Love and other drugs

Genre: Romkom, Drama
Met: Jake Gyllenhaal, Anne Hathaway
Waardering:  3.5/5

Ik geef bij deze toe vrijwillig een film te hebben gekeken die mensen zouden kunnen definiëren als een romkom. Als voornaamste reden zou ik melancholie opgeven. Zou ik nog een andere reden moeten opgeven dan zou het Anne Hathaway zijn. De derde reden? Anne Hathaway op BluRay. 

De nog niet eerder vermelde Anne Hathaway is bezig aan een flinke opmars in de filmindustrie. Begonnen in `The Princess Diaries' en krap tien jaar later gecast voor Batman 3: The Dark Knight Rises, waarin ze Catwoman zal spelen. Niet slecht. In deze film speelt ze overigens Maggie, een meisje van 26 met Parkinson.

Haar tegenspeler is Jake Gyllenhaal die ook de laatste tijd een heel aantal degelijke films heeft afgeleverd (Prince of Persia, Brothers). Jake speelt Jamie, een artsenbezoeker (iemand die probeert medicijnen aan artsen te slijten) die niet al te succesvol is. Jamie is wél heel goed in het versieren van vrouwen, een gave waar hij zorg- en veelvuldig gebruik van maakt, tijdens zowel zijn werk (secretaresses batsen om zo de artsen te bereiken) als daarbuiten (Maggie). Pas op het moment dat Jamie's farmaceutisch bedrijf (Pfizer, voor de kenners) Viagra ontwikkelt kan Jamie zijn gave met zijn werk combineren en lijken er gouden tijden aan te breken.

Maggie heeft echter een heel ander leven en heeft dagelijks te kampen met de problemen van Parkinson. Haar tremors en andere klachten zorgen ervoor dat Maggie veel medicijnen moet slikken en al best wel beperkt is op jongere leeftijd. Dit is tevens ook het sterke punt van de film, omdat de film niet schroomt om Maggie's problemen in beeld te brengen en daardoor de `feelgood' vibe van de film wat verlaagt. De film bevat dan ook niet alle standaard clichés die in romkoms worden gebruikt (niet alle, wel een paar), maar brengt heel aardig de relatie in beeld tussen Jamie, de succesvolle Viagra-verkoper, en Maggie, de Parkinson-patiënt. Een interessant concept en vooral goed gespeeld door Anne Hathaway.

De broer van Jamie, een rijke nerd die het gemaakt heeft op de beurs, maar er geen sociaal leven aan heeft overgehouden, komt al snel bij Jamie wonen en zorgt voor wat meer vermaak. Ook de verschillende artsen die Jamie bezoekt en zijn collega-artsenbezoekers zijn best grappig.

De mix tussen oprecht drama, komedie en romantiek maakt dat de film wel uit stijgt boven het gros van middelmatige romkoms. Het blijft wel een beetje een vrouwenfilm, maar de film is best te kijken, mede door het verhaal en het acteren van Anne Hathaway.

Unstoppable

Genre: Actie-drama
Met: Denzel Washington, Chris Pine
Waardering:  3/5

Frank (Washington) en Will (Pine) werken allebei bij een spoorwegmaat-schappij. Ze rijden treintjes van A naar B, pikken wat goederen op, je weet wel hoe dat gaat.

Er is dan ook geen vuiltje aan de lucht totdat een andere werknemer van het bedrijf, genaamd Dewey, het voor elkaar krijgt om uit een rijdende locomotief te springen om een wissel om te zetten, daarin faalt en vervolgens te dik en traag is (massa, traagheid...) om weer op tijd op de locomotief te springen. Het gevolg is dat de locomotief plus een flink aantal wagons begonnen zijn aan een reis zonder machinist. Omwille van redenen gaat deze trein op volle snelheid af op het stadje Stanton, met uiteraard aan boord de gebruikelijke explosieve en giftige materialen die in de gemiddelde trein van tegenwoordig niet kunnen ontbreken. De snelheid van de trein lijkt me vrij onrealistisch, maar een trein stoppen die 40 km/h gaat is ook niet echt een reden om een film te maken... Als de trein niet gestopt wordt door onze helden zullen in Stanton vele slachtoffers van een explosieve treinramp vallen. Dat kan natuurlijk niet, dus zullen Frank en Will er alles aan doen om de op hol geslagen trein te stoppen.
 

