The Wolf Of Wall Street

★★★★

Leo doet The Great Gatsby nog eens dunnetjes over, maar dan met een goede regisseur en zonder hiphop. Het resultaat is briljant, al had het wel een half uurtje korter gemogen.

Dat Martin Scorsese en Leonardo DiCaprio elkaar goed liggen is onderhand bekend. Sinds Gangs of New York is Leo Scorsese's muze en maken ze de ene na de andere topfilm. The Wolf of Wall Street is geen uitzondering. Het is misschien wel de beste film van de twee tot nu toe, want Leo is helemaal in zijn element als drugsverslaafde beurshandelaar Jordan Belfort die geen idee heeft wat hij met zijn geld moet. Hij wordt daarnaast bijgestaan door een wederom komische Jonah Hill, die zijn beste maatje Donnie speelt en exemplarisch is voor de lege en immorele wereld van de beurs in de jaren '80.

De film is gebaseerd op Belforts biografie en net als Gordon Gekko werd Belfort een begrip in beursland én zat hij een paar jaar in de bak voor fraude en andere criminele activiteiten. The Wolf of Wall Street valt echter niet te vergelijken met Wall Street, waarin Michael Douglas de rol van Gordon Gekko op zich neemt. Wall Street heeft een serieuze ondertoon, maar de wolf van Scorsese zet in op puur vermaak.

Belfort begint als een ambitieuze beurshandelaar en start onderaan de ladder in een enorm bedrijf. Tijdens dag één legt zijn afdelingshoofd (Matthew McConaughey) hem uit dat niemand weet wat de beurs gaat doen en dat alles gebakken lucht is. Het enige dat reëel is, is de commissie die de beurshandelaren opstrijken bij elke transactie. Belfort specialiseert zich dan ook niet in de beurs, maar perfectioneert zijn verkooptechnieken.

Er is een scène waarbij DiCaprio schittert als Belfort die een telefonische sale doet met een man die al aan de grond zit, maar vervolgens alsnog $10.000 investeert in een bedrijf waarvan Belfort net 3 minuten weet dat het überhaupt bestaat. Het mooie aan The Wolf of Wall Street is dat je vervolgens geen medelijden hebt met de man aan de telefoon, maar je waardering krijgt voor Jordan Belfort. Hierin ligt een groot deel van de kracht van de film, want Leonardo DiCaprio - hij doet tevens de voice-over - is als geen ander in staat om arrogant, immoreel, belachelijk rijk én aimabel te zijn.

Geld maakt niet gelukkig en teveel geld drijft mensen tot waanzin. Je ziet het bij (jonge) supersterren, je ziet het bij Belfort. Al snel is The Wolf of Wall Street een richtingsloze orgie waarin iedereen drugs gebruikt, feest viert, geld schept en alle connectie met de realiteit is verloren. Scorsese brengt het stijlvol en zonder opsmuk in beeld en hanteert een gelikte filmstijl die helemaal bij het beurswereldje past.

Belfort is immoreel, gaat vreemd bij de vleet, is de helft van de tijd high en zit de andere helft van de tijd aan de quaaludes, een volgens Belfort niet meer te verkrijgen drug. En dat is maar goed ook, als je ziet wat Belfort allemaal uitspookt. Het levert een rits aan hilarische situaties op, bijvoorbeeld wanneer hij een overdosis neemt. DiCaprio ziet er soms zo belabberd en fucked up uit dat je hem bij vlagen nauwelijks herkent.

Enige nadeel is dat de film 3 uur duurt en dat je na 2,5 uur drugs het wel een beetje gezien hebt. De film blijft onverminderd grappig, maar na een tijdje is het wel welletjes. Het laatste gedeelte van de film probeert DiCaprio de FBI te ontwijken en zijn geld veilig te stellen, maar als je dat soort dingen leuk vindt kan je beter Catch Me If You Can kijken.

The Spectacular Now

★★★★

Sutter en zijn vriendin Cassidy zijn 'the life of every party', aldus Sutter zelf. Deze status is goed genoeg voor Sutter, hij leeft namelijk 'in the moment'. Cassidy maakt het echter uit en Sutter moet zijn prioriteiten herzien. 

