Bastille Day

★★★

Wanneer een bom ontploft in Parijs keert de witte bevolking zich langzaam tegen de moslimgemeenschap. Aan een roekoloze CIA agent en zakkenroller de taak deze gewelddadige situatie te ontmantelen.

Bastille Day begint lekker. Een groep terroristen haalt Zoë (Charlotte Le Bon) over om een bom te plaatsen in het kantoor van het Front National, dat nare clubje van de familie Le Pen. Zoë zet de actie uiteindelijk niet door en Michael (Richard Madden - Robb Stark uit Game of Thrones) steelt vervolgens haar tas met daarin de bom. Even nadat hij de tas heeft doorzocht en de telefoon gejat, dumpt hij de tas, waarna deze op een plein in Parijs ontploft.

De CIA en de Franse veiligheidsdiensten zien Michael als de terrorist. Speciaal agent Sean Briar (Idris Elba) gaat op zoek naar Michael, waarna hun paden meerdere malen zullen kruisen. Ze vormen een ongewoon, maar niet onverwacht duo zoals we dat zo vaak hebben gezien in dit soort films. Het verhaal dat volgt heeft potentie, maar komt desondanks niet lekker uit de verf.

Deze komische actiefilm weet sporadisch te boeien op het gebied van actie en soms zijn grappen daadwerkelijk grappig, maar overtuigend is het allerminst. Wel lekker is Idris Elba als roekeloze agent. Hij is heerlijk lomp, zowel in gedrag als vechtstijl, en z'n komische timing is goed. Chemie met Madden ontbreekt echter. Erg hoog zet Bastille Day niet in, waardoor deze film prima geschikt is als popcornfilm. Even lekker na werk de Pathé in. Doe ik graag. Maar een aanrader zou ik het niet noemen.

Der Staat Gegen Fritz Bauer

★★★★

Een staaltje Duitse degelijkheid over een typisch Duits onderwerp, namelijk de verwerking van de schuldvraag in het tijdperk na de Tweede Wereldoorlog.

In deze mooie film volgen we procureur generaal Dr. Fritz Bauer die als persoonlijke missie heeft om oorlogsmisdadigers te vervolgen. Furieus is hij als er een door z'n vingers glipt. Hij bevindt zich echter in een lastig parket, want de nazi's uit de oorlog bekleden allerlei hoge posities sinds de beëindiging van WO II, hetgeen het opsporen van SS'ers die oorlogsmisdaden hebben begaan aanzienlijk bemoeilijkt.

Bauer krijgt hulp van een van zijn aanklagers Karl Angermann. Samen vormen ze een sterk, gedegen team die achter Adolf Eichmann aan gaat. Eichmann, verantwoordelijk voor het deporteren van de Joden, woont in de jaren '50 in Argentinië en aan Bauer de taak om hem voor het hof te slepen, zonder Eichmanns Nazivriendjes op de hoogte te stellen. Een hele opgave, zo blijkt.

Der Staat Gegen Fritz Bauer is een goede film, zij het wat statisch. De cast is ijzersterk, het verhaal zit goed in elkaar, maar wat mist is een tikkie flair. Verrassingen blijven uit en geschiedgetrouw zien we de gebeurtenissen voorbij stiefelen. Prima hoor, en uitstekend om dit in 3 VWO voor de klas Geschiedenis te vertonen, maar in de cinema wil je soms toch wel wat meer.

Captain America: Civil War

★★★★★

Het was weer feest vanochtend. Dagje vrij genomen na Koningsdag en een lading filmpjes gepland, waaronder dus deze. Captain America komt voor in deze film, zeker, maar het had net zo goed de derde film van The Avengers kunnen zijn.

De sterrencast in deze film begint nu toch wel absurde vormen aan te nemen. Ook het aantal superhelden dat erin voorkomt is zelfs niet meer op twee handen te tellen. Wat wél constant blijft is de - over het algemeen genomen - hoge kwaliteit van de films. Elk jaar rollen er een paar van dit soort films uit de Marvel fabriek en zelden stellen ze teleur.

