Thor: The Dark World

★★

Thor is terug, de mensheid bestaat nog - helaas in dit geval, want dat betekent dat Jane Foster nog leeft - en voor de tweede maal op rij wordt het universum bedreigd door donkere elven met lasergeweren. 

Terwijl Jane Foster met liefdesverdriet is achtergebleven op Aarde, stelt Thor met zijn hamer Mjöllnir orde op zaken in het universum. Hup Thor, hup Mjöllnir! Mythologische locaties zoals Valaheim en Svartalfheim worden kortstondig aangedaan. Locaties die interessant zijn en die we willen zien. Thor verslaat er bijvoorbeeld een stenen golem, waarna het vijandelijke leger zich overgeeft. Zodoende is de orde op die wereld hersteld. Het is allemaal niet zo ingewikkeld. Dat komt later pas.

Ondertussen is Malecith, een dark elf, bezig met snode plannen. Hij valt Asgard binnen en dreigt met een wapen dat het hele universum kan vernietigen. Uiteraard kan dat slechts op één moment, en wel het moment dat alle planeten in één rechte lijn staan en worden verbonden door portalen. Of zwarte gaten. Of zoiets. Reizen van de ene naar de andere wereld is mogelijk in een ogenblik, het overstijgt zelfs de 'beam me down, Heimdall' methode waarop Thor normaal gesproken wordt geïntroduceerd. Dit plotelement maakt de zaken al wat complexer, met name omdat het allemaal vrij karig is uitgewerkt.

Het plot wordt problematischer wanneer Jane uit het niets naar een soort buitenaards massavernietigingswapen wordt geteleporteerd en rode materie haar lichaam overneemt. Verklaringen worden niet gegeven, maar het stelt Jane in staat nu ook eens met haar krachten te smijten. Vervolgens haalt Thor haar naar Asgard en dan begint de ellende pas echt. Malecith wordt namelijk ook aangetrokken tot de rode materie en een buitenaardse driehoeksrelatie begint gestalte te krijgen.

Het leukste aan Thor: The Dark World is Thor zelf, hoewel Loki ook zeker z'n charme heeft. Dat is op zich gunstig, ware het niet dat er nog zoveel andere personages op Aarde (saai!) rondlopen die minder interessant zijn. Net als in het vorige deel voegen Erik Selvig, Jane Foster, haar intern en diens intern te weinig toe. Iedere man zou bovendien Sif (Hup Sif!) verkiezen boven Jane Foster, een personage dat Natalie Portman maar niet tot leven kan laten komen.

Het plot in deze Thor sequel is nodeloos complex. Thor en Malecith vliegen in het slotgevecht door talloze werelden, niemand weet waarom Jane en Erik opeens zwaartekrachtvelden kunnen bedienen en de schijtlollige oneliners zorgen ervoor dat je de film niet meer serieus kan nemen. Dat is overigens sowieso lastig omdat de film grotendeels bestaat uit hypergeavanceerde dark elves met lasergeweren die vechten tegen Goden in middeleeuwse uitrusting.

The Counselor

★★

Een sterrencast, gerenommeerde regisseur en een groot schrijver maken The Counselor, een onnavolgbare film waarbij alles lijkt te draaien om vrouwen en een truck met stront. 

Michael Fassbender is de titulaire hoofdrolspeler, steevast ook 'counselor' genoemd. Hij heeft z'n zaakjes in orde, een leuke vriendin (Penélope Cruz) en geld zat, als je tenminste kijkt naar z'n appartement en auto. Maar het is allemaal niet genoeg. De counselor wil zijn vriendin middels een enorme diamanten ring ten huwelijk vragen. Om die ring te betalen gaat hij aan de slag als drugssmokkelaar.

De gevestigde criminelen bij wie de counselor aanklopt zijn Reiner (Javier Bardem) en Westray (Brad Pitt). Reiner is een rare snuiter, lijkt standaard high te zijn, komt heel nonchalant over en rakelt de meest vreemde, doch lachwekkende anekdotes op. Westray pakt het serieuzer aan en claimt elk moment uit de business te kunnen stappen om te rentenieren in een klooster.

