Ice Age: Continental Drift

GENRE: Animatie / Komedie
CAST: Ray Romano, Denis Leary, John Leguizamo e.a.
REGIE: Steve Martino, Mike Thurmeier
WAARDERING: 2 / 5
---------------------------------------------------------------------------------

Na het retourneren van een mensenkind, vluchten voor stijgend water en ontsnappen aan dinosauriërs worden Manny, Sid en Diego bedreigd door nieuw natuurgeweld en een stel piraten. Ice Age is toe aan wat realisme: het wordt tijd dat Manny en Diego uitsterven zodat Ice Age ook kan stoppen.

Ooit, miljoenen jaren terug, was er één continent, en nu, miljoenen jaren later, zijn er zes. Of zeven, als Antarctica mee telt. Twijfelgeval. Hoe dan ook, de reden voor dit wonderlijke fenomeen is Scrat, de eekhoorn. Scrat zet met zijn eikelobsessie een reeks gebeurtenissen in gang die haar weerga niet kent, net als in de voorgaande films. Binnen luttele minuten vormen zich zes (of zeven) continenten en worden bij gebrek aan inspiratie onze helden bedreigd door een naderende tektonische plaat van aarde en gesteente.

NATUURLIJKE SELECTIE

Ice Age wordt steeds extremer en absurder. Nog even en de wollige beesten gaan de ruimte in. We zien Sid die een potvis bestuurt wiens spuitgat dient als mitrailleur. We zien mammoeten die nog altijd over boomstammen kunnen lopen en als opossums aan dunne takken blijven hangen. We zien Scrat op wie natuurlijke selectie maar geen vat lijkt te krijgen. En narwallen, die ik toevallig herken uit een zoogdierengids van lang geleden. Een narwal is een kruising tussen een dolfijn en een eenhoorn. Ze dienen als buitenboordmotor.

Dialoog wordt schaars, de geanimeerde dieren gaan er grafisch niet op vooruit en Ice Age: Continental Drift is in feite een grote aaneenschakeling van achtervolgingen terwijl ondertussen obstakels vermeden dienen te worden. Obstakels zijn in grote getale aanwezig: orkanen, geisers, ineengestorte bergen, uiteengedreven stukken land, buitenproportionele krabben en als klapper op de vuurpijl piraten. Hawr!

APOCALYPTISCHE TAFERELEN

In de spaarzame momenten waar je geen stemacteurs hoort schreeuwen of geanimeerde apocalyptische taferelen ziet, gelijkend op de film 2012, heb ik niet gelachen. Sterker nog, ik heb geen een keer gelachen in de hele film. Alle capriolen van Scrat hebben we ondertussen wel gezien, het contrast tussen een onschuldige, domme eekhoorn en alle grote wereldgebeurtenissen heeft zijn lading verloren en de grappen over uitsterven worden antiek. In feite heeft Ice Age 4 dan ook niets te bieden. Vermaak voor een zes jaar oud kind misschien, maar zelfs die vinden een skippybal leuker.

Nicky Minaj doet mee. En de imp, uit Game of Thrones. Ook Jennifer Lopez en Queen Latifah zijn van de partij, want we zien ze in de aftiteling. Game of Thrones is misschien wel de beste serie die ik ooit heb mogen aanschouwen waarin de imp mijn favoriete personage is. Ook de imp zag hier waarschijnlijk geen heil in, dacht met weemoed terug aan seizoen drie van Game of Thrones en heeft door een gebrek aan verhaal, humor en degelijk script zijn stempel niet weten te drukken op zijn personage. Zelfs nadat Ice Age was afgelopen en ik de imp in beeld zag (zijn echte naam is overigens niet `de imp') had ik geen idee welk personage hij zou moeten zijn.

The Angels' Share

GENRE: Komedie / Drama (101 min.)
CAST: Paul Brennigan, John Henshaw, Gary Maitland, Jasmin Riggins e.a.
REGIE: Ken Loach
WAARDERING: 2.5 / 5
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Whisky proeven is leuk. Een film over whiskey proeven zou leuk kunnen zijn. The Angels' Share is dit echter niet. Het lijkt alsof drie regisseurs, of een regisseur met een multiple persoonlijkheidsstoornis, aan de slag zijn gegaan met een script. Het resultaat is The Angels' Share: een onsamenhangend geheel waarbij vele filmgenres de revue passeren.  

In een komische openingsscène - mede door het prachtige Schotse accent - komen allerlei criminelen voorbij die worden veroordeeld tot een taakstraf. Mo (Jasmin Riggins) krijgt 180 uur voor vernieling, Robbie (Paul Brennigan) 300 uur voor het permanent verbouwen van iemands gezicht en Albert (Gary Maitland) een aantal uren voor openbaar dronkenschap op een treinstation. 

EMOTIONELE ACHTBAAN

Alle veroordeelden melden zich bij reclasseringsambtenaar Harry (John Henshaw). Harry ontwikkelt snel een band met zijn crew en dient tevens als vaderfiguur voor de verloren zielen. Harry is erbij wanneer Robbie hardhandig wordt gemolesteerd door zijn schoonfamilie, net nadat hij vader is geworden. Zijn criminele verleden achtervolgt hem nog overal, ook nu hij zijn leven wil beteren als whiskyproever.

