Unknown

Genre: Thriller
Met: Waardering: Liam Neeson, Diane Kruger & January Jones
Waardering: 2/5

Dr. Martin Harris (Neeson) is een bioloog die een lezing moet geven op een internationale conferentie in Berlijn. Samen met zijn vrouw Liz (Jones) blijft hij slapen in het Adlonhotel, waar de conferentie gehouden zal worden. Net voor het inchecken komt hij erachter dat hij een koffertje met z'n paspoort en andere belangrijke documenten op het vliegveld heeft laten staan. Hij neemt een taxi terug naar het vliegveld, maar raakt betrokken bij een ernstig auto-ongeluk waardoor hij 4 dagen in coma komt te liggen. Wanneer hij weer wakker wordt haast hij zich naar het hotel, waar hij er vervolgens achter komt dat iemand anders claimt Martin Harris te zijn. Niemand weet wie hij is en zelfs zijn eigen vrouw herkent hem niet meer. Is hij het slachtoffer geworden van identiteitsfraude? Heeft het ongeluk hem toch meer schade toegebracht dan Martin in eerste instantie denkt? De dokter weet Martin wel te vertellen dat symptomen als geheugen- en identiteitsverlies niet ongewoon zijn na een aantal dagen in een coma te hebben gelegen.

Liz

Martin gaat op zoek naar de oorzaak van zijn problemen, die groter blijken dan hij in eerste instantie denkt. Martin is gestrand in Berlijn zonder vrienden, zonder paspoort of ID en zonder mogelijkheid terug te keren naar Amerika en al snel wordt hij achtervolgt door allerlei ongure types. Hij wordt ook tegengewerkt door de politie en de beveiliging van het hotel en het begint op een complot te lijken, zoals dat in films vaker het geval is. Hij krijgt echter hulp uit onverwachte hoek. De taxichauffeuse Gina (Kruger) die betrokken was bij het ongeluk en een ex-Stasi spion genaamd Jürgen (Bruno Ganz) gaan hem helpen het mysterie te ontrafelen. Ze zijn hem niets verplicht, de illegale Bosnische Gina zeker niet, maar helpen hem toch. De sterk geacteerde Jürgen weet nog een mooie Stasi-techniek te vertellen, die ik ook al kende uit Das Leben Der Anderen, maar voegt eigenlijk maar weinig toe aan het verhaal en lijkt slechts te dienen om het vergezochte plot wat aannemelijker te maken. Verder spelen Frank Langella (All Good Things, The Box) en Sebastian Koch (het Duitse liefje van Carice in Zwartboek) nog kleine rollen in de film.

Gina

De film is vanaf het begin spannend en blijft dat ook tot het ongeloofwaardige, onlogische en vreemde einde. Het plot is niet sterk. In thrillers zoals deze wil ik een plausibele verklaring voor de gebeurtenissen van 1,5 uur film en hier bleef die verklaring achterwege. Eigenlijk slaat het verhaal helemaal nergens op, zeker als je erachter komt waar het uiteindelijk om draait. Het acteren van Neeson en Kruger maakt iets goed, net als de spannende en goed uitgewerkte actiescènes, maar het verhaal doet afbreuk aan de film en dat is jammer. Wil je een vette thriller met Liam Neeson? Kijk dan Taken, uit 2008. Of één met Diane Kruger? Dan is Inhale een goede optie. Unknown weet het niveau van deze 2 films bij lange na niet te bereiken en is een film die je beter voor gezien kunt houden.

The Eagle

Genre: Avontuur / Drama
Met: Channing Tatum, Jamie Bell & Donald Sutherland
Waardering:  2.5/5

Marcus Flavius Aquila is de nieuwe commandant van een fort in Brittannia, in het jaar 140 na Chr. Brittania valt onder het Romeinse Rijk, maar een groot gedeelte van het huidige Schotland wordt bevolkt door heldhaftige krijgers en de Romeinen hebben ze niet kunnen overwinnen. Het zou één van de redenen zijn waarom keizer Hadrianus (122 na Chr.) heeft doen besluiten om de Muur van Hadrianus op te werpen. De muur staat nog er nog steeds en markeerde in die tijd het einde van de `beschaafde' wereld. De wilden, zoals ze worden genoemd door de Romeinen, zijn de reden dat de vader van Marcus het negende legioen van 5000 mannen heeft verloren. Niet alleen 5000 man zijn verdwenen, ook de gouden adelaar, het embleem van Rome, is verdwenen en daarmee heeft Marcus' vader zijn goede familienaam te schande gemaakt. Marcus wil zijn familienaam in ere herstellen door de gouden adelaar te vinden en terug te brengen naar Rome.

