The Adjustment Bureau

Genre: Thriller
Met: Matt Damon, Emily Blunt & Michael Kelly
Waardering: 3.5/5

Matt Damon is David Norris, een stereotype Amerikaanse politicus. Zijn blokhoofd en typische lach met de mondhoeken naar beneden geeft hem wel iets sympathieks en Norris is niet het type politicus waar je geen vertrouwen in hebt. Hij voert campagne, maar wordt echter geteisterd door schandalen uit het verleden die zo af en toe de kop op steken. In Amerika zijn ze niet vies van een schandaaltje in de politiek, maar in deze film ligt dat iets anders. Norris verliest de verkiezing na het zoveelste schandaal en moet een speech gaan geven om zijn verlies te erkennen en zijn tegenstander te feliciteren. 

Je weet hoe die speeches gaan. Soms neemt de desbetreffende politicus wat verantwoordelijkheid, maar vaker niet. Soms probeert de politicus een reden te geven voor de nederlaag en soms blijft het slechts bij wat bemoedigende woorden. In dit geval gebeurt er echter iets aparts, iets wat ik graag ook eens zou zien in de politiek. Er vindt incorrecte politiek plaats, om het zo maar te noemen, want Norris gaat de kiezer eens haarfijn uitleggen waar het geld van de verkiezingscampagne naar toe gaat, waar zijn PR-team allemaal over nadenkt en waar het bij de verkiezingen écht om draait. Iets wat Jack de Vries bij DWDD wel eens uit komt leggen in verkiezingstijd in Nederland (nee schudden als de ander spreekt in debat, helder je punten uiteenzetten, niet vreemdgaan). Nu is Jack de Vries een oud-politicus met weinig te verliezen. Norris heeft wel degelijk wat te verliezen, namelijk zijn politieke loopbaan. Dit aspect wordt in de film niet zo benadrukt, maar is belangrijk, want het is natuurlijk een simpel gegeven dat een actief politicus niet zijn eigen ruiten gaat ingooien puur omdat hij eerlijk wil zijn. De vraag is dan ook hoe het kan dat Norris dit doet? Het antwoord is uiteraard te vinden bij het andere geslacht, dit keer belichaamd door Elise (Blunt). Elise is de inspiratiebron voor het geven van deze eerlijke speech van Norris.

Elise heeft duidelijk een slechte invloed op de politieke carrière van Norris, want op eerlijke politici zit niemand te wachten. Norris doet er alles aan om Elise weer eens terug te zien, want hij is op slag verliefd. Wat hij ook probeert, het lukt niet. Een instantie, `The Adjustment Bureau', zorgt daarvoor. Er wordt door hogerhand ingegrepen en 3 jaar later is Norris wederom bezig met succesvol campagne voeren. Hij ligt zwaar voor in de peilingen, maar komt ook wederom Elise tegen, door toeval. Weer zijn er de mannen van `The Adjustment Bureau', die er een stokje voor proberen te steken. `The Adjustment Bureau' doet er alles aan om de opbloeiende liefde tussen Elise en Norris te voorkomen, maar zal Norris het voor hem uitgestippelde pad inslaan of is de liefde toch sterk genoeg om het determinisme te kunnen overwinnen?

Liefde of determinisme, ik zou het wel weten... Maarja, je hebt geen keuze hè, bij determinisme, da's nou juist het punt. Leuk concept trouwens, een instantie die het determinisme waarborgt, al is het niet echt deterministisch wanneer ze af en toe falen. Er is ook nog zoiets als kans, of toeval. Dat lijkt vooral te komen wegens een personeelstekort bij `The Adjustment Bureau'. Determinisme en toeval gaan in deze film hand in hand, maar een beetje determinist gelooft natuurlijk niet in toeval. Verder worden er tussen neus en lippen door nog wat historische gebeurtenissen op originele wijze verklaart en het idee dat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn wordt in een nieuw jasje gestoken. 

Bepalen we ons eigen lot, of ligt ons leven in de handen van hogere wezens? Een interessante vraag, die in deze film leuk wordt uitgewerkt. Het concept wordt heel aardig gebruikt en het resultaat is een spannend en romantisch drama, met goede acteurs en stof om nog eens wat over na te denken. Een prima film wanneer je het niet al te serieus neemt met determinisme, toeval en de toekomst.