De kijker komt vervolgens terecht in een emotionele achtbaan. De film schakelt constant tussen de harde gebeurtenissen in de grauwe, ongure achterstandwijken van Glasgow en zonnige scènes tijdens whiskyproeverijen in Edinborough. Het emotionele gesprek van Robbie met een van zijn slachtoffers past totaal niet bij de volgende scène waarin we drie idioten zien die grappig proberen te doen. The Angels' Share weet geen keuze te maken tussen de harde realiteit enerzijds en de gepoogde komedie anderzijds. Na een grillige eerste helft transformeert de film langzaam in een Snatch-achtige komedie waarbij de  delinquenten besluiten om een zeer zeldzame whisky te stelen. 

GUN-FACTOR

We moeten sympathiseren met Robbie, getuige zijn moeilijke jeugd en het feit dat hij meerdere malen wordt afgeranseld. Echt lukken wil dat niet, omdat Robbie zelfs in whisky proeven nauwelijks zijn ziel weet te leggen. Je mag dit Paul Brennigan aanrekenen, die het goed doet als Schots straatschoffie, maar niet overtuigend is al proever. Hij komt niet over als iemand die zijn laatste kans ten volle gaat benutten, want in essentie blijft Robbie hetzelfde personage: niks interesseert hem en hij loopt lamlendig en scheldend door het beeld. Robbie is dan ook niet de sympathieke crimineel die je de angels' share gunt. Eerder iemand die gewoon achter de tralies zou moeten zitten. Het feit dat de film op feelgoodmodus gaat na 45 minuten doet daar niets aan af.

Abraham Lincoln: Vampire Hunter

GENRE: Actie / Horror
CAST: Benjamin Walker, Dominic Cooper, Anthony Mackie, Rufus Sewell e.a.
REGIE: Timur Bekmambetov
WAARDERING: 3.5 / 5
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Abraham Lincoln, de 16e president van de V.S., was in het geniep een vampierjager. Tevens leren we de ware reden dat The South - een vampierbolwerk - ten strijde trok tegen The North om de slavenhandel in stand te houden: Niet omdat slaven gratis katoen plukken, maar omdat ze zo lekker smaken. 

Nu deze historische incorrectheid uit de wereld is geholpen kan ik het hebben over de film. Die is namelijk behoorlijk vermakelijk. Abraham (Benjamin Walker) moet met lede ogen toekijken hoe zijn moeder in haar arm gebeten wordt. Ze sterft een langzame dood en Abe zweert wraak. Hij jaagt een kogel door het hoofd van de moordenaar, maar aangezien deze een vampier is gaat hij niet dood. Vampiers zijn al dood, namelijk. Ternauwernood ontsnapt Abe aan een vroegtijdige levensbeëindiging - hij zal pas jaren later vermoord worden in een theater, zie daarvoor The Conspirator - omdat Henry Sturges (Dominic Cooper), een professionele vampierjager, intervenieert. Abe gaat bij Henry in de leer en de held is geboren.

WE'RE ALL SLAVES TO SOMETHING

Een klassiek trainingsprogramma volgt, Abe leert omgaan met een verzilverde bijl zoals Neo al eens een stalen paal beroerde en het duurt niet lang of Abe maakt de ene na de andere vampier van kant. Eindbaas Adam (Rufus Sewell), de eerste vampier en al 5000 jaar oud, is hier niet content mee. Zijn lijfspreuk "We're all slaves to something" zou uitgewerkt kunnen worden, maar regisseur Bekmambetov (Wanted) laat dat na waardoor het slechts een mooie, maar nutteloze uitspraak is. 

De strijd tussen Adam en Abe is het hoofdbestanddeel van het verhaal, dat verder niet al teveel om het lijf heeft. Hoeft ook niet, want er valt genoeg te beleven. De klassieke kenmerken van vampiers (bloeddorstigheid, scherpe tanden, onzichtbaarheid, zilverangst, spiegelbeeldloos zijn en buitensporige agressie) zijn allen aanwezig en worden voor zover mogelijk origineel uitgewerkt. De vampiers halen alles uit de kast om Abe te stoppen, maar hun pogingen zijn tevergeefs.

MET PAARDEN SMIJTEN

De gevechten verdienen extra aandacht. Zeer fraai gestileerde actiescènes zijn alom present in allerlei prachtig vormgegeven omgevingen. Met vloeiende bewegingen ontdoet Abe zich van (delen van) zijn vijanden. Slow-motion wordt veelvuldig gebruikt, inclusief vertragende geluidseffecten en ook tof gedaan is de verminderde hoeveelheid kleur tijdens deze scènes. Het wordt daardoor nog iets grauwer zodat de excessieve, over the top en erg harde actie goed tot zijn recht komt. Het contrast tussen de kleurrijke, prachtige decors is dan ook groot en cinematografisch is de film erg indrukwekkend. 

Binnen het genre actie/horror/fantasy werkt Abraham Lincoln: Vampire Hunter goed. Beter dit dan Priest, From Dusk Till Dawn, Dylan Dog of Underworld. Geloofwaardigheid is ver te zoeken, maar wordt ook niet nagestreefd. Uiteraard neemt de film zichzelf niet serieus, met als toppunt een scène waarbij tijdens een achtervolging een vampier een paard oppakt aan zijn been en die op Abe afslingert. Films waarin met paarden wordt gesmeten krijgen altijd een puntje extra, dus bij deze. Als kijker moet je gewoon lekker hersenloos genieten van de prachtige plaatjes en fraaie actie. Ga je voor verhaal, sterk acteerwerk - hoewel het niet slecht is - en een lach en traan naar de bios dan ben je hier aan het verkeerde adres, maar dat had je gezien de titel kunnen vermoeden.