Marcus wordt gespeeld door Channing Tatum. Tatum doet erg zijn best om stoer over te komen, gekweld door herinneringen aan zijn vader en vastberaden om de adelaar te heroveren, maar ik werd er niet warm of koud van. Marcus kijkt regelmatig moeilijk uit z'n ogen en ook wat bangig, maar echt overtuigend is het niet. Marcus wordt geholpen door een slaaf, genaamd Esca. Marcus redt het leven van Esca die weigert te vechten in de arena. Vanwaar dit mededogen? "Thumbs up" roept Marcus, angstvallig op zoek naar bijval, wanneer Esca op het punt staat afgeslacht te worden door een gladiator. Het is niet waarschijnlijk dat de andere 500 mensen in de arena hem kunnen horen. Toch werkt het. Esca en Marcus gaan vervolgens samen op zoek naar de adelaar in het gebied ten noorden van de Muur van Hadrianus. Ze hebben eigenlijk een hekel aan elkaar, want de Romeinen hebben het land van Esca veroverd en geplunderd. Esca's landgenoten hebben op hun beurt Marcus' vader afgeslacht. Ondanks meningsverschillen, die mij vrij fundamenteel lijken, groeien de twee naar elkaar toe. Er ontstaat een onmogelijke vriendschap. Echt gemeend lijkt die overigens nooit te zijn en ik weet niet of dat nou de bedoeling is of niet. Laten we de film maar het voordeel van de twijfel geven. Esca wordt fijn geacteerd door Jamie Bell, die het een stuk beter doet dan Tatum. Bell (Billy Elliot, Defiance) speelt zowel onderdanig als dominant. Zeker wanneer ze in het Schotse hooggebergte aankomen groeit zijn zelfvertrouwen zichtbaar met de minuut, want Marcus spreekt de taal niet en Esca komt dichter bij huis.

Ik kijk graag naar films en series met Romeinen erin. Ik had ook bijzonder veel zin in The Eagle, want elke film waarin de glorie van Rome enigszins naar voren komt is aan mij wel besteed. Zo is Gladiator één van mijn favoriete films, waarin expansiedrift, machtsstrijd en het fantastisch georganiseerde Romeinse leger worden samengesmeed tot een aangrijpend verhaal. Van de scènes in de arena gaat mijn hart sneller kloppen, waarbij vooral de verschillende effectieve formaties erg indrukwekkend zijn. Ook in The Eagle wordt er mooi gebruik gemaakt van de kunsten van het Romeinse leger. Zo redden ze op onwaarschijnlijke wijze een paar collega-soldaten uit de handen van de barbaren en weten ze ongedeerd weer terug te keren in het fort. Qua actie is deze film goed te kijken, de actie is kleinschalig, maar daardoor niet minder indrukwekkend. Het is wat realistischer, zou je kunnen zeggen. Helaas heeft de film niet heel veel andere pluspunten. Qua acteren, verhaal en continuïteit laat de film nogal wat steken vallen en soms is de film wat langdradig. Vooral het gedeelte in Schotland is niet bijzonder aantrekkelijk, al is de natuur daar dat wel. De lokale barbaren lijken meer op Afrikaanse stammen dan op Schotten, maar dat heeft wellicht meer te maken met mijn historische kennis van Noord-Brittannië dan met de film. Dit viel me overigens in Centurion (ook niet al te best) ook al op.

De film is leuk voor de mensen met een een voorliefde voor films over de Romeinse oudheid. Qua film op zichzelf is het niet veel bijzonders.

Des Hommes Et Des Dieux (Of Gods and Men)

Genre: Drama
Met: Lambert Wilson, Michael Lonsdale, Olivier Rambourdin
Waardering:  4.5/5

Een mooie, Franse film over het leven van een groepje monniken in een klooster in Algerije. Het leven in een klooster is nou niet iets waar je meteen een film over zou maken, gezien de gemiddelde activiteiten van de gemiddelde monnik. Het grote publiek zal niet staan te trappelen om te kijken naar 8 oude mannen wiens dagen bestaan uit bidden, werken, lezen en het helpen van de lokale bevolking. De film is dan ook geen blockbuster, maar slechts een simpele film die met weinig middelen een wonderlijk verhaal weet te vertellen.