Ik kan meer vertellen over de personages, zoals Cameron Diaz die een wel heel overduidelijke femme fatale neerzet, of Bruno Ganz die als juwelier in Amsterdam een bijrol heeft, maar daar schiet niemand wat mee op. Het plot is namelijk onbegrijpelijk. Gewoon niet te vatten. De hand, of beter gezegd, de pen van Cormac McCartney is alleen terug te vinden in enkele goed geschreven scènes, maar aan het plot valt geen touw vast te knopen.

Het gevolg is dat de sterrencast je al vrij snel koud laat. Betwijfel je het eerste uur nog je eigen verstandelijke vermogens en poog je de rode draad te vinden in deze film, tijdens het tweede uur moet je concluderen dat deze simpelweg ontbreekt. Plotgaten tot en met, een overschot aan overbodige personages en twee jachtluipaarden die te pas en te onpas als beeldvulling worden gebruikt. Ze zullen wel wat gekost hebben, die beesten, dus neemt Ridley Scott ze veelvuldig in beeld.

Wanneer je hebt geaccepteerd dat het verhaal in deze film niet te volgen is, valt er nog wel wat te genieten. Zoals van semi-filosofische anekdotes of theorieën over verschillende werelden, verpakt in mooie, eloquente Engelse zinnen die slechts kunnen ontspringen uit de geest van een briljant schrijver. Zelfs de Mexicaanse barkeeper houdt er interessante gedachten op na over de betekenisloosheid van de dood. Maar dit alles kan natuurlijk nooit compenseren voor het feit dat The Counselor een mislukte literaire misdaadthriller is.

Ender's Game

★★★

In de verre toekomst is de Aarde vijftig jaar geleden aangevallen door een buitenaards ras. De zogenaamde Formics, een kudde opgevoerde mieren, werden ternauwernood verjaagd door één man: Mazor Rackham. Nu vormen de Formics opnieuw een bedreiging en brengen ze een leger op de been. Tijd voor een nieuwe held.

Net als in Paul Verhoevens Starship Troopers voert Ender's Game een logica aan die nauwelijks te volgen valt. Neem deze zin: 'The purpose of this war is to avoid all future wars.' Juist, dus daarom reist de mensheid met een enorme ruimtevloot af naar de thuisplaneet van de Formics en geven ze de leiding van het leger aan een kind van een jaar of vijftien: Ender.

Het idee van kinderen oorlog laten voeren is een ver doorgetrokken idee van iets dat nu al bestaat. Ik heb het niet over kindsoldaten, maar over kinderen die ingewikkelde strategiespellen spelen en daarin beter zijn dan volwassenen. Er bestaat zoiets als een WK Gamen en daar winnen kinderen en Koreanen alle onmogelijke strategiespelletjes, zoals Starcraft. Dat is niet omdat volwassenen geen tijd hebben voor computerspelletjes, maar omdat kinderen een hoger reactievermogen hebben, sneller handelen en vaak volwassenen te slim af zijn. Dit gegeven gebruikt Ender's Game als argument om kinderen complete legers te laten aanvoeren.

Wat bij Starcraft niet uitmaakt, maar in het echt wel, is het doel van een oorlog. 'the purpose of war', dus. Oorlog moet gerechtvaardigd zijn, maar kinderen weten of snappen dat (nog) niet. Volwassenen wellicht ook niet, maar dat is een andere discussie. Een oorlog voeren om een hypothetische oorlog te voorkomen is geen gerechtvaardigde oorlog. Omdat kinderen weliswaar het leger aanvoeren, maar moreel niet verantwoordelijk zijn voor hun daden, zijn ze de ideale commandanten: mensjes zonder compassie, empathie of medelijden. In theorie briljante strategen, in werkelijkheid efficiënte massamoordenaars.

Dit hele concept werkt Ender's Game aardig uit, vooral omdat hoofdpersoon Ender (Asa Butterfield) wel al lichte sporen van een geweten vertoont en zelf al het onderscheid tussen een spelletje en de realiteit door krijgt. Ender is niet alleen tactisch zeer begaafd, ook is hij pienter en denkt hij na over de motieven van de Formics. Zijn ze daadwerkelijk zo slecht als kolonel Graff (Harrison Ford) hem doet laten geloven, of is er meer aan de hand?

Een ander sterk punt een Ender's Game zijn de acteurs. De meerderheid van de cast is niet volwassen - Harrison Ford compenseert - maar aan de acteerprestaties is dat niet af te lezen. Asa Butterfield (Hugo, The Boy in the Striped Pyjama's) heeft heel wat in zijn mars en ook tegenspeelster Hailee Steinfeld (True Grit) valt niet tegen.

