Doctor Strange

★★★

Het Marvel universum kende dit jaar al twee eerdere uitbreidingen met Deadpool en Ant-Man en daar komt nu Doctor Strange bij. Een aardige film, maar van minder toegevoegde waarde dan gedacht.

Doctor Strange draait om Stephen Strange, een neurochirurg van het kaliber House MD: grumpy, arrogant, asociaal en geniaal. Hij behandelt iedereen als stront en daarnaast alleen de patiënten die hij goed genoeg acht om zijn reputatie te verbeteren. Totdat hij zelf een ongeluk krijgt en op zoek gaat naar genezing in Nepal. Daar ontmoet hij een orde van oude krijgers die ons universum bewaken.

Wat volgt is wat je kan verwachten van Marvel. Humor, gelikte actie en bijdehante personages. Het gebruik van mystieke muziek komt de film ten goede. Dat kan helaas niet worden gezegd van de antagonist van het verhaal, de kwade zeloot Kaecilius, gespeeld door Mads Mikkelsen. De Deen heeft al vele malen de slechterik uitgehangen, denk aan zijn iconische LeChiffre uit Casino Royale, of de serie Hannibal. Hier is het lastig hem serieus te nemen, met z'n vreemde make-up en onderdanig gedrag,

Marvels nieuwste film ontkomt niet aan wederom een apocalyptische climax, met andere werelden, aliens, vreemde wezens en allerlei buitenaards gespuis die onze wereld teisteren. Het is onderhand een beetje afgezaagd, want hoe vaak is de wereld sinds Thor zijn broertje tegenhield intussen al gered? Te vaak. Het thema begint te vervelen.

Hell or High Water

★★★★★

Hell or High Water is nu al mijn favoriete film van 2016. Twee mannen met de rug tegen de muur besluiten banken te gaan beroven in West-Texas. De lokale ranger en zijn compagnon zetten de achtervolging in. Het resultaat is simpel, maar verbluffend goed.

Terwijl ik dit schrijf heb ik nog een glimlach op m'n gezicht als ik terugdenk aan de constante stroom racistische grappen die Ranger Marcus (een fenomenale Jeff Bridges) maakt tegenover zijn Indiaanse collega. Of wanneer ik denk aan de beelden: troosteloos met uitgestrekte velden met slechts een enkele jaknikker in zicht, maar ook van grote schoonheid door de manier waarop het is gefilmd. Of aan de gebroeders Howard: Tanner als de agressieve, roekeloze, ex-crimineel (Ben Foster) die samen met broer Toby, de rust en het brein (Chris Pine) banken overvalt.

Hell or High Water is een film die maar zelden voorbij komt. Qua stijl doet hij denken aan No Country For Old Men. De mate van realisme, de geweldige soundtrack van Nick Cave, het vlijmscherpe script en de acteerprestaties zijn van een niveau dat ik dit jaar nog niet zag. De hele cast kan een Oscar winnen. De film zou het ook bijzonder goed moeten doen qua beste film, beste soundtrack en beste cinematografie. Hup, allemaal even verplicht naar de bioscoop dames en heren.

Keeping Up with the Joneses

★

De titel doet al weinig goeds vermoeden, met de referentie naar de Kardashians. En zo zijn er nog wel een paar bijzonder flauwe verwijzingen in deze mislukte komedie. Maar tergender is de film zelf, die nog geen glimlach weet te forceren.

The Joneses (Gal Gadot & Jon Hamm) nemen hun intrede in een rustige Amerikaanse buitenwijk, zij met haar perfecte lichaam en hij met zijn dito kaaklijn. Ze zijn het ideale koppel, met hem als mannelijke Floortje Dessing (reizen, reizen, reizen) en haar als voedselblogger die Sri Lankese weeskinderen een warm hart toedraagt. Het steekt lekker af tegen het oersaaie leven van de Gaffneys (Zach Galifianakis & Isla Fisher), hij een HR-werknemer die over zich heen laat lopen en zij een interieurdesigner die een badkamer met urinoir moet ontwerpen. Totdat Mrs. Gaffney vermoedt dat de Joneses wellicht andere motieven hebben dan 'rustig willen settelen' en alles een facade is.