Lambert Wilson (l)

De monniken worden geleid door Christian, zeer knap geacteerd door Lambert Wilson. Wilson ken ik voornamelijk als `The Merovingian' uit `The Matrix Reloaded', oftewel de geniale, vloekende Fransoos met zijn betoog over oorzakelijkheid en over de Franse taal. Ik hou wel van betogen over oorzakelijkheid. En ook wel van vloekende Fransozen. De monniken in `Des Hommes et Des Dieux' vloeken natuurlijk niet. We maken kennis met Christian, Luc (Lonsdale), Amédée en de anderen. Elke monnik heeft zo zijn taak, die ze overdag uitvoeren. Luc is dokter en helpt de lokale bevolking, anderen zorgen voor honing of voedsel uit de kloostertuin en weer anderen verzorgen de kapeldiensten. Wegens hun (medische) activiteiten worden ze door de gemeenschap in het dorpje erg gewaardeerd en de christelijke monniken en islamitische bevolking leven vredig naast elkaar. De lokale bevolking helpen de monniken en sommigen komen zelfs naar het avondmaal, terwijl de monniken op hun beurt aanwezig zijn bij de islamitische feesten in het dorp. Er is wederzijds respect tussen christenen en moslims in een dorpje in Algerije, in de jaren '90.

Alles gaat goed totdat extremistische moslims oprukken naar het dorp. Ze wijken voor niets of niemand en zijn uit op lokale macht en misschien ook op de verspreiding van de Islam op een gewelddadige manier. Aan de andere kant is er het leger dat niet veel doet voor het volk en dat wanhopig probeert de macht in handen te houden. Wanneer de extremisten een groepje Kroaten vermoorden komt de dood opeens heel dichtbij voor Christian en zijn broeders. Het wordt duidelijk dat hun leven in groot gevaar is. Ze moeten kiezen of ze in het klooster blijven met gevaar voor eigen leven, of dat ze terug gaan naar Frankrijk of hun toevlucht zoeken in een ander Afrikaans klooster. Weggaan betekent echter de lokale bevolking in de steek laten en misschien ook wel God. Vanaf hier wordt de film echt indrukwekkend, al is het wel een lange zit.

Amédée & Luc

Vanaf het punt dat de monniken rechtstreeks geconfronteerd worden met de dood gaan ze nadenken over hun missie, over God en over het lot van de gemeenschap mochten ze ervoor kiezen om te vertrekken. Is het in de 20e eeuw nog nobel om te sterven als martelaar? Is dat wat God zou willen met de monniken? Kunnen ze zich nog een leven buiten het klooster en zonder hun broeders voorstellen? Is dit het ware geloof of heeft God ze in de steek gelaten midden in Algerije? De antwoorden op deze vragen worden grotendeels gegeven in de liederen die de monniken zingen. De liederen zijn christelijk, maar hebben een sterke correlatie met de situatie op dat moment en de tekst sluit naadloos aan bij de gevoelens van de monniken. Hoe de monniken omgaan met de gebeurtenissen in en rondom het klooster is heel intrigerend en vormt het hoofdbestandsdeel van deze mooie film. 

Een indrukwekkende film over broederschap, liefde voor God, respect, extremisme en fantastisch geacteerde monniken. De enige eventuele nadelen zijn de trage scènes en het tempo van de film (hij duurt 2 uur) al vond ik dat geen enkel probleem.

Limitless

Genre: Drama /  Thriller
Met: Bradley Cooper (The Hangover), Abbie Cornish (Suckerpunch), Robert DeNiro
Waardering:  3.5/5

Verscheidene mensen hadden me deze film aangeraden, dus het werd hoog tijd om Limitless te gaan kijken. De film begint met een openingsscène die menig 3D-film doet verbleken op grafisch gebied, waarbij de camera met hoge snelheid over straten en door allerlei gebouwen vliegt. Hierna maken we kennis met Eddie Morra (Cooper). Eddie is een intelligent man, maar de afgelopen jaren heeft hij maar weinig weten te maken van zijn leven. Hij is schrijver, maar heeft al maanden last van een writer's block. Hij is eigenlijk nog helemaal niet begonnen aan zijn boek, terwijl het over een paar maanden af moet zijn. Hij heeft om onverklaarbare redenen namelijk wel een contract bij een uitgever en de deadline begint aardig dichtbij te komen. Eddie ziet er onverzorgd uit, met lang haar, oude kleren en een dag die vooral uit slapen, drank en fast-food bestaat. Zijn vriendin Lindy (Cornish) kan de passiviteit van haar wederhelft niet goed hebben en verlaat Eddie. Het leven van Eddie gaat dus niet over rozen.