Hoe onrealistisch het verhaal ook mag klinken, en ik geef toe dat het vrij onrealistisch klinkt, de film is zeker niet onaardig. Er zit nog aardig wat diepgang in de karakters, de spanning is behoorlijk en de film heeft net zo'n vaart als de losgeslagen trein. Na zo'n 1,5 uur ben je er door heen, maar heb je je ook wel vermaakt, mits je een beetje van actiefilms houdt natuurlijk. Schieten op `bad guys ' is leuk, schieten op een trein ook wel, maar minder effectief, zelfs in deze film. De actie wordt dan ook niet bepaald door `bad guys', maar door een explosieve trein en dat is ook wel eens leuk. Weer eens wat anders. De dialogen tussen onze twee helden zijn schaars, maar best vermakelijk en ook de rest van de cast presteert naar behoren.

Ben je in voor een beetje een hersenloze actiefilm die weliswaar wat onrealistisch is, maar verder echt heel aardig, dan is dit zeker geen slechte keuze.

Casino Jack

Genre: waargebeurd drama
Met: Kevin Spacey, Barry Pepper
Waardering:  3/5

Kevin Spacey en Barry Pepper

Jack Abramoff (Spacey) is de ultieme `lobbyist' in Washington. Hij heeft het helemaal gemaakt en een groot gedeelte van de Amerikaanse politiek is direct of indirect betrokken bij Jack. Als succesvol onderhandelaar en netwerker werkt Jack zich op tot de hoogste regionen van Washington, maar zijn obsessie voor geld en macht wordt hem soms ook teveel.

De film draait voornamelijk om de Amerikaanse politiek en dan met name over de kleine of grotere radertjes in het gehele politieke bestel. Eén van die radertjes is Jack, maar er zijn velen zoals hem. Wanneer je niet echt geïnteresseerd bent in de Amerikaanse politiek, dan kan deze film je ook echt weinig boeien en dat is de film zelf ook wel een beetje aan te rekenen. De film is namelijk nogal specifiek, nogal glad en niet heel goed uitgewerkt. De nadruk ligt op Jack, hoe glad en welbespraakt hij wel niet is, maar voor de rest stelt het allemaal niet zoveel voor. Spacey speelt de rol, zoals gewoonlijk, prima en heeft geen enkele moeite met het neerzetten van een arrogante narcistische netwerker die bijna over lijken gaat. Ook Barry Pepper, die Michael Stanton speelt, Jack's rechterhand, speelt het allemaal prima. Pepper speelt zo mogelijk nog beter dan Spacey, al moet gezegd worden dat dit soort rollen ook goed bij hem passen, als je alleen al kijkt naar zijn hoofd. De smile die Pepper in staat is op te zetten is echt goud waard en is gladheid ten top.

Helaas is ook Jon Lovitz gecast, een persoon die je standaard associeert met B- of C-films (typ hem maar eens in op imdb en ik weet zeker dat je je wel een slechte film kan herinneren met hem erin). Op zich een kwaliteit, want ik kan me niet zozeer een slechte film bedenken met Kevin Spacey, maar het hebben van deze acteur in je film doet bijna standaard afbreuk aan je film. Dat is hier ook zo en de film wordt er zeker niet beter op door dit figuur.

Echt slecht is de film niet, maar goed is ook anders. Er zitten gewoon teveel minpunten aan om deze film echt te waarderen. Daardoor is het gewoon een vrij standaard film geworden, geschikt voor een specifiek publiek, met twee goede acteurs, maar waar verder weinig bijzonders over te vertellen valt.

