The Fighter

Genre: Drama
Met: Mark Wahlberg, Christian Bale
Waardering:  5/5

Meestal wacht ik even met het schrijven van de/het blog. Niet dat ik dit allemaal zo serieus neem, ik heb tenslotte 4 volgers, (ik waardeer jullie zeer hoor, gaat heen en vermenigvuldigt u zou ik zeggen) maar ik ben van mening dat even wachten een blog-bericht ten goede komt. Soms vraag ik nog eens aan anderen wat ze ervan vonden, neem dat dan in overweging en probeer vervolgens iets te schrijven waardoor je hopelijk een idee krijgt wat voor film het is en of je een persoon bent die de desbetreffende film kan waarderen of niet. Er een nachtje over slapen, zeg maar.

Ondanks het feit dat het nu een mooi moment is om een nachtje te gaan slapen, kon ik het toch niet laten om er nog even een blogje uit te persen. Een blogje over `The Fighter', genomineerd voor een Oscar voor beste film, met in de hoofdrollen Mark Wahlberg en Christian Bale. Over de acteurs later meer, eerst even iets over het verhaal.

Dicky (Bale) en Micky (Wahlberg) zijn allebei bokser en broers van elkaar. Dicky heeft vroeger wat succes gehad als bokser en geniet locale bekendheid in het dorpje Lowell. Micky bokst ook, heeft talent en wil het met behulp van Dicky gaan maken als professionele bokser. Dat is soms wat ingewikkeld, omdat Dicky het niet allemaal even serieus lijkt te nemen. Hun moeder Alice (Melissa Leo, speelt super) is de manager van beide zoons. Ze probeert allerlei gevechten te regelen voor Micky, maar het loopt een beetje in de soep wegens allerlei omstandigheden, maar ook wegens eigen onkunde. Al vrij snel wordt duidelijk dat Micky wel eens beter af zou kunnen zijn zonder zijn moeder en broer. Het gezin bestaat verder uit nog een vader en 6-7 zussen, die zich ook nog eens met de carrière van Micky bemoeien. De rest van het dorp heeft eigenlijk ook een mening, net als Charlene (Amy Adams), de vriendin van Micky. Door al deze verschillende personages wordt de film heel interessant, zonder dat je het overzicht kwijt raakt.

Iets dat meteen opvalt is de cast. Ik denk dat als je een Oscar zou hebben voor hele cast, dan zou deze film hem zeker krijgen. Een cast in een film als `Inception' is nog relatief makkelijk. Niemand kent een persoon als Cobb, die ideeën plant in het brein van mensen, of Eames, die in iemands onderbewustzijn een persoon imiteert. Ik vond de cast in `Inception' vet, maar in `The Fighter' moeten de gecaste personen overeen komen met mensen die je echt kan kennen. 

Zo is Alice, de moeder van Micky, echt onuitstaanbaar. Ze speelt het fantastisch. Ook Christian Bale schittert, door zijn weergave van een succesvolle bokser, die toch wel iets teveel klappen heeft gehad. Hij heeft ze ergens niet helemaal meer op een rijtje, kijkt bijzonder schaapachtig uit z'n ogen en is vrij arrogant tegelijkertijd. Het lijkt erop alsof er over iedereen zorgvuldig is nagedacht. Er is niemand in de film die je zou kunnen schrappen zonder afbreuk te doen aan het verhaal. Mark Wahlberg speelt degelijk, maar kan me nooit echt overtuigen, ook hier niet. Amy Adams is ook iemand om in de gaten te houden, ze speelt de bitchy vriendin met verve, maar sommige vrouwen zijn dat soort rollen op het lijf geschreven natuurlijk.

De opzet van de film, de hele uitstraling, het aangrijpende verhaal en de intrigerende personages maken dit een hele goede film. Zeker weer één van de betere van de afgelopen tijd en de Oscar-nominatie lijkt me meer dan terecht. Ik heb nu al zin om ook The King's Speech te gaan kijken, want die is ook genomineerd en heb ik nog steeds niet gezien. Wat deze film betreft; allemaal kijken. Ook als je vrouw bent trouwens. Laat je niet misleiden door de titel, er wordt nauwelijks gevochten in deze film. Alleen de laatste 10 minuten, maar tegen die tijd hebben de voorgaande 2 uur je al zo opgeslokt dat je het misschien nog wel kan waarderen ook, mocht dat normaliter niet al het geval zijn.