Eddie komt Vernon tegen op straat. Het is de broer van z'n ex-vrouw. Vernon was ooit drugsdealer, maar verkoopt tegenwoordig medicijnen en die dag heeft Vernon een heel speciaal medicijn in de aanbieding: NZT. NZT stelt de mens in staat om i.p.v. 20% van de hersenen, de volledige 100% te kunnen gebruiken, waardoor Eddie een soort Eddie 2.0 wordt. Eddie is opeens hyperintelligent, kan zich praktisch alles wat hij ooit heeft waargenomen helder voor de geest halen en kan zich moeiteloos allerlei vaardigheden aanleren. Hij leert in een aantal dagen allerlei talen, piano spelen etc. Zolang de pilletjes werken tenminste... Eddies IQ heeft 4-cijferige waarden aangenomen, maar zijn acties beginnen ook minder plezierige mensen aan te trekken, die zich gaan afvragen wat het geheim is van Eddie. Naarmate Eddie meer pilletjes gaat gebruiken komt hij steeds meer in de problemen. Wanneer hij ze echter niet gebruikt is hij ook maar weinig waard en daar schuilt ook het probleem van Eddie.

De opbouw van de film vond ik tof. Eddie gaat van nietsnut naar succesvol ondernemer en zijn stijgende sociaal-economische status wordt door de regisseur mooi gefilmd. Wanneer Eddie de NZT gebruikt krijgen de scènes meer kleur en contrast en zijn ze scherper geschoten, waardoor ook de kijker het gevoel krijgt dat hij meer ziet. Zijn NZT-trips zijn visueel aantrekkelijk gemaakt, met Eddie 2.0 in de hoofdrol. Het thriller-gedeelte is prima, maar aan het einde blijven er nog best wat vragen over, onder andere een onopgeloste moordzaak. Desondanks is deze originele film na een half uur best spannend en naarmate Eddie afhankelijker wordt van de NZT blijft de spanning alleen maar stijgen. Het verhaal is niet altijd even geloofwaardig en sterk, maar als je kan geloven in de effecten van NZT, dan moet er ook prima naar de rest van de film te kijken zijn. Robert DeNiro heeft maar een kleine rol, net als Abbie Cornish. Beiden spelen niet onverdienstelijk, maar maken ook nooit indruk en laten slechts één kant van hun personage zien. Bradley Cooper speelt Eddie best vet en de transformatie van onsuccesvolle schrijver naar charismatische ondernemer is knap. 

Al met al een leuke film, met wat kleine oneffenheden die verder niet echt storend zijn.

The Lincoln Lawyer

Genre: Crime / Thriller
Met: Matthew McConaughey, Marisa Tomei, Ryan Philippe, William H. Macy
Waardering:  5/5

Mick Haller (McConaughey) is de `Lincoln Lawyer', vernoemd naar de auto waar hij in rijdt. Mick rijdt niet zelf, want hij heeft een chauffeur, Earl. Earl fungeert ook als DJ en weet allemaal coole deuntjes uit de radio te toveren. De mooie, zwarte Lincoln is niet alleen het vervoermiddel van Mick, maar ook zijn kantoor. Andere mensen weten dat ook en een motorbende weet hem zelfs ook tijdens het rijden te vinden, wat wel opmerkelijk is natuurlijk. Ik bedoel, wat is de kans... In de film bevindt Mick zich in de rechtszaal of in de Lincoln, op veel andere plekken is hij niet te vinden. Wanneer hij vertrouwelijke gesprekken in de Lincoln heeft moet Earl een koptelefoon opzetten, zodat de informatie vertrouwelijk blijft, maar daar houdt het qua professionele integriteit ook wel mee op. Doordat hij ethisch gezien op z'n minst de grenzen op zoekt (en er vaak overheen gaat) is hij ook een zeer gehaaide en succesvolle strafrechtadvocaat. Hij is superglad, charismatisch, humoristisch, een tikje arrogant en hij weet allerlei tuig uit de bak te houden. Maar dat heeft zo zijn keerzijdes. Eén van die keerzijdes is dat zijn vrouw Maggie (Tomei), die openbaar aanklager is, hem heeft verlaten. Mick en Maggie hebben in het verleden regelmatig tegenover elkaar gestaan en werk en privé gescheiden houden bleek lastig. Voor de verandering (in films dan) hebben Mick en Maggie nog wel prima contact, ook wel eens leuk om te zien.

De film begint met wat random rechtszaken, totdat Mick wordt benaderd door Louis Roulet. Louis wordt vertolkt door Ryan Philippe, die ik vooral herkende uit `Cruel Intentions'. Die film is oud en er zijn 2 of 3 verschrikkelijke sequels op gemaakt, maar het origineel is zeker het kijken waard. Het is ook de enige film waar Sarah Michelle Gellar (Buffy) een degelijke rol (de geflipte, manipulatieve halfzus) speelt, voor zover ik weet. Louis is een rijkeluiskindje die ervan wordt verdacht een prostituee te hebben mishandeld in haar eigen huis. Louis claimt onschuldig te zijn en zegt dat de prostituee slechts uit is op zijn geld. De rest van de film gaat over de spannende en intrigerende rechtszaak die volgt, waarin de emoties hoog zullen oplopen. 

