Black Mass

Black Mass

★★★★

Regisseur Scott Cooper debuteerde met Crazy Heart en maakte vervolgens Out Of The Furnace. Niet zo vreemd dat hij voor zijn derde film een wereldcast bij elkaar heeft verzameld, een cast waarbij Johnny Depp de bekendste naam is. 

Kingpin Jimmy Bulger (Johnny Depp) maakt carrière in het ondergrondse van South Boston in de jaren '70, ook wel 'Southie' genoemd door de bewoners. Jimmy is opgegroeid met John Connoly (Joel Edgerton) die tegenwoordig een FBI-agent is. Jimmy's broer Billy (Benedict Cumberbatch) is senator en een van de machtigste mannen van de staat. 

De driehoeksrelatie tussen de mannen is de rode draad in de film. Ze proberen elkaar te beschermen, net zoals ze dat deden toen ze klein waren, maar wanneer Jimmy door de dood van naasten steeds dieper de onderwereld induikt en roekelozer wordt, duurt het niet lang voordat de situatie onhoudbaar wordt. 

Daarnaast worden de gangsters van weleer scherp en menselijk neergezet door Scott Cooper. Loyaliteit staat hoog in het vaandel tussen de mannen. Er moeten echter moeilijk keuzes worden gemaakt, zeker wanneer steeds meer mensen geïnteresseerd raken in Jimmy Bulger. Net als in veel andere gangsterfilms trekt de hoofdpersoon op een gegeven moment te veel aandacht.

Black Mass is een fijne film. Het verhaal is solide en goed uitgewerkt (en waargebeurd ook), het acteerwerk is top en het is fijn om Depp weer eens goed te zien acteren in een goede film. Hij heeft ladingen make-up op, ziet er bijzonder ongezond en onsmakelijk uit en is eigenlijk compleet onherkenbaar, maar hij speelt weergaloos.  

Slechts een schim van Skyfall

Spectre

★★★

Spectre geeft je op slechts enkele momenten het gevoel dat een vakman als Sam Mendes de regie in handen heeft. De opening credits zien er zeer gelikt uit, met overal tentakels en mooie muziek. Heerlijk Bond en meteen krijg je zin in de film. De eerste scène, een minutenlang durend shot waarin Daniel Craig tijdens de Day of the Dead in Mexico door een hotel struint, is groots opgezet en prachtig verfilmd. 

Al snel vervalt de film echter in een structuur waarin James van hot naar her wordt gestuurd zonder dat iemand ook maar enig idee heeft waarom. Allerlei mooie locaties worden aangedaan, de film raast in sneltreinvaart naar het einde toe en daardoor valt het allemaal niet zo op, maar als je nou bekijkt wat er in feite aan verhaal in zit? Het is bijzonder karig en staat in schril contrast tot bijvoorbeeld Skyfall.

Neem de schurk van de film: Christophe Waltz. Niet alleen duurt het een uur voor de beste man in beeld komt, vervolgens is ook totaal niet duidelijk wat zijn beweegredenen zijn, afgezien van een matig gefabriceerd wraakverhaal. Waarom hij alle informatiestromen in de wereld wil controleren weet niemand en dat is een gemiste kans. Waltz is een groot acteur, maar heeft relatief weinig tijd om zijn onuitgewerkte personage over te brengen. Het lukt hem dan ook niet en hij staat in schril contrast met James' vorige vijand, de charismatische collega-spion uit Skyfall.

Ik noem Skyfall een paar keer, omdat dat niet alleen de meest succesvolle Bondfilm ooit was, maar ook een bijzonder goede film. Misschien wel de beste Bond ooit. Spectre is echter geen schim van Skyfall, terwijl de cast en crew vrijwel intact zijn gebleven. 

Toch kent Spectre wel een paar lichtpuntjes. Zo is de humor meer aanwezig dan in voorgaande delen, waardoor de film lekker luchtig blijft. Na het grauwe van Skyfall was dat misschien wel nodig. Daarnaast is Oscarwinnares Lea Seydoux een fijne Bondgirl die niet alleen de Franse schone uithangt, maar ook een gelaagd personage neer weet te zetten waar James zijn handen aan vol heeft. Dat is wel eens anders geweest. Ook Q (Ben Whishaw) en M (Ralph Fiennes) hebben kleine, maar sterke rollen en tillen de film naar een hoger plan. 