The Magic Of Belle Isle

GENRE: Drama (109 min.)
CAST: Morgan Freeman, Virginia Madsen, Emma Fuhrmann e.a.
REGIE: Rob Reiner
WAARDERING: 2 / 5
-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Er is weinig magisch aan The Magic of Belle Isle. Aan de rand van een groot meer kabbelt de film, evenals het water, rustig voort. Een nieuwe bewoner is het gesprek van de dag, zeker wanneer deze totaal niet lijkt te passen binnen de gezapige, ongedwongen sfeer van het pittoreske dorpje Belle Isle. 

De verbitterde, gehandicapte, oude, zwarte schrijver Monte Wildhorn (Morgan Freeman) heeft sinds het overlijden van zijn vrouw last van een writersblock en overmatig alcoholgebruik. Ooit schreef hij goede westerns, maar hij is al jaren inspiratieloos. Totdat Monte's buurvrouw Charlotte O'Neil (Virginia Madsen) en haar dochters Finnegan (Emma Fuhrmann), Willow Tree (Madeline Carrol) en Flora (Nicolette Pierini) in beeld verschijnen. Monte's welbespraakte cynische opmerkingen - gek genoeg niet over de namen van die kinderen - verdwijnen als sneeuw voor de zon en hij gaat middels romantische kinderverhalen zijn alleenstaande buurvrouw het hof maken.

ZOETEKAUW

Ik ben een echte zoetekauw, zoals mijn oma wel eens zegt, maar dit verhaal doet gewoon pijn aan je tanden. En aan je ogen. Het is mierzoet, flets geacteerd - zelfs door Morgan Freeman - en heel traag. Heeeeel traag. Het is net zo slaapverwekkend als Monte's verhalen. Onder bijna elke scène zitten symfonische bewerkingen van Beethovens Sonata Pathétique (tweede deel, adagio cantabile - alstu moeders) en Mendelssohns Songs Without Words (op. 53, no. 1). Nou, dan weet je het wel hè. En zo niet, YouTube ze dan maar eens en denk er een hele lading strijkers bij.

Rob Reiner (This is Spinal Tap, The Bucket List) zag dit keer niet de behoefte zijn kijkers zelf te laten nadenken. Gewoon lekker alles voorkauwen en hapklare brokjes emotie beetje bij beetje aanleveren. Naast de brokjes zitten er rare stukjes in de film. Ik noem er gewoon een paar, maar kijk de film gerust zelf - of niet - om ook wat voorbeelden toe te voegen. Ze zijn er in overvloed:

RARE STUKJES

1) Monte haalt uit het niets een gouden revolver tevoorschijn, lost een schot en bedreigt een clown met de dood. De clown in kwestie - ooit `The Amazing Ted', maar nu in achting gedaald en slechts een clown - gedraagt zich namelijk asociaal op een kinderfeestje en weigert zijn excuses aan te bieden. Buurvrouw Charlotte vertelt dezelfde avond haar dochter dat Monte alleen maar de aandacht wilde vragen van de clown. Met een revolver! Ik hoop niet dat dit ook onder de vrije opvoeding hoort die de toekomstige hippies genieten. 

2) Het contrast tussen Monte aan het begin en einde van de film is zo groot dat je er een trilogie van zou kunnen maken.  . 

3) The Magic Of Belle Isle kent het enige kind op de wereld dat geen verbeelding heeft. Finnegan, ik gok een jaar of 10, krijgt lessen van Monte in verbeeldingskracht. Een kind leren fantaseren is als een alcoholist leren wijn te ontkurken. 

4) Monte is schrijver, maar het tempo dat hij hanteert op zijn typemachine is zo tergend traag dat ik snap dat hij maar enkele westerns heeft geschreven. Voordat hij de volgende af zal hebben is hij waarschijnlijk, met alle respect, overleden.

5) Charlotte speelt piano. Stukjes van Chopin enzo, zoals filmpianisten graag voordragen. Het klinkt mooi, is niet al te ingewikkeld en veel mensen kennen het. Maar Virginia Madsen moet blijkbaar playbacken. En hoe. Niet alleen de vingers staan niet goed, ook de handen bewegen niet synchroon met de muziek. Alsof het geluid een seconde achterloopt. Het ziet er echt niet uit en zit meerdere malen in de film. We kunnen dus concluderen dat de regisseur, of wie dan ook van de op dat moment aanwezige crew, geen piano speelt. Of geen noodzaak zag dit euvel te verhelpen.

The Magic Of Belle Isle is niet dramatisch slecht hoor. Gewoon redelijk slecht. Morgan Freemans stem is zoals altijd - of hij nu een documentaire inspreekt of gewoon acteert - prettig om naar te luisteren. Zijn mooi geformuleerde zinnen kan je zo op een (groot) tegeltje zetten en Freeman voorziet de film nog van enig elan. Virginia Madsen daarentegen acteert erg theatraal, alsof je haar vanaf 20 meter afstand op de bühne een emotie moet kunnen zien uitdrukken. De camera staat echter recht op haar snufferd. De kindjes zijn aandoenlijk, maar niet erg realistisch. Net als de hele film eigenlijk. Het onlangs door ondergetekende ontdekte neologisme `mierzoetsappig' dekt de lading heel aardig. 