127 hours

Genre: Drama, waargebeurd.
Met: James Franco (Spider-Man)
Van: Danny Boyle (Slumdog Millionaire, The Beach, Trainspotting) 
Waardering:  4/5

Aron Ralston (Franco) is part-time avonturier en spendeert zijn vrije uurtjes in de wilde natuur. Hij gaat mountainbiken, zwemmen en bergbeklimmen en kent het gebied op zijn duimpje. Hij helpt 2 verdwaalde vrouwen en gaat daarna weer op huis aan, maar hij glijdt uit, valt in een berg-richel en krijgt een rotsblok op zijn arm. Hij probeert op allerlei manieren zijn arm los te krijgen, maar het mag niet baten. Vijf dagen zit hij in die richel en kijkt hij terug op zijn leven, neemt hij wat dingen op met zijn camera en probeert hij los te komen, tot hij uiteindelijk een heftig besluit moet nemen; hij is genoodzaakt zijn eigen arm te amputeren. Het is waargebeurd, nog niet zo lang geleden (2003), en toen heftig nieuws.

Hij mietert al vrij snel in die richel en de rest van de film speelt zich ook daar af. Het blijft boeiend door de herinneringen van Aron en de manier waarop dat geregisseerd is. Aron begint zich, heel menselijk, af te vragen waarom nou dit hem overkomt, maar langzaamaan lijkt hij de situatie te accepteren. De regisseur vervalt hierbij niet in (typisch Amerikaanse) clichés, maar houdt het verhaal en de film vrij nuchter en eerlijk. Het kijkplezier wordt bevorderd door James Franco, die heel charismatisch, aandoenlijk en integer speelt. Met veel passie en inleving laat Franco je meedenken met Aron tot op het allerlaatste moment, waarbij hij nog maar één mogelijkheid ziet om in leven te blijven. Zo gaat hij op een gegeven moment een vrij sarcastisch interview doen met zichzelf voor de camera waarbij hij zowel bijdehante interviewer als zichzelf speelt in hetzelfde shot, echt prachtig.

De film deed me nogal denken aan 'Into The Wild'. Het heeft ook de mooie beelden van omringende natuur, een beetje een Einzelgänger als hoofdpersoon wiens gedachten mooi worden vertolkt door beeld, geluid en monoloog. De film is zeker het kijken waard, de performance van Franco alleen al is de moeite. Wederom een aanrader!

The Town

Genre: Crime-Thriller
Met: Ben Affleck, Jeremy Renner (Hurt Locker), Rebecca Hall (Vicky Christina Barcelona)
Van: Ben Affleck
Waardering:  4/5

Ben Affleck schreef en regisseerde deze film van 2,5 uur. Hij heeft lang geleden ook Good Will Hunting geschreven samen met Matt Damon, al geloofde toen niemand dat. Good Will Hunting had namelijk een vrij briljant verhaal en men geloofde niet dat Ben en Matt dat allemaal zelf hadden verzonnen. Nu heeft The Town ook een heel aardig verhaal en is het een goede en spannende film geworden, dus wie weet krijgt Ben wat meer respect in de toekomst dan in het verleden.

Doug MacRay (Affleck) leidt een groepje bankovervallers. Ze zijn erg professioneel, zoals blijkt uit de 1e overval en hebben alles goed geregeld, totdat ze genoodzaakt zijn de bankmanager Claire (Hall) te gijzelen. Ze laten haar snel weer vrij, maar komen erachter dat ze bij hun om de hoek woont. James Coughlin (Renner), één van de overvallers, krijgt argwaan en wil weten wat ze zich allemaal kan herinneren van de overval. Doug gaat dat uitzoeken, maar krijgt gevoelens voor Claire. Dat is nog niet alles, want vanwege alle bankovervallen worden ze gezocht door de FBI die allerlei middelen inzet om ze te pakken te krijgen.

