Midnight Special

★★

Oneliner:

Paranormaal ventje moet zijn wereld redden.

Gemaakt omdat:

Regisseur Jeff Nichols (Mud, Take Shelter) al een paar hits op zijn naam had staan en nu carte blanche lijkt te hebben. 

Gaat over:

Een religieuze sekte, de overheid, zijn vader en een vriend, die allemaal Alton achtervolgen. Het paranormale jongetje heeft visioenen, straalt met blauw licht anderen gedachten in en kan de toekomst voorspellen. Een gewild doelwit dus, voor zowel doemdenkers en de CIA. Vraag is echter wat het jongetje zelf wil en wat de reden is van zijn bestaan.

Met:

Michael Shannon als vader Roy. Hij speelt wederom een mysterieuze, getroebleerde man zoals hij dat al deed in Take Shelter. Joel Edgerton (Warrior) speelt Roy's goede vriend Lucas en samen proberen ze Alton te beschermen tegen de overheid, de sekte en andere krachten. Ook Kirsten Dunst is van de partij, geen vreemde wanneer het gaat om sci-fi thrillers, als de moeder van het jongetje. 

Overheersend gevoel:

Van net niet. Take Shelter was goed, Mud nog veel beter, maar dit raakt kant noch wal. De reactie van de volwassenen op het jongetje is ongeloofwaardig, zelfs als je de vreemde krachten van het jongetje voor lief neemt. De climax van de film werkt op de lachspieren en de spanningsboog is halverwege de film een slap aftreksel van de krachtige introductie. 

Wel sterk is de beklemmende sfeer die Nichols neerzet. Hij gebruikt onheilspellende, donkere beelden en meeslepende muziek. Zodoende zuigt de regisseur de kijker nu en dan in de film, maar de momenten van ongeloof zijn te overdadig aanwezig en halen je weer uit de ervaring.

Niet zien omdat:

De verwachtingen niet worden waargemaakt, de mooie verhalen uit Nichols' eerdere films afwezig zijn en de sci-fi elementen onsamenhangend zijn. Ben je op zoek naar een vreemde, psychologische sci-fi thriller, grijp dan terug op 10 Cloverfield Lane. Daar viel alles wél op z'n plek.

Money Monster

★★★★

Oneliner:
Man gijzelt host tijdens live talkshow.

Met:
George Clooney die de typisch Amerikaanse host Lee Gates speelt van de beursgerelateerde talkshow Money Monster. Hij is zo ontzettend fout, komt op met danseressen en zijn arrogantie is haast niet in beeld te vatten. In Amerika krijgen dit soort lui een podium, je hoort ze onzin spuien op zenders als Fox. Wij verbazen ons daar dan over. Het is meestal wel prima TV. 

Ook Julia Roberts is van de partij, als regisseur van de show en steun en toeverlaat van Gates, zeker wanneer hij een pistool op z'n hoofd gezet krijgt terwijl miljoenen mensen toekijken. 

Regie is in handen van Jodie Foster, die sinds 2011 geen film meer regisseerde. Toen maakte ze The Beaver, waarmee ze probeerde haar vriend Mel Gibson terug in het zadel te helpen. Nu lijkt ze gewoon een spannende film te willen maken met een knipoog naar zowel de beurs als de Amerikaanse talkshows.

Gaat over:

Een doorgedraaide man, Kyle, die een fortuin is verloren. Dat verlies wijt hij aan Gates, die elke aflevering een bedrijf aandraagt dat het investeren waard is. Het bedrijf dat Gates echter aanraadde ging over de kop en Kyle's centen zijn verdampt. Middels een gijzeling probeert Kyle orde op zaken te stellen.

Overheersend gevoel:

Vooral spanning. Money Monster heeft genoeg twists en turns om het interessant te houden. Daarnaast is vooral Clooney's personage vrij geestig, evenals de situaties op de set die tegelijkertijd lachwekkend en angstaanjagend zijn. Realisme maakt halverwege de film plaats voor verwondering, maar storend is dat niet. De film neemt zichzelf nooit al te serieus.