Minder overtuigend is het plot, dat niet alleen gaten heeft, maar ook haastig wordt afgewerkt. Binnen een dag promoveert Ender van launchie naar cadet. Nog geen twee dagen later is hij commandant en twee weken daarna aanvoerder der strijdkrachten. Een aardige carrière, maar volstrekt ongeloofwaardig. Bovendien zijn de redenen onduidelijk waarom de hoop van de mensheid wordt gevestigd op Ender. Ja, hij wint de spelletjes in de arena en heeft veel tactisch inzicht, maar ook heeft hij de nodige psychologische problemen. Met de vloot van de vijand in aantocht en krap een maand te gaan lijkt het geloof in Ender meer een wanhoopsdaad dan een rationele beslissing.

The Chronicles of Riddick: Dead Man Stalking

★★

Vin Diesels oeuvre, als je bij Vin Diesel van zoiets mag spreken, bestaat voor het grootste deel uit twee langlopende reeksen: The Fast and the Furious en The Chronicles of Riddick. Van die laatste reeks kwam onlangs het derde deel uit genaamd The Chronicles of Riddick: Dead Man Stalking.

De reeks van Riddick begon met de film Pitch Black, waarin Diesel Richard B. Riddick speelt, een vechtlustige Furian die op zoek is naar zijn thuisplaneet Furya. Hij is de laatste van zijn soort, de locatie van de planeet slechts bij enkelen bekend en alle data betreffende de planeet is uit de archieven gewist. Furians hebben aangeboren nachtvisie, waardoor ze rare ogen hebben en overdag een soort fancy zonnebril moeten dragen. Verder lijken ze op mensen die de hele dag in de sportschool zitten.

De charme van Pitch Black was het feit dat het een survivalmovie was die zich op een vreemde planeet afspeelt. Riddick zit gevangen en zowel Riddick als zijn bewakers weten niet waar ze zijn, maar al snel komen ze in aanraking met allerlei vreemde wezens. De planeten waarop Riddick zich bevindt zijn meestal de thuisbasis van de vreemdste creaties die niets liever willen dan de indringers vermorzelen. Daarnaast kende Pitch Black een originele filmstijl waarin creatief gebruik wordt gemaakt van kleuren en lichtinval.

Riddicks tweede film was een stuk grootschaliger. Zogenaamde necromongers starten een invasie op de planeet waarop Riddick op dat moment toevallig is. Van de charme van het origineel was weinig terug te vinden en Riddick die het uitvecht tegen een ander buitenaards ras bleek niet zo'n succes. Het is daarom niet vreemd dat Dead Man Stalking terugkeert naar de roots van de reeks en Riddick wederom plaatst op een verlaten planeet met als voornaamste vijand de vreemde beesten die daar leven.

In vrijwel alle opzichten is Dead Man Stalking gelijk aan Pitch Black. Het grootste verschil is dat de moordlustige beesten in Pitch Black alleen in het donker verschenen en bij Dead Man Stalking fungeert de regen als de voorspeller van onheil. De vijandige beesten zijn namelijk een soort amfibieën die het beste gedijen in een vochtige omgeving. Ook de filmstijl, met vele tinten okergeel, maakt zijn rentree, na even weggeweest te zijn in deel twee.

Wat Dead Man Stalking echter niet weet te reproduceren is de charme van Pitch Black. De originaliteit is er natuurlijk wel af, Vin Diesel is nog altijd even zwijgzaam en oninteressant, de ondersteunende cast bestaat uit zeer matige acteurs en de spanning in de film is ver te zoeken. Regen is nu eenmaal niet zo angstaanjagend als duisternis. Daar verandert die gigantische onweersbui in de verte helemaal niks aan.

The Wolf Of Wall Street

★★★★

Leo doet The Great Gatsby nog eens dunnetjes over, maar dan met een goede regisseur en zonder hiphop. Het resultaat is briljant, al had het wel een half uurtje korter gemogen.

Dat Martin Scorsese en Leonardo DiCaprio elkaar goed liggen is onderhand bekend. Sinds Gangs of New York is Leo Scorsese's muze en maken ze de ene na de andere topfilm. The Wolf of Wall Street is geen uitzondering. Het is misschien wel de beste film van de twee tot nu toe, want Leo is helemaal in zijn element als drugsverslaafde beurshandelaar Jordan Belfort die geen idee heeft wat hij met zijn geld moet. Hij wordt daarnaast bijgestaan door een wederom komische Jonah Hill, die zijn beste maatje Donnie speelt en exemplarisch is voor de lege en immorele wereld van de beurs in de jaren '80.