Het verhaal is gewoon goed, niet zo standaard als de meeste van dit soort films en met een heel aantal leuke plotwendingen. Het blijft spannend, gaat ergens naar toe en van het kat-en-muis spel tussen FBI en overvallers met daartussen Claire wordt optimaal gebruik gemaakt. Affleck speelt zelf ook de  hoofdrol en doet dat goed. Jeremy Renner is echt een die-hard crimineel en heeft nogal moeite met zichzelf te beheersen, een leuk contrast als je zijn rol vergelijkt met die in The Hurt Locker. Ook een mooi contrast is dat tussen Doug en James. De twee hebben een hele geschiedenis samen, maar hun persoonlijkheden verschillen nogal. Zo is Doug wel een bankovervaller, maar doet verder in principe niet gewelddadig en probeert de overvallen zonder doden of gewonden te laten verlopen. Al vrij snel wordt duidelijk dat James daar heel anders over denkt, want hij is in staat tot ongeveer alles om zijn hachje maar te redden. De spanningen lopen steeds verder op en dit is slechts één van de kleine aspecten aan de film die gewoon goed in elkaar zitten.

Een pakkende sfeer, sterk plot en goede acteurs zorgen ervoor dat deze film zeker de moeite waard is. Ben Affleck kan echt wel iets en dat bewijst hij (wederom) in deze film. Een aanradertje.

The Social Network

Genre: Drama
Met: Jesse Eisenberg (Zombieland!), Justin Timberlake
Waardering:  3.5/5

Over Facebook en met Justin Timberlake. Ik was niet heel enthousiast en had een beetje verwacht dat de goede verhalen mede door de populariteit van Facebook kwamen. Ik heb hem toch maar gekeken, een maandje later dan de meesten waarschijnlijk, dus hierbij een klein stukje over de film.

De film begint met een vrij geniale scène waar je ziet dat Mark Zuckerberg (Eisenberg) gedumpt wordt door z'n vriendin maar dat niet eens echt door heeft omdat 'ie een ontzettende nerd is. Vervolgens gaat hij bloggen, krijgt hij een idee en ontwikkelt hij Facebook. Ondertussen speelt zich nog een rechtszaak af die steeds door het verhaal van het ontstaan van Facebook wordt verteld. Aan het einde komt dat dan allemaal mooi bij elkaar.

Eisenberg acteerde erg fijn in de vette zombie-komedie Zombieland, naast Woody Harrelson. Hier speelt hij een nerd, maar dan niet zo'n zielige. Hij lijkt vanaf moment één al te weten dat hij iets gaat presteren en gedraagt zich ook zo, nogal neerbuigend, cynisch en gevoelloos. Leuk om naar te kijken. Zijn business-partner Eduardo (gespeeld door Andrew Garfield die de nieuwe Spiderman is... Garfield... muhaha) wordt degelijk neergezet.  Justin Timberlake heeft weinig moeite met het spelen van een arrogante ondernemer met een grote bek, al had ik dat ook niet anders verwacht.

Al met al een erg toffe film, vooral gedragen door goede acteurs en een interessant verhaal. Ik heb zelf geen Facebook, maar dat maakt voor de film eigenlijk niks uit. Ik heb me er prima mee vermaakt.

Goo-reu-meul beo-eo-nan dal-cheo-reom (Blades of Blood)

Genre: Drama-Actie
Waardering: 3.5/5

Ik kan me moeilijk indenken dat 'Goo-reu-meul beo-eo-nan dal-cheo-reom' vertaald wordt met Blades of Blood, maar ik kan er niet achter komen wat het nu wel precies is. Google Translator Koreaans werkt niet echt goed. In Korea had men hoge verwachtingen van deze film voordat hij uitkwam. Deze verwachtingen werden waar gemaakt, met als gevolg dat de film onze kant op kwam en we nu mogen genieten van een Koreaans drama.

Deze films zijn niet voor iedereen weggelegd. Ze spreken ten eerste allemaal Koreaans en daar is dus echt niks van te maken. De personages in deze film nemen besluiten die we hier een beetje raar vinden. Denk bijvoorbeeld aan de laatste veldslag in The Last Samurai, waarbij ze ten strijde trekken, maar bij voorbaat al weten dat ze eraan gaan. Hier zou men gewoon vluchten ofzo. Veelgebruikte thema's zijn eer, discipline, respect en vechtkunst. Ik vind dat wel tof, anderen misschien minder.