Kijken dus!

The Company Men

Genre: Drama
Met: Ben Affleck, Tommy Lee Jones, Kevin Costner, Chris Cooper 
Waardering:  3/5

Bobby Walker (Affleck) werkt bij GTX corporation. Wat dit bedrijf nou precies doet wordt niet bijzonder duidelijk in de film, maar het maakt ook niet zoveel uit. Het is een groot bedrijf, maar vanwege de kredietcrisis vallen er vrij veel ontslagen. Ook Bobby is de sigaar, hij wordt ontslagen en verliest niet alleen zijn baan, maar ook zijn leven, althans, dat lijkt de film ons duidelijk te willen maken. Dat gaat wel een beetje op de moralistische Amerikaanse manier, maar deze keer kon ik daar wel doorheen kijken.

Niet alleen Bobby heeft te lijden onder de crisis en de film volgt ook 2 andere mensen uit hetzelfde bedrijf. Eén daarvan is Bobby's baas Phil Woodward (Chris Cooper), de andere is één van de leden van de staf, Gene McClary, gespeeld door Tommy Lee Jones. Hun levens veranderen vrij radicaal met de inkrimping van het bedrijf en dit is hetgene waar de film op focust. 

Bobby is vrij snel uit het bedrijf gewerkt na 10 jaar trouwe dienst. Het bedrijf biedt hem nog wel begeleiding in het zoeken naar een nieuwe baan. Alle ontslagen werknemers worden naar een kantoorgebouw gestuurd, krijgen een laptopje, een telefoon, een cursus zelfvertrouwen en mogen vervolgens als een dolle gaan solliciteren. Er is echter weinig werk, aangezien juist de bedrijven omvallen waar deze mensen in werken. Bedrijven waarbij de 'gewone mens' (om er maar eens een SP-term doorheen te gooien) zich helemaal niets kan voorstellen. De sfeer op de sollicitatiefabriek is wel leuk, omdat iedereen daar vrij ballorig wordt van alle afwijzingen etc.

De film belicht heel wat aspecten van verschillende levens van de 3 'company men' en doet dat best reëel, vond ik. Je wordt betrokken bij de werknemers, de film is geen groot drama van ellende en hier en daar valt er wat te lachen. De film blijft helaas een beetje steken bij de 'company men' en biedt niet meer dan een beschrijving van verschillende  levens. Dat is wel jammer, want aan het einde heb je toch het idee dat men het concept beter had kunnen uitwerken.

De acteurs zijn tof. Tommy Lee Jones' hoofd is zo mogelijk nog meer verlopen in de afgelopen jaren, maar z'n acteren is er niet minder op geworden. Kevin Costner is de broer van Bobby's vrouw (Jack) en bouwvakker. Als Bobby en Jack in één ruimte met elkaar zijn vliegen de denigrerende opmerkingen in het rond. Bobby kijkt ontzettend neer op Jack, omdat hij het niet verder heeft geschopt dan bouwvakker. Jack op zijn beurt loopt allemaal sarcastische opmerkingen te maken over golf, het bedrijfsleven en schoenen die gemaakt zouden zijn door kindjes uit Bangladesh.

Conclusie: Er is niet echt veel op aan te merken, maar echt goed is 'ie ook niet. Een beetje een standaard drama, met een leuk maar onafgewerkt concept en goede acteurs.

Somewhere

Genre: Drama

Met: Stephen Dorff, Elle Fanning

Van: Sofia Coppola
Waardering:  2/5 

Johnny Marco (Dorff) is een beroemde acteur, heeft wat succesvolle films gemaakt en bevindt zich op het hoogtepunt van zijn carrière. Hij hangt dan ook maar een beetje de ster uit, wordt versierd door wat vrouwen, is lekker de hele dag aan het drinken en geeft af en toe hier en daar een persconferentie. Hij is gescheiden en zijn dochtertje Cleo (Fanning) komt hem af en toe bezoeken. Het gaat allemaal zo een beetje z’n gangetje totdat Cleo’s moeder even een tijdje weg gaat en ze Cleo dumpt bij Johnny. Johnny neemt Cleo dus overal naar toe waar hij moet zijn; Milaan, Las Vegas etc. Gebeurt er verder nog wat? Nee, eigenlijk niet.