The Bourne Legacy

GENRE: Thriller / Actie (135 min.)
CAST: Jemery Renner, Rachel Weisz, Edward Norton e.a.
REGIE: Tony Gilroy
WAARDERING: 3.5 / 5
--------------------------------------------------------------------------------------------

Ik zou wel eens een koffer met daarin een snipergeweer willen hebben, de koffer openmaken, het geweer binnen vijf seconden in elkaar zetten en met drie schoten een onbemande drone uitschakelen in Alaska. Maar alas, ik woon in Nederland. Dan maar films kijken waarin dit gebeurt. The Bourne Legacy is zo'n film. 

Jason Bourne is parallel aan The Bourne Legacy volop bezig met het zaaien van dood en verderf. Het begint de media en andere instanties ook op te vallen. De National Research Array Group (NRAG) onder leiding van Eric Byer (Edward Norton) besluit Treadstone en Outcome te stoppen om verdere blootstelling te voorkomen. De verzamelde data is belangrijker dan de projecten op zich, dus termineert hij de projecten voordat de media of de politiek moeilijke vragen gaan stellen. Proefkonijn Aaron Cross (Jeremy Renner) en wetenschapper Dr. Marta Shearing (Rachel Weisz) zijn losse eindjes binnen Outcome. Dat betekent dat er 50 mensen heel hard hun best gaan doen om je op te sporen en je te vermoorden, maar uiteindelijk falen. Omdat je zo goed bent opgeleid. En omdat het publiek niet houdt van geslaagde doofpotaffaires. 

BOURNE ZONDER BOURNE

De vergelijking met Jason Bourne ligt zo voor de hand dat je hem wel moet maken. En dan valt op dat Bourne een complexer, rauwer en realistischer karakter is dan Cross. Matt Damon en Jeremy Renner spelen beiden overtuigend, maar het script doet Cross de das om, omdat er te weinig aandacht wordt besteed aan zijn persoonlijkheid en achtergrond. Teveel ligt de nadruk op de geheime organisaties waar er ondertussen zoveel van zijn dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Elke geheime organisatie bestaat uit een kamer vol mensen met headsets, turend naar beeldschermen die ze hopelijk op `het grote scherm' mogen zetten. Zo weet hun baas, en de kijker, wat er belangrijk is. Daarnaast zien we vele overbodige scènes die onze helden niet of nauwelijks dichter bij hun doel brengen, maar eerder het tegenovergestelde bereiken. Niet dat ik me verveelde, maar om dit verhaal te vertellen heb je geen 135 minuten nodig.

Wel beter dan in de trilogie is de ondersteunende cast. Rachel Weisz houdt zich goed staande tussen al het geweld en voegt echt iets toe aan de film. De vrouwelijke personages die Jason Bourne tegenkwam deden dat amper en bleven nooit lang onder de levenden. Edward Norton, een van mijn favoriete acteurs, is ook van de partij. Na het dramatische Stone speelde Norton onlangs in het geniale Moonrise Kingdom en ook hier is hij erg overtuigend als autoritaire slechterik.

THE GREAT ESCAPE

Aaron Cross is een ex-militair en nu onderdeel van Outcome. Hij traint in Alaska en is bovengemiddeld intelligent en fysiek ontwikkeld. Hij staat garant voor wat harde, lompe gevechten en kent mooie tactieken die in een spionagethriller niet mogen ontbreken. Hij redt er zo vaak het leven van Dr. Shearing mee dat ze er haast gewend aan moet raken. Dr. Shearing op haar beurt is diep verwikkeld in complex genetisch onderzoek en wil het liefst niet nadenken over de consequenties, maar gewoon wetenschap bedrijven. Een intern conflict dat aardig is uitgewerkt en pas goed tot uiting komt wanneer ze zich realiseert dat haar proefpersonen ook buiten het laboratorium buitengewone dingen doen.

Omdat de film zich op hetzelfde moment afspeelt als de trilogie is het niet mogelijk om simpelweg naar Amerika te gaan en daar de boel eens flink op zijn kop te zetten. Ten eerste deed Jason Bourne dat al, en ten tweede heeft Jason Bourne dat nog niet gedaan in deze film. Maar vanuit Langley, of waar de hoge piefen zich ook mogen bevinden, worden Aaron en Marta wel opgejaagd. The Bourne Legacy beperkt zich dan ook vooral tot de beschrijving van Outcome, het introduceren van de nieuwe personages en is verder niet meer dan een grote ontsnapping. 

LARX-3

The Bourne Legacy is spannend, het acteerwerk is sterk en het verhaal is prima geschreven. Puntje van kritiek is de regie. Vooral tijdens de actiescènes is The Bourne Legacy onoverzichtelijk. Een onrealistische achtervolging door de drukke straten van Manilla, in de Filipijnen, is qua camerawerk chaotisch en duurt te lang. Bovendien worden ze achtervolgd door een LARX-3, hetgeen in essentie een onverwoestbare Aziaat is. Het zou me niks verbazen als hij in het tweede deel terugkeert als cyborg met zo'n rood oogje en vraagt naar John Connor.