Dan het verhaal. Lee Mong-Hak (boven in het plaatje) is de leider van de rebellen (genaamd de Alliantie). Korea staat op het punt aangevallen te worden door Japan in de 6e eeuw na Chr., maar de keizer/koning van Korea durft geen beslissingen te nemen. Mong-Hak is van plan een staatsgreep te plegen met zijn rebellenleger, om zo de Koreanen ervan te overtuigen dat ze zich moeten verdedigen tegen de Japanners. Het doel heiligt de middelen, zo ook voor Mong-Hak. Hij is een gewetenloze moordenaar van iedereen die hem in de weg zit, maar hij heeft wel een goed doel voor ogen.

De figuur links, Gyeon-Ja, in het plaatje zit hem in de weg. Mong-Hak moordt zijn familie uit en doorboort hem met een samuraizwaard en hij is uit op wraak. Hij wordt hierbij geholpen door de (in Korea legendarische) blinde zwaardvechter Hwang. Hwang heeft samen met Mong-Hak de Alliantie opgericht, maar ziet nu in dat Mong-Hak veel te ver is gegaan. Hwang is overigens erg geestig en geeft de film een komisch tintje. Hwang en Gyeon-Ja gaan samen op pad om Mong-Hak tegen te houden.

De film weet een mooie balans te vinden tussen drama, komedie en actie. De gevechten zijn van hoog niveau, maar voeren niet de boventoon. De focus ligt meer op het verhaal, dat soms met horten en stoten verteld wordt. Het is soms lastig te volgen, maar naarmate de film vordert wordt alles steeds begrijpelijker. De daverende ontknoping is goed gevonden en laat je nog even naar het scherm staren. Helaas komt er na de ontknoping nog een hele kleine scène die er wat mij betreft wel uit had gemogen. Ik snap ook niet helemaal waarom deze scène er nog in zat.

Al met al een toffe film en een mooi drama. Hou je wel van Oosterse films, dan is dit een aanrader.

Skyline

Genre: Sci-Fi-rampenfilm
Met: Eric Balfour (Hell Ride), Donald Faison (Scrubs), Scottie Thompson (NCIS)
Waardering:  1/5

Aliens vallen de aarde aan dmv blauwe lichten uit grote ruimteschepen. Iedereen die in die lichten kijkt wordt gehypnotiseerd en dan na een paar seconden naar die schepen getransporteerd, om vervolgens voor nare doeleinden gebruikt te worden. Wat er verder gebeurt als je in het licht kijkt zie je op het plaatje. Tot zover eigenlijk het verhaal. Het verhaal is dun, zo dun heb ik het zelden gezien in films. Nu is het wel het genre dat het allemaal niet heel erg boeit, maar het helpt natuurlijk ook nooit.

Dan naar de acteurs. Die zijn niet erg goed. Als je al iemand uit Scrubs cast... Balfour kende ik uit Hell Ride van Tarantino, zijn tegenspeelster heeft een heel aantal afleveringen in NCIS gespeeld als Tony's liefje en dochter van "La Grenouille". Vette serie trouwens, maar ik dwaal af. Ze spelen vrij belabberd en elke keer als er weer eentje de pijp uit gaat (want zo gaat dat met rampenfilms, de film start altijd met een mannetje of 6,7, waarvan er dan meestal 1 á 2 overblijven, om soms alsnog in het laatste shot de pijp uit te gaan) dan interesseerde me dat eigenlijk erg weinig. Je voelt niet bepaald een band met de personages in de film. De personages hebben ook zo weinig diepgang dat het ook wel lastig is om zoiets te vertolken, maarja, je moet er wel naar kijken hè. Overigens, ik vind het wel leuk om af en toe echt een slechte film te zien, dan blijf je je beter bewust van de echte topfilms, maar ook van alle middelmatige zooi.

Ook het plot is zo absurd dat ik hard heb moeten lachen aan het einde. Het probleem met dit soort films is dat de aliens vaak zo krachtig worden neergezet dat het ongeloofwaardig wordt (of nóg ongeloofwaardiger) wanneer de film goed afloopt. Neem War of the Worlds, vette film, mooie special effects en degelijke acteurs en verhaal, maar uiteindelijk gaan de aliens dood omdat ze niet tegen bacteriën kunnen...Laat dan die gasten de mensheid maar afmaken...