Regisseur Greg Mottola kon in het verleden prima overweg met komedies. Hij regisseerde Superbad en Adventureland, twee films met een degelijk script. Daarna maakte hij Paul, een komedie over een ordinaire alien onderweg naar de Comic Con, naar een script van Nick Frost en Simon Pegg. Die twee speelden ook de hoofdrollen, dus er viel nog wat te lachen. Nu moet Mottola het doen met schrijver Michael LeSieur, de man verantwoordelijk voor de afwezigheid van grappen in You, Me and Dupree. Ja, en dat is jammer. Keeping Up with the Joneses is nog matiger dan de titel al doet vermoeden. Tenenkrommend slecht, eigenlijk.

Jack Reacher: Never Go Back

★★

Tom Cruise heeft een regel: hij doet geen sequels, tenzij het om Mission Impossible gaat. Waarom hij voor Jack Reacher een uitzondering maakte is een raadsel.

Jack Reacher: Never Go Back is het vervolg op de degelijke box office-hit Jack Reacher uit 2012. Cruise speelt de actieheld uit de boeken van Lee Child en is bruut, intelligent, recht door zee en het liefst onbewapend. Reacher is in dit deel gecharmeerd van de stem - ze bellen regelmatig - van majoor Turner (Cobie Smulders) en vraagt haar mee uit. Wanneer ze niet komt opdagen op de date blijkt ze gearresteerd. Jack helpt haar ontsnappen, waarna een klopjacht plaats vindt op het duo. Weldra een trio, wanneer Jack te horen krijgt dat hij een dochter heeft.

Waar het origineel nog wel te pruimen was, laat deze film behoorlijk wat te wensen over. Finesse ontbreekt, clichés zijn er in overvloed. De verloren dochter vertraagt de film enorm. Bovendien vertolkt Yanika Darosh haar bijzonder matig. Wanneer ze zich ook nog twee maal - via telefoon en via creditcard, kom op! - laat opsporen door de bad guys, ben je wel klaar met het personage. Tel daarbij op enkele geforceerde genderdiscussies tussen Turner en Reacher (waarom?!), antagonisten zo dom als het achtereind van een varken en een slecht uitgewerkt plot, en je weet wat er mis is met deze film.

Never Go Back had een prima gestroomlijnde actiefilm kunnen zijn, met een uitstekende nemesis (Patrick Heusinger) die Jack opjaagt en Cruise als gevestigde actieheld, maar een dochter en allerlei andere randzaken gooien roet in het eten. Had Cruise zich maar aan zijn regels gehouden.

Don't Breathe

★★★★

Ademen doet normaal leven, maar in Don't Breathe kan het je dood worden. Een oude, blinde psychopaat verandert een inbraak in een nachtmerrie. Het publiek mag toekijken, zich rot schrikken en mee genieten. Wat een goede film. 

Drie jongeren breken in bij een blinde man. Er zou een paar ton aan cash liggen. Wat kan er fout gaan? Nou, een hoop natuurlijk! Zo is de beste man een Irak-veteraan. Er is een angstaanjagende rottweiler present. Het huis zit vol sloten en andere duistere geheimen, op effectieve wijze onthuld door regisseur Fede Alvarez, die furore maakte met zijn debuut, de remake van Evil Dead in 2013.

Alvarez neemt je aan de arm en voert niet alleen een effectief schrikbewind, maar toont zich ook een veelzijdig cineast. Wanneer de drie jongeren het huis van (dan nog) hun slachtoffer betreden zweeft de camera rond, de kamers in, de jongeren langs, door muurtjes en gaatjes. Dit is één shot van grote schoonheid, zowel op cinematografisch als functioneel vlak.

Al snel breekt de pleuris uit en volgen verschillende scenario's elkaar in rap tempo op. Je zit constant op het puntje van je stoel. Nooit gunt Alvarez de kijker rust. Knap daarbij is dat de dieven dit keer eens niet allerlei vreemde acties uithalen, zoals je vaak ziet in horrorfilms. Don't Breathe blijft realistisch, gruwelijk spannend en is een van de fijnste, ziekste griezelfilms van het jaar.

Inferno

★★

Inferno markeert de terugkeer van Dr. Robert Langdon. Een psychopaat dreigt de wereldbevolking te halveren middels een virus, en Tom Hanks moet hem stoppen. Hij krijgt daarbij hulp van Felicity Jones als Sienna, een arts die ook goed kan puzzelen.