Hanna

Genre: Thriller
Met: Saoirse Ronan, Eric Bana, Cate Blanchett
Waardering:  4/5

Hanna (Ronan) is 16 jaar. Ze woont in een blokhut in Finland, samen met haar vader Erik (Bana). Ze sluipt door de bossen met een pijl en boog en weet op slinkse wijze een rendier af te schieten. Wanneer ze het dier met een zakmes aan het schoonmaken is komt haar vader achter haar staan en zegt: "You're dead!" Haar reactie is een frontale aanval op haar vader, waarbij ze hem bijna weet te overmeesteren. Ze faalt echter en moet als straf in haar eentje het rendier van 100 kg naar de blokhut slepen. Dat lukt overigens en het moge duidelijk zijn dat Hanna geen normaal kind is. Dat zou ook niet leuk zijn, een film maken over een normaal kind. Neen, Hanna is bijzonder. Bijzonder slim, bijzonder sterk, bijzonder snel en als klapper op de vuurpijl haar hele leven lang opgeleid tot moordenaar door haar vader die ex-CIA agent is. Beetje Spartaans, die opvoeding, maar effectief, zo zal later blijken. Ze spreekt allerlei talen, kent allerlei vechtstijlen en kan goed omgaan met allerlei wapens. Ze ziet er overigens super-onschuldig uit, waardoor haar dodelijke acties extra impact hebben op het witte doek.

Marissa

Leuk natuurlijk, zo'n kind, maar wat doe je ermee? Vader Erik lijkt het een goed plan om Hanna op een gevaarlijke missie te sturen. Een minder puntje aan de film is dat de noodzaak van deze missie niet helemaal duidelijk wordt, maar je kan het kind natuurlijk ook niet 1,5 uur in Finland rendieren laten afschieten. Dus Hanna drukt op rode knop van een zendertje, waarna ze de rest van de film op de hielen wordt gezeten door de CIA en in het bijzonder Marissa (Blanchett), op zoek naar antwoorden over haar verleden, haar moeder en de redenen van haar bestaan. Vanaf dat punt is de film één grote klopjacht op een ex-CIA agent en zijn levensgevaarlijke dochter. Het lijkt me makkelijker om niet de hele CIA te laten weten waar je zit d.m.v. een zender, maar daar denkt Erik blijkbaar anders over.

Hanna

Wanneer Hanna niet achterna wordt gezeten verbaast ze zich over de wereld en alle dingen die ze tegen komt. Haar vader heeft haar geprobeerd zo goed mogelijk voor te bereiden, maar dingen als muziek heeft Hanna niet gekend. Hanna heeft wat opstart- en aanpassingsproblemen, maar past zich zoals verwacht snel aan. Hier komt het menselijke aspect van Hanna mooi naar voren, en dit maakt Hanna een betere film dan de gemiddelde thriller. Het menselijke aspect van Hanna, die zonder blikken of blozen 5 man omlegt, is interessant en sterk geacteerd. We komen middels flashbacks ook steeds meer te weten over de relatie tussen Marissa en Erik, maar helaas niet genoeg om echt betrokken te raken in het verhaal. Terwijl Hanna en Erik vluchten, zet Marissa allerlei middelen in om ze op te sporen. Eén van die middelen is een Duitser in een trainingspak genaamd Isaacs, met 2 skinhead vriendjes, zeer overtuigend en krachtig gespeeld door Tom Hollander. Cate Blanchett is hier een ijskoude CIA agente die roekeloos en obsessief te werk gaat en speelt dat goed

De film bevat een heel aantal spectaculaire actie-scènes, waar vooral één bepaalde scène met Erik waarbij de hele scène aan één stuk door geschoten is me bij bleef. Verder heeft de film ook aandacht voor de lokale gebruiken van Spanje en Marokko. Zo zien we uitgebreid een Spaanse volksdans die mooi in beeld wordt gebracht. Alles bij elkaar opgeteld is het een spannende, intelligente en vrij realistische thriller geworden, vol mooi geschoten en gedetailleerde scènes. De film wordt muzikaal omlijst door The Chemical Brothers, dus de film zit vol met allerlei sferische, electrosounds. Het enige nadeel is het plot, dat niet echt stoort, maar ook niet heel boeiend is. Verder is het wel een aanrader, vooral omdat de film gewoon goed en degelijk gemaakt is.

Henry's Crime

Genre: Drama / Komedie

Met: Keanu Reeves, Vera Farmiga (Up in the Air, Orphan), James Caan
Waardering: 2.5/5

Hoofdpersoon Henry (Reeves), de man van de titel. Niet bepaald een Neo, of iemand van enige betekenis in de samenleving. Hij is een vredelievend man, zittend in een tolhokje op de snelweg terwijl er vele auto's langsrazen. Hij zit zo'n 8 uur per dag in zo'n tolhokje te `werken', om vervolgens naar huis te gaan waar zijn vrouw Debbie op hem wacht. Debbie, ook niet het meest inspiratievolle wezen op deze aardkloot, begint te mekkeren over kinderen. Het is moeilijk voor te stellen dat iemand (zelfs Debbie) in staat is een relatie te hebben met Henry, niet omdat hij een vervelende man is, maar omdat hij zo ontzettend saai, ambitieloos en soft is. Hij vindt alles wel best, behalve kinderen. Wanneer er gevraagd wordt naar zijn dromen staart hij achteloos voor zich uit en zegt dat hij z'n leven tot dan toe wel prima vindt. Henry vindt eigenlijk alles wel prima. Ook wanneer hij in de winter wordt gevraagd een potje football te spelen gaat hij mee, niet doorhebbend dat hij de `getaway-driver' is bij een gewapende bankoverval. Henry is de enige man die gesnapt wordt en hij belandt in de bak, voor een jaartje.