Punt is, de aarde is gedoemd en er moet wel een hele goede reden bedacht worden om het lot nog te keren. Deze makers hebben geen moeite gestoken in het bedenken van dat soort redenen, maar nog een soort van laatste scéne bedacht die echt heel erg raar is. Er zou zelfs plek zijn voor een deel 2, nou, laten we het niet hopen.

De makers bezitten een special effects studio, genaamd HydraulX. Deze studio heeft o.a. special effects gedaan voor 300 (m.a.w. de hele film gemaakt.) en is een gerenommeerde studio. Van de 11 miljoen die men te besteden had voor deze film zijn 10,5 miljoen naar de special effects gegaan en die zien er toch wel vet uit hoor. Het maakt veel goed en de aliens zijn gewoon tof gemaakt, net als de ruimteschepen en de nare dingen die de aliens doen met mensen. De film wordt er iets beter van, maar dit is en blijft wel één van de slechtste films die ik sinds tijden gezien heb. White Material en Winter's Bone zijn voor mij van die tergende drama's , maar voor anderen niet. Op Skyline zit echter niemand te wachten.

Wil je dus eens een echt slechte, maar bij tijd en wijlen wel vermakelijke, film zien, kijk dan lekker naar deze. Voor de betere Sci-Fi-Rampenfilm moet je denk ik toch bij Cloverfield zijn, dat is nog altijd een toppertje.

Rabbit Hole

Genre: Drama
Met: Nicole Kidman, Aaron Eckhart (Two-Face/Harvey Dent in The Dark Knight)
Waardering:  4/5

Becca (Kidman) en Howie (Eckhart) zijn een gelukkig getrouwd stel, totdat hun enige zoontje wordt doodgereden door een auto. Becca wil niet te lang stil staan bij de gebeurtenis en wil eigenlijk vooral vooruit, terwijl Howie vooral maar zoveel mogelijk herinneringen van hun zoontje wil bewaren en koesteren. Becca en Howie doen er alles aan om er samen uit te komen, maar het gaat maar erg moeizaam. De film gaat eigenlijk over alle problematiek na het ongeluk en de impact die het voorval heeft op het stel.

Nicole Kidman (43 alweer, maar ziet er al 13 jaar hetzelfde uit. George Clooney gaat naar dezelfde beautysalon denk ik...) speelt de koele Becca, een zelfstandige vrouw die heel goed weet wat ze wil en die wat kil overkomt. Ze is wat snobby, wat verwend (maar ze heeft ook al genoeg geld verdient om niet meer te hoeven werken lijkt het) en kijkt wat neer op haar omgeving. De relatie met haar zus en moeder is ook niet alles, want haar zus kan in Becca's ogen niet veel goed doen, zeker niet als het gaat om mannen wat best wel grappige situaties oplevert. Haar moeder is overtuigd Christen, ze is er ook van overtuigd dat de dood van Becca's zoontje heeft plaats gevonden omdat 'God nog een engeltje nodig had'. Je snapt misschien dat zoiets niet helemaal goed valt bij Becca.

Howie aan de andere kant gooit het over een heel andere boeg. Hij gaat naar praatgroepen en probeert meer de weg te zoeken van acceptatie. Aaron Eckhart is overtuigend als rouwende vader die maar moeilijk over de dood van zijn zoontje heen kan komen. Ik vond hem na Heath Ledger in The Dark Knight misschien wel het beste spelen, ook de transformatie die hij in die film laat zien is knap. Ondanks dat ik soms even verwacht dat hij een muntje op gaat gooien speelt Eckhart dit allemaal prima en geloofwaardig.