De film is geregisseerd door Sofia Coppola, de dochter van de legendarische regisseur Francis Ford Coppola (The Godfather films). Sofia heeft zelf ook een paar films gemaakt, waarvan de bekendste `Lost in Translation’ is. Kon je daar al niet naar kijken wegens de traagheid, dan kan je beter stoppen met lezen, want deze film is nog veel erger. Ik kon wel goed kijken naar `Lost in Translation’, naar de algehele uitzichtloosheid van de spelers, naar Bill Murray en Scarlet Johansson, naar de lange scènes en naar die leipe Japanners. `Somewhere’ is helaas andere koek.

De film heeft ten eerste een beetje hetzelfde verhaal als `Lost in Translation’, ook over een acteur en zijn soort van nutteloze leven. Dat wordt extra benadrukt door alle nutteloze dingen die hij doet en door echt veel te lange shots. Bij de openingsscène waar Johnny is z’n Ferrari 5 of 6 rondjes rijdt op een circuit en die daardoor een minuut of 2-3 duurt begin je al te twijfelen. Daarna komen er paaldanseressen, (echt een volledig liedje), vervolgens zit ie 5 minuten in z’n hotelkamer en als hij niet kan slapen komen de paaldanseressen wederom langs (weer een volledig liedje paaldansen) de volgende dag. Bill Murray heeft een goed hoofd voor de tergend trage scènes, maar Stephen Dorff niet. Het wordt al heel snel saai en naarmate de film vordert komt daar helaas geen verandering in. Je hoopt gewoon dat er nog iets gaat gebeuren, of misschien eventueel een leuk plot, maar nee. Het zit er echt niet in, de aftiteling rolt over het scherm en deze keer heeft Sofia Coppola me niet kunnen overtuigen van het vreselijke leven dat men zou hebben als beroemde acteur. 

Te traag, te saai, teveel ellenlange scènes. Zeker niet kijken, tenzij je een slap aftreksel van `Lost in Translation' wil zien.

True Grit

Genre: Western
Met: Jeff Bridges, Matt Damon, Josh Brolin, Barry Pepper
Van: The Coen Brothers (The Big Lebowski, No Country for Old Men, a Serious Man)
Waardering:  4/5

Een western van de Coen Brothers, wat wil een mens nog meer? Niet heel veel meer, zou ik denken en ik had best wel hoge verwachtingen van deze film. Eerdere films die ik heb gezien van de Coen Brothers beloofden veel goeds. Iedereen kent `The Big Lebowski', maar `Fargo' die hiervoor verscheen was ook erg grappig. De afgelopen jaren hebben ze weer gelijksoortige zwarte komedies gemaakt, zoals `Burn After Reading' (als ik terugdenk aan Brad Pitt's hoofd net voor het moment dat George Clooney hem neerschiet verschijnt er nog altijd een glimlach op mijn gezicht) en het veel minder bekende, maar zeker niet slechtere `A Serious Man' (met wederom een briljante scène als de 3e rabbi zijn betoog houdt). Nu dan een western van hun hand.

Je verwacht misschien mede door de afgelopen films een soort van ironische feel, maar deze is ver te zoeken. De film houdt zich eigenlijk best wel aan de western principes. Dat betekent een beetje een langdradige film, vrij lange dialogen en monologen en in tegenstelling tot sommige westerns heel erg weinig actie. De film straalt wel weer echt zo'n western gevoel uit, met een vet decor, een Texas-accent en overal cowboys.

