Trippen met hippies en een buschauffeur

Paradise Trips

★★★★

Een nukkige buschauffeur rijdt een stel Vlaamse hippies naar een groot hippiefeest in Kroatië. De tegenstelling tussen de conservatieve chauffeur en zijn vracht is enorm, hetgeen een hoop conflicten veroorzaakt en een fijne film oplevert. 

Je ziet het al voor je: een gepensioneerde, besnorde oude knar die heilig gelooft in wetten en regels neemt een paar slokken van een hallucinerend goedje op een festival en heeft de tijd van zijn leven. Veel films zouden deze scène compleet om zeep helpen, The Hangover bijvoorbeeld. Maar niet Paradise Trips, die de realiteit beter aanvoelt en snapt dat wanneer iedereen zo'n goedje inneemt het schier onmogelijk is überhaupt een ongemakkelijke situatie te creëren.

Deze onvermijdelijke scène is dan ook niet cliché en wordt prachtig en stijlvol uitgewerkt middels Super Mario poppetjes. Eerder op de dag speelde Mario op een GameBoy Super Mario. De virtuele realiteit komt z'n trip binnen en levert geweldige shots op van de chauffeur die op paddenstoelen springt, munten verzamelt en compleet euforisch is.

Voordat dit feest plaatsvindt, toont Mario zich van een andere kant. Star, nors, chagrijnig. Hij botst constant met de jongelingen, die alle regels aan hun laars lappen en zich een week lang laten gaan in ware hippiefestivalstijl. LSD, drank, gewaden, alles delen, houtsnijwerk, hoepels, diaboloën, fakkelzwaaien, dat werk. Dan blijkt tot overmaat van ramp Mario's zoon Jimmy ook aanwezig te zijn. Ze hebben al jaren geen contact meer en kunnen elkaars bloed wel drinken. Maar ze kunnen geen kant op. Ze worden gedwongen de confrontatie aan te gaan, al dan niet in gang gezet door hun wederhelften Linda (Mario's vrouw) en de Nederlandse Miranda (Jimmy's vrouw).

Het mooi bedachte dubbelzinnige Paradise Trips is een familiedrama in een hippiesetting. De hoofdrol wordt geweldig vertolkt door Gene Bervoets, die ondanks Mario's vele tekortkomingen de kijker meevoert in zijn tocht. Hij is zowel een oude viespeuk als zorgzame grootvader, zowel onuitstaanbare bejaarde als trippende chauffeur. Daar lijnrecht tegenover staat Jimmy die niks moet hebben van kapitalisme, Coca Cola en commercie. Hij projecteert zijn frustratie over de maatschappij op zijn zoontje Sunny die mede daardoor totaal geen zin heeft in een week hippies zonder cola. 

Bij een goede (road)trip hoort goede muziek en ook dat zit wel snor. Prachtige Spaanse gitaarmuziek begeleidt de bus en haar inboedel naar het festival. Daar aangekomen is het stampen op viscerale beats, industriële techno, lekkere drugsmuziek dus. Het plaatje klopt helemaal. En dat geldt eigenlijk voor de gehele film. De Vlamingen kunnen weer een fijne film toevoegen aan hun kast met filmische pareltjes. 

Nee, dit komt niet meer goed

Every Thing Will Be Fine

★

Regisseur Wim Wenders begon met Duitse films in de jaren '70, kreeg internationaal erkenning door films als The American Friend en Texas, Paris en maakte de afgelopen vijftien jaar voornamelijk documentaires. Nu weer eens een film dus. Een draak, dames en heren, een draak.

Tomas (James Franco) is schrijver en heeft zich afgezonderd in een hutje op een enorme sneeuwvlakte. Het is de winterse equivalent van strandhuisjes aan zee. Mensen ijsvissen, rijden schijnbaar willekeurig wat rond op sneeuwscooters en vragen aan Tomas hoeveel bladzijden hij heeft geschreven. 'Twee,' is het antwoord. Tomas neemt zichtbaar geïrriteerd de telefoon op als zijn vriendin voor de zoveelste keer belt. Waar hij is weten we niet. Waarom hij inspiratie denkt op te doen in deze troosteloze omgeving evenmin.