Sutter is een slimme jongeman die zich geen zorgen maakt over de toekomst. Misschien dat hij slaagt voor z'n examens, misschien ook niet. Verder studeren is hij nog niet van plan, want hij heeft zijn leven op orde als achttienjarige. Hij is populair, een graag geziene gast op feestjes, vriendelijk en sociaal. Hij woont nog bij zijn moeder en verkoopt stropdassen in een luxe kledingzaak. Als er klanten zijn tenminste. Zijn die er niet, dan lurkt hij aan een mixje van frisdrank en whiskey, zorgvuldig verhuld in een plastic beker met rietje.

Sutter ligt na een willekeurig feestje uitgeteld op een grasveld, is zijn auto kwijt en leert Aimee kennen, een intelligent en timide meisje. Het grasveld is namelijk haar voortuin. In veel opzichten is ze het tegenovergestelde van Sutter. Ze is ambitieus, wil later bij NASA werken, leest science fiction boeken die je achterstevoren moet lezen en haalt goede cijfers. Ze is tevens sociaal en vriendelijk, maar een iets minder graag geziene gast op feestjes, al wordt ze ook niet stereotyperend als het lelijke eendje geportretteerd. Het is gewoon niet het meisje dat je bij Sutter zou verwachten nadat je hem en Cassidy samen hebt gezien.

Sutter leidt een schijnbaar zorgeloos bestaan, maar Aimee legt de vinger meer dan eens op de zere plek. Zo blijkt dat Sutter zijn vader al 10 jaar niet gezien heeft, dat hij toch wel erg vaak zuipt (en daarna in de auto stapt) en dat zijn affectie voor Aimee een oprechte is. Hij gaat niet met haar om uit medelijden, vanwege een weddenschap of wegens de rebound. Het moment dat bij veel van dit soort films te vinden is, namelijk de onvermijdelijke ruzie waarna alles weer goed komt, ontbreekt hier dan ook. We hebben te maken met echte mensen, geen cliché filmpersonages. Dat is wel prettig.

De hoofdrol is weggelegd voor Miles Teller, die velen zullen kennen uit Projext X en 21 And Over. Zuipfilms dus, maar zijn doorbraak was het drama Rabbit Hole, met Nicole Kidman en Aaron Eckhart, waar hij een jongen speelt die verantwoordelijk is voor de dood van een kindje. Teller is een prima acteur, bewees dat al in Rabbit Hole en speelt hier opnieuw sterk. Hij is erg komisch en ik heb hard gelachen om met name Project X, maar ook de serieuze momenten gaan hem goed af.

Zijn tegenspeler Shailene Woodley is tevens geloofwaardig als ambitieuze tiener die als een blok voor de populaire Sutter valt. Haar onschuld op relatiegebied is aandoenlijk, haar ambitie begrijpelijk. Haar moeder voert namelijk de hele dag geen reet uit, waardoor Aimee de helft van de rekeningen met een krantenwijk moet betalen.

Sutter en Aimee blijken meer gemeen te hebben dan je in eerste instantie denkt en vormen na verloop van tijd een gezellig stel. Ze halen het beste in elkaar naar boven, delen hun persoonlijke verlangens en problemen en zijn eigenlijk een vrij normaal stelletje. Een zeldzaamheid, in filmland, maar dat wil niet zeggen dat de film saai is. Integendeel. The Spectacular Now toont aanzienlijk meer diepgang dan veel van haar oppervlakkige genregenoten en is zodoende een ware verademing.

Closed Circuit

★★

Farroukh Erdogan wordt gearresteerd op verdenking van betrokkenheid bij een aanslag in Londen. De rechtszaak vindt gedeeltelijk plaats achter gesloten deuren. Volgens de aanklager vanwege de altijd populaire 'national security', maar al snel blijkt er meer gaande te zijn.

Closed Circuit is geen typische rechtszaakthriller. Er wordt geen pleidooi in beeld gebracht en geen getuige gehoord. In plaats daarvan focust de film zich op het politieke machtsspel achter de schermen, een machtsspel waar de twee advocaten van Erdogan de dupe van worden.