Na The Da Vinci Code en Angels and Demons keren zowel regisseur Ron Howard als ster Tom Hanks terug voor een derde deel. Langdon, een soort hyperintelligente, saaie variant op Indiana Jones, is een rol waar Hanks al films lang mee worstelt. Inferno is net zo kleurloos als zijn protagonist, al doet de intense openingsscène - dit deel is opgenomen met IMAX - met een visualisatie van Dante's Inferno anders vermoeden.

De film heeft moeite geloofwaardig te blijven. Dat ligt niet aan het bronmateriaal, maar aan de manier waarop Ron Howard zijn film brengt. Hij schotelt het publiek de ene na de andere onordelijke actiescène voor. Dat werkt zo'n twintig minuten, maar daarna valt op hoe karig Inferno is. Personages zijn onnavolgbaar en altijd op de goede plek op het goede moment, het plot kent kop noch staart en wijkt volledig af van het boek, de muziek is bombastisch en overdreven én de film weet simpelweg niet te boeien.

The Girl On The Train

★★★★

The Girl On The Train is een drama over leugenachtige vrouwen en oversekste mannen. Maar vooral is het Emily Blunt die een gooi doet naar een Oscar. Wat is ze hier goed. 

Een vrouw zit dag in, dag uit in de trein. Ze is labiel, treurig, alcoholiste. Haar naam is Rachel. Ze is geobsedeerd door haar ex-man Tom, zijn nieuwe vriendin Anna en het buurmeisje Megan. Ooit was ze gelukkig met Tom, maar dat is lang geleden. Nu kijkt ze uit de ramen van de trein wanneer deze haar oude huis passeert. Daar ziet ze Tom en Anna staan, soms. Ze heeft een overactieve verbeelding, zo vertelt ze de kijker middels voice-over. Ze blijft drinken. In mooie beelden vervaagt de grens tussen realiteit en fantasie, naarmate de drank vloeit. Dan is Megan opeens verdwenen en wordt Rachel wakker, badend in het bloed. Ze herinnert zich niets meer.

The Girl On The Train doet denken aan Gone Girl. Tot aan het slot is het onduidelijk wat er nu is gebeurd. Constant zet de film je op het verkeerde been met het knap vertelde verhaal waarbij flashbacks, fantasie en heden in elkaar overlopen. Emily Blunt is tevens beklemmend als een vrouw wier handelingen lang in het ongewisse worden gelaten. Blunt speelt intens, naturel, innemend, soms angstaanjagend. Haar haat jegens Tom kent geen grenzen wanneer ze drinkt. Het leidt tot een prachtig verfilmde zenuwinzinking op het toilet. Van begin tot eind zit je op het puntje van je stoel.

Miss Peregrine's Home For Peculiar Children

★★★

Mooi vertoon, fraaie 3D, wacky personages, het is helemaal Tim Burton. Helaas zit zijn zwakke punt - een plot niet fatsoenlijk kunnen optuigen - er ook in.

Je kan Tim Burton wel om een boodschap sturen wanneer het gaat om vreemde types en buitensporige fantasieën. Miss Peregrine’s Home For Peculiar Children is een uitgelezen mogelijkheid voor Burton om weer los te gaan en de kijker onder te dompelen in een bizarre wereld waarin zogenaamde Ymbrynes (manipulators van de tijd) in staat zijn om een loop in de tijd te creëren. Dat is nodig omdat de Hollows de Ymbrynes op willen eten. Zo’n loop biedt veiligheid aan de Ymbrynes en hun kroost – bestaande uit de peculiar children uit de titel.

Miss Peregrine’s Home For Peculiar Children is een aangename film. De cinematografie is adembenemend en de 3D-beelden om je vingers bij af te likken. Net als in Alice In Wonderland weet Tim Burton een prachtige wereld te creëren. De cast zet de personages behoorlijk dik aan, hetgeen prima bij de film past. Voornaamste minpuntje is het plot, dat onsamenhangend is en nogal voorspelbaar. Desondanks de moeite voor Burton fans.