Mick wordt verder bijgestaan door Frank Levin, fantastisch geacteerd door William H. Macy. Macy, een geweldige acteur (Fargo!), is het hulpje van Mick en helpt hem om info te verzamelen op niet altijd legale manieren. Hij is deels de reden dat Mick zo succesvol is. Naast het werk zitten ze regelmatig in de kroeg zichzelf te bezatten en mooie gesprekken te voeren, die vooral over het werk gaan. Ze maken elkaar met enige regelmaat belachelijk en de dialogen tussen de twee zijn tof. De film zit vol met kleine, toffe dingetjes, variërend van kleine venijnige opmerkingen tot details op de achtergrond die het verhaal verhelderen. Het verhaal dat ik erg kon waarderen overigens, met een goede mix van spanning en rechtszaal-scènes, waarbij in het laatste geval de genialiteit van Mick mooi naar voren komt.

De drie sterke acteurs, het goede verhaal en de talrijke details maken dit een hele fijne thriller. Zeker een aanrader.

Tamara Drewe

Genre: Drama / Komedie
Met: Gemma Arterton, Roger Allam, Bill Camp, Tamsin Greig
Waardering:  4/5

Gemma Arterton, bekend van onder andere `The Prince of Persia' en `The Disappearance of Alice Creed', speelt nu Tamara Drewe. Tamara is een succesvol journaliste, ze schrijft columns voor The Independent en ze rijdt rond in een hippe Mini Cooper. Haar roots liggen echter in het minder hippe Ewedown, een gehucht op het Engelse platteland dat me sterk deed denken aan afleveringen van `Midsomer Murders' en films van Woody Allen. In Ewedown is een `nosejob' het gesprek van de dag. Ewedown ligt op een heuvelig landschap en heeft waarschijnlijk meer koeien dan inwoners. In Ewedown gebeurt geen klap, iets dat mooi wordt weergegeven door twee vriendinnen van 15 die alleen maar kattenkwaad uithalen en de Glossy lezen om te bepalen wie ze zouden doen en wie niet. Maar niets is wat het lijkt, iedereen heeft zo zijn eigen geheimen en iedereen wil weg uit Ewedown.

In Ewedown staat een `writer's retreat', hetgeen een rustige boerderij is waar allerlei schrijvers tijdelijk verblijven om hun boeken te schrijven. De boerderij wordt geleid door Beth (Greig) en haar man Nicholas (Allam). Nicholas is een succesvol schrijver, met een reeks zeer populaire boeken. Zijn succes maakt hem arrogant, ongeïnteresseerd in de andere schrijvers en gewild bij de vrouwen. Nicholas gaat dan ook op regelmatige basis vreemd. Beth is veel te goed voor deze wereld en ook veel te goed voor Nicholas. Ze cijfert zichzelf compleet weg en haar aandacht gaat vooral uit naar de gasten met wie ze wél een band heeft en die zo oprecht probeert te helpen met hun boeken. In `Midsomer Murders' zou Beth een goede kandidaat zijn voor de moordenaar. Op de boerderij werkt ook boerenhunk Andy (Luke Evans) die wel een oogje heeft op Tamara, maar het bij gebrek aan beter doet met de barvrouw van de lokale kroeg. Je moet wat in Ewedown, moet ook de barvrouw gedacht hebben.

De film gaat niet over één verhaal, maar meer over alle gebeurtenissen in en rondom het gehucht. Het gaat over de invloed van vreemdelingen, de problemen van schrijvers, de zoektocht naar erkenning, het saaie leven op het Engelse platteland en de manieren die iedereen tevergeefs probeert te vinden om te ontsnappen aan de sleur in Ewedown. De film mag dan over een saai gehucht gaan, zelf is de film gelukkig erg vermakelijk. De film kent veel typische en ongemakkelijke en daardoor grappige scènes en de inwoners van Ewedown worden allemaal overtuigend gespeeld. Naar het einde toe wordt de film wat serieuzer en verliest het wat van z'n onschuld en humor. Dat is jammer, want het is het sterkste gedeelte van de film, maar ik heb me desondanks goed vermaakt met deze quasi-komische, dramatische film.