Ook Captain America: Civil War is weer een heerlijke film waarin bad guy Zemo (een fijne rol van Daniël Bruhl) de Avengers tegen elkaar probeert op te zetten. Steve Rogers staat lijnrecht tegenover Tony Stark wanneer de Verenigde Naties willen dat de Avengers worden beteugeld middels een verdrag. De bijkomende schade, niet in de laatste plaats van onschuldige bijstanders, in de laatste jaren is namelijk te gortig geworden. Dit concept is op zich niet nieuw in Superheldenland, maar het is wel goed uitgewerkt.

De meest recente telg in de Captain America reeks typeert zich door de menselijke relaties die nog steeds overtuigen, gecombineerd met geweldige actie. De gevechten zijn overzichtelijk en elke held heeft zijn of haar eigen stijl. Romanov is even sierlijk als vrouwelijk, Vision berekend, Wanda emotioneel maar ongeëvenaard in krachten en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Ook nieuwe helden doen hun intrede en hebben nauwelijks moeite om zich bij de rest te voegen. Zo ontstaat wederom een vermakelijk ensemble.

Het is ongekend met welk gemak Marvel dit soort films blijft produceren. De start was soms wat matig, met de eerste films van Thor en ook Captain America, maar het bleek slechts een fundament te zijn voor ensemblefilms die het goed doen in de box office, maar die hun geld ook meer dan waard zijn. Omdat iedereen ondertussen wel weet wie wie is, ligt de nadruk op verhaal, achtergronden, de relaties onderling en niet in de laatste plaats actie. Het blijkt wederom een gouden combinatie en eentje die je zeker in de bios wilt zien.

Demolition

★★★

Jake Gyllenhaal kan eigenlijk alles spelen, maar blinkt vooral uit in het soort personage dat een tikkie socially awkward is. Denk Donnie Darko, Nightcrawlers, dat werk. In Demolition doet hij dit nog eens dunnetjes over. 

Davis (Jake Gyllenhaal) doet de voice-over van zijn eigen film en kondigt aan bij een effectenmakelaar te werken - een klein bedrijf dat enorme bedragen verhandelt. Davis komt weinig gepassioneerd over, zowel qua werk als privé. "you never pay attention", zegt z'n vrouw constant. Wanneer ze overlijdt, valt hem pas op hoe mooi de wereld eigenlijk is. Of was.

Demolition heeft een enigszins vreemde opzet en dat zit hem met name in de protagonist. Davis vertoont wat autistische trekjes en schrijft op de dag dat zijn vrouw sterft een brief naar een snoepautomaatbedrijf, omdat z'n M&M's er niet uitkomen nadat hij geld in de automaat van het ziekenhuis werpt. De rouwverwerking is nog helemaal niet gestart wanneer hij de enige klantenservicemedewerker ontmoet van het snoepautomaatbedrijf: Karen (Naomi Watts). De twee bouwen een bijzondere relatie op, terwijl Davis alles letterlijk en figuurlijk begint te slopen in z'n leven.

Als je je niet stoort aan de logica in de film en het vreemde karakter van Davis, heeft de film wel zo z'n charme. De film probeert het publiek te vertellen dat je eerst iets moet slopen voordat je opnieuw kunt beginnen - een boodschap die niet aankomt. Wel kent de film een subtiel tragikomisch karakter met interessante personages. Ook Karen's zoontje die halverwege de film ten tonele verschijnt, is een goede toevoeging op de sterke cast.

Watts en Gyllenhaal vormen een mooi stel. Samen slepen ze zich door een moeilijke periode heen, zonder te vervallen in liefdesclichés. Demolition zou gebaat zijn met wat meer structuur zodat de personages beter voor de dag komen. Nu blijft het steken op een aardige film, waar veel meer in had gezeten.

Monsieur Chocolat

★★★★

Knuffelbeer Omar Sy, die na Intouchables ook echt even onaantastbaar leek, heeft een nieuwe film. Hij speelt een clown, maar hangt niet alleen de lolbroek uit.

