Gewoon nog een paar films.

Ik schrijf maar even een stukje over heel wat zooi die ik de laatste tijd gezien heb. Zonet dus nog een stukje over Young Adult, waar de manicure staat voor totale verveeldheid en met een hoofdpersoon die verveeld en tevens vervelend is. Ze heeft een excuus, maar toch vond ik het maar niks. Gelukkig is er de afgelopen tijd meer uitgekomen en een heel aantal films daarvan heb ik ondertussen gezien. Daarnaast heb ik een documentaire, niet de meest recente, maar toch, gezien die ook nog even de revue zal passeren. 

The Descendants

Waardering: 4/5

Simpelweg een fantastische film met in de hoofdrol George Clooney. Onze grote vriend George, inmiddels 50 jaar oud, speelt Matt King. Matt is getrouwd en heeft twee dochters. Daarnaast heeft hij een klein imperium geërfd op Hawaii en hij staat op het punt een enorm stuk van Hawaii te verkopen. Hij staat onder druk van zijn familie, want bij hen is het geld op en de verkoop van het stuk land zal de complete familie King voorgoed uit de problemen helpen. Matt zelf is echter niet zo zelfzuchtig en denkt bijvoorbeeld ook aan de lokale bevolking. Daarnaast heeft hij, in tegenstelling tot de rest van zijn familie die al het geld gewoon opzuipt, wel een baan.

Maar dan krijgt zijn vrouw een ernstig boot-ongeluk en ze raakt in een coma. Matt staat er alleen voor en moet opeens voor zijn kleine dochtertje van 10 zorgen. Dat heeft hij nog niet eerder gedaan, dus schakelt hij de hulp in van zijn oudste dochter. De film begint met een radeloze Matt die geen idee heeft wat hij moet doen en wiens wereld langzaam instort. Toch komt hij met hulp van zijn twee dochters er weer bovenop en de film focust zich voornamelijk op de band tussen vader en dochters. Wat ik vooral heel erg fijn vond aan deze film is de hoeveelheid drama. Je vrouw of moeder ligt in coma en in films is dat regelmatig een excuus om hele emotionele scènes te gaan creëren en een portie drama uit de kast te trekken waardoor de situatie geloofwaardig moet worden. Is het niet veel logischer dat je in zo'n tijd gewoon een beetje lief voor elkaar bent? 

Dat is precies wat je hier ziet. Een film over hele normale mensen die iets verschrikkelijks meemaken, maar daar op een rustige, normale manier mee omgaan. The Descendants heeft emotie, goede acteurs en actrices, een fantastisch verhaal en een ontzettend relaxe sfeer, zoals je dat op Hawaii zou verwachten. Deze moet je zeker kijken!

The Inside Job

Waardering: 4/5

The Inside Job is een documentaire waarin wordt geprobeerd uit te leggen waarom de kredietcrisis is ontstaan. Dat is namelijk nogal een complex gebeuren en omdat ik graag wil begrijpen hoe het nou zit, iets dat tot op heden toch nog niet echt gelukt is, ben ik deze documentaire gaan kijken. Een soort kleine zoektocht naar een abstract probleem, zou je kunnen zeggen. 

Nou moet je natuurlijk niet alles geloven wat hierin wordt verteld lijkt me, maar toch geeft de documentaire een heel aardig beeld van de financiële wereld en het laat ook vrij treffend zien hoe complex, maar tevens ook hoe elitair de financiële wereld is. Vandaar de titel. The Inside Job lijkt een beetje uit te komen op één grote samenzwering van invloedrijke economen in Amerika, maar als je goed kijkt is dat toch niet helemaal het geval. Men lijkt meer aan te willen tonen dat er heel weinig transparantie is en dat mensen die in de politiek zich bezighouden met economie (denk aan Gerrit Zalm) heel vaak persoonlijke belangen hebben bij beslissingen die op nationaal, of zelfs internationaal niveau worden genomen. Deze belangen zijn voor buitenstaanders niet precies duidelijk, maar de besluitvorming is natuurlijk nauwelijks objectief te noemen op het moment dat het gaat om persoonlijke winsten van miljoenen. Ik zal niet claimen dat ik geloof in objectieve besluitvorming, maar er is nog wel een verschil tussen ergens voor staan en dat proberen uit te voeren of beslissingen nemen puur uit eigenbelang. 