Tomas maakt een ritje. De film ook. Tomas rijdt een kindje aan, het kindje overlijdt, Tomas wordt depressief, Tomas maakt het uit met zijn vriendin en een paar maanden later doet Tomas een zelfmoordpoging in een motel. Dit alles is in een minuut of drie verfilmd, waarna Tomas en zijn vriendin in het ziekenhuis een gesprek voeren over de toekomst. Na deze vreemde proloog begint de film en wordt er geschakeld tussen Tomas en Kate, de moeder van het overleden kindje.

Every Thing Will Be Fine kent subliem camerawerk met mooie trage shots. Het past perfect bij de troosteloze omgeving waarin dit drama zich voltrekt. De beelden zijn om te smullen, maar helaas geldt dat niet voor de rest van de film. Het meest opvallend zijn de zeer onnatuurlijke dialogen, waarin de acteurs hun tekst zonder enige emotie van een autocue lijken te lezen. De gesprekken zijn vervreemdend en lijken in de verste verte niet op hoe mensen normaal gesproken met elkaar om gaan. Of dit een stijlkeuze is of niet is de vraag, maar het pakt in ieder geval niet goed uit.

James Franco heeft soms zo z'n momenten in films, met name in komedies, maar hier is hij totaal verkeerd gecast als schrijver. Hij heeft meer de blik van een angstige huurmoordenaar of een junkie, maar op een schrijver lijkt hij in de verste verte niet. Kijk nou naar het plaatje hierboven. Deze twee mensen hebben een normaal gesprek! Alsof Charlotte Gainsbourg hem vertelt dat ze eigenlijk een man is en hij denkt: 'HMMMMM.' Nee, ze vertelt hem in deze scène over haar overleden zoon. Deze blik slaat he-le-maal nergens op, zou Gijp zeggen. Dit doet Franco dus constant, alsof-ie aan het einde van de film iedereen neer gaat maaien. Het is armoede. Een brok onvermogen.

Tja, en dan het verhaal. Behoorlijk matig hoor. Zo'n schuldvraag melodrama waar al zoveel betere varianten van bestaan. Denk aan Rabbit Hole met Nicole Kidman en Aaron Eckhart - een prachtige film. Op geen enkel moment heb je het idee dat het nog goed komt met deze film. En die gedachte blijkt correct.

Boksfilm zonder punch

Southpaw

★★

Bokser Billy Hope bokst in de openingsscènes voor het kampioenschap. Hij incasseert de ene klap na de andere, staat op zijn laatste benen, maar wint uiteindelijk het gevecht. Dan sterft Billy's vrouw na een dodelijk ongeval en moet Billy ook klappen buiten de ring incasseren. 

Na Maureen's dood gaat het bergafwaarts met Billy. Niet dat het ons op dit moment heel erg boeit, want de personages zijn net geïntroduceerd en het drama wordt middels een trechter door de strot geduwd. Nogal geforceerd, op z'n Amerikaans, met veel tragische muziek en verslagen poses. Vrij typisch voor regisseur Antoine Fuqua die zich al eerder aan Hollywoodclichés bezondigde in Olympus Has Fallen en Brooklyn's Finest.

Billy, die al z'n hele leven door vrouwlief en managers wordt geleefd, weet zich geen raad. Zelfs wanneer zijn dochter dreigt ondergebracht te worden bij de Jeugdzorg, lijkt Billy de ernst van de situatie nog altijd niet in te zien. Maar zoals dat gaat in films krabbelt Billy op. Samen met zijn nieuwe coach Tick (Forest Whitaker) brengt hij wat structuur aan in zijn leven, hetgeen nodig is om het vertrouwen van zijn dochter Laila terug te winnen. Billy's doel: het verslaan van zijn aartsrivaal Miguel Escobar (Miguel Gomez) die betrokken was bij Maureen's dood.