Mattie Ross (Hailee Steinfeld) is op zoek naar de moordenaar van haar vader in deze remake van een film uit '69 met John Wayne. Haar vader is vermoord door Tom Chaney (Brolin) en Mattie wil wraak. Een klein probleem is dat ze slechts 14 jaar is, maar ondanks dat is ze bijzonder welbespraakt en weet toch een tweetal zieltjes voor haar zaak te winnen. Zieltje één is die van Rooster Cogburn (Bridges) en zieltje twee is die van LaBoeuf (Damon). Het drietal trekt door Indianen-gebied om Tom Chaney te pakken te krijgen en maken onderweg het één en ander mee. Het verhaal is tof, onderhoudend en het plot is ook goed. De film begint wat traag en lijkt niet echt op gang te komen, maar vanaf het moment dat ze het Indianen-gebied binnen rijden wordt de film interessant.

Een probleem voor sommige kijkers zou Mattie kunnen zijn. Mattie is nogal bijdehand, misschien wel iets te bijdehand voor een 14-jarige. Jeff Bridges maakt dat echter helemaal goed met zijn rol als onstuitbare premiejager, die alles al eens heeft meegemaakt, bijzonder sarcastisch is, maar ook een hart heeft dat wel op de goede plek zit. Nouja, meestal dan...Matt Damon is niet zo bijzonder vond ik en Brolin en Pepper komen maar heel even in beeld.

De hele sfeer van de film is best vet, de acteurs leveren meer dan degelijk werk en het verhaal is allemaal prima. Toch werd ik niet echt in de film gezogen zoals ik dat voorheen wel had met de gelijksoortige `No Country for Old Men'. Ze hebben in True Grit weliswaar niet één van de meest creepy bad guys ooit, maar toch. Ik vond de film gewoon wel goed, maar niet zo bijzonder als ik had gehoopt. Misschien waren mijn verwachtingen simpelweg wel te hoog.

Ik zou de film zeker kijken, het is tenslotte een film van de Coen Brothers en die films zijn uiteindelijk toch niet te versmaden. Met wat lagere verwachtingen dan de mijne komt het dan waarschijnlijk helemaal goed en zal je een prima tijd hebben met deze film.

Love and other drugs

Genre: Romkom, Drama
Met: Jake Gyllenhaal, Anne Hathaway
Waardering:  3.5/5

Ik geef bij deze toe vrijwillig een film te hebben gekeken die mensen zouden kunnen definiëren als een romkom. Als voornaamste reden zou ik melancholie opgeven. Zou ik nog een andere reden moeten opgeven dan zou het Anne Hathaway zijn. De derde reden? Anne Hathaway op BluRay. 

De nog niet eerder vermelde Anne Hathaway is bezig aan een flinke opmars in de filmindustrie. Begonnen in `The Princess Diaries' en krap tien jaar later gecast voor Batman 3: The Dark Knight Rises, waarin ze Catwoman zal spelen. Niet slecht. In deze film speelt ze overigens Maggie, een meisje van 26 met Parkinson.

Haar tegenspeler is Jake Gyllenhaal die ook de laatste tijd een heel aantal degelijke films heeft afgeleverd (Prince of Persia, Brothers). Jake speelt Jamie, een artsenbezoeker (iemand die probeert medicijnen aan artsen te slijten) die niet al te succesvol is. Jamie is wél heel goed in het versieren van vrouwen, een gave waar hij zorg- en veelvuldig gebruik van maakt, tijdens zowel zijn werk (secretaresses batsen om zo de artsen te bereiken) als daarbuiten (Maggie). Pas op het moment dat Jamie's farmaceutisch bedrijf (Pfizer, voor de kenners) Viagra ontwikkelt kan Jamie zijn gave met zijn werk combineren en lijken er gouden tijden aan te breken.

Maggie heeft echter een heel ander leven en heeft dagelijks te kampen met de problemen van Parkinson. Haar tremors en andere klachten zorgen ervoor dat Maggie veel medicijnen moet slikken en al best wel beperkt is op jongere leeftijd. Dit is tevens ook het sterke punt van de film, omdat de film niet schroomt om Maggie's problemen in beeld te brengen en daardoor de `feelgood' vibe van de film wat verlaagt. De film bevat dan ook niet alle standaard clichés die in romkoms worden gebruikt (niet alle, wel een paar), maar brengt heel aardig de relatie in beeld tussen Jamie, de succesvolle Viagra-verkoper, en Maggie, de Parkinson-patiënt. Een interessant concept en vooral goed gespeeld door Anne Hathaway.