Wat de documentaire dan ook erg effectief doet is middels interviews laten zien dat heel veel invloedrijke economen zowel in de politiek als op universiteiten actief zijn. Ze helpen mee aan besluitvorming, maar krijgen voor het publiceren van bepaalde artikelen (bijvoorbeeld over de betrouwbaarheid van het financiële systeem in IJsland) betaalt door commerciële instellingen (De Kamer van Koophandel van IJsland). Vervolgens laten deze mensen hun autoriteit gelden en komen er wetswijzigingen die over het algemeen leiden tot meer persoonlijke winst, zowel direct wanneer ze betaald krijgen voor artikelen, als indirect wanneer bijvoorbeeld bedrijven waarbij deze economen in het bestuur zitten meer geld kunnen gaan verdienen dankzij de nieuwe, vaak soepelere, wetgeving. 

Ik denk persoonlijk dat dit argument vrij zwaar weegt, want deze financiële hervormingen hebben globale effecten, maar worden opgesteld door enkelen die vooral op zelfverrijking uit lijken te zijn. Maar ik denk dat er nog een ander probleem is, iets dat impliciet te zien valt in de documentaire. Zelfs nadat ik twee keer het stuk heb gezien over hoe verschillende instanties allerlei verschillende financiële producten aan elkaar door verkopen snap ik nog maar nauwelijks wat ze eigenlijk aan het doen zijn. Men verkoopt zogenaamde derivaten, hetgeen eigenlijk abstracte pakketjes geld zijn. Wat het precies is, is maar moeilijk te achterhalen, laat staan uit te leggen. Vanaf het moment dat de eerste econoom iemand heeft weten te overtuigen dat zoiets geld waard is, gaat het fout. Op het moment dat geld haar originele intentie verliest, namelijk een ruilmiddel zodat we iets kunnen krijgen zonder dat we elkaar daarvoor de hersens moeten inslaan, ontstaan er problemen. Problemen die worden opgelost door de situatie zo abstract en onbegrijpelijk te maken dat je een studie economie moet volgen om het probleem te kunnen begrijpen. Of misschien beter gezegd, dat je een studie economie moet volgen om het originele idee van geld te vergeten en dat idee vervangt met een nieuw concept van geld. Een concept dat nauwelijks aan mensen uit te leggen valt en zo binnen de financiële elite verborgen blijft. Een oplossing heb ik ook niet, maar zolang een niet-econoom mij niet kan uitleggen waarom dat hele complexe systeem niet gewoon afgeschaft kan worden en het niet abstracter hoeft te zijn dan een hypotheek bij de bank, lijkt mij in dit geval dat het vroeger misschien daadwerkelijk beter was. 

The Rum Diary

Waardering: 2/5

Meestal waarschuw ik mensen dat je niet de trailer moet kijken. De trailer wil nog wel eens wat teveel verklappen, een belangrijke plotwending onthullen of op een andere manier spoilen, zoals dat in vies Engels wordt genoemd. Bij komedies heb je soms dat de leukste grappen al in de trailer zitten, waardoor de rest van de film opeens heel saai lijkt. Maar nu is er The Rum Diary, met Johnny Depp in de hoofdrol.

The Rum Diary is een komedie met een zwart randje. Dat kan Johnny Depp namelijk goed, moeten de makers gedacht hebben. Nou heeft Johnny Depp, met name voor de Pirates films, in een heel aantal behoorlijk slechte films gespeeld. Nu heeft hij het ook weer voor elkaar gekregen. Het grootste probleem is de continuïteit, naast het totale gebrek aan logica. Johnny Depp speelt een journalist die op Puerto Rico moet schrijven voor Amerikaanse toeristen, dus het mag niet te zware stof zijn. De toeristen zijn immers op vakantie en willen leuke dingen lezen, dus hij schrijft over bowlen enzo. Het zijn de jaren '60, overigens. Daarnaast komt hij in contact met een vastgoedmagnaat, die een gedeelte van het eiland vol wil bouwen met luxe hotels. Er is nog de mooie vrouw van de vastgoedmagnaat en een dikke sidekick die in een heel klein autootje Johnny Depp overal naar toe rijdt. 