Southpaw, hetgeen de niet reguliere boksstand is (rechtervoet voor), probeert zoals meer boksfilms het familiedrama te integreren met de actie. Warrior slaagt hier bijvoorbeeld uitstekend in, maar Southpaw laat het op beide vlakken liggen. Het boksen is weinig overtuigend en het is totaal niet duidelijk waarom Billy op het allerlaatste moment de southpaw stand moet leren. Het familiedrama is nogal cliché, weinig genuanceerd en oninteressant, iets waar wel meer films van Antoine Fuqua last van hebben.

Wel erg sterk is Gyllenhaal, die op z'n best is wanneer hij dit soort getergde personages speelt. Denk aan Nightcrawler en Prisoners. Billy mist de finesse die veel van Gyllenhaals andere personages wel hebben, maar maakt dat goed met brute kracht. Tevens sterk is het matig articuleren en de beestachtige houding die doet denken aan Matthias Schoenaerts in Rundskop. Het personage staat als een huis en Gyllenhaal levert zijn zoveelste goede rol af in de afgelopen jaren.

Het is echter niet genoeg. De film komt veel te traag op gang en werkt vervolgens met een rotvaart naar het einde toe. Misplaatste raps van Eminem knallen door de speakers net nadat een dramatische scène zich heeft voltrokken. Het klopt allemaal gewoon net niet, en al die 'net nietjes' achter elkaar zorgen uiteindelijk voor een behoorlijk lege kijkervaring.

Negatief voorspellende waarde

Minority Report Pilot

Woodhaven Clinic, 2040. Veertien jaar voor Minority Report (de film) begint. We zien hoe de precognitives, die drie voorspellers in dat bassin, worden gecreëerd, uiteraard via een top secret wetenschappelijk programma. Het leidt tot PreCrime, het orgaan dat moorden voorspelde voordat ze plaatsvonden. Mensen als Tom Cruise rekenden vervolgens de moordenaar in, nog voordat hij of zij de moord had gepleegd. Tot onze Tom zelf als moordenaar werd voorspeld. Ja, dan blijkt het systeem toch niet onfeilbaar. Cruise ontmantelde uiteindelijk PreCrime, maar de precognitives bleven bestaan, zoals te zien is in de epiloog van de schitterende film van Steven Spielberg. FOX besloot over deze drie personen een serie te maken die zich afspeelt in Wahington DC in 2065, zo'n negen jaar na het einde van de film.

Het is een flinke, zo niet onmogelijke opgave. Een van Spielbergs beste films, vind ik dan, rebooten in serievorm. Is de serie ook in staat om de morele dilemma's uit de film te tackelen? Weten ze iemand te vinden die net als Tom Cruise zowel actieheld als gevoelig type kan zijn? Niet heel vaak zie je een menselijke actieheld die je mee weet te voeren in een futuristische wereld, maar in 2002 met Cruise wellicht op de toppen van z'n kunnen speelt hij het moeiteloos klaar.

Ja, dan is het een behoorlijke stap naar de serie, die zich focust op de precogs. Een van de precogs, de constant ongemakkelijkheid uitstralende Dash, krijgt nog altijd visioenen voordat een moord plaatsvindt. Hij probeert heldhaftig een moord te voorkomen, maar faalt. Zonder zijn precog broer Arthur en hun grote zus Agatha weet hij nooit precies waar hij moet zijn. Hij besluit vervolgens de politie te helpen bij het onderzoek en al snel zijn inspecteur Vega en Dash een apart duo misdaadbestrijders, zonder overigens enige vorm van chemie.  

Minority Report (de serie) kent veel leuke futuristische snufjes, zoals een kleine drone die selfies maakt. De meeste dingen zijn rechtstreeks uit de film overgenomen en de verwijzingen naar de film zijn legio. Zo is Wally the Caretaker nog altijd van de partij, evenals gepersonaliseerde reclame. Ook het eindeloos schuiven van virtuele panelen waar de film zo de blits mee maakte, is in de serie veelvuldig terug te vinden.