Het is blijkbaar zo dat bij een gesloten rechtszaak er twee verschillende advocaten zijn om de beklaagde te verdedigen. We zien Martin Rose (Eric Bana), die Erdogan bijstaat wanneer het publiekelijke deel van de rechtszaak wordt afgehandeld. Wanneer er gevoelige feiten op tafel komen moet hij echter plaats maken voor 'special advocate' Claudia Simmons-Howe (Rebecca Hall). Beide advocaten verdedigen Erdogan, maar mogen bijvoorbeeld niet met elkaar overleggen.

Martin en Claudia zijn echter exen, hetgeen de zaak al enigszins compliceert. Daarnaast worden ze constant in de weg gezeten door MI5 en MI6 en zijn ze binnen mum van tijd slachtoffer van een complot. Closed Circuit laat de rechtszaak voor wat het is en probeert de kijker mee te voeren in de strijd die Martin en Claudia leveren tegen de machtige Britse politiek en geheime diensten, maar introduceert daarbij zoveel ongeloofwaardige elementen dat de film niet serieus te nemen valt.

Zo worden er bijvoorbeeld aan de lopende band mensen vermoord die bijna de waarheid boven tafel hebben. Daarnaast worden Martin en Claudia constant in de gaten gehouden, hebben ze dat ook wel door, maar weigeren ze actie te ondernemen. Closed Circuit portretteert de protagonisten als lotgenoten, maar voegt ze pas laat in de film bij elkaar, waardoor je je voornamelijk irriteert aan de naïeve houding van de twee. De film legt het er zo dik bovenop dat er iets niet in de haak is, dat je niet meer kan geloven dat het Martin en Claudia een uur kost om dit ook te ontdekken.

Escape Plan

★★★

Na The Expendables lijkt het helemaal koek en ei te zijn tussen Arnie en Sly. Ze werken opnieuw samen in Escape Plan, hetgeen verrassend genoeg geen actiefilm is, maar een thriller. Oké, een actiethriller dan.

Sylvester Stallone speelt Ray Breslin, een soort mystery guest, maar dan met een twist. Hij is namelijk een mystery prisoner, die gevangenissen test op ontsnappingsmogelijkheden. Hij spendeert soms 5 maanden in een gevangenis en wordt behandeld als een normale gevangene, tot hij weet te ontsnappen. Een vreemd beroep ja, maar het resultaat mag er wezen, want hij is de afgelopen 8 jaar al uit 14 gevangenissen ontsnapt en schreef er een boek over.

Onlangs hebben een aantal investeerders een geheime gevangenis gebouwd om daar mensen zonder proces op te sluiten en de inversteerders willen dat Breslin deze gevangenis gaat testen. Wat Breslin niet weet, is dat de warden (Jim Caviezel) Breslins boek uitgebreid heeft bestudeerd en dit als leidraad heeft genomen voor de bouw van de gevangenis. Sterker nog, het idee is helemaal niet om Breslin de gevangenis te laten testen, maar om hem ook levenslang op te sluiten.

Waarom, zal je denken? Nou, dat is het minpunt van de film: dat wordt niet duidelijk. Maar dan ook echt niet duidelijk. Breslin heeft een goede reputatie, werkt al jarenlang voor hetzelfde bedrijf, heeft geen banden met de onderwereld en er is geen enkele reden om hem op te willen sluiten. Net zoals er geen goed argument is voor het bestaan van deze gevangenis. Als Escape Plan het simpelweg had gegooid op een prestigestrijd of een sinister plot van de warden, dan was ik al tevreden geweest. Zo van: warden wil bewijzen dat zijn gevangenis escape proof is en heeft daarom dé specialist al jarenlang opgesloten. Maar niets van deze strekking, helaas. 