Als een poema

Het LUX-leven heb ik tijdelijk achter me moeten laten. Niet meer twee, drie keer in de week naar het filmhuis om de premières van die week te zien en er op de radio wat over te vertellen. Tegenwoordig plof ik op een rode bank in Nieuwegein, kijk ik DWDD en speel ik FIFA met m'n collega's. 

Gisteren had ik na een paar best drukke weken (zeker voor mijn doen) eindelijk weer eens tijd om naar het filmhuis te gaan. De routine is onveranderd gebleven: bij de kassa bepalen wat er draait, vrij random iets kiezen en dan een kopje koffie of cola.

Ik zit aan een lange leestafel die zich in het midden van de lobby van LUX bevindt en voor mij gaat een vrouw zitten. Ik herken haar, want ze werkt in LUX. Jaar of vijftig, waant zichzelf vijfendertig, verder volkomen vorm- en stijlloos. Maar wel vriendelijk, dat wel. D'r jas gaat uit en ze blijkt een poema-outfit aan te hebben. Wijde poemabroek en een soort poemagewaad eroverheen. Het doet fysiek en mentaal pijn aan de ogen. Ik denk aan Herman van Veen die ooit aan Martin Simek probeerde uit te leggen hoe hij het podium betrad: 'Als een poema.'

Beige-oranje tinten fladderen in het rond wanneer ze plaats neemt en mij aankijkt. Ik denk aan iets naars om m'n lach te bedwingen en focus me maar op het stelletje links van mij. Er lag overigens wel een krant, en ik deed alsof ik die las, maar mensen zijn vaak leuker dan letters. Het stel is in de veertig en nog niet lang bij elkaar. De vrouw meldt de man dat ze in de zwangerschap somber was geweest. '9 maanden lang?' 'Ja, 9 maanden lang.' Terwijl de vrouw steeds verder in het schulpje kruipt waar met koeienletters 'SLACHTOFFER' op staat, probeert de man het nog eens: 'En je man dan?' 'Hoezo?' 'Wat vond die ervan?' 'Oh, die was op zakenreis.'

'9 maanden lang?' hoorde ik mezelf denken.

Dan begint de film. Ik begin meteen maar met de conclusie, namelijk dat iedereen Youth - La giovinezza moet zien. Wat mij betreft de mooiste film van het jaar.

Youth - La Giovenizza

★★★★★

Regisseur Paolo Sorrentino (La Grande Bellezza) levert wederom een meesterwerk af. De oude vrienden Mick (Harvey Keitel) en Fred (Michael Caine) vertoeven in een luxe, Zwitsers resort waar ook bekende acteurs, Miss Universe en Diego Maradonna zich bevinden. Mick is een bekende regisseur en werkt aan zijn laatste film, terwijl Fred zijn leven als componist en dirigent achter zich heeft gelaten.

Mick en Fred blikken terug op hun levens, mijmeren over oude liefdes en becommentariëren de huidige gasten, al dan niet met wat vooroordelen. De dialogen zijn van hoog niveau en vaak erg grappig. Het cynisme dat er op de oude dag is ingeslopen en de scherpzinnige geest van de mannen is fascinerend. Het script is ontzettend goed geschreven, terwijl er eigenlijk nauwelijks sprake is van een verhaal.

Naast wat oude rotten in het vak zijn ook mensen als Paul Dano en Rachel Weisz van de partij. Dano speelt een acteur die zich voorbereidt op een bijzondere rol. Weisz is Lena, de dochter van Fred. De relatie tussen Lena en Fred is niet altijd goed geweest en Rachel Weisz heeft een scène waarin ze haar frustraties uit over het verleden. Het zijn dit soort ononderbroken shots waar ze recht in de camera kijkt en haar hart lucht die deze film zo prachtig maken. Het doet me denken aan Emma Stone die op dezelfde manier tekeer ging tegen Michael Keaton in Birdman en daar een Oscarnominatie voor ontving. Weisz speelt ook zo'n bijrol die haar op z'n minst een nominatie op zou moeten leveren.