In de bak leert hij Max (Caan) kennen. Max is een jaar of 55, naar eigen zeggen een `confidence man' en hij zit al 23 jaar in gevangenis en is de criminele variant van Henry. Ook Max vindt alles wel prima. Sterker nog, de gevangenis bevalt hem zo goed dat hij z'n best doet om daar te mogen blijven. In de bak komt Henry tot de conclusie dat hij veroordeeld is voor iets dat hij niet gedaan heeft en bedenkt vervolgens het geniale plan om deze bank alsnog te overvallen wanneer hij weer vrijkomt. Hij heeft immers zijn straf uitgezeten en wil opeisen wat hem rechtmatig toekomt, zeg maar. Dit alles wordt niet geloofwaardig, maar op zich wel komisch gebracht. Je kan Henry's onlogische gedachtegang dan ook prima volgen, omdat de film zichzelf ook niet al te serieus lijkt te nemen. Bij zijn missie krijgt hij hulp van Max en Julie.

Henry komt pas echt tot leven wanneer hij Julie (Farmiga) ontmoet. Julie haalt het beste in Henry naar boven, zelfs een artistieke kant die je van hem niet zou verwachten. Vanaf het punt dat Julie in beeld komt zit er eindelijk wat pit in de film. Vera Farmiga, die ik vooral kende als tegenspeelster van George Clooney in de leuke film Up In The Air, speelt ook hier haar rol met verve. Ze is bitchy, grappig, intelligent en ontroerend, maar ondanks verwoede pogingen van Farmiga om nog iets van deze film te maken wil het allemaal niet vlotten. Ook met Julie samen lijkt Henry niet echt te stralen. Het acteren van Reeves is matig en zonder enige overtuiging, al is Henry een vrij kleurloos karakter. Ik vraag me af of Keanu Reeves het ook had gered zonder z'n rol in The Matrix, waar acteren toch ook niet het sterkste punt is van die geniale film. Naar het einde toe wordt Henry's Crime steeds minder interessant, mede door een knullig verhaal en ontknoping die een beetje uitblijft. Geen aanrader, maar ook niet heel slecht.

Rare Exports: A Christmas Tale

Waardering: 4/5

Dit kerstverhaal begint met Pietari, een Fins jochie. Een kerstverhaal als deze had ik niet eerder gehoord of gezien in films. In meerdere opzichten is dit een bijzonder originele film, maar hij is wel erg vreemd. Eerst maar even het verhaal. Pietari woont met zijn vader in een klein huisje. Hij heeft een rode gebreide trui aan en een ijshockeyhelm op z'n hoofd. Hij heeft namelijk nog wel eens de neiging om met zijn hoofd tegen het raam aan in slaap te vallen. Ook is er Wuppe, zijn knuffel. Pietari en Wuppe zijn onafscheidelijk en tussen de twee vindt menig monoloog plaats. Z'n vader is een wat norse man die een rendier-boerderij heeft. Zo af en toe is er een vlaag van genegenheid richting Pietari, maar meestal is hij nogal kortaf. Over Pietari's moeder komen we weinig te weten, behalve dat ze niet meer leeft. Pietari en zijn vader wonen aan de voet van de Korvatunturi, dat is een Finse berg. Op de top van die berg heeft een Amerikaan de opdracht gegeven om te gaan graven, want hij gelooft dat de kerstman verborgen ligt in de berg, in ingevroren staat. En de kerstman is niet de kerstman zoals wij die kennen kan ik u verzekeren... Zodra hij uitgegraven is gebeuren er allerlei rare dingen rond de Korvatunturi. De werklui zijn opeens weg, de rendieren zijn dood, er worden allerlei dingen gestolen en de stoute kinderen verdwijnen. Aan Pietari de taak om zijn vriendjes te redden, de financiële toekomst van zijn gezin veilig te stellen (d.m.v. losgeld) en uit te zoeken wat het geheim is van deze bijzondere `kerstman' en zijn creepy elfjes.