Zien omdat:

Met name George Clooney weer een heerlijk personage aflevert. Ook de spanning en humor zijn top.

Warcraft: The Beginning

★★★★

De plannen lagen er al jaren, al rond de tijd dat ik met mijn level 15 Tauren Warrior door een virtuele wereld liep. De wereld van Warcraft, waar nog altijd zo'n 6 miljoen mensen zich dagelijks mee vermaken. En nu eindelijk, na al die jaren, is er de film. Warcraft: The Beginning.

Blizzard Entertainment, de ontwikkelaar van alle Warcraft, Starcraft en Diablo spellen, is een van de grootste bedrijven in de business. De gamesindustrie doet al jaren niet meer onder voor de filmindustrie, zowel qua kwaliteit als omzet. Tegenwoordig is gamen sociaal geaccepteerd en zijn nerds het nieuwe hip.

Toen ik klein was speelde ik al de spellen van Blizzard. Warcraft 2, maar vooral Diablo 2, een hack en slash game die vooral verslavend was vanwege de zogenaamde 'itemkoorts': het verzamelen van items die bij het verslaan van monsters een geringe kans hadden te verschijnen. Ontelbare keren heb ik met willekeurige andere spelers hetzelfde level doorlopen, op zoek naar dat ene item dat ik nog nodig dacht te hebben. Jahaa, dames en heren, daar heb ik vele uren aan besteed hoor.

En toen kwam World of Warcraft, van alle spellen die ik heb gespeeld - en dat zijn er een boel - toch over het geheel genomen het beste spel. Je doet Blizzard tekort door het spel slechts af te doen als verslavend, of door te stellen dat alleen verslaafden het spel spelen. Beide statements zijn gedeeltelijk waar, maar spellen zijn niet zomaar verslavend. Ze zijn verslavend vanwege een bepaalde kwaliteit, en Blizzard leverde die kwaliteit, keer op keer.

Jaren heb ik WoW gespeeld - tegelijk stukken van mijn leven verspeeld. Nachten zat ik in zogenaamde raid-instances, een locatie in de wereld waar ik en 24 andere spelers het samen opnamen tegen bazen, monsters en puzzels. Het doel: de raid-instance 'clearen', dus alle bazen verslaan. Elke baas vereist weer een andere tactiek en een hoge mate van samenwerken. 25 man luisterden naar 1 leider, we spraken middels programma's als Skype, statistieken werden bijgehouden en de items die we als groep ontvingen werden volgens dezelfde statistieken verdeeld.

Het idee van een online community, het samenwerken, het gevoel te hebben ergens bij te horen, dat is wat World of Warcraft zo verslavend maakte. Buiten de georganiseerde raids om logde je 's middags even in, gewoon een praatje maken en wellicht vast wat spullen regelen die je met de raid nodig had. Drankjes enzo, om gezond te blijven tijdens de gevechten die soms wel 20 minuten duurden. En als je na maanden dan eindelijk zo'n baas verslaat, geeft dat een mooi gevoel. En tegen die tijd had Blizzard natuurlijk weer een uitbreiding of nieuwe raid-instance klaar staan. Want die 10 miljoen mensen die toen speelden en allemaal netjes 14,-/maand aftikten, moesten worden vermaakt.

En nu is er, eigenlijk speciaal voor dat publiek, een film. Warcraft: The Beginning, waarbij het je niet zal verbazen dat de origine van de strijd tussen The Horde en The Alliance - elkaars vijanden sinds Warcraft I - wordt verteld. Helden vanuit de verschillende games, zoals Medivh, Khadgar, Lothar en Go'El passeren de revue. De ultieme slechterik in World of Warcraft, Gul'Dan, voert The Horde aan en opent een portaal naar Azeroth, de wereld waarin zeven koninkrijken van The Alliance in vrede leven.

Verteerd door duistere magie, The Fel, jaagt Gul'Dan zowel zijn eigen onderdanen als The Alliance tegen zich in het harnas. Hij is echter zo krachtig dat niemand het aandurft tegen hem in opstand te komen, behalve Durotan Frostwolf: Orc en clanleider van de Frostwolves. Ook The Alliance probeert hun nieuwe vijand te verjagen uit Azeroth, maar weten zich in eerste instantie geen raad met de grote en gewelddadige orcs.