Drive Angry

Genre: Actie
Met: Nicolas Cage, Amber Heard, William Fichtner, Billy Burke
Waardering:  2/5

Een grindhouse-film, ontzettend over-the-top, met veel geweld, onfunctioneel naakt, shootouts en auto-achtervolgingen. Ik wist dat van tevoren, want ik had de trailer al gezien en die liet er geen twijfel over bestaan dat dit geen goede film zou worden. Dat hoeft ook niet zolang de film maar vermakelijk is, vind ik. Machete is daar een recent, uitstekend voorbeeld van. Je hebt een bepaalde verwachting bij die film gezien de acteur, de makers en het verhaal en mijn verwachtingen werden ruimschoots overtroffen. Een geniale film in al z'n schraalheid. Over-the-top, lompe, vette grindhouse tot in de puntjes uitgewerkt. `Drive Angry' laat hier en daar helaas flinke steken vallen, waardoor ik de film niet zou aanraden, tenzij je bijzonder fan bent van het genre.

Het verhaal draait om Milton (Cage), die met een oude muscle-car weet te ontsnappen uit de hel. Ze hebben daar blijkbaar auto's. Best mooie auto's ook. Hij wil zijn kleindochter redden, want die wordt over 2 dagen geofferd aan Satan door een satanistische sekte. Milton wordt in zijn queeste geholpen door een mooie, blonde serveerster die maar voor één doel gecast lijkt te zijn. Ze heet overigens Piper (Heard). Ik herkende haar uit `The Joneses'. Leuke film. Piper heeft er geen moeite mee om Milton te helpen met het uitroeien van een satanistische sekte, met gevaar voor eigen leven. Ze heeft immers niks te verliezen en claimt zelfs later in de film dat de gebeurtenissen haar leven weer zin geven. Ze is niet ouder dan 30, maar in films komt men al snel tot de conclusie dat men niets meer te verliezen heeft. De sekte, die wordt geleid door Jonah King (Burke), bestaat uit allemaal `Mad Max'-achtige figuren, waarvan sommigen naakt rondlopen, dansend om vuur en pentagrammen. Het is één grote ongeorganiseerde bende, maar ze dienen uitstekend als kanonnenvoer. Als laatste is er `The Accountant', een soort ijzeren Hein, die overtuigend en subtiel wordt gespeeld door Fichtner. Milton is immers ontsnapt en Satan heeft iemand achter hem aangestuurd om hem terug te brengen naar de hel.

Iedereen achtervolgt eigenlijk iedereen, met veel auto-achtervolgingen als resultaat. De actie is best bruut, want men kijkt niet op een ledemaatje meer of minder. Deze worden vaak met chirurgische precisie verwijderd door Milton's favoriete wapen; de shotgun. Vervolgens wordt het geheel afgesloten met een slechte one-liner. Cage speelt z'n rol prima en heeft geen problemen met wat overdreven cool zijn. Fichtner speelt echter vele malen beter en zet z'n rol uitstekend neer. Het verhaal is uiteraard te schraal voor woorden, maar daar kan je deze film niet op afrekenen. Alles aan de film is opzettelijk heel slecht gemaakt (grindhouse), maar ik vond het niet altijd even sterk gedaan. Daar kan je de film wél op afrekenen. Het idee achter deze films is dat ze zó slecht en bizar zijn dat ze daardoor weer vermakelijk worden (Machete), maar deze film is vaak alleen gewoon slecht, zonder echt leuk te worden. Natuurlijk, sommige scènes zijn best grappig, maar een groot gedeelte van de film is gewoon slecht. Er zit een scène in waarin Milton seks heeft met een serveerster terwijl hij ondertussen 8 gasten om zeep helpt met een revolver in z'n rechterhand en een fles Jack's in z'n linkerhand. Memorabel, ook wel vermakelijk, maar het geeft wel het niveau van de film aan.

Een film die expres schraal is, maar helaas niet erg vermakelijk. Ik heb me soms zitten ergeren aan hoe slecht de film is en dat is nu juist niet de bedoeling.

Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives

Genre: Drama

Waardering: 2/5

De titel suggereert een wat aparte film. Apart is de film zeker geworden, maar voor velen zal dat niet positief zijn. Ik kan wat vreemde films best wel waarderen, maar in dit geval maakt de film het me wel erg lastig. De film is een Thaise film en heeft de Gouden Palm van het filmfestival van Cannes gewonnen. Films die in voorgaande jaren met deze eer mochten strijken waren films als `Elephant' en `Dancer in the Dark' met Björk. Daarnaast hebben vele andere, voor mij onbekende, films de Gouden Palm gewonnen. Het type films dat deze prijs wint is duidelijk, de jury gaat in ieder geval zeker niet voor de kaskrakers. 