De serie heeft een goed concept en de immer interessante vraag of je mensen kunt veroordelen voor dingen die ze nog gaan doen (Hofstadgroep) blijf ik interessant vinden. Mits goed uitgewerkt. En graag ook gebracht door mensen die kunnen acteren. De uitwerking en acteerkunsten zijn echter magertjes. Met name Wilmer Valderrama (die speelde ooit Fez in That 70's Show) die Vega's collega Blake speelt kan echt totaal niet acteren.

Het script is zo slecht nog niet, maar de serie heeft vooral te lijden onder matig uitgewerkte personages, slecht acteerwerk en een goedkoop ogende productie. Af en toe bevat de pilot wel een prima grap: "When I was your age, we had this thing called Tinder. It's how I met your father." Of deze van precog Arthur aan het adres van detective Vega: "Don't worry, I have your number."

'It's better if you don't think of them as human,' zegt Cruise in de film. Dit advies wordt door de makers van de serie ter harte genomen, met alle gevolgen van dien. Er zijn geen precogs nodig om te voorspellen dat deze serie geen lang leven beschoren zal zijn. 

Pilletje droppen voor het brein

Limitless pilot

Wat zou er gebeuren als je niet 10% maar 100% van je brein gebruikt? In Lucy veranderde Scarlett Johansson al in een zwarte, blubberende massa en een paar jaar daarvoor was het Bradley Cooper in Limitless die spontaan veranderde in een alleskunnende actieheld. Tijd voor een serie, dachten de makers.

Die serie hebben ze voor het gemak ook maar Limitless genoemd en de eerste aflevering is beschikbaar. Je weet wel, zo ergens niet op TV. We ontmoeten Brian Finch die per toeval in aanraking komt met de pillen die we ook kunnen uit de film: NZT-48. Deze pillen laten je 100% van je brein gebruiken, waardoor Brian onder andere een personeelsbestand in twee uur weet te archiveren en aan zes FBI-agenten weet te ontsnappen.

Het plot: Brian komt per ongeluk in aanraking met de pillen via zijn vriend Eli, die binnen mum van tijd wordt vermoord. De FBI verdenkt Brian, die op zijn beurt probeert de moord op te lossen. Tot zover vrij standaard. Maar er is meer. De FBI heeft bijvoorbeeld ontdekt dat langdurig pilgebruik leidt tot allerlei nare misvormingen en zelfs de dood. Echter, Eddie (Bradley Cooper dus, die de hoofdrol vertolkte in de film) heeft een manier gevonden om de pillen te blijven gebruiken zonder bijwerkingen. Wat zijn drijfveer is blijft onduidelijk, maar al snel is Brian afhankelijk van Eddie, die sinds de film een imperium heeft opgebouwd.

De serie heeft potentie. Wellicht dat de snel verworven superkrachten van Brian gaan vervelen na een paar afleveringen, maar het plot en de ondersteunende cast (met als grootste verrassing Bradley Cooper) zullen genoeg zijn om de kijker te boeien. Goede kans dat ik de rest van het seizoen af kijk. Het eindoordeel komt later.

Hackende wereldverbeteraars

Mr. Robot Seizoen 1

★★★★★

Hackende morfineverslaafden, mysterieuze anarchisten, een evil conglomeraat en een hoop psychologische problematiek. Willen we nog meer? Nee. Wat gaan we kijken? Mr. Robot!

In Mr. Robot probeert een groep hackers genaamd fsociety de wereld schuldenvrij te maken door E Corp te hacken, het bedrijf dat alle schulden beheert. Deze anarchistische bende wordt geleid door Mr. Robot (Christian Slater), die al vrij snel protagonist Elliot Andersen (Rami Malek) rekruteert. Elliot werkt op dat moment bij Allsafe, een cyber security bedrijf dat dan weer E Corp als hun grootste cliënt heeft.

Elliot is een angstige morfineverslaafde met een verleden van psychologische malaise. Ook heden dage is hij er niet optimaal aan toe. Hij zet dan grote ogen op en een levenloze blik en dwaalt door de straten, de camera schommelend achter hem aan. Hij vertrouwt niemand en hackt zich een weg door de realiteit.