Blizzard's games hadden altijd al geweldige filmpjes in hun spellen zitten. Geheel volgens verwachting is de film dan ook fantastisch vormgegeven. Ik heb de laatste tijd een hoop films in IMAX 3D gezien, maar zelden was het zo scherp en kleurrijk als Warcraft: The Beginning. Uiteraard zijn er voor de fans talloze verwijzingen naar de game, zoals het ontstaan van raid-instance Karazhan, met daarin de Shade of Moroes als baas. Maar ook kleinere details, zoals het binnenvliegen van een Gryphon in Stormwind komt exact overeen met de vliegroutes in WoW.


Daarnaast is de actie van hoog niveau. Orcs zien er traditioneel bruut uit, met schedels en botten as ornamenten om hun uitrusting. De mensen ogen gelikt, in glimmende uitrustingen, zwaard en schild paraat. Ze vechten in formaties, in tegenstelling tot de Orcs die gewoon maar wat doen. Steden als Stormwind, maar ook kampen van The Horde, zijn vormgegeven met veel detail.

Voor de doelgroep is dit een geweldige film. Twee uur lang zien ze hun in-game helden op het witte doek, vechtend voor motieven die prima zijn uitgewerkt, maar een Oscar voor beste script zal de film niet krijgen. Vele critici sabelden de film al neer, daarbij regelmatig terugkomend op het idee dat het einde al nabij was voor de franchise. Ik waag dat te betwijfelen. Ook omdat ik zin heb in het vervolg.

Elle

★★★★★

Een film op het lijf geschreven van Paul Verhoeven, die met Isabelle Huppert een prachtig, zwartgallig drama maakt waarin een bijzondere, seksuele band op vreemde wijze wordt uitgediept.

Al in de eerste scène, tijdens de logo's van de filmstudio's, vindt er een verkrachting plaats. Een gemaskerde man stort zich op Michèlle (Isabelle Huppert) en vergrijpt zich aan haar. Gehavend, haast emotieloos blijft ze achter, neemt ze een bad en doet ze alsof er niks is gebeurd. Even later meldt ze het voorval wel aan vrienden, maar brengt ze het als iets triviaals, alsof iemand haar uitschold omdat ze over de stoep fietste.

Triviaal blijkt het voorval echter allerminst. Haar verkrachter is een bekende, stuurt berichtjes, begeeft zich rondom haar huis. Geweldig hoe spannend de film is met slechts de notie dat hij opnieuw kan toeslaan. Daarnaast ontwikkelt Michèlle bij Activision een game, heeft ze een relatie met een getrouwde man, ontbreekt de relatie met haar ouders en ziet ze haar infantiele zoon die zijn hart verliest aan een enorme feeks.

Naast spannend op meerdere vlakken is de film enorm grappig. Michèlle is een tikkie verbitterd, volledig onafhankelijk, maar ook enorm droog en bijdehand. Ze kan haar moeder niet uitstaan, hetgeen leidt tot hilarische situaties. Haar relatie met collega's, vooral nerds, en haar goede vriendin Anna gaat nooit gepaard zonder een randje seksualiteit. Daarnaast heeft ze een zwak voor losers, zoals haar ex. Het is Verhoeven op zijn best, met een actrice die zich helemaal overgeeft aan zijn regie. 'Het is een geniale, maar vieze oude man', zei Carice van Houten over hem. Dat blijkt hier maar weer.

Met name interessant is de erotische, onverschillige ondertoon. Soms lijkt het Michèlle daadwerkelijk niet uit te maken dat ze is verkracht. Het voorval transformeert langzaam tot een lugubere drift, de angst maakt plaats voor verlangen. Hoe Verhoeven dit verfilmt is subtiel en bijzonder effectief. Topfilm.

Remember

★★★★

Een demente man wordt door zijn Joodse vriend op pad gestuurd met maar één doel: de man vinden en vermoorden die verantwoordelijk is voor de dood van zijn gezin in Auschwitz.