Deze film volgt Boonmee, die ziek is en bijna dood gaat. Hij heeft een nieraandoening lijkt het, want hij moet steeds gedialyseerd worden. Boonmee is al een heel aantal keer gereïn-carneerd en heeft er al een aantal levens opzitten. Hij is een os geweest, een vis en nog wel wat meer dieren. Het idee van reïncarnatie wordt overigens nergens aangehaald, maar dat moet je vrees ik gewoon uit de film en de titel halen. Zittend aan een tafel, samen met zijn schoonzus en schoonzoon, herinnert Boonmee zich zijn vorige levens, zoals de titel suggereert. Zijn geheugen is niet bepaald systematisch geordend, want de herinneringen lopen allemaal door elkaar. Ook is zijn geheugen wat traag, want we krijgen vooral ellenlange scènes voorgeschoteld. Ik kon er maar moeilijk naar kijken. Daarnaast is het allemaal echt te vaag voor woorden. Het is niet per se slecht, maar ik kan helemaal niks met dit soort films.

Boonmee zit aan een tafel, op z'n boerderij ergens in de bossen van Thailand. Het is avond en hij is aan het praten met z'n tafelgenoten tijdens het eten. Het gesprek krijgt een wat andere wending als langzaam zijn overleden vrouw verschijnt. Gewoon uit het niets. Eerst is ze nog wat doorzichtig, maar ze wordt steeds minder transparant en uiteindelijk zit ze ook gewoon aan tafel. Ik vind dat wel raar, moet ik zeggen. Het kan natuurlijk symbolisch bedoeld zijn, zoals die hele film symbolisch lijkt te zijn, maar ik snap de symboliek in dit geval niet zo. Boonmee en zijn overleden vrouw halen wat herinneringen op en ze eten hun eten op, samen met de anderen. Boonmee vraagt aan haar of het goed met haar gaat. Ze is dood, maar ondanks dat gaat het best okee, zegt ze. Er klinken voetstappen op de trap en er komt een aap met rode, lichtgevende ogen naar boven gelopen. De aap gaat aan tafel zitten en het blijkt de verloren zoon van Boonmee te zijn. Hij is tijdens en wandeltocht apen wezen fotograferen, vele jaren geleden, en is toen de bijzondere apen met de rode, lichtgevende ogen gevolgd en hij heeft met één van die apen gepaard. Het resultaat is dat hij zelf ook een aap is geworden met rode, lichtgevende ogen.

Hier wilde ik het graag bij laten.

Kill The Irishman

Genre: Crime / Thriller
Met: Ray Stevenson (Book of Eli), Val Kilmer, Christopher Walken
Waardering:  3.5/5

Een film over het waargebeurde verhaal van Danny Greene (Stevenson). Een Ierse crimineel en maffiosi die zich langzaam omhoog werkt in de onderwereld. Dat gaat meestal niet op diplomatieke wijze, maar met veel geweld en bommen. Zijn daden zetten hem in de schijnwerpers en naarmate hij meer vrienden om zich heen verzameld zijn er ook steeds meer mensen die hem willen vermoorden. Zowel aan de kant van de politie (Kilmer speelt een rechercheur, genaamd Joe. Hij is tevens de verteller van het verhaal.) als aan de kant van de maffia krijgt hij steeds meer vijanden. Danny Greene was in de jaren '70 in Cleveland een beruchte crimineel, voornamelijk omdat er veel pogingen zijn gedaan om hem te vermoorden. De film is ook wel bekend onder de titel `Bulletproof Gangster', al wordt hij vaker opgeblazen dan beschoten.

De film is een typische misdaad/gangsterfilm en doet me heel erg denken aan de `Mesrine' films. Vincent Kassel is steengoed in die films, de films zelf zijn dat ook trouwens. Stevenson zet Danny Greene sterk neer. Hij is niet zo charismatisch als de Franse Kassel, maar meer een stugge Ier, die geen angst kent en keihard is. Verder lopen er allerlei andere figuren rond die ook in allerlei andere gangsterfilms zitten (in Goodfellas bijv.). Er zitten ook een paar acteurs uit `The Sopranos' tussen. Christopher Walken heeft een vette rol als maffiosi. Z'n ijzige blik en rustige voorkomen doen het goed en als gangster is hij zeer overtuigend. Ook Vinnie Jones is van de partij, als één van de vrienden van Danny. Hij heeft niet bijzonder veel tekst en speelt z'n wat standaard gangsterrol.

Men rijdt rond in mooie klassieke wagens en de bommen worden tot ontploffing gebracht met een afstandsbediening met antenne en één rood knopje erop. Het ziet er beter uit dan met een GSM. De kleding, wapens, bommen en auto's dragen allemaal bij aan het typische oude maffiagevoel. Er worden in de film oude beeldfragmenten uit de jaren '70 gebruikt, iedereen rookt en de muziek is afkomstig van een stel doedelzakken. Ja, Cleveland in de jaren '70 is sfeervol, in ieder geval in deze film. 