Het is eind negentiende eeuw wanneer de uitgerangeerde clown George Footit (James Thierrée) zichzelf niet meer weet te vernieuwen. Het publiek lacht niet meer om hem, zijn toegevoegde waarde voor circus Delvaux is nul. Footit stelt de enige zwarte circusartiest - kannibaal Kananga (Omar Sy) - voor om samen een clownsduo te beginnen. Circusdirecteur Delvaux twijfelt, maar geeft Footit en Chocolat (zoals Kananga nu heet) een kans. Het duo zou historie schrijven en tot aan Parijs de Franse bourgeoisie doen schateren.

Ik moest denken aan de zwarte Pietendiscussie na het zien van deze film. Voor dat we daar een paar jaar geleden mee begonnen had ik er geen seconde over nagedacht. Het kan inderdaad best kwetsend zijn voor zwarte mensen en de Pieten zijn natuurlijk wel degelijk de slaafjes van de blanke Sint. Ook de stereotypering van domme, exotische zwarte kan ik me als kind wel herinneren. Die Pieten raakten constant alles kwijt, waren zo dom als het achtereind van een varken en Sint gaf dan meestal raad waar ze moesten beginnen met zoeken. Vond ik toen wel grappig.

Zo ook in Monsieur Chocolat. Het clownsduo is een enorm succes, maar kijk je verder dan vallen de overeenkomsten op. Begin twintigste eeuw, toen Footit en Chocolat bekend werden, was een zwarte man op zich al een attractie. Laat staan dat 'ie Frans sprak natuurlijk. De act van de twee was echter gebaseerd op een zelfde idee als die van Sint en Piet, namelijk het feit dat de blanke superieur is. Footit gaf bijvoorbeeld elke voorstelling Chocolat een trap onder z'n kont en stond uiteindelijk triomfantelijk over de gevallen neger, een voet op diens lichaam. Grappig natuurlijk, maar tegelijkertijd ook denigrerend en racistisch.

Chocolat zelf heeft dat - net als ik - in eerste instantie niet door. Ook tijdens het kijken naar de film zie je eerst een paar voorstellingen met dezelfde verhoudingen inclusief schop onder de kont en dat is allemaal best grappig. Pas later attendeert een andere zwarte man Chocolat op het feit dat de mensen alleen lachen omdat Footit hem onderdrukt, zoals ze in die tijd gewend zijn. Wat volgt is een mooie strijd van Chocolat met in eerste instantie zichzelf, en daarna met de buitenwereld. Zijn ze klaar voor een show waarin de neger wint van de blanke?

Monsieur Chocolat is vooral door deze strijd te tonen een mooie film geworden. Omar Sy bewijst wederom meer te kunnen dan alleen iedereen aan het lachen maken met zijn aanstekelijke humor. En dat in één film. Wat mij betreft is de film ook relevant, kijk maar naar de discussie rondom de Oscars, de invulling van zwarte rollen in het witte Hollywood, zwarte onderdanige Pieten en het stempel dat veel blanken, waarschijnlijk ongewild, nog altijd drukken op de maatschappij. Je daarvan bewust zijn en niet onnodig vasthouden aan traditie lijkt me een begin. Deze film brengt de problematiek mooi aan de man.

The Jungle Book

★★★★★

The Jungle Book werd meer dan een eeuw geleden geschreven, maar heeft aan kracht nog niet verloren. Dat bewijst Disney met de gelijknamige geweldige film.

Mowgli (met karakteristiek rood broekje) wordt opgevoed door wolven, leert de Wet van de Jungle en groeit op onder de bescherming van Bagheera (Ben Kingsley) de zwarte panter. Tijdens een periode van grote droogte bestaat een verdrag van tolerantie: alle dieren mogen drinken bij een haast drooggevallen meer zonder te hoeven vrezen voor hun leven. 

De verbitterde Bengaalse tijger Shere Kahn (Tijger Koning in het Hindi, maar ook: militair leider) kan de man-cub Mowgli - een vreemdeling in de jungle - niet verdragen en dreigt hem te vermoorden zodra het weer gaat regenen en het verdrag afgelopen is. Mowgli moet vluchten en wordt daarbij geholpen door Bagheera en Balou de beer (Bill Murray). Ook andere figuren uit het boek, zoals Kaa (Scarlett Johansson) en Louis passeren kort de revue in overigens stuk voor stuk sterke scènes. Christopher Walken die zijn stem verleent aan een gigantische Orang Oetan is een mooie gewaarwording.