Toch mag dit de pret niet drukken. Escape Plan is namelijk één grote ontsnappingspoging uit een schijnbaar ondoordringbare gevangenis en weet in dat opzicht te overtuigen. Dat ligt niet alleen aan Breslin, die zeker overtuigend is als autoriteit op het gebied van ontsnappingen, maar ook aan Schwarzenegger en Caviezel. Arnie speelt Emil Rottmayer, een gevangene die wel te porren is voor Breslins ontsnappingsplan, en valt zowaar te betrappen op goed geacteerde scènes. Met name wanneer hij in de isoleer zit en in het Duits begint te jammeren. Caviezel steelt echter de show met een rol die geïnspireerd lijkt op de warden van The Shawshank Redemption. Net zo beheerst, net zo arrogant en bijna net zo goed geacteerd.

Grofweg 80% van Escape Plan is erg vermakelijk, zelfs wanneer de film middels een kleine twist met een dikke knipoog refereert naar het oude werk van de actiehelden. Het is alleen spijtig van het plot, maar dat het plot ondergeschikt is aan de grandeur van Arnie en Stallone is geen nieuws. 

Gravity

★★★★★

Al zwevend door de ruimte repareren Ryan Stone en Matt Kowalski een satelliet. Kowalski vertelt het ene na het andere mooie verhaal, Stone is pas een week in de ruimte en moet nog altijd wennen aan het gebrek aan zwaartekracht. Dan krijgen ze het slechte nieuws te horen: een lading ruimteafval van een kapotte satelliet komt met enorme snelheid op hen af.

De nieuwste film van Alfonso Cuárez (Children of Men) is een indrukwekkend en ambitieus project. De hele film speelt zich in de ruimte af, op een relatief klein oppervlak, en gedurende de hele film is alles en iedereen gewichtsloos. In de eerste scènes worden vele lange shots gebruikt waarbij er allerlei voorwerpen je om de oren zweven, terwijl op de achtergrond de Aarde als enige decorstuk pronkt. Het is prachtig gemaakt en je waant je als kijker tevens op 600 km hoogte.

Na het keuvelen van Kowalski, die achteloos met een jetpack rondjes cirkelt om de satelliet, en Stones reparaties neemt de film een wending. Het ruimteafval blijkt een ware ruimtestorm van brokstukken te zijn en richt enorme schade aan. De satelliet wordt verwoest en Stone en Kowalski zijn op elkaar aangewezen. Omdat bovendien het ruimteafval in een baan rond de aarde slingert, zal het niet bij één ruimtestorm blijven, maar krijgen ze elke anderhalf uur opnieuw bezoek van de vernietigende brokstukken.

Het concept van Gravity is simpel maar tevens briljant in al haar eenvoud. Het draait maar om één ding: overleven. En in de ruimte is dat een hele opgave, zoveel wordt wel duidelijk. De mens is weliswaar in staat om te ruimtereizen, maar er hoeft maar iets fout te gaan of de beperkingen van de mens zijn duidelijk. Zoals de behoefte aan zuurstof. Astronauten behoren tot de meest geniale mensen, maar moeten hun meerdere erkennen in de enorme krachten van het universum.

Gravity is een spannend ruimtespektakel met een sterk acterende Sandra Bullock wiens personage pas een week in de ruimte rond zweeft. Daar zet Gravity George Clooney tegenover, de grappenmaker, de ervaren astronaut en rots in de branding voor Stone. Naast een enerverend plot valt er ook te genieten van magnifieke beelden. Alfonso Cuárez zet met Gravity de nieuwe standaard voor ruimtefilms en het zal wel even duren voordat iemand hier een antwoord op heeft.

The Fifth Estate

★★

Een film over WikiLeaks kon niet uitblijven. The Fifth Estate maakt echter weinig duidelijk en hangt van losse gebeurtenissen aan elkaar. Een gemiste kans, want Julian Assange is ongetwijfeld een interessanter persoon dan deze film doet vermoeden. 

The Fifth Estate is zo'n historisch correcte film waarbij elk feitje en weetje over Julian Assange in de film verwerkt is. Daardoor bestaat de film uit een chronologische opsomming van gebeurtenissen die over de hele wereld plaats vinden en waarbij allerlei mensen betrokken zijn, variërend van de editor van The Times tot een lokale mensenrechtenactiviste in IJsland. Zelfs verscheidene Amerikaanse politici worden meegenomen in het plot. Vanaf het begin ben je het overzicht kwijt en gedurende de film blijft het zoeken naar de rode draad, die simpelweg ontbreekt.