De film balanceert tussen allerlei genres en gebruikt allerlei stijlen, en dat in 1 uur en 15 minuten. Sommige stukken zou je kunnen typeren als horror, of mysterieuze thriller, maar echt spannend of eng wordt het nooit. Wel mysterieus, eigenlijk al vanaf het begin. De film is ook vaak komisch, vooral door een hele reeks droge, goed geplaatste opmerkingen. Alles is overgoten met een humoristisch, zwartgallig sausje. Wat het genre ook moge zijn, ik wilde de hele film weten hoe het af ging lopen, voornamelijk omdat de hoofdpersonen in steeds meer vreemdere situaties verzeild raken, die ze zelf overigens niet zo raar lijken te vinden. De film weet op wonderbaarlijke wijze een einde te breien aan de reeks bizarre plotwendingen en het slot is ronduit hilarisch.

Als je nou eens iets anders wil, iets leuks en origineels, dan moet je dit zeker zien. Het verhaal is niet briljant, het acteerwerk niet fantastisch, maar de schrijver en regisseur van de film moeten zich rot hebben gelachen. Ik heb me er ook goed mee vermaakt, al is het moeilijk aan te geven wat de redenen daarvoor zijn. En ach, als je het niks vindt, het duurt nog geen 80 minuten.

Unknown

Genre: Thriller
Met: Waardering: Liam Neeson, Diane Kruger & January Jones
Waardering: 2/5

Dr. Martin Harris (Neeson) is een bioloog die een lezing moet geven op een internationale conferentie in Berlijn. Samen met zijn vrouw Liz (Jones) blijft hij slapen in het Adlonhotel, waar de conferentie gehouden zal worden. Net voor het inchecken komt hij erachter dat hij een koffertje met z'n paspoort en andere belangrijke documenten op het vliegveld heeft laten staan. Hij neemt een taxi terug naar het vliegveld, maar raakt betrokken bij een ernstig auto-ongeluk waardoor hij 4 dagen in coma komt te liggen. Wanneer hij weer wakker wordt haast hij zich naar het hotel, waar hij er vervolgens achter komt dat iemand anders claimt Martin Harris te zijn. Niemand weet wie hij is en zelfs zijn eigen vrouw herkent hem niet meer. Is hij het slachtoffer geworden van identiteitsfraude? Heeft het ongeluk hem toch meer schade toegebracht dan Martin in eerste instantie denkt? De dokter weet Martin wel te vertellen dat symptomen als geheugen- en identiteitsverlies niet ongewoon zijn na een aantal dagen in een coma te hebben gelegen.

Liz

Martin gaat op zoek naar de oorzaak van zijn problemen, die groter blijken dan hij in eerste instantie denkt. Martin is gestrand in Berlijn zonder vrienden, zonder paspoort of ID en zonder mogelijkheid terug te keren naar Amerika en al snel wordt hij achtervolgt door allerlei ongure types. Hij wordt ook tegengewerkt door de politie en de beveiliging van het hotel en het begint op een complot te lijken, zoals dat in films vaker het geval is. Hij krijgt echter hulp uit onverwachte hoek. De taxichauffeuse Gina (Kruger) die betrokken was bij het ongeluk en een ex-Stasi spion genaamd Jürgen (Bruno Ganz) gaan hem helpen het mysterie te ontrafelen. Ze zijn hem niets verplicht, de illegale Bosnische Gina zeker niet, maar helpen hem toch. De sterk geacteerde Jürgen weet nog een mooie Stasi-techniek te vertellen, die ik ook al kende uit Das Leben Der Anderen, maar voegt eigenlijk maar weinig toe aan het verhaal en lijkt slechts te dienen om het vergezochte plot wat aannemelijker te maken. Verder spelen Frank Langella (All Good Things, The Box) en Sebastian Koch (het Duitse liefje van Carice in Zwartboek) nog kleine rollen in de film.

Gina

De film is vanaf het begin spannend en blijft dat ook tot het ongeloofwaardige, onlogische en vreemde einde. Het plot is niet sterk. In thrillers zoals deze wil ik een plausibele verklaring voor de gebeurtenissen van 1,5 uur film en hier bleef die verklaring achterwege. Eigenlijk slaat het verhaal helemaal nergens op, zeker als je erachter komt waar het uiteindelijk om draait. Het acteren van Neeson en Kruger maakt iets goed, net als de spannende en goed uitgewerkte actiescènes, maar het verhaal doet afbreuk aan de film en dat is jammer. Wil je een vette thriller met Liam Neeson? Kijk dan Taken, uit 2008. Of één met Diane Kruger? Dan is Inhale een goede optie. Unknown weet het niveau van deze 2 films bij lange na niet te bereiken en is een film die je beter voor gezien kunt houden.