De film is gebaseerd op Belforts biografie en net als Gordon Gekko werd Belfort een begrip in beursland én zat hij een paar jaar in de bak voor fraude en andere criminele activiteiten. The Wolf of Wall Street valt echter niet te vergelijken met Wall Street, waarin Michael Douglas de rol van Gordon Gekko op zich neemt. Wall Street heeft een serieuze ondertoon, maar de wolf van Scorsese zet in op puur vermaak.

Belfort begint als een ambitieuze beurshandelaar en start onderaan de ladder in een enorm bedrijf. Tijdens dag één legt zijn afdelingshoofd (Matthew McConaughey) hem uit dat niemand weet wat de beurs gaat doen en dat alles gebakken lucht is. Het enige dat reëel is, is de commissie die de beurshandelaren opstrijken bij elke transactie. Belfort specialiseert zich dan ook niet in de beurs, maar perfectioneert zijn verkooptechnieken.

Er is een scène waarbij DiCaprio schittert als Belfort die een telefonische sale doet met een man die al aan de grond zit, maar vervolgens alsnog $10.000 investeert in een bedrijf waarvan Belfort net 3 minuten weet dat het überhaupt bestaat. Het mooie aan The Wolf of Wall Street is dat je vervolgens geen medelijden hebt met de man aan de telefoon, maar je waardering krijgt voor Jordan Belfort. Hierin ligt een groot deel van de kracht van de film, want Leonardo DiCaprio - hij doet tevens de voice-over - is als geen ander in staat om arrogant, immoreel, belachelijk rijk én aimabel te zijn.

Geld maakt niet gelukkig en teveel geld drijft mensen tot waanzin. Je ziet het bij (jonge) supersterren, je ziet het bij Belfort. Al snel is The Wolf of Wall Street een richtingsloze orgie waarin iedereen drugs gebruikt, feest viert, geld schept en alle connectie met de realiteit is verloren. Scorsese brengt het stijlvol en zonder opsmuk in beeld en hanteert een gelikte filmstijl die helemaal bij het beurswereldje past.

Belfort is immoreel, gaat vreemd bij de vleet, is de helft van de tijd high en zit de andere helft van de tijd aan de quaaludes, een volgens Belfort niet meer te verkrijgen drug. En dat is maar goed ook, als je ziet wat Belfort allemaal uitspookt. Het levert een rits aan hilarische situaties op, bijvoorbeeld wanneer hij een overdosis neemt. DiCaprio ziet er soms zo belabberd en fucked up uit dat je hem bij vlagen nauwelijks herkent.

Enige nadeel is dat de film 3 uur duurt en dat je na 2,5 uur drugs het wel een beetje gezien hebt. De film blijft onverminderd grappig, maar na een tijdje is het wel welletjes. Het laatste gedeelte van de film probeert DiCaprio de FBI te ontwijken en zijn geld veilig te stellen, maar als je dat soort dingen leuk vindt kan je beter Catch Me If You Can kijken.

The Spectacular Now

★★★★

Sutter en zijn vriendin Cassidy zijn 'the life of every party', aldus Sutter zelf. Deze status is goed genoeg voor Sutter, hij leeft namelijk 'in the moment'. Cassidy maakt het echter uit en Sutter moet zijn prioriteiten herzien. 

Sutter is een slimme jongeman die zich geen zorgen maakt over de toekomst. Misschien dat hij slaagt voor z'n examens, misschien ook niet. Verder studeren is hij nog niet van plan, want hij heeft zijn leven op orde als achttienjarige. Hij is populair, een graag geziene gast op feestjes, vriendelijk en sociaal. Hij woont nog bij zijn moeder en verkoopt stropdassen in een luxe kledingzaak. Als er klanten zijn tenminste. Zijn die er niet, dan lurkt hij aan een mixje van frisdrank en whiskey, zorgvuldig verhuld in een plastic beker met rietje.