Het gevolg is een chaotische film waar de enige herkenningspunten de nieuwsbulletins zijn. De video waarbij Amerikaanse soldaten burgers vanuit een helikopter beschieten komt bijvoorbeeld voorbij. Van een plot is echter nauwelijks sprake, waardoor de beleving vrijwel nihil is. Benedict Cumberbatch als Assange komt vooral over als een rare kwibus met een vreemd Australisch accent en niet bepaald als een geniale techneut die een gerespecteerd hacker was. Hij is bovendien verre van aimabel, al lijkt dat de intentie van de makers geweest te zijn. WikiLeaks groeit en Assange's ego ook, hetgeen uiteindelijk leidt tot een onuitstaanbaar karakter. Het is dan ook begrijpelijk dat Julian Assange zich niet kon vinden in deze film en Benedict Cumberbatch afraadde deze rol op zich te nemen.

Helaas voor Cumberbatch nam hij dit advies niet ter harte. Geen enkel moment in de film krijg je hoogte van Assange, waardoor er uiteindelijk bijzonder weinig te genieten valt in deze film. Ben je geïnteresseerd in de persoon Assange of het ontstaan van WikiLeaks? Dan ben je bij The Fifth Estate aan het verkeerde adres. En als dat al niet duidelijk wordt is er eerlijk gezegd geen enkele reden meer om deze film te zien, want alle spannende momenten en wetenswaardigheden zijn breed uitgemeten in de media en waren spannender op het 8 uur journaal dan ze op het witte scherm zijn.

Last Vegas

★★

Een bejaardenkomedie met een sterrencast is geen garantie voor succes, zo bewijst Last Vegas. Zelfs vier grootheden - Morgan Freeman, Kevin Kline, Robert DeNiro en Michael Douglas - kunnen de film niet redden van het belabberde script en de clichés die met de minuut tergender worden.

In Last Vegas gaan vier bejaarde mannen naar Las Vegas. Billy (Douglas) gaat trouwen, Archie (Freeman) heeft net een kleine beroerte gehad en wil ontsnappen aan zijn overbezorgde zoon, Sam (Kline) zit al 40 jaar met dezelfde vrouw opgescheept en wil wel eens iets anders - hetgeen zijn vrouw overigens prima vindt en hem een hall pass geeft - en Paddy (DeNiro) tot slot is sinds een jaar weduwnaar en komt zijn appartement niet meer uit.

Deze kruising tussen The Bucket List en The Hangover begint veelbelovend, namelijk met een grappige intro en vier uitstekende acteurs. In Vegas aangekomen vallen de mannen als een blok voor Diana (Mary Steenburgen), een loungezangeres op leeftijd die immer voor lege zalen zingt - het lot van een zangeres in Vegas. Billy twijfelt spontaan aan zijn 30-jarige verloofde, Paddy vergeet op slag zijn overleden vrouw en Sam komt erachter dat viagra blijkbaar niet altijd nodig is om een erectie te krijgen.

Ja, dat soort humor schotelt Jon Turteltaub (National Treasure) ons voor. Het is 'genieten' van clichématige generatiekloofgrappen en grappen over andere kloven. De mannen zelf zijn al niet veel leuker. Met name Sam maakt gretig gebruik van zijn hall pass al is hij vrouwen versieren al lang verleerd. Wanneer het dan eindelijk raak is en een mooie 25-jarige dame naakt voor hem staat, krabbelt hij terug! Hij denkt aan 40 jaar huwelijk. Cliché, maar oké. Zij begrijpt het, kleedt zich aan, zegt dat ze ooit ook hoopt zo'n oprechte man te mogen trouwen en verlaat de hotelkamer, waarna Sam haar naroept dat een blowjob nog niet out of the question is.

Ik vind dat echt tenenkrommend, een man van 65 die in een zogenaamde feel good movie dit soort fratsen uit haalt. Die laatste opmerking haalt alle geloofwaardigheid uit het personage. Het is niet makkelijk om Morgan Freeman of Kevin Kline onsympathiek te vinden, maar in Last Vegas lukt dit. Turteltaub had de overbelichte seksistische leegte en schraalheid van Las Vegas niet beter weer kunnen geven dan met Last Vegas. Alles is er nep, van de vrouwen tot het script.