Nu krijg je misschien de indruk dat de hele film één grote ellende is en een tranentrekker van jewelste, maar dat is niet helemaal waar. Het is geen komedie, maar de makers zijn er wel in geslaagd het zo te brengen dat je ook niet depressief de bioscoop uit loopt. Dat is knap, want veel films slaan hier de plank mis en maken er een traag en treurig drama van (Lovely Bones, Extraordinary Measures en dat soort crap), terwijl het juist de kunst is om het drama duidelijk te maken zonder dat je 90 minuten naar rouwende mensen  (of Brendan Fraser in een drama...) aan het kijken bent. Af en toe tovert de film ook nog een glimlach op je gezicht en sommige stukjes zijn ronduit hilarisch. Andere gedeelten zijn juist weer heel ingetogen en triest. Het wisselt elkaar mooi af en dat maakt deze film zo goed. Iedereen weet dat het niet goed afloopt, aangezien dat ongeluk al gebeurt is voordat de film uberhaupt begint, maar je bent wel benieuwd naar het stel en hoe het nu verder gaat.

Mooi drama, mooi geacteerd en niet zo moralistisch en cheesy als veel andere films met dezelfde thematiek. Wel een aanradertje hoor.

Fair Game

Genre: Thriller
Met: Sean Penn & Naomi Watts
Waardering:  4/5

De film draait momenteel in de Lux, waar ik hem ook gezien heb. Mocht je nou binnenkort daar weer eens heen gaan (of naar een andere bioscoop) dan is dit wel een aanrader. Er is echter wel één voorwaarde en dat is dat je een beetje geïnteresseerd moet zijn in de oorlog in Irak. Mensen die kicken op samenzweringen wanneer het gaat om 9/11 of de redenen om Irak binnen te vallen komen bij deze film wel aan hun trekken. Vermijd de trailer als het even kan, daarin wordt namelijk veel te veel weggegeven.

Valerie Plame (Watts) is geheim agente bij de CIA. Ze leidt een aantal operaties in het buitenland en doet daar hetgene wat spionnen blijkbaar zoal doen. Haar man, Joe Wilson (Penn), is ambassadeur en heeft naast wat landelijke bekendheid (hij heeft ooit een zootje Amerikanen gered in de Golfoorlog) ook wel kaas gegeten van de buitenlandse politiek. Tegenwoordig is hij niet zo druk meer met het ambassadeur zijn, maar is hij meer bezig met de kinderen en geeft hij af en toe een lezing, hij geniet tenslotte wat landelijke bekendheid en als je dan niet meer werkt ga je lezingen geven (Clinton, Gore, Balkenende).

Na 9/11 verandert er iets voor zowel Joe, als Valerie, als de CIA. De film speelt zich af tussen 9/11 en de invasie in Irak. Amerika is erg bang dat Saddam Hoessein massavernietigingswapens (WMD: Weapons of Mass Destruction) bezit of kan gaan maken. Zowel Joe als Valerie worden beide gevraagd door de CIA om inlichtingen te winnen over een mogelijk atoomprogramma van Irak, over de materialen die ze daarvoor nodig hebben, over transport van de materialen en allemaal dat soort niet bijzonder interessante spionnendingen. De CIA moet immers gaan bepalen of Irak een atoomprogramma heeft of niet. Tot dusver, meer wil ik er eigenlijk niet over verklappen, qua verhaal. Vind je dit soort dingen vet, dan moet je hem zeker zien.

Sean Penn en Naomi Watts spelen erg goed. Het hele zooitje is uiteraard gebaseerd op waargebeurde verhalen en ondanks dat iedereen weet dat Amerika Irak aanvalt en er geen WMD zijn, mag dit de pret niet drukken. Het waargebeurde verhaal komt in dit geval van Valerie zelf. Valerie bestaat echt (links op het plaatje) en haar boek dient als basis voor deze film. Voor de rest wordt de werkelijkheid mooi vermengd met fictie, waardoor een erg goeie en spannende film ontstaat. 

Let in het begin goed op en probeer alle CIA poppetjes te onthouden, dat zijn er namelijk nogal wat. Let ook goed op tijdens de aftiteling, daar zie je een persconferentie die letterlijk wordt nagespeeld in de film, erg tof. Verder is de film doorspekt met echte beelden, een paar mooie lezingen van Sean Penn en een spannend verhaal. Reden genoeg dus om deze te zien.