Naast geweldig acteerwerk en een hoop chemie (ook tussen Paul Dano en Michael Caine) zit de film boordevol met magnifieke beelden. Het camerawerk en de cinematografie zijn adembenemend en dit is zo'n film die je echt in de bioscoop moet zien. Beelden van de jeugd, in al haar schoonheid gerepresenteerd door Miss Universe, staan haaks op close-ups van de rimpelige oude mannen. Ook heeft Sorrentino oog voor kunst en het Zwitserse berglandschap.

The Lobster

★★★★

The Lobster speelt zich af in een maatschappij waarin het niet geoorloofd is single te zijn. De reden wordt niet gegeven, maar op het moment dat iemand single is (al dan niet na overlijden van je partner) dan word je gedeporteerd naar een hotel waar je 45 dagen de tijd krijgt om een nieuwe partner te vinden. Slaag je daar niet in, dan verander je in een dier naar keuze.

Colin Farrell kiest voor een kreeft. Want die worden oud, blijven vruchtbaar en leven in de zee. 'An excellent choice', aldus de hotelmanager. De meesten willen een hond zijn, waardoor er zoveel honden zijn. En niemand is geïnteresseerd in bijvoorbeeld een blauwe vinvis, waardoor de soort uitsterft.

Het zijn dit soort komische dingetjes die de film een eigen karakter geven. Iedereen houdt vast aan een soort absurde logica, die de hele film lang in stand wordt gehouden. Ook wordt er heel gematigd geacteerd en zitten emoties vooral onderhuids. Colin Farrell kan dit als geen ander, maar ook Rachel Weisz weet te intrigeren zonder veel gevoel te leggen in haar personage.

In sommige opzichten is The Lobster een film die heel ver van de realiteit staat, maar op andere punten is de film herkenbaar. Met name als je single bent en hoe daar soms tegenaan wordt gekeken. Want laten we eerlijk zijn. De verwachting is toch wel dat je op een gegeven moment een relatie hebt. Die verwachting, die expliciet aanwezig is in vragen van m'n moeder, en soms impliciet aanwezig in andere gesprekken, wordt in The Lobster enorm overtrokken, hetgeen resulteert in een absurde samenleving waarin eenzaamheid niet wordt getolereerd. En in bepaalde opzichten lijkt die samenleving best op de onze.

The Lobster is een tikje absurd, zwartgallig, komisch en uiteindelijk ook wel deprimerend. De kracht van de film is dat deze emoties tegelijkertijd plaats kunnen vinden, wanneer bijvoorbeeld een kameel rondloopt in de bossen rondom het hotel. Grappig, maar ook triest. Ik zou een okapi willen worden, al is het maar om dit koddige dier in stand te houden.

Ice and the Sky

★★

In Ice and the Sky gaan de makers van March of the Penguins op zoek naar een belangrijke Franse glacioloog: Claude Lorius. Deze man die ondertussen 82 is, heeft baanbrekend werk verricht op het gebied van wetenschappelijk onderzoek op Antarctica. Hij is onder andere verantwoordelijk voor een hoop kennis over de ijstijd, heeft nieuwe technieken ontworpen om ijs te boren en is een van de vooraanstaande wetenschappers als het gaat om klimaatverandering.

De regisseur Luc Jacquet zoomt in op het persoonlijke leven van Lorius, die al sinds de jaren '50 onderzoek doet. Hij ging mee op de eerste poolexpedities van Frankrijk en verzette bergen werk. Er is veel beeldmateriaal beschikbaar uit die periode, waar Jacquet dankbaar gebruik van maakt. Zo ontstaat een mooie schets van het leven van Lorius en komen we ondertussen te weten wat er allemaal mis is met het klimaat en hoe vroeger poolexpedities werden georganiseerd. Best interessant en de sterke voice-over is tevens verhelderend.

Maar dan kantelt de film en komt de nadruk op het klimaat te liggen. En het ligt er net iets te dik bovenop ook. Zo dik als lagen ijs op Antarctica, en dat begint na een tijdje toch wel te storen. Dat hele moralistische gedoe over CO2-uitstoot. De film eindigt met: 'Nu weet je ook hoe het zit, want je hebt deze film gezien. Maar nu is de vraag, wat ga je er mee doen?'