Elliot is een van die filmpersonages die alles en iedereen kan hacken en dat doet hij dan ook. Vervolgens gebruikt hij de digitaal verkregen informatie over het algemeen voor goede doeleinden, Hij redt zijn psychiater van haar foute vriendje door diens overspel via een hack openbaar te maken. Maar ook grotere doeleinden zijn hem niet vreemd. Zo smeedt hij met fsociety een plan om E Corp te hacken en alle kredietdata te vernietigen, zodat de wereld schuldenvrij zal zijn. Dit plan wordt over meerdere afleveringen uitgesmeerd en fungeert als rode draad van Mr. Robot.

Fsociety stuurt boodschappen á la V for Vendetta de ether in, bereidt de publieke massa voor op een ware revolutie en werkt achter de schermen (letterlijk en figuurlijk) aan de grootste hack in de geschiedenis van de mensheid. Binnen E Corp spelen echter andere belangen. Zo azen twee personen op de functie van CTO, waaronder antagonist Tyrell Wellick (Martin Wallström). Deze Deense psychopaat en diens bloedmooie, levensgevaarlijke en tevens zwangere vrouw vormen een dodelijk koppel wiens manipulatietactieken een lust voor het oog zijn. Zo succesvol als Francis en Claire zijn ze niet, maar ze zijn minstens zo vermakelijk.

De serie kent een hoog tempo en met name de spanning op psychologisch vlak is sterk aanwezig. De uitstekende cast, met als uitblinkers Rami Malek, Christian Slater en Martin Wallström, acteert geweldig en krijgt ruim de tijd de karakters te ontwikkelen. Mr. Robot houdt je makkelijk aan de buis gekluisterd en cliffhangers zijn er wel, maar zijn eigenlijk overbodig. De kleine teaser van seizoen twee in de laatste aflevering doet al meer moois vermoeden. Ik kan niet wachten tot volgend jaar.

Gele Pilvormige Koddigheid

Minions

★★★★

De minions zijn terug, ditmaal met hun eigen film. Een matige rip-off, of een waardige spin-off van een van de leukste animatiefilms van de afgelopen jaren?

De minions blijken langer te bestaan dan wij denken. Ze dienden al de T-rex, Neanderthalers en Napoleon voordat ze uiteindelijk bij Gru uitkwamen in Despicable Me. Dit alles wordt verteld door Geoffrey Rush, die de wat karige verhaallijn voor z'n rekening neemt.

Terwijl de minions in het jaar 1968 langzaam wegkwijnen in een grot na verbannen te zijn door Napoleon, besluiten Kevin, Bob en Stuart hun soort in stand te houden. Ze gaan op zoek naar een nieuwe slechterik waaraan ze zich kunnen onderwerpen. Via New York en wat andere locaties komen onze drie pilvormige helden uiteindelijk uit op de Villain-Con, een verzamelplaats voor bad guys. En bad girls. Scarlett Overkill (Sandra Bullock), eigenlijk het minst leuke personage van de film, huurt de minions in met als doel het stelen van de kroon van de koningin van Engeland.

Veel complexer wordt Minions niet, maar de kracht van de film zit 'em ook niet in het verhaal. Want op een of andere manier blijven die minions gewoon grappig, met hun mengelmoestaaltje dat laveert tussen Engels, Frans en Spaans. Je geeft ze wat attributen, zoals een hypnopet, een lavagun en een flexpak en je komt niet meer bij. Daarnaast tillen de meeste stemacteurs de film naar een hoger plan, met eigenlijk als enige uitzondering Sandra Bullock, die weinig originele zinnen heeft en ze zonder veel passie uitspreekt.

Tijdens vrolijke deuntjes van jaren '60 popsongs komen de minions van de ene om de andere grappige situatie terecht. Het is eigenlijk pure onnozelheid dat de klok slaat in combinatie met de eeuwige goede wil van Bob, Stuart en Kevin, die de lachers al snel op de hand hebben. Minions mist weliswaar de originaliteit en genialiteit van de Despicable Me films, maar mag er desondanks gewoon wezen.