The Bourne Legacy is een spionagethriller die probeert dezelfde sfeer neer te zetten als de voorgaande films over Jason Bourne. Het ontbreekt de film aan rauw realisme. De schrijver van de trilogie, Tony Gilroy, is gaan regisseren, waar zowel de regie als Gilroy's script onder te lijden heeft. Met echter drie nieuwe, ijzersterke acteurs en een kaskrakend Bourne-universum hebben de makers een formule in handen waar menig vervolg uit te persen valt. Iets dat ze ongetwijfeld van plan zijn.

Rock Of Ages

GENRE: Musical / Komedie (123 min.)
CAST: Julianne Hough, Diego Bonita, Tom Cruise, Russell Brand e.a.
REGIE: Adam Shankman
WAARDERING: 2 / 5
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ik zag de extended edition van Rock Of Ages, die welgeteld tien minuten langer duurt dan de normale versie. De aftiteling leert ons dat de extended versie de scène bevat waarin een vrouwelijke fan haar borsten flasht. Een verstandige toevoeging, want het is tevens een van de hoogtepunten van de film. 

Er is een legendarische rocktent, genaamd `The Bourbon Room', waar alle legendarische artiesten van dat moment optreden. Dat moment is eind jaren '80 en de rockgod in kwestie is Stacee Jaxx (Tom Cruise). Hij doet nog één afsluitende gig op de plek waar het allemaal begon en dat komt de eigenaren Lonny (Russell Brand) en Dennis (Alec Baldwin) goed uit, want ze zijn bijna failliet. Oorzaak van het naderende faillissement is de campagne van de nieuwe burgemeester waarbij diens vrouw Patricia (Catherine Zeta-Jones) een kruistocht tegen rock `n' roll is begonnen. Ondertussen proberen Drew (Diego Boneta) en Sherrie (Julianne Hough) het á la Coyote Ugly te maken binnen de rockscene. 

HET ORIGINEEL IS BETER

Rock Of Ages bestaat uit scheurende gitaarriffs, vette licks en een sfeervolle `Bourbon Room' waar het publiek dient als rookmachine. De schreeuwende menigte zingt elke klassieker uit volle borst mee, de zangers zwepen het publiek op met ontbloot bovenlijf en de vrouwen krijgen gratis drank. De toeschouwers dansen op de bar en de ene na de andere rockplaat wordt de speakers uitgepompt. 

De film maakt gebruik van een groot aantal rockclassics die worden ingezongen door de cast, maar dat pakt niet goed uit. Praktisch niemand beschikt namelijk over een karakteristieke stem, waardoor je verlangt naar de originele platen met zangers als Axl Rose of Bon Jovi. Zangers met een stem die je uit duizenden kan herkennen. Boneta en Hough hebben echter een zangstem in de categorie `dertien in een dozijn.' Het is maar goed dat Hough er bovengemiddeld goed uit ziet, want haar vertolking van Extreme's More Than Words is niet de reden dat je aan de buis gekluisterd zal blijven. 

RISE OF THE FIRE PHOENIX

Twee mensen die zich wél weten te onderscheiden zijn Tom Cruise en Mary J. Blige. De laatste weliswaar alleen qua zang, maar het duet met Hough maakt pijnlijk duidelijk hoe groot het verschil is. Tom Cruise doet echter maar nauwelijks onder voor Mary J. blige en blijkt te beschikken over een stem die 25 jaar geleden niet zou misstaan. Net als in Tropic Thunder is Cruise wederom sterk als een vaag personage die al jarenlang de weg kwijt is. Zijn theorie over de vuurfeniks is onnavolgbaar, waarschijnlijk ook voor hemzelf. De enige die enigszins bij hem in de buurt komt, qua acteren, is Paul Giammatti die met een soms Jokerachtige stem de sleazy platenbaas Paul speelt. 

Rock Of Ages mist heel veel. Het mist de grappige Russell Brand die in Get Him To The Greek de ene na de andere prachtplaat - African Child en Stroke The Furry Wall zijn instant classics - ten gehore bracht. Het mist humor, verhaal, pakkende personages en passie. Maar het mist vooral rock `n' roll, want Rock Of Ages is veel te netjes, te keurig en te geschikt voor 12 jaar en ouder. En echte rock `n' is niet geschikt voor 12 jaar en ouder, want het mooie muziekgenre wordt niet voor niets altijd in één adem met twee andere woorden genoemd. 

Madagascar 3: Europe's Most Wanted

GENRE: Animatie (93 min.)
CAST: Ben Stiller, Chris Rock, David Schwimmer, Jada Pinkett Smith e.a.
REGIE: Eric Darnell, Tom McGrath & Conrad Vernon
WAARDERING: 4 / 5
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Trilogieën, quadrilogieën en weet ik veel hoevel gieën je nog kan bedenken worden meestal maar met één doel gemaakt. Zie de Resident Evil serie, waar de wereldbevolking al 3 keer dood zou moeten zijn, of Pirates, waar eindeloos veel schatten op de zeebodem lonken. Gelukkig zijn er ook uitzonderingen en Madagascar 3: Europe's Most Wanted is er een van.