Het verhaal is echter zo slecht uitgewerkt en de handelingen van de personages zijn zo vreemd en ongeloofwaardig dat het een hele rare film wordt. Er wordt veel in gezopen, er wordt veel drugs gebruikt, maar naarmate de film vordert gaat het helemaal nergens naar toe. De conclusie van Johnny Depp aan het einde klinkt: "I think this island owes us a boat." Nou, ik kan u verzekeren, dat is niet het geval. Een eiland kan je ten eerste bijzonder weinig schuldig zijn, maar als je je dan ook de hele film nog als een idioot voordoet dan is deze conclusie opzienbarend. Ik zou dus adviseren om in dit geval wél de trailer te kijken. De trailer zit namelijk beter in elkaar dan de film en de 2 of 3 leuke grappen uit de film zijn ook in de trailer terug te vinden. Dus bij dezen: http://www.youtube.com/watch?v=-m0yqS3jodU

Beginners

Waardering: 3.5/5

Een film met Ewan McGregor en Christopher Plummer. Nadat Oliver, een excentrieke bijna-veertiger, hoort dat zijn vader zowel terminale kanker heeft als homo is, gaat het iets minder goed met hem. Een beetje minder, want heel florissant was het allemaal al niet. De rest van de film is een prachtig, maar ook wat traag, verhaal over vader en zoon, die ondanks hun verschillen toch behoorlijk veel met elkaar gemeen hebben.

Een mooie film over echte mensen, wat dat betreft net zoals The Descendants. Het kijkt lekker rustig weg, is bij vlagen erg grappig, bevat een geinig hondje die als praatpaal dient voor Oliver en bevat tevens Mélanie Laurent, die de meeste mensen zullen kennen als Shoshanna uit Inglorious Basterds. De twee krijgen een relatie en alles kabbelt gewoon lekker voort. Zeker een aanrader voor een rustig avondje op de bank hangen.

Young Adult

Genre: Drama
Met: Charlize Theron, Patrick Wilson & Patton Oswalt
Regie: Jason Reitman (Up In The Air, Juno)
Waardering: 2.5/5

Young Adult volgt het leven van een ooit redelijk succesvolle schrijfster, Mavis Gary, al is ze niet meer dan een ghostwriter. Het Nederlandse woord kan ik me zo snel niet voor de geest halen, maar geesten hebben er weinig mee te maken. Het is iemand die een verhaal schrijft dat vervolgens door iemand anders wordt uitgegeven. Het gebeurt vaak bij autobiografieën, omdat mensen die zo'n ding willen schrijven vaak geen schrijver zijn. Nu is Mavis ghostwriter van een serie voor jong volwassenen en het gaat over vampiers. Niet al te hoogstaand dus, maar zelf vindt ze het allemaal nogal belangrijk. De serie was een aantal jaren terug erg succesvol, maar de verkoop van de boekjes loopt langzaam terug. Ze heeft er een leuk salaris aan overgehouden, ze woont in een aardig appartement en heeft een Mini Cooper met cassetterecorder voor de deur staan. Stijlvol dus wel, wat mij betreft.

De titel van de film slaat niet alleen op haar publiek, maar ook op haarzelf. Charlize Theron vertolkt een persoon die gescheiden is en je komt er al vrij snel achter dat ze niet bepaald gelukkig is. Ze zit elke nacht te drinken in de kroeg, slaap met allerlei verschillende mannen en krijgt maar nauwelijks een woord op het virtuele papier. Ze is 37, maar oogt bijzonder onvolwassen en na de scheiding besluit ze terug te gaan naar Minnesota, waar ze oorspronkelijk vandaan komt. Ze gaat daar op zoek naar haar oude vriendje van de middelbare school, Buddy Slade. Die beslissing komt een beetje uit de lucht vallen, maar blijkbaar heeft ze altijd van hem gehouden, want ze heeft nog een cassettebandje van hem liggen. Dé cinematografische manier bij uitstek om eeuwige liefde weer te geven, als je het mij vraagt.

Buddy Slade (Wilson) is gelukkig getrouwd en heeft een kind. Desondanks is Mavis ervan overtuigd dat ze hem terug kan krijgen. Het grootste gedeelte van de film speelt zich vervolgens af in een klein dorpje in Minnesota, waar iedereen elkaar kent, maar vooral ook waar iedereen Mavis kent. 