The Eagle

Genre: Avontuur / Drama
Met: Channing Tatum, Jamie Bell & Donald Sutherland
Waardering:  2.5/5

Marcus Flavius Aquila is de nieuwe commandant van een fort in Brittannia, in het jaar 140 na Chr. Brittania valt onder het Romeinse Rijk, maar een groot gedeelte van het huidige Schotland wordt bevolkt door heldhaftige krijgers en de Romeinen hebben ze niet kunnen overwinnen. Het zou één van de redenen zijn waarom keizer Hadrianus (122 na Chr.) heeft doen besluiten om de Muur van Hadrianus op te werpen. De muur staat nog er nog steeds en markeerde in die tijd het einde van de `beschaafde' wereld. De wilden, zoals ze worden genoemd door de Romeinen, zijn de reden dat de vader van Marcus het negende legioen van 5000 mannen heeft verloren. Niet alleen 5000 man zijn verdwenen, ook de gouden adelaar, het embleem van Rome, is verdwenen en daarmee heeft Marcus' vader zijn goede familienaam te schande gemaakt. Marcus wil zijn familienaam in ere herstellen door de gouden adelaar te vinden en terug te brengen naar Rome.

Marcus wordt gespeeld door Channing Tatum. Tatum doet erg zijn best om stoer over te komen, gekweld door herinneringen aan zijn vader en vastberaden om de adelaar te heroveren, maar ik werd er niet warm of koud van. Marcus kijkt regelmatig moeilijk uit z'n ogen en ook wat bangig, maar echt overtuigend is het niet. Marcus wordt geholpen door een slaaf, genaamd Esca. Marcus redt het leven van Esca die weigert te vechten in de arena. Vanwaar dit mededogen? "Thumbs up" roept Marcus, angstvallig op zoek naar bijval, wanneer Esca op het punt staat afgeslacht te worden door een gladiator. Het is niet waarschijnlijk dat de andere 500 mensen in de arena hem kunnen horen. Toch werkt het. Esca en Marcus gaan vervolgens samen op zoek naar de adelaar in het gebied ten noorden van de Muur van Hadrianus. Ze hebben eigenlijk een hekel aan elkaar, want de Romeinen hebben het land van Esca veroverd en geplunderd. Esca's landgenoten hebben op hun beurt Marcus' vader afgeslacht. Ondanks meningsverschillen, die mij vrij fundamenteel lijken, groeien de twee naar elkaar toe. Er ontstaat een onmogelijke vriendschap. Echt gemeend lijkt die overigens nooit te zijn en ik weet niet of dat nou de bedoeling is of niet. Laten we de film maar het voordeel van de twijfel geven. Esca wordt fijn geacteerd door Jamie Bell, die het een stuk beter doet dan Tatum. Bell (Billy Elliot, Defiance) speelt zowel onderdanig als dominant. Zeker wanneer ze in het Schotse hooggebergte aankomen groeit zijn zelfvertrouwen zichtbaar met de minuut, want Marcus spreekt de taal niet en Esca komt dichter bij huis.

Ik kijk graag naar films en series met Romeinen erin. Ik had ook bijzonder veel zin in The Eagle, want elke film waarin de glorie van Rome enigszins naar voren komt is aan mij wel besteed. Zo is Gladiator één van mijn favoriete films, waarin expansiedrift, machtsstrijd en het fantastisch georganiseerde Romeinse leger worden samengesmeed tot een aangrijpend verhaal. Van de scènes in de arena gaat mijn hart sneller kloppen, waarbij vooral de verschillende effectieve formaties erg indrukwekkend zijn. Ook in The Eagle wordt er mooi gebruik gemaakt van de kunsten van het Romeinse leger. Zo redden ze op onwaarschijnlijke wijze een paar collega-soldaten uit de handen van de barbaren en weten ze ongedeerd weer terug te keren in het fort. Qua actie is deze film goed te kijken, de actie is kleinschalig, maar daardoor niet minder indrukwekkend. Het is wat realistischer, zou je kunnen zeggen. Helaas heeft de film niet heel veel andere pluspunten. Qua acteren, verhaal en continuïteit laat de film nogal wat steken vallen en soms is de film wat langdradig. Vooral het gedeelte in Schotland is niet bijzonder aantrekkelijk, al is de natuur daar dat wel. De lokale barbaren lijken meer op Afrikaanse stammen dan op Schotten, maar dat heeft wellicht meer te maken met mijn historische kennis van Noord-Brittannië dan met de film. Dit viel me overigens in Centurion (ook niet al te best) ook al op.

De film is leuk voor de mensen met een een voorliefde voor films over de Romeinse oudheid. Qua film op zichzelf is het niet veel bijzonders.

Des Hommes Et Des Dieux (Of Gods and Men)

Genre: Drama
Met: Lambert Wilson, Michael Lonsdale, Olivier Rambourdin
Waardering:  4.5/5

Een mooie, Franse film over het leven van een groepje monniken in een klooster in Algerije. Het leven in een klooster is nou niet iets waar je meteen een film over zou maken, gezien de gemiddelde activiteiten van de gemiddelde monnik. Het grote publiek zal niet staan te trappelen om te kijken naar 8 oude mannen wiens dagen bestaan uit bidden, werken, lezen en het helpen van de lokale bevolking. De film is dan ook geen blockbuster, maar slechts een simpele film die met weinig middelen een wonderlijk verhaal weet te vertellen.