Dieren in de dierentuin zijn niet zielig, zo blijkt, want Alex en zijn dierenvriendjes hebben heimwee naar New York's Central Park Zoo. Vanuit Afrika, waar dieren ongestoord hun gang kunnen gaan, plannen ze een reis om weer herenigd te worden met hun thuispubliek. In gezelschap van een reizend circus gaan de beesten langs verscheidene Europese steden, terwijl ze worden opgejaagd door een nieuwe vijand.

STROPERIJ

Deze nieuwe vijand, een sterk personage, is Captain Chantel DuBois (Frances McDormand). Ze is werkneemster bij Controle Des Animeaux en heeft thuis een indrukwekkende trofeeënmuur met opgezette dieren waarop slechts de kop van een leeuw nog ontbreekt. Haar werk is in essentie een dekmantel voor stroperij. Ze is ongetwijfeld ook speciaal getraind om dieren te vangen die kunnen autorijden en vliegen, gezien de manier waarop ze zich staande en rijdende houdt gedurende de spectaculaire achtervolgingen.

DuBois is meer dan alleen een dierenhater. Ergens wekt ze ontzag op door haar werkwijze, haar werkethiek, de manier waarop ze met Piaf's Non, je ne regrette rien de moraal hoog weet te houden, haar doorzettingsvermogen en haar reconstructie van de plaats delict zoals Willem Dafoe dat in The Boondock Saints ook deed. DuBois beheerst haar scooter volledig en boort het ding, analoog aan Trinity, in een flat om vervolgens als een kat op haar pootjes terecht te komen. Het zijn allemaal kenmerken die het personage letterlijk en figuurlijk tekenen. Ook de kogelscène uit The Matrix die animatiefilms maar wat graag kopiëren is weer van de partij, dit keer met bananen. Naast verwijzingen naar klassieke films verwijst Madagascar 3 ook regelmatig naar haar eigen voorgangers. Het werkt, want de verwijzingen naar memorabele momenten uit de voorgaande films zullen niet alleen filmfanaten opvallen.

FIREWORKS

Hans Zimmer componeerde de muziek voor de film, maar de meest krachtige nummers onder de scènes komen niet van zijn hand. Andrea Bocelli en Katy Perry krijgen die eer en hun nummers passen uitstekend bij de gekozen scènes: respectievelijk een prachtige grap met een beer op een eenwieler in het Vaticaan en een circusvoorstelling. Fireworks is niet alleen een goed nummer, het ondersteunt ook de kleurrijke circusacts die daardoor extra goed uit de verf komen. Zimmer inhuren voor een film als Madagascar ligt ongetwijfeld ook meer aan het beschikbare budget - de franchise is goed voor meer dan een miljard omzet - dan aan de noodzaak van epische muziek in een komische animatiefilm. 

De Madagascar-films behoren tot mijn favoriete animatiefilms. De franchise vertoont geen tekenen van verval, iets waar veel trilogieën mee te kampen hebben. Sterker nog, de films worden alleen maar beter en ik durf wel te stellen dat deze film beter is dan het origineel. Ik had niet verwacht dit heel vaak te gaan zeggen, maar doe mij maar een deel vier. Ik heb er wel vertrouwen in. 

Comme Un Chef

GENRE: Komedie (84 min.)
CAST: Jean Reno, Michaël Youn, Raphaëlle Agogué e.a.
REGIE: Daniel Cohen
WAARDERING: 3 / 5
-------------------------------------------------------------------------------------------

De Fransen kunnen lekker koken. De Fransen kunnen leuke komedies maken. Het ligt dan ook voor de hand om een komedie over eten, chefs, driesterrenrestaurants en haute cuisine in Frankrijk plaats te laten vinden, het te laten regisseren door een Fransman en Jean Reno de hoofdrol te geven. Zo gezegd, zo gedaan.

Het resultaat is Comme Un Chef, waarin Jacky Bonnot (Michaël Youn) een kookfanaat is en allerlei culinaire maaltijden bereidt. Hij volgt alle toonaangevende kookprogramma's op de voet, bestudeert elk gerecht en is groot fan van Alexandre Lagarde (Jean Reno). Wanneer de twee elkaar toevallig tegenkomen en Alexandre het eten proeft van Jacky is hij onder de indruk van zijn kookkunsten. Hij neemt Jacky aan als stagiair - dus onbetaald - in zijn driesterrenrestaurant. Dit tot grote ontzetting van Jacky's zwangere vriendin Béatrice (Raphaëlle Agogué) die de stapel rekeningen gestaag ziet groeien.

Koken is populair, hebben de makers ongetwijfeld gedacht. Realityshows zoals Topchef, gevuld met kandidaten die denken dat koken hun leven is, maar die eigenlijk een inhoudsloos beroep willen compenseren, zijn niet meer weg te denken van de buis. De kandidaten willen erkenning, glorie en een eigen restaurant. Wat ze krijgen is kritiek, een zure blik en inzicht in het feit dat ze niet eens fatsoenlijk een zalm kunnen garen. De techniek van de kandidaten wordt betwijfeld en regelmatig is het zoetje en zuurtje afwezig. Julius Jaspers kan het weten - hij proeft ongetwijfeld meer dan hij kookt.

Maar zelden zie je iemand die kan tippen aan de kunsten van Kranenborg en Jaspers. Nooit eigenlijk. Talent is schaars, het commerciële belang groot. Jacky Bonnot zou deze chefs kunnen toppen, maar zijn passie ligt bij het voedsel, de gastronomie, het praten tegen groenten en het precisiewerk tijdens de bereiding. Hij tovert het ene prachtig gefilmde gerecht na het andere op tafel en Topchef zou zijn eer te na zijn. Roem interesseert hem niet. Jacky heeft niks te bewijzen tegenover zichzelf - hooguit tegenover zijn vriendin. 