Christopher Plummer schittert op z'n oude dag. Zesentachtig is 'ie maar liefst en hij geeft een magistrale performance als Zev, een bejaarde, demente Jood die elke ochtend wakker wordt en verward naar z'n vrouw vraagt die onlangs is overleden. Zev's vriend Max (Martin Landau) stuurt hem vanuit het verzorgingstehuis op kruistocht, op zoek naar de man die liters bloed aan z'n Nazi-handen heeft: Rudy Kurlander, een blokbewaarder in Auschwitz.

Makkelijk gaat deze zoektocht natuurlijk niet. Denk aan Memento, waarin de protagonist allerlei trucs moet uithalen om zich dingen te herinneren. Zo ook Zev, die gebruikt maakt van een zeer gedetailleerde brief en aantekeningen op zijn overhemd. Ook spullen die hij tijdens zijn tocht vergaard, legt hij zo neer dat ze de volgende dag in het oog springen.

Zev reist heel Amerika af, op zoek naar de juiste Rudy Kurlander. De film krijgt een hoog roadmovie gehalte en doet verscheidene locaties aan, tot aan Canada toe. Met de nodige humor vervolgt Zev z'n tocht. Naar het einde toe blijven er steeds minder Rudy Kurlanders over en neemt Remember in spanning toe. De mooie ontknoping is zeker het wachten waard.

De fijne combi tussen subtiele humor, een tikkie oubollig ook natuurlijk, en steeds verder toenemende suspense maakt Remember tot een fijne film. Op het script valt best wat aan te merken, met name qua realisme, maar tijdens het kijken naar films moet het behoorlijk ongeloofwaardig worden wil ik me eraan storen. Dat was hier niet het geval.

Louis Theroux: My Scientology Movie

★★

Ja Louis, daar zat je dan, in Eye je film te promoten. Sfeertje van College Tour hing er, regisseur John Dower was er ook, en je deed een beetje quasi nonchalant. Zoals altijd eigenlijk, wat dat betreft is er weinig veranderd. Nu eens niet een documentaire, maar een film. Althans, qua titel. Is gewoon een documentaire dit. En niet zo'n goede.

De kracht van Louis Theroux is z'n onnozelheid, dat sociaal schichtige dat hij in zich heeft. Vroeger maakte hij al kleine filmpjes en hing hij de clown uit, zag ik toen hij bij College Tour was. Je plaatst hem tussen de meest radicale mensen en hij blijft altijd zichzelf, zich constant afvragend wat z'n omstanders beweegt. De mensen die hij tijdens documentaires om zich heen verzamelt zijn vaak zo doordrenkt van hun ideologie dat ze honderduit vertellen en Louis' wat dommige vragen beantwoorden. Ze leggen hem nog maar eens dunnetjes uit wat hij niet lijkt te begrijpen. Precies zoals 'ie het graag heeft.

Na de Ultra Zionists, Neo-Nazi's, Homohaters en de Westboro Baptist Church moet nu Scientology eraan geloven. Een makkelijk doelwit, zo geeft hij zelf in de Q&A toe, dat wel, maar hij wil graag doorgronden wat de mensen binnen Scientology drijft.

Er is echter een probleem. Een groot probleem, zo blijkt, want Scientology heeft het niet zo op journalisten. Theroux krijgt op geen enkele manier toegang tot de sekte met aan het hoofd de machtige leider David Miscavige. Dus hij regelt een paar ex-Scientology leden en besluit om met een groep acteurs mijlpalen uit de geschiedenis van Scientology na te spelen.

Die ex-Scientology leden komen bekend voor als je Scientology: Going Clear hebt gezien. Een documentaire die weliswaar eenzijdig is, maar ook extreem indrukwekkend. Zelfs als je de verhalen van de ex-Scientology leden met een kilootje zout neemt, gebeuren daar extreme dingen. Theroux zag de docu ook en vond dat niet tot uiting kwam waarom mensen in de eerste plaats Scientology aantrekkelijk vonden. Klopt, Louix, heb je gelijk in. Wel jammer dat dat uit jouw film ook niet naar voren komt.