Lambert Wilson (l)

De monniken worden geleid door Christian, zeer knap geacteerd door Lambert Wilson. Wilson ken ik voornamelijk als `The Merovingian' uit `The Matrix Reloaded', oftewel de geniale, vloekende Fransoos met zijn betoog over oorzakelijkheid en over de Franse taal. Ik hou wel van betogen over oorzakelijkheid. En ook wel van vloekende Fransozen. De monniken in `Des Hommes et Des Dieux' vloeken natuurlijk niet. We maken kennis met Christian, Luc (Lonsdale), Amédée en de anderen. Elke monnik heeft zo zijn taak, die ze overdag uitvoeren. Luc is dokter en helpt de lokale bevolking, anderen zorgen voor honing of voedsel uit de kloostertuin en weer anderen verzorgen de kapeldiensten. Wegens hun (medische) activiteiten worden ze door de gemeenschap in het dorpje erg gewaardeerd en de christelijke monniken en islamitische bevolking leven vredig naast elkaar. De lokale bevolking helpen de monniken en sommigen komen zelfs naar het avondmaal, terwijl de monniken op hun beurt aanwezig zijn bij de islamitische feesten in het dorp. Er is wederzijds respect tussen christenen en moslims in een dorpje in Algerije, in de jaren '90.

Alles gaat goed totdat extremistische moslims oprukken naar het dorp. Ze wijken voor niets of niemand en zijn uit op lokale macht en misschien ook op de verspreiding van de Islam op een gewelddadige manier. Aan de andere kant is er het leger dat niet veel doet voor het volk en dat wanhopig probeert de macht in handen te houden. Wanneer de extremisten een groepje Kroaten vermoorden komt de dood opeens heel dichtbij voor Christian en zijn broeders. Het wordt duidelijk dat hun leven in groot gevaar is. Ze moeten kiezen of ze in het klooster blijven met gevaar voor eigen leven, of dat ze terug gaan naar Frankrijk of hun toevlucht zoeken in een ander Afrikaans klooster. Weggaan betekent echter de lokale bevolking in de steek laten en misschien ook wel God. Vanaf hier wordt de film echt indrukwekkend, al is het wel een lange zit.

Amédée & Luc

Vanaf het punt dat de monniken rechtstreeks geconfronteerd worden met de dood gaan ze nadenken over hun missie, over God en over het lot van de gemeenschap mochten ze ervoor kiezen om te vertrekken. Is het in de 20e eeuw nog nobel om te sterven als martelaar? Is dat wat God zou willen met de monniken? Kunnen ze zich nog een leven buiten het klooster en zonder hun broeders voorstellen? Is dit het ware geloof of heeft God ze in de steek gelaten midden in Algerije? De antwoorden op deze vragen worden grotendeels gegeven in de liederen die de monniken zingen. De liederen zijn christelijk, maar hebben een sterke correlatie met de situatie op dat moment en de tekst sluit naadloos aan bij de gevoelens van de monniken. Hoe de monniken omgaan met de gebeurtenissen in en rondom het klooster is heel intrigerend en vormt het hoofdbestandsdeel van deze mooie film. 

Een indrukwekkende film over broederschap, liefde voor God, respect, extremisme en fantastisch geacteerde monniken. De enige eventuele nadelen zijn de trage scènes en het tempo van de film (hij duurt 2 uur) al vond ik dat geen enkel probleem.

Limitless

Genre: Drama /  Thriller
Met: Bradley Cooper (The Hangover), Abbie Cornish (Suckerpunch), Robert DeNiro
Waardering:  3.5/5

Verscheidene mensen hadden me deze film aangeraden, dus het werd hoog tijd om Limitless te gaan kijken. De film begint met een openingsscène die menig 3D-film doet verbleken op grafisch gebied, waarbij de camera met hoge snelheid over straten en door allerlei gebouwen vliegt. Hierna maken we kennis met Eddie Morra (Cooper). Eddie is een intelligent man, maar de afgelopen jaren heeft hij maar weinig weten te maken van zijn leven. Hij is schrijver, maar heeft al maanden last van een writer's block. Hij is eigenlijk nog helemaal niet begonnen aan zijn boek, terwijl het over een paar maanden af moet zijn. Hij heeft om onverklaarbare redenen namelijk wel een contract bij een uitgever en de deadline begint aardig dichtbij te komen. Eddie ziet er onverzorgd uit, met lang haar, oude kleren en een dag die vooral uit slapen, drank en fast-food bestaat. Zijn vriendin Lindy (Cornish) kan de passiviteit van haar wederhelft niet goed hebben en verlaat Eddie. Het leven van Eddie gaat dus niet over rozen.