Dit ligt heel anders voor Alexandre, die zich jaar in jaar uit moet heruitvinden en de jury moet bewijzen dat hij zijn drie sterren waardig is. Dit lukt al vijftien jaar lang met zijn pittoreske driesterrenrestaurant, maar het gaat ten koste van het contact met zijn familie. Zijn vrouw heeft hem verlaten en zijn dochter spreekt hij nog maar nauwelijks. 

Een ongedwongen, romantische, typisch franse sfeer is kenmerkend voor de franse komische cinema. Films als Amélie Poulain, Micmacs à Tire-Larigot, en Potiche teren hierop, in combinatie met een goede cast. Continue glimlach gegarandeerd. Heel soms weten niet-franse regisseurs een zelfde soort sfeer te creëren, zoals bijvoorbeeld Martin Scorsese met Hugo. Het recept wordt ook gebruikt voor Comme Un Chef, maar de balans in dit gerecht ontbreekt een beetje. Reno en Youn hebben net niet die chemie waar je op hoopt. Het verhaal is te lineair, niet spannend genoeg, niet verrassend en slechts een herhaling van zetten die we al eerder gezien hebben, maar dan beter.

De leukste stukken in de film zijn scènes waarin het ridiculiseren van moleculair koken - een hele eend reduceren tot een blokje ter grootte van een dobbelsteen - centraal staat. Dat cynisme aangaande haute cuisine fantastisch kan werken werd al eerder bewezen door The Trip, waar klassieke Engelse humor en totaal onbegrip van haute cuisine werden gecombineerd tot een fenomenale komedie. Je kon je prima verplaatsen in Rob Brydon en Steve Coogan, omdat ze geen idee hebben wat ze eten en met het uur meliger worden van de manier waarop ze het voedsel gepresenteerd krijgen. 

Iets dat zou moeten werken - franse humor over driesterrenvoedsel - werkt niet. Een komedie over iets elitairs als haute cuisine zou ditzelfde concept belachelijk moeten maken, maar in plaats daarvan omarmen ze het en laten ze de hoofdpersonen uitgroeien tot magistrale chef-koks. Jezelf verplaatsen in Jacky of Alexandre wordt vervolgens schier onmogelijk. Denk je dat wel te kunnen dan moet je serieus deelname aan Topchef overwegen. 

Fetih 1453

GENRE: Oorlog / Drama (160 min.)

CAST: Devrim Evin, Ibrahim Celikkol, Dilek Serbest e.a.

REGIE: Faruk Aksoy

WAARDERING: 2.5 / 5

----------------------------------------------------------------------------------------

Er zijn van die personen wiens leven zo veelzijdig is geweest dat het nauwelijks in één film past. Ook niet wanneer die film 160 minuten duurt. Toch hebben de makers van Fetih 1453 een poging gedaan om de belangrijkste mijlpaal uit het leven van Sultan Mehmet II te verfilmen. 

Sultan Mehmet II (Devrim Evin) staat aan het begin van de uitbreiding van het Ottomaanse Rijk. Hij wordt ook wel Fetih Mehmet genoemd, hetgeen Mehmet de Veroveraar betekent. In 1453 veroverde Mehmet namelijk Constantinopel - vandaar de titel - en daarna zal onder zijn heerschappij het Ottomaanse Rijk (Turkije) expanderen tot haar hoogtepunt in 1683. Ook later nog, zelfs tot aan de 20e eeuw, zal het rijk blijven voortbestaan. Geen onbelangrijke kerel dus, die Mehmet II.

DE PROFEET

Na het overlijden van de vader van Mehmet II, Murat II, belooft Mehmet II hem om de profetie van Mohammed te volbrengen. Dé Mohammed, in dit geval. De Profeet zou hebben voorspeld dat Constantinopel (Istanbul) veroverd zal worden en Mehmet II ziet dit als zijn roeping. Onder het mom van `geschiedenis wordt niet geschreven door lafaards' wil Mehmet II alles in werk stellen om Constantinopel te veroveren. De stad is op dat moment nog in het bezit van het Byzantijnse Rijk, zeg maar het huidige Griekenland dat in die tijd een restant van het Romeinse Rijk was. 

Voor zover ik kon nagaan is Fetih 1453 historisch gezien vrij accuraat. Een heel aantal feiten, waaronder een immens kanon en het vervoeren van schepen over land, zitten zowel in de film als in het desbetreffende Wikipedia artikel. Wat de film ook sterk maakt is het mooi in beeld brengen van oude kunsten, zoals het vervaardigen van het kanon en het bouwen van een fort. De belegering van Constantinopel is een kolossale aangelegenheid en moet, zeker voor de tijd, een epische strijd geweest zijn hetgeen in principe een verfilming waardig is. 