Mavis is niet bepaald een aimabel karakter in de film. Ze is bot, soms wreed en gaat op een vervelende en arrogante manier met mensen om. Iedereen in het dorp herinnert zich haar nog en niet omdat ze vroeger nou zo'n lief typetje was. Ik was me een aanzienlijk gedeelte van de film aan het ergeren aan Mavis, wat natuurlijk enerzijds de bedoeling is, maar wat ik anderzijds nogal tergend vond. Haar obsessie met Buddy, want zo mag je het wel noemen, leidt tot allerlei hele trieste situaties en tijdens één van die trieste situaties komt de verklaring voor zo'n beetje de hele film naar voren. Ik zal niet verklappen wat dat dan is, maar ik vond het allemaal niet zo overtuigend. Zeker wanneer daarna nog een een quasi-happy ending wordt ingevoerd was ik er wel een beetje klaar mee. 

Wat mij betreft geen aanrader, maar dat ligt eigenlijk puur aan het verhaal. Veel andere dingen zijn goed uitgevoerd, met name het acteren van Charlize Theron. Ze speelt Mavis gewoon erg goed en als je je minder stoort aan het verhaal, of voornamelijk de uitwerking ervan, die ik dus ongeloofwaardig vind, dan is deze film zo slecht nog niet. 

The Artist

Genre: Komedie / Drama
Met: Jean Dujardin, Bérénice Bejo, John Goodman & James Cromwell
Regie: Michel Hazanavicius
Waardering: 4.5/5

Met toch wel hoge verwachtingen ging ik The Artist kijken. Vijf Oscars win je toch niet zomaar en die van beste film, beste regie en beste acteur al helemaal niet. Maar het was gelukt, de hele wereld weet het en ik vroeg me af of het wel terecht was. Een stomme zwart-witfilm van zo'n 1,5 uur leek me eerlijk gezegd een beetje saai. Ik ben toch verwend met veel special effects, hoge resolutie, snelle beelden en dat soort technische hoogstandjes. Uiteraard mis je ook de dialoog en acteren krijgt opeens een hele andere dimensie. Of acteren verliest een dimensie, het is maar hoe je het bekijkt.

Acteren wordt vooral mimiek en theatraal bewegen, want zonder die kwaliteiten is er nooit enige connectie met de personen op het witte doek. De acteurs moeten daarnaast een goede kop hebben natuurlijk en een enorme uitstraling en charisma. Gelukkig kan je dit wel aan de hoofdpersonen overlaten, want Jean Dujardin en Bérénice Bejo kan je bijna horen spreken door de achtergrondmuziek heen. De muziek draagt de hele film en is van hoog niveau. Een symfonie orkest heeft hard z'n best gedaan op al deze verschillende deuntjes. Twee geweldige acteurs en de meeslepende, maar vaak ook grappige, muziek is erg indrukwekkend, om eerlijk te zijn. Ik had simpelweg niet gedacht dat een stomme film toch nog zo boeiend kan zijn en vooral Jean Dujardin is werkelijk fenomenaal. 

Dujardin lijkt een beetje op Zorro, maar dan een Franse versie zonder degen. Hij trekt allerlei gekke, overdreven bekken en is een goed gehumeurde man. Zijn personage, George Valentin, heeft ook geen reden tot klagen. Hij is een succesvol acteur, is getrouwd met een mooie actrice en hij heeft meer geld dan hij kan uitgeven. De beste man ís stijl. Zijn 3-delig pak zit hem als gegoten en menig korpsbal zou zowel jaloers zijn op het tenue als op Georges lichaam. Samen met zijn producer Al Zimmer (John Goodman) maakt George de ene na de andere succesfilm en George kan zijn geluk niet op. Zijn huwelijk loopt echter niet zo lekker, voornamelijk omdat George wat naast zijn schoenen gaat lopen. Hij is trots, maar balanceert op het randje van arrogantie.

Op de set komt hij de wat brutale Milly Pepper (Bejo) tegen, die voor één scène zijn tegenspeelster is. Milly heeft mooie krullen, grote bruine ogen en een betoverende glimlach. George is zo afgeleid door Milly dat de scène telkens opnieuw geschoten moet worden. Ook wij zien wel vijf keer achter elkaar dezelfde scène, waarbij de muziek steeds opnieuw opstart en waarin George en Milly steeds intiemer worden. Het zijn deze kleine stukjes film die heel doeltreffend werken en heel grappig zijn, juist omdat er geen geluid is en ze maken de film tot iets bijzonders.

Uggie. Trotse winnaar van de eerste editie van de jaarlijkse
Golden Collar Awards in de categorie Best Dog in a Theatrical Film.