Ja, weinig. Ik kom hier voor m'n lol. Ik laat me de wet niet voorschrijven door een pretentieuze, chauvinistische Franse documentaire zeker?

De docu an sich is best aardig, net als Blackfish dat was, maar het morele gemijmer eromheen daar kan ik slecht tegen. En dan die glacioloog. Lorius is een hele bescheiden man, maar wordt ontzettend opgehemeld. Ik denk dat 'the Sky' in de titel een verwijzing is naar hem. Wel dertig keer zien we een shot van Lorius die op een ijsschots voor zich uit staart, blijkbaar peinzend over de toekomst van de mensheid.

Luc Jacquet verwierf faam en een Oscar met z'n pinguïns, maar vliegt uit de bocht in deze docu. Waggelende vogels zijn beter aan hem besteed dan maatschappijkritische documentaires. Jammer, want met wat minder nadruk op de morele verantwoordelijkheid van de kijker was dit een prima documentaire geweest.

Trippen met hippies en een buschauffeur

Paradise Trips

★★★★

Een nukkige buschauffeur rijdt een stel Vlaamse hippies naar een groot hippiefeest in Kroatië. De tegenstelling tussen de conservatieve chauffeur en zijn vracht is enorm, hetgeen een hoop conflicten veroorzaakt en een fijne film oplevert. 

Je ziet het al voor je: een gepensioneerde, besnorde oude knar die heilig gelooft in wetten en regels neemt een paar slokken van een hallucinerend goedje op een festival en heeft de tijd van zijn leven. Veel films zouden deze scène compleet om zeep helpen, The Hangover bijvoorbeeld. Maar niet Paradise Trips, die de realiteit beter aanvoelt en snapt dat wanneer iedereen zo'n goedje inneemt het schier onmogelijk is überhaupt een ongemakkelijke situatie te creëren.

Deze onvermijdelijke scène is dan ook niet cliché en wordt prachtig en stijlvol uitgewerkt middels Super Mario poppetjes. Eerder op de dag speelde Mario op een GameBoy Super Mario. De virtuele realiteit komt z'n trip binnen en levert geweldige shots op van de chauffeur die op paddenstoelen springt, munten verzamelt en compleet euforisch is.

Voordat dit feest plaatsvindt, toont Mario zich van een andere kant. Star, nors, chagrijnig. Hij botst constant met de jongelingen, die alle regels aan hun laars lappen en zich een week lang laten gaan in ware hippiefestivalstijl. LSD, drank, gewaden, alles delen, houtsnijwerk, hoepels, diaboloën, fakkelzwaaien, dat werk. Dan blijkt tot overmaat van ramp Mario's zoon Jimmy ook aanwezig te zijn. Ze hebben al jaren geen contact meer en kunnen elkaars bloed wel drinken. Maar ze kunnen geen kant op. Ze worden gedwongen de confrontatie aan te gaan, al dan niet in gang gezet door hun wederhelften Linda (Mario's vrouw) en de Nederlandse Miranda (Jimmy's vrouw).

Het mooi bedachte dubbelzinnige Paradise Trips is een familiedrama in een hippiesetting. De hoofdrol wordt geweldig vertolkt door Gene Bervoets, die ondanks Mario's vele tekortkomingen de kijker meevoert in zijn tocht. Hij is zowel een oude viespeuk als zorgzame grootvader, zowel onuitstaanbare bejaarde als trippende chauffeur. Daar lijnrecht tegenover staat Jimmy die niks moet hebben van kapitalisme, Coca Cola en commercie. Hij projecteert zijn frustratie over de maatschappij op zijn zoontje Sunny die mede daardoor totaal geen zin heeft in een week hippies zonder cola. 

Bij een goede (road)trip hoort goede muziek en ook dat zit wel snor. Prachtige Spaanse gitaarmuziek begeleidt de bus en haar inboedel naar het festival. Daar aangekomen is het stampen op viscerale beats, industriële techno, lekkere drugsmuziek dus. Het plaatje klopt helemaal. En dat geldt eigenlijk voor de gehele film. De Vlamingen kunnen weer een fijne film toevoegen aan hun kast met filmische pareltjes. 