De broer van Jamie, een rijke nerd die het gemaakt heeft op de beurs, maar er geen sociaal leven aan heeft overgehouden, komt al snel bij Jamie wonen en zorgt voor wat meer vermaak. Ook de verschillende artsen die Jamie bezoekt en zijn collega-artsenbezoekers zijn best grappig.

De mix tussen oprecht drama, komedie en romantiek maakt dat de film wel uit stijgt boven het gros van middelmatige romkoms. Het blijft wel een beetje een vrouwenfilm, maar de film is best te kijken, mede door het verhaal en het acteren van Anne Hathaway.

Unstoppable

Genre: Actie-drama
Met: Denzel Washington, Chris Pine
Waardering:  3/5

Frank (Washington) en Will (Pine) werken allebei bij een spoorwegmaat-schappij. Ze rijden treintjes van A naar B, pikken wat goederen op, je weet wel hoe dat gaat.

Er is dan ook geen vuiltje aan de lucht totdat een andere werknemer van het bedrijf, genaamd Dewey, het voor elkaar krijgt om uit een rijdende locomotief te springen om een wissel om te zetten, daarin faalt en vervolgens te dik en traag is (massa, traagheid...) om weer op tijd op de locomotief te springen. Het gevolg is dat de locomotief plus een flink aantal wagons begonnen zijn aan een reis zonder machinist. Omwille van redenen gaat deze trein op volle snelheid af op het stadje Stanton, met uiteraard aan boord de gebruikelijke explosieve en giftige materialen die in de gemiddelde trein van tegenwoordig niet kunnen ontbreken. De snelheid van de trein lijkt me vrij onrealistisch, maar een trein stoppen die 40 km/h gaat is ook niet echt een reden om een film te maken... Als de trein niet gestopt wordt door onze helden zullen in Stanton vele slachtoffers van een explosieve treinramp vallen. Dat kan natuurlijk niet, dus zullen Frank en Will er alles aan doen om de op hol geslagen trein te stoppen.
 

Hoe onrealistisch het verhaal ook mag klinken, en ik geef toe dat het vrij onrealistisch klinkt, de film is zeker niet onaardig. Er zit nog aardig wat diepgang in de karakters, de spanning is behoorlijk en de film heeft net zo'n vaart als de losgeslagen trein. Na zo'n 1,5 uur ben je er door heen, maar heb je je ook wel vermaakt, mits je een beetje van actiefilms houdt natuurlijk. Schieten op `bad guys ' is leuk, schieten op een trein ook wel, maar minder effectief, zelfs in deze film. De actie wordt dan ook niet bepaald door `bad guys', maar door een explosieve trein en dat is ook wel eens leuk. Weer eens wat anders. De dialogen tussen onze twee helden zijn schaars, maar best vermakelijk en ook de rest van de cast presteert naar behoren.

Ben je in voor een beetje een hersenloze actiefilm die weliswaar wat onrealistisch is, maar verder echt heel aardig, dan is dit zeker geen slechte keuze.

Casino Jack

Genre: waargebeurd drama
Met: Kevin Spacey, Barry Pepper
Waardering:  3/5

Kevin Spacey en Barry Pepper

Jack Abramoff (Spacey) is de ultieme `lobbyist' in Washington. Hij heeft het helemaal gemaakt en een groot gedeelte van de Amerikaanse politiek is direct of indirect betrokken bij Jack. Als succesvol onderhandelaar en netwerker werkt Jack zich op tot de hoogste regionen van Washington, maar zijn obsessie voor geld en macht wordt hem soms ook teveel.

De film draait voornamelijk om de Amerikaanse politiek en dan met name over de kleine of grotere radertjes in het gehele politieke bestel. Eén van die radertjes is Jack, maar er zijn velen zoals hem. Wanneer je niet echt geïnteresseerd bent in de Amerikaanse politiek, dan kan deze film je ook echt weinig boeien en dat is de film zelf ook wel een beetje aan te rekenen. De film is namelijk nogal specifiek, nogal glad en niet heel goed uitgewerkt. De nadruk ligt op Jack, hoe glad en welbespraakt hij wel niet is, maar voor de rest stelt het allemaal niet zoveel voor. Spacey speelt de rol, zoals gewoonlijk, prima en heeft geen enkele moeite met het neerzetten van een arrogante narcistische netwerker die bijna over lijken gaat. Ook Barry Pepper, die Michael Stanton speelt, Jack's rechterhand, speelt het allemaal prima. Pepper speelt zo mogelijk nog beter dan Spacey, al moet gezegd worden dat dit soort rollen ook goed bij hem passen, als je alleen al kijkt naar zijn hoofd. De smile die Pepper in staat is op te zetten is echt goud waard en is gladheid ten top.