Eddie komt Vernon tegen op straat. Het is de broer van z'n ex-vrouw. Vernon was ooit drugsdealer, maar verkoopt tegenwoordig medicijnen en die dag heeft Vernon een heel speciaal medicijn in de aanbieding: NZT. NZT stelt de mens in staat om i.p.v. 20% van de hersenen, de volledige 100% te kunnen gebruiken, waardoor Eddie een soort Eddie 2.0 wordt. Eddie is opeens hyperintelligent, kan zich praktisch alles wat hij ooit heeft waargenomen helder voor de geest halen en kan zich moeiteloos allerlei vaardigheden aanleren. Hij leert in een aantal dagen allerlei talen, piano spelen etc. Zolang de pilletjes werken tenminste... Eddies IQ heeft 4-cijferige waarden aangenomen, maar zijn acties beginnen ook minder plezierige mensen aan te trekken, die zich gaan afvragen wat het geheim is van Eddie. Naarmate Eddie meer pilletjes gaat gebruiken komt hij steeds meer in de problemen. Wanneer hij ze echter niet gebruikt is hij ook maar weinig waard en daar schuilt ook het probleem van Eddie.

De opbouw van de film vond ik tof. Eddie gaat van nietsnut naar succesvol ondernemer en zijn stijgende sociaal-economische status wordt door de regisseur mooi gefilmd. Wanneer Eddie de NZT gebruikt krijgen de scènes meer kleur en contrast en zijn ze scherper geschoten, waardoor ook de kijker het gevoel krijgt dat hij meer ziet. Zijn NZT-trips zijn visueel aantrekkelijk gemaakt, met Eddie 2.0 in de hoofdrol. Het thriller-gedeelte is prima, maar aan het einde blijven er nog best wat vragen over, onder andere een onopgeloste moordzaak. Desondanks is deze originele film na een half uur best spannend en naarmate Eddie afhankelijker wordt van de NZT blijft de spanning alleen maar stijgen. Het verhaal is niet altijd even geloofwaardig en sterk, maar als je kan geloven in de effecten van NZT, dan moet er ook prima naar de rest van de film te kijken zijn. Robert DeNiro heeft maar een kleine rol, net als Abbie Cornish. Beiden spelen niet onverdienstelijk, maar maken ook nooit indruk en laten slechts één kant van hun personage zien. Bradley Cooper speelt Eddie best vet en de transformatie van onsuccesvolle schrijver naar charismatische ondernemer is knap. 

Al met al een leuke film, met wat kleine oneffenheden die verder niet echt storend zijn.

The Lincoln Lawyer

Genre: Crime / Thriller
Met: Matthew McConaughey, Marisa Tomei, Ryan Philippe, William H. Macy
Waardering:  5/5

Mick Haller (McConaughey) is de `Lincoln Lawyer', vernoemd naar de auto waar hij in rijdt. Mick rijdt niet zelf, want hij heeft een chauffeur, Earl. Earl fungeert ook als DJ en weet allemaal coole deuntjes uit de radio te toveren. De mooie, zwarte Lincoln is niet alleen het vervoermiddel van Mick, maar ook zijn kantoor. Andere mensen weten dat ook en een motorbende weet hem zelfs ook tijdens het rijden te vinden, wat wel opmerkelijk is natuurlijk. Ik bedoel, wat is de kans... In de film bevindt Mick zich in de rechtszaal of in de Lincoln, op veel andere plekken is hij niet te vinden. Wanneer hij vertrouwelijke gesprekken in de Lincoln heeft moet Earl een koptelefoon opzetten, zodat de informatie vertrouwelijk blijft, maar daar houdt het qua professionele integriteit ook wel mee op. Doordat hij ethisch gezien op z'n minst de grenzen op zoekt (en er vaak overheen gaat) is hij ook een zeer gehaaide en succesvolle strafrechtadvocaat. Hij is superglad, charismatisch, humoristisch, een tikje arrogant en hij weet allerlei tuig uit de bak te houden. Maar dat heeft zo zijn keerzijdes. Eén van die keerzijdes is dat zijn vrouw Maggie (Tomei), die openbaar aanklager is, hem heeft verlaten. Mick en Maggie hebben in het verleden regelmatig tegenover elkaar gestaan en werk en privé gescheiden houden bleek lastig. Voor de verandering (in films dan) hebben Mick en Maggie nog wel prima contact, ook wel eens leuk om te zien.