Sutter ligt na een willekeurig feestje uitgeteld op een grasveld, is zijn auto kwijt en leert Aimee kennen, een intelligent en timide meisje. Het grasveld is namelijk haar voortuin. In veel opzichten is ze het tegenovergestelde van Sutter. Ze is ambitieus, wil later bij NASA werken, leest science fiction boeken die je achterstevoren moet lezen en haalt goede cijfers. Ze is tevens sociaal en vriendelijk, maar een iets minder graag geziene gast op feestjes, al wordt ze ook niet stereotyperend als het lelijke eendje geportretteerd. Het is gewoon niet het meisje dat je bij Sutter zou verwachten nadat je hem en Cassidy samen hebt gezien.

Sutter leidt een schijnbaar zorgeloos bestaan, maar Aimee legt de vinger meer dan eens op de zere plek. Zo blijkt dat Sutter zijn vader al 10 jaar niet gezien heeft, dat hij toch wel erg vaak zuipt (en daarna in de auto stapt) en dat zijn affectie voor Aimee een oprechte is. Hij gaat niet met haar om uit medelijden, vanwege een weddenschap of wegens de rebound. Het moment dat bij veel van dit soort films te vinden is, namelijk de onvermijdelijke ruzie waarna alles weer goed komt, ontbreekt hier dan ook. We hebben te maken met echte mensen, geen cliché filmpersonages. Dat is wel prettig.

De hoofdrol is weggelegd voor Miles Teller, die velen zullen kennen uit Projext X en 21 And Over. Zuipfilms dus, maar zijn doorbraak was het drama Rabbit Hole, met Nicole Kidman en Aaron Eckhart, waar hij een jongen speelt die verantwoordelijk is voor de dood van een kindje. Teller is een prima acteur, bewees dat al in Rabbit Hole en speelt hier opnieuw sterk. Hij is erg komisch en ik heb hard gelachen om met name Project X, maar ook de serieuze momenten gaan hem goed af.

Zijn tegenspeler Shailene Woodley is tevens geloofwaardig als ambitieuze tiener die als een blok voor de populaire Sutter valt. Haar onschuld op relatiegebied is aandoenlijk, haar ambitie begrijpelijk. Haar moeder voert namelijk de hele dag geen reet uit, waardoor Aimee de helft van de rekeningen met een krantenwijk moet betalen.

Sutter en Aimee blijken meer gemeen te hebben dan je in eerste instantie denkt en vormen na verloop van tijd een gezellig stel. Ze halen het beste in elkaar naar boven, delen hun persoonlijke verlangens en problemen en zijn eigenlijk een vrij normaal stelletje. Een zeldzaamheid, in filmland, maar dat wil niet zeggen dat de film saai is. Integendeel. The Spectacular Now toont aanzienlijk meer diepgang dan veel van haar oppervlakkige genregenoten en is zodoende een ware verademing.

Closed Circuit

★★

Farroukh Erdogan wordt gearresteerd op verdenking van betrokkenheid bij een aanslag in Londen. De rechtszaak vindt gedeeltelijk plaats achter gesloten deuren. Volgens de aanklager vanwege de altijd populaire 'national security', maar al snel blijkt er meer gaande te zijn.

Closed Circuit is geen typische rechtszaakthriller. Er wordt geen pleidooi in beeld gebracht en geen getuige gehoord. In plaats daarvan focust de film zich op het politieke machtsspel achter de schermen, een machtsspel waar de twee advocaten van Erdogan de dupe van worden.

Het is blijkbaar zo dat bij een gesloten rechtszaak er twee verschillende advocaten zijn om de beklaagde te verdedigen. We zien Martin Rose (Eric Bana), die Erdogan bijstaat wanneer het publiekelijke deel van de rechtszaak wordt afgehandeld. Wanneer er gevoelige feiten op tafel komen moet hij echter plaats maken voor 'special advocate' Claudia Simmons-Howe (Rebecca Hall). Beide advocaten verdedigen Erdogan, maar mogen bijvoorbeeld niet met elkaar overleggen.

Martin en Claudia zijn echter exen, hetgeen de zaak al enigszins compliceert. Daarnaast worden ze constant in de weg gezeten door MI5 en MI6 en zijn ze binnen mum van tijd slachtoffer van een complot. Closed Circuit laat de rechtszaak voor wat het is en probeert de kijker mee te voeren in de strijd die Martin en Claudia leveren tegen de machtige Britse politiek en geheime diensten, maar introduceert daarbij zoveel ongeloofwaardige elementen dat de film niet serieus te nemen valt.