Boyhood in het klein

Een Dag In 't Jaar

★★★★

Een Dag In 't Jaar is meer sfeer dan plot, meer beelden dan verhaal, en eigenlijk meer 't jaar in een dag dan andersom. Elke laatste zaterdag van de maand filmde Margot Schaap twee uur film, stopte en filmde een maand later vanaf exact hetzelfde tijdstip weer twee uur. Dat ging precies een jaar zo door. Het is Boyhood in het klein. 

Hoofdpersonen Micha, Yvonne en Seb hebben een ding gemeen: Twan. Of beter gezegd, hadden een ding gemeen, want Twan is dood. Micha is z'n zus, Yvonne z'n ex en Seb z'n beste vriend. Het drietal staat te dansen op een Oud en Nieuw-feest en er wordt afgeteld. Gelukkig Nieuwjaar!

Het volgende jaar is er niet een van geluk. De drie hoofdpersonen worstelen met het verlies van Twan, ook al worden deze dingen eigenlijk nauwelijks uitgesproken. We zijn meer getuige van het dwalen, het zoekende zijn, de tocht door Amsterdam, de korte fling tussen Yvonne en Sep en van een dag die zowel Oud en Nieuw, Koningsdag, Kerst als Halloween bevat.

Margot Schaap maakt met Een Dag In 't Jaar een sfeerverslag van rouw en verlies, maar ook van troost en vriendschap. De kinderlijke voice-over, ingesproken door Schaap zelf, blijkt bijzonder effectief en vertelt het publiek over jeugdherinneringen van het drietal, waardoor je ondanks veel dialoog toch de karakters leert kennen. Ook horen we vaak wat de personages denken, terwijl ze elkaar alleen maar aankijken. In combinatie met de dromerige manier van filmen levert dit originele beelden op.

Deze film is het afstudeerproject van Margot Schaap voor de filmacademie. Met een minibudget en een goed idee toont Schaap al originaliteit en kunde. Bovendien helpen haar vrienden behoorlijk mee, want Michael Bloos, Anne Gehring en Vera Ketelaars spelen de alledaagse eind-twintigers steengoed. Veel script en scenario is expres achterwege gelaten, 'onderzoekend filmmaken' was de insteek, maar toch zien we veel herkenbare situaties en vertederende momenten. We gaan ongetwijfeld nog veel van Margot Schaap horen.

Frans absurdisme in een droomwereld

Realité

★★★★

Dat de man achter een van mijn favoriete 90's songs ook regisseur was, wist ik niet. Nu ik het wel weet, verbaast het me niks. Absurdisme was volop aanwezig in de clip van Flat Beat van Mr. Oizo (echte naam Quentin Dupieux) en in zijn film Realité is het niet anders.

Aanvankelijk lijkt er nog niet zoveel aan de hand, wanneer het meisje genaamd Realité net iets te rustig toekijkt hoe haar vader een everzwijn schiet, in de kofferbak gooit en naar huis rijdt. Totdat bij het schoonmaken van het everzwijn er een paarse videoband in z'n buik blijkt te zitten die alleen Realité opmerkt. Haar vader en moeder hebben het gemist en doen het voorval af als slaaptekort.

Een presentator krijgt imaginair eczeem tijdens een opname van een show die de naam 'budgetproductie' niet waardig is. Een filmmaker pitcht een horroridee aan een producent waarin tv's de mensheid vernietigen en mag het idee filmen op voorwaarde dat hij het perfecte gekerm vindt binnen 48 uur. Een schooldirecteur rijdt rond in een Jeep in vrouwenkleren en smijt woest een bos bloemen op de grond voor de deur van een vreemdeling. En schijnbaar niks heeft met elkaar te maken.