De film begint met wat random rechtszaken, totdat Mick wordt benaderd door Louis Roulet. Louis wordt vertolkt door Ryan Philippe, die ik vooral herkende uit `Cruel Intentions'. Die film is oud en er zijn 2 of 3 verschrikkelijke sequels op gemaakt, maar het origineel is zeker het kijken waard. Het is ook de enige film waar Sarah Michelle Gellar (Buffy) een degelijke rol (de geflipte, manipulatieve halfzus) speelt, voor zover ik weet. Louis is een rijkeluiskindje die ervan wordt verdacht een prostituee te hebben mishandeld in haar eigen huis. Louis claimt onschuldig te zijn en zegt dat de prostituee slechts uit is op zijn geld. De rest van de film gaat over de spannende en intrigerende rechtszaak die volgt, waarin de emoties hoog zullen oplopen. 

Mick wordt verder bijgestaan door Frank Levin, fantastisch geacteerd door William H. Macy. Macy, een geweldige acteur (Fargo!), is het hulpje van Mick en helpt hem om info te verzamelen op niet altijd legale manieren. Hij is deels de reden dat Mick zo succesvol is. Naast het werk zitten ze regelmatig in de kroeg zichzelf te bezatten en mooie gesprekken te voeren, die vooral over het werk gaan. Ze maken elkaar met enige regelmaat belachelijk en de dialogen tussen de twee zijn tof. De film zit vol met kleine, toffe dingetjes, variërend van kleine venijnige opmerkingen tot details op de achtergrond die het verhaal verhelderen. Het verhaal dat ik erg kon waarderen overigens, met een goede mix van spanning en rechtszaal-scènes, waarbij in het laatste geval de genialiteit van Mick mooi naar voren komt.

De drie sterke acteurs, het goede verhaal en de talrijke details maken dit een hele fijne thriller. Zeker een aanrader.

Tamara Drewe

Genre: Drama / Komedie
Met: Gemma Arterton, Roger Allam, Bill Camp, Tamsin Greig
Waardering:  4/5

Gemma Arterton, bekend van onder andere `The Prince of Persia' en `The Disappearance of Alice Creed', speelt nu Tamara Drewe. Tamara is een succesvol journaliste, ze schrijft columns voor The Independent en ze rijdt rond in een hippe Mini Cooper. Haar roots liggen echter in het minder hippe Ewedown, een gehucht op het Engelse platteland dat me sterk deed denken aan afleveringen van `Midsomer Murders' en films van Woody Allen. In Ewedown is een `nosejob' het gesprek van de dag. Ewedown ligt op een heuvelig landschap en heeft waarschijnlijk meer koeien dan inwoners. In Ewedown gebeurt geen klap, iets dat mooi wordt weergegeven door twee vriendinnen van 15 die alleen maar kattenkwaad uithalen en de Glossy lezen om te bepalen wie ze zouden doen en wie niet. Maar niets is wat het lijkt, iedereen heeft zo zijn eigen geheimen en iedereen wil weg uit Ewedown.

In Ewedown staat een `writer's retreat', hetgeen een rustige boerderij is waar allerlei schrijvers tijdelijk verblijven om hun boeken te schrijven. De boerderij wordt geleid door Beth (Greig) en haar man Nicholas (Allam). Nicholas is een succesvol schrijver, met een reeks zeer populaire boeken. Zijn succes maakt hem arrogant, ongeïnteresseerd in de andere schrijvers en gewild bij de vrouwen. Nicholas gaat dan ook op regelmatige basis vreemd. Beth is veel te goed voor deze wereld en ook veel te goed voor Nicholas. Ze cijfert zichzelf compleet weg en haar aandacht gaat vooral uit naar de gasten met wie ze wél een band heeft en die zo oprecht probeert te helpen met hun boeken. In `Midsomer Murders' zou Beth een goede kandidaat zijn voor de moordenaar. Op de boerderij werkt ook boerenhunk Andy (Luke Evans) die wel een oogje heeft op Tamara, maar het bij gebrek aan beter doet met de barvrouw van de lokale kroeg. Je moet wat in Ewedown, moet ook de barvrouw gedacht hebben.

De film gaat niet over één verhaal, maar meer over alle gebeurtenissen in en rondom het gehucht. Het gaat over de invloed van vreemdelingen, de problemen van schrijvers, de zoektocht naar erkenning, het saaie leven op het Engelse platteland en de manieren die iedereen tevergeefs probeert te vinden om te ontsnappen aan de sleur in Ewedown. De film mag dan over een saai gehucht gaan, zelf is de film gelukkig erg vermakelijk. De film kent veel typische en ongemakkelijke en daardoor grappige scènes en de inwoners van Ewedown worden allemaal overtuigend gespeeld. Naar het einde toe wordt de film wat serieuzer en verliest het wat van z'n onschuld en humor. Dat is jammer, want het is het sterkste gedeelte van de film, maar ik heb me desondanks goed vermaakt met deze quasi-komische, dramatische film.