Zo worden er bijvoorbeeld aan de lopende band mensen vermoord die bijna de waarheid boven tafel hebben. Daarnaast worden Martin en Claudia constant in de gaten gehouden, hebben ze dat ook wel door, maar weigeren ze actie te ondernemen. Closed Circuit portretteert de protagonisten als lotgenoten, maar voegt ze pas laat in de film bij elkaar, waardoor je je voornamelijk irriteert aan de naïeve houding van de twee. De film legt het er zo dik bovenop dat er iets niet in de haak is, dat je niet meer kan geloven dat het Martin en Claudia een uur kost om dit ook te ontdekken.

Escape Plan

★★★

Na The Expendables lijkt het helemaal koek en ei te zijn tussen Arnie en Sly. Ze werken opnieuw samen in Escape Plan, hetgeen verrassend genoeg geen actiefilm is, maar een thriller. Oké, een actiethriller dan.

Sylvester Stallone speelt Ray Breslin, een soort mystery guest, maar dan met een twist. Hij is namelijk een mystery prisoner, die gevangenissen test op ontsnappingsmogelijkheden. Hij spendeert soms 5 maanden in een gevangenis en wordt behandeld als een normale gevangene, tot hij weet te ontsnappen. Een vreemd beroep ja, maar het resultaat mag er wezen, want hij is de afgelopen 8 jaar al uit 14 gevangenissen ontsnapt en schreef er een boek over.

Onlangs hebben een aantal investeerders een geheime gevangenis gebouwd om daar mensen zonder proces op te sluiten en de inversteerders willen dat Breslin deze gevangenis gaat testen. Wat Breslin niet weet, is dat de warden (Jim Caviezel) Breslins boek uitgebreid heeft bestudeerd en dit als leidraad heeft genomen voor de bouw van de gevangenis. Sterker nog, het idee is helemaal niet om Breslin de gevangenis te laten testen, maar om hem ook levenslang op te sluiten.

Waarom, zal je denken? Nou, dat is het minpunt van de film: dat wordt niet duidelijk. Maar dan ook echt niet duidelijk. Breslin heeft een goede reputatie, werkt al jarenlang voor hetzelfde bedrijf, heeft geen banden met de onderwereld en er is geen enkele reden om hem op te willen sluiten. Net zoals er geen goed argument is voor het bestaan van deze gevangenis. Als Escape Plan het simpelweg had gegooid op een prestigestrijd of een sinister plot van de warden, dan was ik al tevreden geweest. Zo van: warden wil bewijzen dat zijn gevangenis escape proof is en heeft daarom dé specialist al jarenlang opgesloten. Maar niets van deze strekking, helaas. 

Toch mag dit de pret niet drukken. Escape Plan is namelijk één grote ontsnappingspoging uit een schijnbaar ondoordringbare gevangenis en weet in dat opzicht te overtuigen. Dat ligt niet alleen aan Breslin, die zeker overtuigend is als autoriteit op het gebied van ontsnappingen, maar ook aan Schwarzenegger en Caviezel. Arnie speelt Emil Rottmayer, een gevangene die wel te porren is voor Breslins ontsnappingsplan, en valt zowaar te betrappen op goed geacteerde scènes. Met name wanneer hij in de isoleer zit en in het Duits begint te jammeren. Caviezel steelt echter de show met een rol die geïnspireerd lijkt op de warden van The Shawshank Redemption. Net zo beheerst, net zo arrogant en bijna net zo goed geacteerd.

Grofweg 80% van Escape Plan is erg vermakelijk, zelfs wanneer de film middels een kleine twist met een dikke knipoog refereert naar het oude werk van de actiehelden. Het is alleen spijtig van het plot, maar dat het plot ondergeschikt is aan de grandeur van Arnie en Stallone is geen nieuws. 

Gravity

★★★★★

Al zwevend door de ruimte repareren Ryan Stone en Matt Kowalski een satelliet. Kowalski vertelt het ene na het andere mooie verhaal, Stone is pas een week in de ruimte en moet nog altijd wennen aan het gebrek aan zwaartekracht. Dan krijgen ze het slechte nieuws te horen: een lading ruimteafval van een kapotte satelliet komt met enorme snelheid op hen af.