Totdat de filmmaker ook betrokken blijkt bij de showopnames. Totdat de schooldirecteur de schooldirecteur van Realité blijkt te zijn. Totdat de filmproducent kijkt naar een film over diezelfde Realité, die ironisch genoeg alleen maar slaapt. Langzaam vervagen de grenzen van de realiteit, dromen mensen elkaars dromen en loopt alles in elkaar over.

Realité vraagt net als de filmproducent één ding: dat je niet teveel waarde hecht aan een logisch verhaal. Doe je dat wel, dan wordt het niks. De film, half in het Engels. half in het Frans gesproken, wordt met de minuut bizarder. Absurde situaties volgen elkaar in rap tempo op zonder dat je de interesse verliest. Op de achtergrond klinkt constant hetzelfde psychedelische orgeltje dat Dupieux zelf heeft gecomponeerd.

Dupieux laat de kijker volledig in het ongewisse over wat er nu wel en niet echt is, terwijl hij op ingenieuze wijze verschillende verhalen vertelt. Ondanks een compleet gebrek aan logica en chronologie weet Dupieux de spanning toch op te bouwen en dat is knap. Ook al tast je als kijker volledig in het duister, Realité blijft grappig en is het kijken waard.

Tektonische ravage in vermakelijke popcornfilm

San Andreas

★★★★

Een tektonische plaat verschuift en creëert de grootste aardbeving ooit. Midden in San Francisco, wel te verstaan. Het gevolg: een heerlijke, vermakelijke popcornfilm.

San Andreas zet niet bepaald in op realisme. Dwayne Johnson speelt Ray, een piloot van een reddingshelikopter en dat komt goed uit, want wanneer miljoenen mensen dreigen te verzuipen of te worden bedolven onder puin kan je zo iemand wel gebruiken. Maar wat doet Ray? Hij pakt een helikopter, vliegt over complete rampgebieden heen en besluit zijn vrouw en dochter te redden, zo'n 200 km verderop. Een medaille zal Ray niet ontvangen, z'n gezin wellicht wel.

De film zit vol met dit soort eigenaardigheden. Na een heldhaftige reddingspoging in de openingsscène vliegt Ray z'n beschadigde helikopter naar 'maintenance.' Ja gek hè, dat-ie het halverwege begeeft? Maar een kniesoor die daarop let wanneer werkelijk compleet San Francisco, Los Angeles, de Hoover Dam en de Golden Gate Bridge worden gesloopt.

De ravage is behoorlijk fraai vormgegeven en goed geregisseerd. Olietankers boren zich middels tsunami's de stad in, gebouwen vallen als dominostenen en overal breekt brand uit en beginnen mensen te plunderen. Standaard situaties, dat wel, maar niet eerder zagen we destructie op deze schaal in volle glorie, met oog voor detail en met strakke cameravoering. De ondergang van San Francisco ziet er werkelijk adembenemend uit.

Naast busladingen actie is de cast ook solide. Dwayne Johnson's (Ray), Carla Gucino (Emma) en Alexandra Daddario (Blake) vormen een hecht gezinnetje met een gedeeld pijnlijk verleden. De personages zijn zo goed als mogelijk uitgewerkt, voor zo goed als dat gaat in rampenfilms, en ze worden allemaal rauw en overtuigend neergezet. 

Terwijl Ray met name in de lucht hangt, verkeert zijn dochter Blake middenin het epicentrum van de destructie, samen met Ben en Ollie, twee Britse broers waarvan er eentje solliciteert bij Blake's stiefvader Daniel Riddick. Ray, het type niet-lullen-maar-doen, baant, vliegt en zwemt zich een weg door de overblijfselen van de stad. Heel soms redt hij een figurant, maar de hereniging van het gezin is duidelijk de rode draad in deze film.

San Andreas weet de spanning goed op te bouwen. Elke naschok doet de adrenaline wat stijgen en tijd voor rust is er nauwelijks. Alleen die ene wetenschapper die in elke rampenfilm zit en allang weet wat er staat te gebeuren (dit keer Paul Giamatti) last soms een pauze in, maar daarna is het over naar de orde van de dag. En daar is helemaal niks mis mee.