Captain Phillips

★★★★

Nog niet zo lang geleden, in 2012, kwam de film Kapringen uit. Een Deense film over Somalische piraten die een Deens vrachtschip kapen. Zowel vanuit Deens als Somalisch perspectief werd gekeken naar de redenen voor een kaping. Het leverde mooie gesprekken op tussen kapers en gijzelaars, terwijl het thuisfront zich grote zorgen maakte. 

Captain Phillips is de Hollywoodversie van Kapringen, al betreft het geen remake. De bron voor Captain Phillips is het boek dat Phillips zelf schreef, nadat hij in 2009 ternauwernood een kaping overleefde waarbij vier Somalische piraten een Amerikaans vrachtschip kaapten. De Hollywoodversie houdt echter in dat de nadruk ligt op spanning en minder op dialoog. Gesprekken met de Somaliërs dienen als vertragings- of overlevingstactiek. Interesse in de situatie van de Somaliërs is er eigenlijk niet.

Er wordt wel een poging gedaan om ook vanuit Somalisch perspectief naar de gebeurtenissen te kijken, maar echt geslaagd is die poging niet. De noodzaak van het kapen wordt onvoldoende uitgewerkt. Het script richt zich vooral op de bemanning en laat een overwegend Amerikaans beeld zien. De kapers komen door sterke Somalische acteurs desondanks goed uit de verf, maar de mogelijkheid om tevens sympathie te krijgen voor de kapers laat regisseur Paul Greensgrass (United 93, Bourne Ultimatum) ongemoeid. 

Vrij snel na de release van de film werd bekend dat de bemanning zich niet zo kon vinden in de manier waarop Phillips is geportretteerd. Hij zou niet zoals in de film de koelbloedige held zijn die bereid is zijn leven te wagen voor zijn bemanning, maar eerder een roekeloze kapitein die snel zijn eindbestemming wilde bereiken en daardoor veel te dicht langs de Somalische kust voer. De bemanning spande zelfs een rechtszaak aan nadat de kaping ten einde was. Had Phillips zich aan de voorschriften gehouden, dan had het hele voorval wellicht niet plaats gevonden.

Dan hadden we echter ook niet kunnen genieten van Captain Phillips. Want Hollywood mag protagonist Phillips weliswaar tot een vrij standaard held reduceren, het heeft tegelijkertijd de mogelijkheid een van de beste acteurs ter wereld aan te trekken om zo'n personage karakter te geven. Niemand minder dan Tom Hanks.

Als kapitein van het schip is Hanks in zijn element. Het uniform zit hem als gegoten en zijn grijzige ringbaardje maakt het helemaal af. Hij rookt nog net geen pijp. Hanks toont echter pas zijn klasse naarmate hij langer wordt gegijzeld. Alle emotionele remmen gaan los tot en met de ontroerende ontknoping. Alleen al het laatste uur Tom Hanks is reden genoeg deze film te bekijken, maar laat je niet misleiden door de eventuele kritiek. Dit is een van de beste commerciële films van het afgelopen jaar.

Short Term 12

★★★★

Iedereen heeft het nodige meegemaakt in Short Term 12. De jongeren binnen de instelling, maar ook de begeleiders. Juist dat maakt Short Term 12 tot een interessante film.

Sammy rent al gillend door de voordeur van de instelling, het gras op. Mason en Grace achtervolgen de jongen, vangen hem en brengen hem tot bedaren. Als hij is uitgeraasd keert de rust weer. Een normale dag in instelling Short Term 12, waar getroebleerde jongeren maximaal een jaar verblijven.