Het meest indrukwekkende van Theroux' film is de acteur die David Miscavige speelt: Andrew Perez. De jonge acteur is echt een geweldenaar en een genot voor het oog. Hij gaat helemaal uit z'n plaat tijdens een meeting, heeft ontmoetingen met supersterren (zoals Tom Cruise) en leidt Scientology met zeer harde hand. Maar naast deze bijzondere ontdekking is er weinig nieuws onder de zon. En dat is jammer.

Bastille Day

★★★

Wanneer een bom ontploft in Parijs keert de witte bevolking zich langzaam tegen de moslimgemeenschap. Aan een roekoloze CIA agent en zakkenroller de taak deze gewelddadige situatie te ontmantelen.

Bastille Day begint lekker. Een groep terroristen haalt Zoë (Charlotte Le Bon) over om een bom te plaatsen in het kantoor van het Front National, dat nare clubje van de familie Le Pen. Zoë zet de actie uiteindelijk niet door en Michael (Richard Madden - Robb Stark uit Game of Thrones) steelt vervolgens haar tas met daarin de bom. Even nadat hij de tas heeft doorzocht en de telefoon gejat, dumpt hij de tas, waarna deze op een plein in Parijs ontploft.

De CIA en de Franse veiligheidsdiensten zien Michael als de terrorist. Speciaal agent Sean Briar (Idris Elba) gaat op zoek naar Michael, waarna hun paden meerdere malen zullen kruisen. Ze vormen een ongewoon, maar niet onverwacht duo zoals we dat zo vaak hebben gezien in dit soort films. Het verhaal dat volgt heeft potentie, maar komt desondanks niet lekker uit de verf.

Deze komische actiefilm weet sporadisch te boeien op het gebied van actie en soms zijn grappen daadwerkelijk grappig, maar overtuigend is het allerminst. Wel lekker is Idris Elba als roekeloze agent. Hij is heerlijk lomp, zowel in gedrag als vechtstijl, en z'n komische timing is goed. Chemie met Madden ontbreekt echter. Erg hoog zet Bastille Day niet in, waardoor deze film prima geschikt is als popcornfilm. Even lekker na werk de Pathé in. Doe ik graag. Maar een aanrader zou ik het niet noemen.

Der Staat Gegen Fritz Bauer

★★★★

Een staaltje Duitse degelijkheid over een typisch Duits onderwerp, namelijk de verwerking van de schuldvraag in het tijdperk na de Tweede Wereldoorlog.

In deze mooie film volgen we procureur generaal Dr. Fritz Bauer die als persoonlijke missie heeft om oorlogsmisdadigers te vervolgen. Furieus is hij als er een door z'n vingers glipt. Hij bevindt zich echter in een lastig parket, want de nazi's uit de oorlog bekleden allerlei hoge posities sinds de beëindiging van WO II, hetgeen het opsporen van SS'ers die oorlogsmisdaden hebben begaan aanzienlijk bemoeilijkt.

Bauer krijgt hulp van een van zijn aanklagers Karl Angermann. Samen vormen ze een sterk, gedegen team die achter Adolf Eichmann aan gaat. Eichmann, verantwoordelijk voor het deporteren van de Joden, woont in de jaren '50 in Argentinië en aan Bauer de taak om hem voor het hof te slepen, zonder Eichmanns Nazivriendjes op de hoogte te stellen. Een hele opgave, zo blijkt.

Der Staat Gegen Fritz Bauer is een goede film, zij het wat statisch. De cast is ijzersterk, het verhaal zit goed in elkaar, maar wat mist is een tikkie flair. Verrassingen blijven uit en geschiedgetrouw zien we de gebeurtenissen voorbij stiefelen. Prima hoor, en uitstekend om dit in 3 VWO voor de klas Geschiedenis te vertonen, maar in de cinema wil je soms toch wel wat meer.

Captain America: Civil War

★★★★★

Het was weer feest vanochtend. Dagje vrij genomen na Koningsdag en een lading filmpjes gepland, waaronder dus deze. Captain America komt voor in deze film, zeker, maar het had net zo goed de derde film van The Avengers kunnen zijn.