Deepwater Horizon

★★★★

Regisseur Peter Berg bewijst de laatste eer aan de slachtoffers van de ramp op boorplatform Deepwater Horizon. De gelijknamige film lijkt een simpele blockbuster, maar heeft meer te bieden.

Mike Williams (Mark Wahlberg) is techneut op de Deepwater Horizon, een boorplatform van BP. Hij is gelukkig getrouwd en heeft een dochtertje. Mike moet zijn vrouwen tijdelijk verlaten. De eerste drie weken zit hij weer op het boorplatform. Het afscheid van zijn vrouw, gespeeld door Kate Hudson, gaat op speelse en humorvolle wijze. Ook de andere personages in Deepwater Horizon kennen een soepele, gepolijste introductie, met strak camerawerk en een luchtig script. De sfeer is ontspannen. De film lekker toegankelijk.

Eenmaal op het boorplatform aangekomen, verandert de toon van de film. BP-functionarissen, met een geweldige John Malkovich aan het roer, vinden geld belangrijker dan veiligheid. En ze lopen achter op schema. Het levert een confrontatie met Mr. Jimmy (Kurt Russell) op en weldra ook de grootste olieramp uit de Amerikaanse geschiedenis. Deepwater Horizon doet pogingen uit te leggen hoe het boorproces werkt en hoe de ramp ontstaat, maar faalt. Je hebt werkelijk geen idee wat er nu fout gaat. We zien alleen wat cement. En daar komen steeds meer bubbeltjes uit. En dan gaat de camera heel hard trillen. En dan weet je wel hoe laat het is. Juist, tijd voor een bak IMAX-actie.

Voor deze film werd een volledig boorplatform opgetuigd als set, om deze vervolgens te vernietigen terwijl de camera's draaien. Het levert spectaculaire beelden op, waarin Mike een kleine heldenrol vervult. Maar Deepwater Horizon is geen rampenfilm. Het is een eerbetoon aan de elf mensen die de ramp niet overleefden. Begrijp me niet verkeerd, de film heeft de allure van een Hollywood rampenfilm: de ontploffingen, de schaal van de ramp, de gelikte beelden, de muziek, maar er is meer. Een zeer degelijk script tilt de film naar een hoger plan, ondersteund door een functionele Wahlberg en doortastende Russell.

Regisseur Peter Berg werkte al eerder met Mike Wahlberg in Lone Survivor, ook een waargebeurd verhaal. Die film was tevens een eerbetoon aan gevallen soldaten, maar leunde behoorlijk op Amerikaanse propaganda. Daar heeft Deepwater Horizon geen last van, waardoor de film niet alleen bijzonder lekker weg kijkt, maar ook weet te ontroeren.

Weiner

★★★★

De documentaire Weiner is een prachtig en komisch portret van een bevlogen politicus die op privégebied in de fout gaat en daarmee zijn politieke carrière de nek om draait.

Anthony Weiner kwam in 2011 in opspraak. Ironisch genoeg - gezien zijn achternaam - voor het sturen van dickpics over zijn alias Twitteraccount 'Carlos Danger'. Het kostte hem zijn politieke carrière en bijna zijn huwelijk met Hillary Clinton's rechterhand Huma Abedin. Twee jaar later maakt hij zijn rentree in de politieke arena, omringd door collega-roofdieren en media-aasgieren. Hij mikt op het burgemeesterschap van New York. Weiner is de beoogde documentaire over zijn politieke wederopstanding. Dan blijkt het oude schandaal een staartje te hebben.

Weiner is een bijzonder geestige documentaire over een gepassioneerde man die zo links en rechts een slippertje maakt. De Amerikaanse pers meet dat breed uit. Het geeft ook zijn politieke tegenstanders een hoop ammunitie voor lastercampagnes. Ondertussen maken we kennis met Anthony en Huma, een (dan nog) gelukkig getrouwd stel. Anthony toont zich van zijn menselijke kant en is een vurige debater. Hij is een man van zijn woord en laat zich filmen, ook in tijden van crisis. Hierdoor is Weiner een prachtig, menselijk, komisch en realistisch portret van een bevlogen politicus die zich staande probeert te houden in de harde Amerikaanse politiek.

Saillant detail: na het verschijnen van deze documentaire raakte Weiner nog twee maal in opspraak en momenteel ligt hij in scheiding met Huma Abedin.