De jongeren krijgen medicijnen en therapie, maar de rest van de dag moeten ze worden vermaakt en moet er op ze worden gelet. Sommigen zijn 'cutters', anderen agressief en weer anderen krijgen vreemde aanvallen, zoals Sammy. Het is een intensieve baan, eentje die Mason en Grace - tevens een stel - vol overtuiging uitvoeren. En dat moet ook wel, want echt niet iedereen is voor dit werk gemaakt. Dat bewijst Nate, die in het kader van persoonlijke ontwikkeling een tijdje meeloopt met Grace en Mason. Nou, ga maar een avondcursus doen, Nate.

De meeste jongeren zitten er vanwege problemen met hun ouders. Ze praten nauwelijks over de thuissituatie, maar wanneer dat via creatieve uitingen zoals kinderverhalen en raps wel gebeurt, levert het meteen ontroerende filmmomenten op. Die momenten worden versterkt naarmate de achtergrond van Mason en Grace ook bekender wordt. 

Hoe Mason, Grace en de andere begeleiders omgaan met de jongeren vereist veel geduld en toewijding, maar je kan er alleen maar respect voor hebben. Dat er vervolgens de nodige problemen binnen de relatie van Mason en Grace ontstaan is niet verwonderlijk, want werk en privé gescheiden houden lukt moeizaam. Misschien maar goed ook, want anders was dit nooit zo'n aangrijpende film geweest.

Rush

★★★★

Er was een tijd dat ik zondagmiddag 2 uur klaar zat voor de TV. Stipt. Ronkende motoren, hoogfrequent kabaal en mannen met helm op in krappe cockpits: het moment van de start van een formule 1 grand prix. Mijn held: Michael Schumacher. Hij won in die tijd bijna alles. Olav Mol met zijn aanstekelijke commentaar wakkerde mijn enthousiasme meer dan eens aan. 

De start was het leukste moment van de race, want dan ging er nog wel eens iets fout. 18 tot 20 wagens bereikten na de start hoge snelheden, om vervolgens met z'n allen een scherpe bocht in te racen. Spektakel gegarandeerd. Regelmatig begaf een wielophanging het, rolden de banden over het parcours en stonden mannen met gele vlaggen te wapperen totdat de Safety Car naar buiten reed. In het beste geval was de crash zo chaotisch dat er een herstart kwam.

In die tijd, jaren '90, was de F1 relatief veilig. Ayrton Senna stierf net voor mijn tijd, in '94. Ik bestond wel, maar keek niet. De grote naam op het moment dat ik wel keek was Schumacher, met rivalen als Damon Hill en David Coulthard. Ik heb een hoop nare crashes gezien, maar doden vielen er niet.

Dat was wel anders in de jaren '70. Elk seizoen F1 kostte gemiddeld twee levens. In die tijd speelt Rush zich af, waar rivalen Niki Lauda en James Hunt vele jaren strijden om het kampioenschap. Ze ontmoeten elkaar voor het eerst in de formule 3 (een lagere raceklasse) en zijn vanaf dat moment erop gebrand elkaar af te troeven, zowel binnen als buiten het circuit.

Rush is een film naar mijn hart. Haast nostalgisch zie ik de vijf rode lichten veranderen in groene, het startsein voor twee uur lang racen en vermaak. Regisseur Ron Howard wist beslag te leggen op een van de originele auto's van Niki Lauda en racete op de circuits. 

Niki Lauda, erg sterk gespeeld door Daniel Brühl, komt uit een familie vol zakenmensen. Hij denkt dat hij het meeste geld kan verdienen met racen en heeft dat als beweegreden. Passie voor het racen heeft hij niet. Daar tegenover plaatst Rush James Hunt, die vrouwen verslindt, meer dan eens met een kater achter het stuur zit en ontzettend getalenteerd is. Zonder zijn drive is hij niks. Chris Hemsworth speelt James Hunt en doet dat uitstekend. Fijn om te zien dat hij meer kan dan met een hamer zwaaien. Daarnaast is de gelijkenis tussen de filmpersonages en de echte mensen treffend. Fraaie bijrollen zijn weggelegd voor Olivia Wilde en Alexandra Maria Lara.

Ook als je maar weinig hebt met de sport is dit een goede film. Het is geen opgeleukte Hollywoodproductie, maar een indrukwekkend drama. Het script verzin je niet en het is dan ook allemaal echt gebeurd. Bizar.