De sterrencast in deze film begint nu toch wel absurde vormen aan te nemen. Ook het aantal superhelden dat erin voorkomt is zelfs niet meer op twee handen te tellen. Wat wél constant blijft is de - over het algemeen genomen - hoge kwaliteit van de films. Elk jaar rollen er een paar van dit soort films uit de Marvel fabriek en zelden stellen ze teleur.

Ook Captain America: Civil War is weer een heerlijke film waarin bad guy Zemo (een fijne rol van Daniël Bruhl) de Avengers tegen elkaar probeert op te zetten. Steve Rogers staat lijnrecht tegenover Tony Stark wanneer de Verenigde Naties willen dat de Avengers worden beteugeld middels een verdrag. De bijkomende schade, niet in de laatste plaats van onschuldige bijstanders, in de laatste jaren is namelijk te gortig geworden. Dit concept is op zich niet nieuw in Superheldenland, maar het is wel goed uitgewerkt.

De meest recente telg in de Captain America reeks typeert zich door de menselijke relaties die nog steeds overtuigen, gecombineerd met geweldige actie. De gevechten zijn overzichtelijk en elke held heeft zijn of haar eigen stijl. Romanov is even sierlijk als vrouwelijk, Vision berekend, Wanda emotioneel maar ongeëvenaard in krachten en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Ook nieuwe helden doen hun intrede en hebben nauwelijks moeite om zich bij de rest te voegen. Zo ontstaat wederom een vermakelijk ensemble.

Het is ongekend met welk gemak Marvel dit soort films blijft produceren. De start was soms wat matig, met de eerste films van Thor en ook Captain America, maar het bleek slechts een fundament te zijn voor ensemblefilms die het goed doen in de box office, maar die hun geld ook meer dan waard zijn. Omdat iedereen ondertussen wel weet wie wie is, ligt de nadruk op verhaal, achtergronden, de relaties onderling en niet in de laatste plaats actie. Het blijkt wederom een gouden combinatie en eentje die je zeker in de bios wilt zien.

Demolition

★★★

Jake Gyllenhaal kan eigenlijk alles spelen, maar blinkt vooral uit in het soort personage dat een tikkie socially awkward is. Denk Donnie Darko, Nightcrawlers, dat werk. In Demolition doet hij dit nog eens dunnetjes over. 

Davis (Jake Gyllenhaal) doet de voice-over van zijn eigen film en kondigt aan bij een effectenmakelaar te werken - een klein bedrijf dat enorme bedragen verhandelt. Davis komt weinig gepassioneerd over, zowel qua werk als privé. "you never pay attention", zegt z'n vrouw constant. Wanneer ze overlijdt, valt hem pas op hoe mooi de wereld eigenlijk is. Of was.

Demolition heeft een enigszins vreemde opzet en dat zit hem met name in de protagonist. Davis vertoont wat autistische trekjes en schrijft op de dag dat zijn vrouw sterft een brief naar een snoepautomaatbedrijf, omdat z'n M&M's er niet uitkomen nadat hij geld in de automaat van het ziekenhuis werpt. De rouwverwerking is nog helemaal niet gestart wanneer hij de enige klantenservicemedewerker ontmoet van het snoepautomaatbedrijf: Karen (Naomi Watts). De twee bouwen een bijzondere relatie op, terwijl Davis alles letterlijk en figuurlijk begint te slopen in z'n leven.

Als je je niet stoort aan de logica in de film en het vreemde karakter van Davis, heeft de film wel zo z'n charme. De film probeert het publiek te vertellen dat je eerst iets moet slopen voordat je opnieuw kunt beginnen - een boodschap die niet aankomt. Wel kent de film een subtiel tragikomisch karakter met interessante personages. Ook Karen's zoontje die halverwege de film ten tonele verschijnt, is een goede toevoeging op de sterke cast.

Watts en Gyllenhaal vormen een mooi stel. Samen slepen ze zich door een moeilijke periode heen, zonder te vervallen in liefdesclichés. Demolition zou gebaat zijn met wat meer structuur zodat de personages beter voor de dag komen. Nu blijft het steken op een aardige film, waar veel meer in had gezeten.