Helaas is ook Jon Lovitz gecast, een persoon die je standaard associeert met B- of C-films (typ hem maar eens in op imdb en ik weet zeker dat je je wel een slechte film kan herinneren met hem erin). Op zich een kwaliteit, want ik kan me niet zozeer een slechte film bedenken met Kevin Spacey, maar het hebben van deze acteur in je film doet bijna standaard afbreuk aan je film. Dat is hier ook zo en de film wordt er zeker niet beter op door dit figuur.

Echt slecht is de film niet, maar goed is ook anders. Er zitten gewoon teveel minpunten aan om deze film echt te waarderen. Daardoor is het gewoon een vrij standaard film geworden, geschikt voor een specifiek publiek, met twee goede acteurs, maar waar verder weinig bijzonders over te vertellen valt.

127 hours

Genre: Drama, waargebeurd.
Met: James Franco (Spider-Man)
Van: Danny Boyle (Slumdog Millionaire, The Beach, Trainspotting) 
Waardering:  4/5

Aron Ralston (Franco) is part-time avonturier en spendeert zijn vrije uurtjes in de wilde natuur. Hij gaat mountainbiken, zwemmen en bergbeklimmen en kent het gebied op zijn duimpje. Hij helpt 2 verdwaalde vrouwen en gaat daarna weer op huis aan, maar hij glijdt uit, valt in een berg-richel en krijgt een rotsblok op zijn arm. Hij probeert op allerlei manieren zijn arm los te krijgen, maar het mag niet baten. Vijf dagen zit hij in die richel en kijkt hij terug op zijn leven, neemt hij wat dingen op met zijn camera en probeert hij los te komen, tot hij uiteindelijk een heftig besluit moet nemen; hij is genoodzaakt zijn eigen arm te amputeren. Het is waargebeurd, nog niet zo lang geleden (2003), en toen heftig nieuws.

Hij mietert al vrij snel in die richel en de rest van de film speelt zich ook daar af. Het blijft boeiend door de herinneringen van Aron en de manier waarop dat geregisseerd is. Aron begint zich, heel menselijk, af te vragen waarom nou dit hem overkomt, maar langzaamaan lijkt hij de situatie te accepteren. De regisseur vervalt hierbij niet in (typisch Amerikaanse) clichés, maar houdt het verhaal en de film vrij nuchter en eerlijk. Het kijkplezier wordt bevorderd door James Franco, die heel charismatisch, aandoenlijk en integer speelt. Met veel passie en inleving laat Franco je meedenken met Aron tot op het allerlaatste moment, waarbij hij nog maar één mogelijkheid ziet om in leven te blijven. Zo gaat hij op een gegeven moment een vrij sarcastisch interview doen met zichzelf voor de camera waarbij hij zowel bijdehante interviewer als zichzelf speelt in hetzelfde shot, echt prachtig.

De film deed me nogal denken aan 'Into The Wild'. Het heeft ook de mooie beelden van omringende natuur, een beetje een Einzelgänger als hoofdpersoon wiens gedachten mooi worden vertolkt door beeld, geluid en monoloog. De film is zeker het kijken waard, de performance van Franco alleen al is de moeite. Wederom een aanrader!

The Town

Genre: Crime-Thriller
Met: Ben Affleck, Jeremy Renner (Hurt Locker), Rebecca Hall (Vicky Christina Barcelona)
Van: Ben Affleck
Waardering:  4/5

Ben Affleck schreef en regisseerde deze film van 2,5 uur. Hij heeft lang geleden ook Good Will Hunting geschreven samen met Matt Damon, al geloofde toen niemand dat. Good Will Hunting had namelijk een vrij briljant verhaal en men geloofde niet dat Ben en Matt dat allemaal zelf hadden verzonnen. Nu heeft The Town ook een heel aardig verhaal en is het een goede en spannende film geworden, dus wie weet krijgt Ben wat meer respect in de toekomst dan in het verleden.