Nee, dit komt niet meer goed

Every Thing Will Be Fine

★

Regisseur Wim Wenders begon met Duitse films in de jaren '70, kreeg internationaal erkenning door films als The American Friend en Texas, Paris en maakte de afgelopen vijftien jaar voornamelijk documentaires. Nu weer eens een film dus. Een draak, dames en heren, een draak.

Tomas (James Franco) is schrijver en heeft zich afgezonderd in een hutje op een enorme sneeuwvlakte. Het is de winterse equivalent van strandhuisjes aan zee. Mensen ijsvissen, rijden schijnbaar willekeurig wat rond op sneeuwscooters en vragen aan Tomas hoeveel bladzijden hij heeft geschreven. 'Twee,' is het antwoord. Tomas neemt zichtbaar geïrriteerd de telefoon op als zijn vriendin voor de zoveelste keer belt. Waar hij is weten we niet. Waarom hij inspiratie denkt op te doen in deze troosteloze omgeving evenmin.

Tomas maakt een ritje. De film ook. Tomas rijdt een kindje aan, het kindje overlijdt, Tomas wordt depressief, Tomas maakt het uit met zijn vriendin en een paar maanden later doet Tomas een zelfmoordpoging in een motel. Dit alles is in een minuut of drie verfilmd, waarna Tomas en zijn vriendin in het ziekenhuis een gesprek voeren over de toekomst. Na deze vreemde proloog begint de film en wordt er geschakeld tussen Tomas en Kate, de moeder van het overleden kindje.

Every Thing Will Be Fine kent subliem camerawerk met mooie trage shots. Het past perfect bij de troosteloze omgeving waarin dit drama zich voltrekt. De beelden zijn om te smullen, maar helaas geldt dat niet voor de rest van de film. Het meest opvallend zijn de zeer onnatuurlijke dialogen, waarin de acteurs hun tekst zonder enige emotie van een autocue lijken te lezen. De gesprekken zijn vervreemdend en lijken in de verste verte niet op hoe mensen normaal gesproken met elkaar om gaan. Of dit een stijlkeuze is of niet is de vraag, maar het pakt in ieder geval niet goed uit.

James Franco heeft soms zo z'n momenten in films, met name in komedies, maar hier is hij totaal verkeerd gecast als schrijver. Hij heeft meer de blik van een angstige huurmoordenaar of een junkie, maar op een schrijver lijkt hij in de verste verte niet. Kijk nou naar het plaatje hierboven. Deze twee mensen hebben een normaal gesprek! Alsof Charlotte Gainsbourg hem vertelt dat ze eigenlijk een man is en hij denkt: 'HMMMMM.' Nee, ze vertelt hem in deze scène over haar overleden zoon. Deze blik slaat he-le-maal nergens op, zou Gijp zeggen. Dit doet Franco dus constant, alsof-ie aan het einde van de film iedereen neer gaat maaien. Het is armoede. Een brok onvermogen.

Tja, en dan het verhaal. Behoorlijk matig hoor. Zo'n schuldvraag melodrama waar al zoveel betere varianten van bestaan. Denk aan Rabbit Hole met Nicole Kidman en Aaron Eckhart - een prachtige film. Op geen enkel moment heb je het idee dat het nog goed komt met deze film. En die gedachte blijkt correct.

Boksfilm zonder punch

Southpaw

★★

Bokser Billy Hope bokst in de openingsscènes voor het kampioenschap. Hij incasseert de ene klap na de andere, staat op zijn laatste benen, maar wint uiteindelijk het gevecht. Dan sterft Billy's vrouw na een dodelijk ongeval en moet Billy ook klappen buiten de ring incasseren. 

Na Maureen's dood gaat het bergafwaarts met Billy. Niet dat het ons op dit moment heel erg boeit, want de personages zijn net geïntroduceerd en het drama wordt middels een trechter door de strot geduwd. Nogal geforceerd, op z'n Amerikaans, met veel tragische muziek en verslagen poses. Vrij typisch voor regisseur Antoine Fuqua die zich al eerder aan Hollywoodclichés bezondigde in Olympus Has Fallen en Brooklyn's Finest.