De nieuwste film van Alfonso Cuárez (Children of Men) is een indrukwekkend en ambitieus project. De hele film speelt zich in de ruimte af, op een relatief klein oppervlak, en gedurende de hele film is alles en iedereen gewichtsloos. In de eerste scènes worden vele lange shots gebruikt waarbij er allerlei voorwerpen je om de oren zweven, terwijl op de achtergrond de Aarde als enige decorstuk pronkt. Het is prachtig gemaakt en je waant je als kijker tevens op 600 km hoogte.

Na het keuvelen van Kowalski, die achteloos met een jetpack rondjes cirkelt om de satelliet, en Stones reparaties neemt de film een wending. Het ruimteafval blijkt een ware ruimtestorm van brokstukken te zijn en richt enorme schade aan. De satelliet wordt verwoest en Stone en Kowalski zijn op elkaar aangewezen. Omdat bovendien het ruimteafval in een baan rond de aarde slingert, zal het niet bij één ruimtestorm blijven, maar krijgen ze elke anderhalf uur opnieuw bezoek van de vernietigende brokstukken.

Het concept van Gravity is simpel maar tevens briljant in al haar eenvoud. Het draait maar om één ding: overleven. En in de ruimte is dat een hele opgave, zoveel wordt wel duidelijk. De mens is weliswaar in staat om te ruimtereizen, maar er hoeft maar iets fout te gaan of de beperkingen van de mens zijn duidelijk. Zoals de behoefte aan zuurstof. Astronauten behoren tot de meest geniale mensen, maar moeten hun meerdere erkennen in de enorme krachten van het universum.

Gravity is een spannend ruimtespektakel met een sterk acterende Sandra Bullock wiens personage pas een week in de ruimte rond zweeft. Daar zet Gravity George Clooney tegenover, de grappenmaker, de ervaren astronaut en rots in de branding voor Stone. Naast een enerverend plot valt er ook te genieten van magnifieke beelden. Alfonso Cuárez zet met Gravity de nieuwe standaard voor ruimtefilms en het zal wel even duren voordat iemand hier een antwoord op heeft.

The Fifth Estate

★★

Een film over WikiLeaks kon niet uitblijven. The Fifth Estate maakt echter weinig duidelijk en hangt van losse gebeurtenissen aan elkaar. Een gemiste kans, want Julian Assange is ongetwijfeld een interessanter persoon dan deze film doet vermoeden. 

The Fifth Estate is zo'n historisch correcte film waarbij elk feitje en weetje over Julian Assange in de film verwerkt is. Daardoor bestaat de film uit een chronologische opsomming van gebeurtenissen die over de hele wereld plaats vinden en waarbij allerlei mensen betrokken zijn, variërend van de editor van The Times tot een lokale mensenrechtenactiviste in IJsland. Zelfs verscheidene Amerikaanse politici worden meegenomen in het plot. Vanaf het begin ben je het overzicht kwijt en gedurende de film blijft het zoeken naar de rode draad, die simpelweg ontbreekt.

Het gevolg is een chaotische film waar de enige herkenningspunten de nieuwsbulletins zijn. De video waarbij Amerikaanse soldaten burgers vanuit een helikopter beschieten komt bijvoorbeeld voorbij. Van een plot is echter nauwelijks sprake, waardoor de beleving vrijwel nihil is. Benedict Cumberbatch als Assange komt vooral over als een rare kwibus met een vreemd Australisch accent en niet bepaald als een geniale techneut die een gerespecteerd hacker was. Hij is bovendien verre van aimabel, al lijkt dat de intentie van de makers geweest te zijn. WikiLeaks groeit en Assange's ego ook, hetgeen uiteindelijk leidt tot een onuitstaanbaar karakter. Het is dan ook begrijpelijk dat Julian Assange zich niet kon vinden in deze film en Benedict Cumberbatch afraadde deze rol op zich te nemen.

Helaas voor Cumberbatch nam hij dit advies niet ter harte. Geen enkel moment in de film krijg je hoogte van Assange, waardoor er uiteindelijk bijzonder weinig te genieten valt in deze film. Ben je geïnteresseerd in de persoon Assange of het ontstaan van WikiLeaks? Dan ben je bij The Fifth Estate aan het verkeerde adres. En als dat al niet duidelijk wordt is er eerlijk gezegd geen enkele reden meer om deze film te zien, want alle spannende momenten en wetenswaardigheden zijn breed uitgemeten in de media en waren spannender op het 8 uur journaal dan ze op het witte scherm zijn.