Doug MacRay (Affleck) leidt een groepje bankovervallers. Ze zijn erg professioneel, zoals blijkt uit de 1e overval en hebben alles goed geregeld, totdat ze genoodzaakt zijn de bankmanager Claire (Hall) te gijzelen. Ze laten haar snel weer vrij, maar komen erachter dat ze bij hun om de hoek woont. James Coughlin (Renner), één van de overvallers, krijgt argwaan en wil weten wat ze zich allemaal kan herinneren van de overval. Doug gaat dat uitzoeken, maar krijgt gevoelens voor Claire. Dat is nog niet alles, want vanwege alle bankovervallen worden ze gezocht door de FBI die allerlei middelen inzet om ze te pakken te krijgen.

Het verhaal is gewoon goed, niet zo standaard als de meeste van dit soort films en met een heel aantal leuke plotwendingen. Het blijft spannend, gaat ergens naar toe en van het kat-en-muis spel tussen FBI en overvallers met daartussen Claire wordt optimaal gebruik gemaakt. Affleck speelt zelf ook de  hoofdrol en doet dat goed. Jeremy Renner is echt een die-hard crimineel en heeft nogal moeite met zichzelf te beheersen, een leuk contrast als je zijn rol vergelijkt met die in The Hurt Locker. Ook een mooi contrast is dat tussen Doug en James. De twee hebben een hele geschiedenis samen, maar hun persoonlijkheden verschillen nogal. Zo is Doug wel een bankovervaller, maar doet verder in principe niet gewelddadig en probeert de overvallen zonder doden of gewonden te laten verlopen. Al vrij snel wordt duidelijk dat James daar heel anders over denkt, want hij is in staat tot ongeveer alles om zijn hachje maar te redden. De spanningen lopen steeds verder op en dit is slechts één van de kleine aspecten aan de film die gewoon goed in elkaar zitten.

Een pakkende sfeer, sterk plot en goede acteurs zorgen ervoor dat deze film zeker de moeite waard is. Ben Affleck kan echt wel iets en dat bewijst hij (wederom) in deze film. Een aanradertje.

The Social Network

Genre: Drama
Met: Jesse Eisenberg (Zombieland!), Justin Timberlake
Waardering:  3.5/5

Over Facebook en met Justin Timberlake. Ik was niet heel enthousiast en had een beetje verwacht dat de goede verhalen mede door de populariteit van Facebook kwamen. Ik heb hem toch maar gekeken, een maandje later dan de meesten waarschijnlijk, dus hierbij een klein stukje over de film.

De film begint met een vrij geniale scène waar je ziet dat Mark Zuckerberg (Eisenberg) gedumpt wordt door z'n vriendin maar dat niet eens echt door heeft omdat 'ie een ontzettende nerd is. Vervolgens gaat hij bloggen, krijgt hij een idee en ontwikkelt hij Facebook. Ondertussen speelt zich nog een rechtszaak af die steeds door het verhaal van het ontstaan van Facebook wordt verteld. Aan het einde komt dat dan allemaal mooi bij elkaar.

Eisenberg acteerde erg fijn in de vette zombie-komedie Zombieland, naast Woody Harrelson. Hier speelt hij een nerd, maar dan niet zo'n zielige. Hij lijkt vanaf moment één al te weten dat hij iets gaat presteren en gedraagt zich ook zo, nogal neerbuigend, cynisch en gevoelloos. Leuk om naar te kijken. Zijn business-partner Eduardo (gespeeld door Andrew Garfield die de nieuwe Spiderman is... Garfield... muhaha) wordt degelijk neergezet.  Justin Timberlake heeft weinig moeite met het spelen van een arrogante ondernemer met een grote bek, al had ik dat ook niet anders verwacht.

Al met al een erg toffe film, vooral gedragen door goede acteurs en een interessant verhaal. Ik heb zelf geen Facebook, maar dat maakt voor de film eigenlijk niks uit. Ik heb me er prima mee vermaakt.