De film bevat wel wat overbodige personages. Zo is Joe niet zo belangrijk voor het verhaal, maar het zal wel met de historische juistheid te maken hebben. Hetzelfde geldt voor wat maffiosi, er zijn er wel 15 van denk ik. Ook is het soms niet helemaal duidelijk wie er nu bij wie hoort, maar over het algemeen is de film goed te volgen. Al met al is het best een geslaagde gangsterfilm geworden. Niet zo goed als `Mesrine' of `American Gangster', maar wel het kijken waard dankzij een prima verhaal en een sterke cast die naar behoren acteert.

Tucker and Dale vs. Evil

Genre: Komedie / Horror
Met: Tyler Labine, Alan Tudyk, Katrina Bowden (30 Rock)
Waardering:  4.5/5

Het genre horror leent zich goed voor een komedie, zo blijkt ook uit deze film. Films als `Zombieland' en `Shawn of the Dead' behoren tot de grappigste films die ik ken. De bloederige scènes in combinatie met vaak droge opmerkingen en zwarte humor zijn een gouden combinatie. `Zombieland' en `Shawn of the Dead' gebruiken zombies om hun grappen mee uit te halen, deze film gebruikt een groepje studenten.

De studenten, een stuk of 8, gaan op vakantie in West Virginia. Vol goede moed, drank en drugs besluiten ze om te gaan kamperen in de uitgestrekte bossen. In die bossen staat ook het vakantiehuisje van Tucker (Tudyk) en Dale (Labine), twee lokale hillbillies. Tucker en Dale gaan hun huisje wat opknappen, bier drinken en een beetje vissen, terwijl de studenten elkaar spannende verhalen vertellen en een stukje gaan zwemmen in de rivier. Eén van de studenten, Allison (Bowden), valt van een rots en raakt bewusteloos. Tucker en Dale zien dat, redden haar en brengen haar naar het hutje. De rest van de studenten neemt aan dat Tucker en Dale moordenaars zijn, geholpen door de verhalen, en gaan op pad om Tucker en Dale uit te schakelen en Allison te redden. Ze worden geleid door Chad (Jesse Moss) die zich al snel van zijn slechtste kant laat zien. Door Chad's slechte invloed loopt de reddingsactie, die überhaupt overbodig is, volledig uit de hand, met een fantastische film als gevolg.

Tucker en Dale zijn twee hele schattige personages. Ze doen geen vlieg kwaad en willen gewoon een goeie tijd hebben. Tucker is wat dominant en vertelt Dale wat hij moet doen, hoe hij vrouwen moet versieren en dat hij wat meer voor zichzelf moet opkomen. Tucker vertelt Dale in de auto dat Dale een minderwaardigheidscomplex heeft, waarna Dale aandachtig zijn handen bestudeert en dit glashard ontkent. Dale is nogal onnozel, maar wanneer Dale iets hoort onthoudt hij het gewoon en kan hij alles reproduceren, zonder dat 'ie weet wat het betekent. Verder is Dale super aandoenlijk. Al vrij snel heb je sympathie voor de hoofdpersonen. Chad daarentegen is zo'n arrogant, klein opdondertje, met serieuze psychische problemen. Hij speelt het goed. Zijn ideeën over hillbillies en z'n agressieve neigingen maken de film soms spannend, maar lang duurt het nooit omdat de grappen elkaar snel opvolgen. De balans tussen verhaal, actie en grappen is goed en één van de redenen waarom deze film zo'n succes is.

 

Na een half uurtje wordt de film echt hilarisch. Tucker en Dale proberen in hun onnozelheid te begrijpen waarom de studenten Allison proberen te redden. Ze hebben op geen enkel moment in de film door dat ze er misschien wat verwilderd uit zien en worden aangezien voor criminelen. Ook kennen ze het concept vooroordelen niet. Tucker komt tot de conclusie dat de studenten wel een `suicide-pact' moeten zijn, waarop Dale antwoordt: "Oh my God, that makes so much sense!". Heel veel grappen werken en de chemie tussen Tucker en Dale is heel sterk. De dialogen zijn prima, vaak grappig en goed getimed. Allison loopt niet alleen mooi te wezen, maar heeft ook een leuk aandeel in het verhaal.

Een goede setting, sfeervolle hillbilly-muziek en hilarische scènes zorgen voor een hele grappige komedie. De aandoenlijke Tucker en Dale maken het geheel helemaal af.