CHAOTISCH

In principe, want Fetih 1453 heeft weliswaar een prima uitgangspunt, maar is op meerdere fronten rommelig en onoverzichtelijk. De film begint met het introduceren van de drie machthebbers in Europa op dat moment: de Ottomanen, de Byzantijnen en de Paus, die het christendom vertegenwoordigd. Tussen deze drie vinden diplomatieke handelingen plaats die nauwelijks te volgen zijn, omdat de film maar blijft springen tussen alle facties. Het tweede gedeelte van de film is de strijd om Constantinopel. Deze is qua beeld en regie chaotisch en muzikaal gezien is het bombastisch en ietwat overdreven, vooral tijdens dramatische scènes. Wel heel goed is het geluid, want tijdens de gevechten vliegen de pijlen je om de oren.

Grootste misser is het feit dat Fetih 1453 veel diepgang mist. Zelfs de hoofdpersoon, Sultan Mehmet II, wordt maar nauwelijks uitgewerkt. Personages missen achtergronden, worden uit het niets opgevoerd en krijgen simpelweg het stempel `goed' of `slecht'. Dat komt mede omdat de film van Turkse makelij is en een eenzijdig verhaal vertelt. Bovendien spreekt iedereen Turks, inclusief de Paus, weliswaar met een Gregoriaans koor op de achtergrond. De kant van de christenen en de Byzantijnen blijft wat onderbelicht, al stoorde me dat niet zo. Er zijn zat films waarbij het andersom ook zo is. Verder valt het beperkte budget op, zeker wanneer je kijkt naar de special-effects. Het kan slechter, maar goed is anders. 

Ik vond de film persoonlijk wel interessant. Geschiedenis, een keertje uit niet-Westers oogpunt bekeken, vind ik tof. Maar als film zijnde komt Fetih 1453 toch echt wat te kort. Het duurt veel te lang, mist diepgang, is onoverzichtelijk en matig geregisseerd. Een gemiste kans, want het leven van Mehmet II lijkt genoeg materiaal te bieden voor een degelijke film. Fetih 1453 is echter verre van degelijk.

Monsieur Lazhar

GENRE: Drama
CAST: Fellag, Sophie Nélisse, Émilien Néron, Danielle Proulx e.a.
REGIE: Philippe Falardeau
WAARDERING: 4 / 5
---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Op een basisschool in Canada verhangt een lerares zich in het klaslokaal. Een golf van ontzetting en shock is het resultaat, evenals een plotselinge vacature. Bashir Lazahr (Fellag), een Algerijnse immigrant, solliciteert op eigen initiatief, wordt snel aangenomen en staat voor de zware opdracht een getraumatiseerde klas te leiden, terwijl hij zelf ook worstelt met zijn eigen verleden. Het resultaat is een mooie film over rouw, schuldgevoel en saamhorigheid.

ENFANT TERRIBLE

Monsieur Lazahr is een adaptatie van het toneelstuk Bashir Lazahr van Evelyne de la Chenelière. De film werd genomineerd voor een Oscar voor beste niet-Engelstalige film en sleepte internationaal vele prijzen in de wacht. Regisseur Philippe Falardeau vormt het toneelstuk om tot een prachtige film waarin Fellag schittert als begane, strenge en sympathieke leraar en waarin verder rollen zijn weggelegd voor goede, jonge acteurs. Zo kampt enfant terrible Simon (Émilien Néron) met een schuldgevoel, wordt hij steeds agressiever en is hij constant zijn medescholieren aan het pesten. Alice (Sophie Nélisse) is daarentegen een voorbeeldig kind, maar kan het beeld van haar overleden lerares maar niet van haar netvlies krijgen. 

Veel aspecten van het leven op de basisschool worden scherp in beeld gebracht. De typische sfeer blijkt in Canada niet veel te verschillen van Nederland. Ze spelen ijshockey i.p.v. tikkertje - verstandig, met al dat ijs -, maar schoolmelk, openklappende tafeltjes en ouderavonden zijn allen aanwezig. De vreemde, Algerijnse docent die met veel te moeilijke dictees aankomt wint de harten van de scholieren, maar veroorzaakt tegelijkertijd een sterk uitgewerkte cultuurclash. Bashirs ouderwetse lesmethoden en de manier van omgaan met kinderen verschillen nogal van de Canadese standaarden en zowel de leerlingen als Bashir moeten wennen aan de nieuwe situatie. 

BINDMIDDEL

Wat de film heel sterk doet is het overbrengen van het trauma. Zonder enorme hoeveelheden drama wordt op subtiele wijze steeds duidelijk dat een zelfmoord op een basisschool enorme impact heeft. Iedereen, zowel docenten als scholieren, gaat op hun eigen manier met de gebeurtenis om. Het maakt de film interessant en geeft het een extra dimensie. De film wordt echter vooral gedragen door de titulaire hoofdpersoon - Fellag acteert geweldig - die de kijker meevoert in zowel zijn eigen problematiek als die van zijn klas.

Monsieur Lazhar vervalt niet tot een overdreven drama waarin de kijker de emoties door de strot geduwd krijgt. De film blijft realistisch, is meeslepend en zit vol emotie. De typische Franse pianodeuntjes, de gevatte grapjes, de sterke cast en het ingrijpende onderwerp krijgen allemaal zorgvuldig een plekje in dit hartverwarmende drama. Monsieur Lazhar laat zien dat ondanks (cultuur)verschillen rouw universeel is. Het is de basis van veel scènes en het bindmiddel tussen de personages. Rouw brengt iedereen dichter bij elkaar en creëert saamhorigheid. Monsieur Lazhar brengt dit op ingetogen wijze over.