Billy, die al z'n hele leven door vrouwlief en managers wordt geleefd, weet zich geen raad. Zelfs wanneer zijn dochter dreigt ondergebracht te worden bij de Jeugdzorg, lijkt Billy de ernst van de situatie nog altijd niet in te zien. Maar zoals dat gaat in films krabbelt Billy op. Samen met zijn nieuwe coach Tick (Forest Whitaker) brengt hij wat structuur aan in zijn leven, hetgeen nodig is om het vertrouwen van zijn dochter Laila terug te winnen. Billy's doel: het verslaan van zijn aartsrivaal Miguel Escobar (Miguel Gomez) die betrokken was bij Maureen's dood.

Southpaw, hetgeen de niet reguliere boksstand is (rechtervoet voor), probeert zoals meer boksfilms het familiedrama te integreren met de actie. Warrior slaagt hier bijvoorbeeld uitstekend in, maar Southpaw laat het op beide vlakken liggen. Het boksen is weinig overtuigend en het is totaal niet duidelijk waarom Billy op het allerlaatste moment de southpaw stand moet leren. Het familiedrama is nogal cliché, weinig genuanceerd en oninteressant, iets waar wel meer films van Antoine Fuqua last van hebben.

Wel erg sterk is Gyllenhaal, die op z'n best is wanneer hij dit soort getergde personages speelt. Denk aan Nightcrawler en Prisoners. Billy mist de finesse die veel van Gyllenhaals andere personages wel hebben, maar maakt dat goed met brute kracht. Tevens sterk is het matig articuleren en de beestachtige houding die doet denken aan Matthias Schoenaerts in Rundskop. Het personage staat als een huis en Gyllenhaal levert zijn zoveelste goede rol af in de afgelopen jaren.

Het is echter niet genoeg. De film komt veel te traag op gang en werkt vervolgens met een rotvaart naar het einde toe. Misplaatste raps van Eminem knallen door de speakers net nadat een dramatische scène zich heeft voltrokken. Het klopt allemaal gewoon net niet, en al die 'net nietjes' achter elkaar zorgen uiteindelijk voor een behoorlijk lege kijkervaring.

Negatief voorspellende waarde

Minority Report Pilot

Woodhaven Clinic, 2040. Veertien jaar voor Minority Report (de film) begint. We zien hoe de precognitives, die drie voorspellers in dat bassin, worden gecreëerd, uiteraard via een top secret wetenschappelijk programma. Het leidt tot PreCrime, het orgaan dat moorden voorspelde voordat ze plaatsvonden. Mensen als Tom Cruise rekenden vervolgens de moordenaar in, nog voordat hij of zij de moord had gepleegd. Tot onze Tom zelf als moordenaar werd voorspeld. Ja, dan blijkt het systeem toch niet onfeilbaar. Cruise ontmantelde uiteindelijk PreCrime, maar de precognitives bleven bestaan, zoals te zien is in de epiloog van de schitterende film van Steven Spielberg. FOX besloot over deze drie personen een serie te maken die zich afspeelt in Wahington DC in 2065, zo'n negen jaar na het einde van de film.

Het is een flinke, zo niet onmogelijke opgave. Een van Spielbergs beste films, vind ik dan, rebooten in serievorm. Is de serie ook in staat om de morele dilemma's uit de film te tackelen? Weten ze iemand te vinden die net als Tom Cruise zowel actieheld als gevoelig type kan zijn? Niet heel vaak zie je een menselijke actieheld die je mee weet te voeren in een futuristische wereld, maar in 2002 met Cruise wellicht op de toppen van z'n kunnen speelt hij het moeiteloos klaar.

Ja, dan is het een behoorlijke stap naar de serie, die zich focust op de precogs. Een van de precogs, de constant ongemakkelijkheid uitstralende Dash, krijgt nog altijd visioenen voordat een moord plaatsvindt. Hij probeert heldhaftig een moord te voorkomen, maar faalt. Zonder zijn precog broer Arthur en hun grote zus Agatha weet hij nooit precies waar hij moet zijn. Hij besluit vervolgens de politie te helpen bij het onderzoek en al snel zijn inspecteur Vega en Dash een apart duo misdaadbestrijders, zonder overigens enige vorm van chemie.  