The Jungle Book heeft alles van een moderne animatie, behalve dat gedwongen grappige karakter. De film heeft een duister, sinister randje en uitstekende voice-acting die dat gevoel versterkt. De boodschap die schuil gaat achter de film zal de kijker niet ontgaan, omdat Disney sterk inzet op verhaal en niet op karakters die rare fratsen uithalen. Daarbij wordt goed gebruik gemaakt van 3D, waardoor de Indische jungle echt tot leven komt. 

The Jungle Book is een van de beste animatiefilms van de afgelopen tijd en een absolute verademing tussen alle Kung Fu Panda's en Zootropolis films. Niks mis mee hoor, maar je weet van tevoren precies wat je krijgt te zien en er gaan er dertien in een dozijn. The Jungle Book weet te verrassen, op grafisch vlak en qua plot, heeft een boodschap, een goede dosis spanning en houdt je aan het scherm gekluisterd. Dit is een hele fijne film.

The Huntsman: Winter's War

★★

Snow White and the Huntsman was een onverwachts succes. Na de affaire tussen Sneeuwwitje (Kristen Stewart) en haar regisseur Rupert Sanders, moest het sprookjesfiguur het strijdtoneel verlaten. Die relatie kende overigens ook geen happy ending. 

Met de aftocht van Sneeuwwitje is het vervolg The Huntsman: Winter's War er niet beter op geworden. We zien nogmaals de opkomst en ondergang van Ravenna (Charlize Theron), die dit keer wordt bijgestaan door Freya (Emily Blunt). Freya heeft een legertje kindsoldaten en magische ijskrachten, maar blijft in een ijzige kou hangen en warmt ook qua personage maar niet op.

Freya en Ravenna bedreigen het hele land middels de overbekende spiegel aan de wand. In 3D vlucht vindt de strijd plaats tussen The Huntsman (Chris Hemsworth), een paar dwergen en Sara (Jessica Chastain) enerzijds en Ravenna en Freya anderzijds. Echt interessant is die strijd overigens niet.

The Huntsman kent degelijke actie, aardige 3D, maar stoort op verhalend vlak. Personages komen niet uit de verf en met name Emily Blunt is ongeschikt als ijskoningin. Deze film had niet gemaakt hoeven worden.

A Bigger Splash

★★★★

A Bigger Splash geeft je dat heerlijk, zomerse gevoel en weet ontzettend knap een typische lome, zomerse vakantie te verfilmen. Niet alleen is de film bijzonder sexy, ook valt op hoe prachtig de beelden zijn.

Marianne (Tilda Swinton) en Paul (Matthias Schoenaerts) genieten van een vakantie nadat rockster Marianne een keeloperatie heeft ondergaan. Sensuele shots van blote lichamen, reflecterende zonnestralen in het zwembad en een okerkleurig palet doen verlangen naar de zomer. Het prachtige Italiaanse eiland Pantelleria vormt het decor voor een schouwspel over lust, jaloezie en liefde.

De vakantie van het stel wordt bruut verstoord door de komst van Harry (Ralph Fiennes) en zijn dochter Pen (Dakota Johnson). Harry is de ex van Marianne, produceerde ooit platen voor The Stones en weet sinds een jaar dat hij een dochter heeft: Pen. Fiennes is enorm in z´n sas met deze rol en speelt een heerlijk irritante Bourgondiër die als missie heeft Marianne te heroveren.

Fiennes is niet de enige die subliem is. Ook Tilda Swinton steelt de show met haar mysterieuze allure in weer eens een op en top vrouwelijke rol, na de afgelopen jaren toch ook veel depri karakters te hebben gespeeld. Ze is beeldschoon, modieus, zit vol passie en heeft ondanks weinig tekst enorm veel zeggingskracht. Schoenaerts kent wel betere rollen - dat zachtaardige dat hij hier tentoonstelt is niet zijn kracht. Dakota Johnson is getypecast als een klein, geil ding en dat is ze ook.

