechts een select groepje mensen heeft zich achter hoge muren verschanst. Onder leiding van Grigio (John Malkovich) leeft de mensheid zo goed als ze kunnen verder, maar af en toe moeten er tochten worden ondernomen naar de gevarenzones om voedsel en medicijnen te verzamelen.

Tijdens een van die tochten slaat het noodlot gedeeltelijk toe voor Julie (Teresa Palmer). Bijna haar voltallige expeditie wordt opgegeten door zombies, maar zoals ik al zei zijn de zombies in Warm Bodies meer dan gewoon zombies. Hoofdrolspeler R (Nicolas Hault) is namelijk een zombie met emoties en vindt Julie wel een lekker ding. In de niet-verorberbare zin. Hij besluit dan ook om Julie niet op te eten, maar haar te redden van de andere zombies.

Warm Bodies draait om de onmogelijke relatie tussen zombie R en lekker ding Julie. Nicholas Hault was ooit het jongetje in About a Boy (de boy dus) en Teresa Palmer is er een om in de gaten te houden. Ze vertegenwoordigt de nieuwe lichting Australische actrices en hoopt in de voetsporen te treden van Nicole Kidman en Naomi Watts.

R voorziet de film van een grappige voice-over, terwijl Julie langzaam haar vooroordelen over zombies laat varen. De eerste zombie-romkom is hiermee een feit. Voor het concept alleen al worden dus punten verdiend, dat moge duidelijk zijn.

Naast een tamelijk necrofiele relatie biedt Warm Bodies meer, met name op het gebied van komedie. R mag dan moeite hebben met praten, voor de rest is hij best grappig. Gewoon een random quoteje: 'This date is not going well, I wanna die all over again.' Grappen over dode mensen zijn dus in dit geval absoluut verantwoord. Zeker naarmate R en Julie meer naar elkaar toe groeien en ze bijvoorbeeld samen gaan autorijden, zie je dat de makers goed hebben nagedacht over het re-integratiebeleid van zombies. We zijn daarbij aangekomen bij de clou van de film, namelijk dat zombies best lief kunnen zijn.

Omdat het hier gedeeltelijk een romkom betreft, vallen wat clichés niet te vermijden. Desondanks worden veel standaardsituaties op een leuke en originele manier opgelost. Ook al zie je de ontknoping van mijlenver aankomen, er gebeurt ondertussen genoeg om het spannend te houden.