Minority Report (de serie) kent veel leuke futuristische snufjes, zoals een kleine drone die selfies maakt. De meeste dingen zijn rechtstreeks uit de film overgenomen en de verwijzingen naar de film zijn legio. Zo is Wally the Caretaker nog altijd van de partij, evenals gepersonaliseerde reclame. Ook het eindeloos schuiven van virtuele panelen waar de film zo de blits mee maakte, is in de serie veelvuldig terug te vinden.

De serie heeft een goed concept en de immer interessante vraag of je mensen kunt veroordelen voor dingen die ze nog gaan doen (Hofstadgroep) blijf ik interessant vinden. Mits goed uitgewerkt. En graag ook gebracht door mensen die kunnen acteren. De uitwerking en acteerkunsten zijn echter magertjes. Met name Wilmer Valderrama (die speelde ooit Fez in That 70's Show) die Vega's collega Blake speelt kan echt totaal niet acteren.

Het script is zo slecht nog niet, maar de serie heeft vooral te lijden onder matig uitgewerkte personages, slecht acteerwerk en een goedkoop ogende productie. Af en toe bevat de pilot wel een prima grap: "When I was your age, we had this thing called Tinder. It's how I met your father." Of deze van precog Arthur aan het adres van detective Vega: "Don't worry, I have your number."

'It's better if you don't think of them as human,' zegt Cruise in de film. Dit advies wordt door de makers van de serie ter harte genomen, met alle gevolgen van dien. Er zijn geen precogs nodig om te voorspellen dat deze serie geen lang leven beschoren zal zijn. 

Pilletje droppen voor het brein

Limitless pilot

Wat zou er gebeuren als je niet 10% maar 100% van je brein gebruikt? In Lucy veranderde Scarlett Johansson al in een zwarte, blubberende massa en een paar jaar daarvoor was het Bradley Cooper in Limitless die spontaan veranderde in een alleskunnende actieheld. Tijd voor een serie, dachten de makers.

Die serie hebben ze voor het gemak ook maar Limitless genoemd en de eerste aflevering is beschikbaar. Je weet wel, zo ergens niet op TV. We ontmoeten Brian Finch die per toeval in aanraking komt met de pillen die we ook kunnen uit de film: NZT-48. Deze pillen laten je 100% van je brein gebruiken, waardoor Brian onder andere een personeelsbestand in twee uur weet te archiveren en aan zes FBI-agenten weet te ontsnappen.

Het plot: Brian komt per ongeluk in aanraking met de pillen via zijn vriend Eli, die binnen mum van tijd wordt vermoord. De FBI verdenkt Brian, die op zijn beurt probeert de moord op te lossen. Tot zover vrij standaard. Maar er is meer. De FBI heeft bijvoorbeeld ontdekt dat langdurig pilgebruik leidt tot allerlei nare misvormingen en zelfs de dood. Echter, Eddie (Bradley Cooper dus, die de hoofdrol vertolkte in de film) heeft een manier gevonden om de pillen te blijven gebruiken zonder bijwerkingen. Wat zijn drijfveer is blijft onduidelijk, maar al snel is Brian afhankelijk van Eddie, die sinds de film een imperium heeft opgebouwd.

De serie heeft potentie. Wellicht dat de snel verworven superkrachten van Brian gaan vervelen na een paar afleveringen, maar het plot en de ondersteunende cast (met als grootste verrassing Bradley Cooper) zullen genoeg zijn om de kijker te boeien. Goede kans dat ik de rest van het seizoen af kijk. Het eindoordeel komt later.

Hackende wereldverbeteraars

Mr. Robot Seizoen 1

★★★★★

Hackende morfineverslaafden, mysterieuze anarchisten, een evil conglomeraat en een hoop psychologische problematiek. Willen we nog meer? Nee. Wat gaan we kijken? Mr. Robot!

In Mr. Robot probeert een groep hackers genaamd fsociety de wereld schuldenvrij te maken door E Corp te hacken, het bedrijf dat alle schulden beheert. Deze anarchistische bende wordt geleid door Mr. Robot (Christian Slater), die al vrij snel protagonist Elliot Andersen (Rami Malek) rekruteert. Elliot werkt op dat moment bij Allsafe, een cyber security bedrijf dat dan weer E Corp als hun grootste cliënt heeft.