Vanaf moment één waan je je op een exotische locatie met cocktails en stranden. Daar zorgen de zonovergoten shots wel voor. Helaas wordt de film uiteindelijk wat langdradig en stopt deze niet op zijn hoogtepunt. 

Les Innocentes

★★★★

Polen, 1945. In een klooster zitten zwangere nonnen - het resultaat van een verkrachting door Russische soldaten. De nonnen houden krampachtig vast aan hun geloof, terwijl een Franse arts hulp probeert te bieden. Een mooie strijd tussen twee werelden.

Les Innocentes geeft een mooi beeld van het geloof, zelfs wanneer het hevig op de proef wordt gesteld. De nonnen in het klooster zijn verkracht, meerdere malen zelfs, en een aantal zijn er zwanger. Toch proberen ze zich aan hun kuisheidsbelofte te houden, zelfs na dit verschrikkelijke voorval.

Een non is de strenge Moeder Overste ongehoorzaam en heeft geen rotsvast vertrouwen in de voorzienigheid van God. Ze zoekt hulp op deze Aarde bij Mathilde, een arts in opleiding die werkt bij het Franse Rode Kruis. De beelden van een non die door een ondergesneeuwd bos loopt, beklijven en zijn prachtig gefilmd. De oorlog mag dan voorbij zijn, de gewonden zijn er nog altijd. Mathilde is begaan met het lot van de nonnen en doet haar uiterste best de zwangeren te helpen, maar de nonnen willen niet aangeraakt worden of hun lichaam tonen, wegens angst voor het vagevuur.

Langzaam groeien de buitenstaander en de nonnen naar elkaar toe. Ook dan blijkt dat niet iedere non een heilig boontje is en worden er soms wat geheimen ontsloten. Tussendoor zien we prachtige stukken samenzang, gebed, Franse gewonden en de strijd waarin Mathilde verwikkeld is. De film doet denken aan Des Hommes et Des Dieux, ook een Franse film over een klooster, maar dan met monniken. In beide films proberen de bewoners van een klooster hun geloof te verenigen met de buitenwereld, zonder zich volledig af te sluiten. In beide films leidt dit tot narigheid. Des Hommes Et Des Dieux is de betere film, zeker, maar Les Innocentes kent genoeg indrukwekkende momenten.

Where to Invade Next

★★★

Ja, wat is het volgende land dat Amerika zal binnenvallen? Michael Moore gebruikt het landjepik dat Amerikanen ook niet vreemd is om een nieuwe documentaire te maken. Niet gaat hij op zoek naar het nieuwe Afghanistan of Irak, maar pakt hij het constructiever aan: Moore valt landen binnen om hun goede ideeën te stelen, om zo Amerika een beter land te maken. Overigens niet zonder even de analogie met Irak en olie te vermelden.

Voor de gemiddelde Amerikaan is deze documentaire wellicht een openbaring. Dat je in Portugal niet wordt opgepakt voor drugsgebruik, dat onderwijs in Noorwegen gratis is, dat Italianen 8 weken per jaar betaald vakantie krijgen. Maar in Nederland weten veel mensen dat wel, toch in ieder geval de mensen die wel eens een documentaire kijken. Als Nederlander is het kijken van deze documentaire dan ook verre van choquerend.

Wil niet zeggen dat er niks aan is. Moore neemt voor de verandering eens een constructieve houding aan, terwijl hij de vinger op de zere plek legt. Verfrissend, al wordt de man ook een dagje ouder, natuurlijk. En wijsheid komt met de jaren, ook voor documentairemakers. Niet alleen maar tegen fundamenten trappen dus, maar ook daadwerkelijk iets proberen op te bouwen.

Where To Invade Next is een zeer luchtige docu over de tekortkomingen van Amerika en hoe deze te bestrijden. Moore zelf geeft toe een enorme optimist te zijn geworden en dat zorgt ervoor dat de documentaire ook een stuk vrolijker is. Er valt genoeg te lachen, je zal er daadwerkelijk wel wat van opsteken, maar je tegelijkertijd realiseren dat we het in Nederland allemaal prima geregeld hebben. En dat inzicht is ook best wat waard.