Elliot is een angstige morfineverslaafde met een verleden van psychologische malaise. Ook heden dage is hij er niet optimaal aan toe. Hij zet dan grote ogen op en een levenloze blik en dwaalt door de straten, de camera schommelend achter hem aan. Hij vertrouwt niemand en hackt zich een weg door de realiteit.

Elliot is een van die filmpersonages die alles en iedereen kan hacken en dat doet hij dan ook. Vervolgens gebruikt hij de digitaal verkregen informatie over het algemeen voor goede doeleinden, Hij redt zijn psychiater van haar foute vriendje door diens overspel via een hack openbaar te maken. Maar ook grotere doeleinden zijn hem niet vreemd. Zo smeedt hij met fsociety een plan om E Corp te hacken en alle kredietdata te vernietigen, zodat de wereld schuldenvrij zal zijn. Dit plan wordt over meerdere afleveringen uitgesmeerd en fungeert als rode draad van Mr. Robot.

Fsociety stuurt boodschappen á la V for Vendetta de ether in, bereidt de publieke massa voor op een ware revolutie en werkt achter de schermen (letterlijk en figuurlijk) aan de grootste hack in de geschiedenis van de mensheid. Binnen E Corp spelen echter andere belangen. Zo azen twee personen op de functie van CTO, waaronder antagonist Tyrell Wellick (Martin Wallström). Deze Deense psychopaat en diens bloedmooie, levensgevaarlijke en tevens zwangere vrouw vormen een dodelijk koppel wiens manipulatietactieken een lust voor het oog zijn. Zo succesvol als Francis en Claire zijn ze niet, maar ze zijn minstens zo vermakelijk.

De serie kent een hoog tempo en met name de spanning op psychologisch vlak is sterk aanwezig. De uitstekende cast, met als uitblinkers Rami Malek, Christian Slater en Martin Wallström, acteert geweldig en krijgt ruim de tijd de karakters te ontwikkelen. Mr. Robot houdt je makkelijk aan de buis gekluisterd en cliffhangers zijn er wel, maar zijn eigenlijk overbodig. De kleine teaser van seizoen twee in de laatste aflevering doet al meer moois vermoeden. Ik kan niet wachten tot volgend jaar.

Gele Pilvormige Koddigheid

Minions

★★★★

De minions zijn terug, ditmaal met hun eigen film. Een matige rip-off, of een waardige spin-off van een van de leukste animatiefilms van de afgelopen jaren?

De minions blijken langer te bestaan dan wij denken. Ze dienden al de T-rex, Neanderthalers en Napoleon voordat ze uiteindelijk bij Gru uitkwamen in Despicable Me. Dit alles wordt verteld door Geoffrey Rush, die de wat karige verhaallijn voor z'n rekening neemt.

Terwijl de minions in het jaar 1968 langzaam wegkwijnen in een grot na verbannen te zijn door Napoleon, besluiten Kevin, Bob en Stuart hun soort in stand te houden. Ze gaan op zoek naar een nieuwe slechterik waaraan ze zich kunnen onderwerpen. Via New York en wat andere locaties komen onze drie pilvormige helden uiteindelijk uit op de Villain-Con, een verzamelplaats voor bad guys. En bad girls. Scarlett Overkill (Sandra Bullock), eigenlijk het minst leuke personage van de film, huurt de minions in met als doel het stelen van de kroon van de koningin van Engeland.

Veel complexer wordt Minions niet, maar de kracht van de film zit 'em ook niet in het verhaal. Want op een of andere manier blijven die minions gewoon grappig, met hun mengelmoestaaltje dat laveert tussen Engels, Frans en Spaans. Je geeft ze wat attributen, zoals een hypnopet, een lavagun en een flexpak en je komt niet meer bij. Daarnaast tillen de meeste stemacteurs de film naar een hoger plan, met eigenlijk als enige uitzondering Sandra Bullock, die weinig originele zinnen heeft en ze zonder veel passie uitspreekt.

Tijdens vrolijke deuntjes van jaren '60 popsongs komen de minions van de ene om de andere grappige situatie terecht. Het is eigenlijk pure onnozelheid dat de klok slaat in combinatie met de eeuwige goede wil van Bob, Stuart en Kevin, die de lachers al snel op de hand hebben. Minions mist weliswaar de originaliteit en genialiteit van de Despicable Me films, maar mag er desondanks gewoon wezen.