Twee andere personen die nog even de aandacht verdienen zijn de butler/chauffeur/assistent van George en zijn hondje. James Cromwell, die de meeste (gok ik, al heeft hij talloze bijrollen) zullen kennen als de baas van Babe (die big), speelt een hele integere, kalme, oude assistent van een superster. Toch is er wederzijds respect en kan George het advies van zijn assistent, die overigens Clifton heet, goed waarderen en tevens goed gebruiken. Mocht er een Oscar zijn voor beste dierlijke bijrol dat zou het hondje van George deze zeker moeten krijgen. Het beest, een Jack Russell die in het echt Uggie heet, is simpelweg geniaal en hij kan op commando doodvallen. Dat moet ik Babbe nog maar eens leren, voordat die zelf dood neervalt. Uggy verslaat met gemak het hondje in Beginners, al kon ik daar ook wel om lachen.

Dan rest nog het verhaal. George Valentin is een acteur, zoals gezegd, en hij speelt in stomme films. De film speelt zich af in 1929, met al die mooie, oude auto's en vette kostuums. De sfeer van die oude tijd is fantastisch neergezet, met grote decors, oude theaters, rokende mensen etc. Maar in 1930 wordt het mogelijk om geluid bij films te krijgen en de stomme film gaat langzaam verdwijnen. George Valentin weigert de overstap te maken van stomme film naar film met geluid en raakt langzaam aan lager wal. Een stomme film maken over een acteur die alleen maar in stomme films wil spelen vind ik een vrij geniaal concept. Er zit alleen geluid in een nachtmerrie van George. Gewoonweg briljant. Het geheel wordt ook prima uitgewerkt en omdat er soms wel wat tekst in beeld staat is de film goed te volgen. De expressies van de acteurs en de muziek doen de rest. 

Een klein minpuntje is dat ik soms wel wat moeite had om de aandacht erbij te houden. De reden is waarschijnlijk dat je alleen maar steeds een orkest hoort spelen en je wordt nooit even wakker geschud. Onder actiescènes zit een orkest, onder dialogen zit een orkest en zeker halverwege de film had ik soms moeite om geconcentreerd te blijven kijken. Ik heb daar eigenlijk zelden last van, zeker niet bij goede films. Gelukkig is er een prima plot aanwezig en bevat de film best veel grappige tussenstukjes waardoor het nooit gaat vervelen. Alleen al om het feit dat stomme films `ancient history' zijn en de meeste mensen, zeker van mijn leeftijd, maar ik gok mijn ouders ook niet, er nog nooit één gezien hebben is het een aanrader. Maar daarnaast is het een vrij geniale, bijzondere, superoriginele en grappige film geworden waar ik me enorm mee vermaakt heb. Kijken dus, want die Oscars zijn gewoon terecht.

We Need To Talk About Kevin

Genre: Psychologisch Drama / Thriller
Met: Tilda Swinton, John C. Reilly & Ezra Miller
Regie: Lynne Ramsay
Waardering: 3.5/5

"We gaan vanavond `We Need To Talk About Kevin' kijken." "Oh, dat gaat over een anti-sociaal jongetje hè", aldus de psycholoog. Sja, anti-sociaal is hij wel, maar de meeste mensen zullen zo'n persoon toch anders omschrijven. Anti-sociaal is nog een vrij aardige omschrijving voor Kevin die in deze film geboren lijkt te worden als klein monstertje, qua karakter dan uiteraard, en uiteindelijk zal overgaan tot gruweldaden. Kevin is totaal gestoord en het is moeilijk om te beschrijven hoe naar hij is. I had regelmatig kippenvel bij het kijken naar dat kereltje. Als je van nare films houdt, verontrustend is ook een geschikt woord, dan moet je deze zeker niet laten schieten. Maar er zijn meer redenen om dit stukje horrordrama te gaan aanschouwen.

Eén van die redenen is Tilda Swinton, die de hoofdrol speelt. Tilda Swinton is een klein beetje ondergewaardeerd, naar mijn mening. Ze speelt allerlei kleine rollen in grote films (Burn After Reading, Adaptation, Chronicles of Narnia) en grote rollen in kleine films. Tilda Swinton is echt een fantastische actrice, die echt weergaloos depressieve, licht trieste types kan spelen. Haar vorige film Io Sono L'Amore is echt een aanrader. Daar speelt ze ook niet de gelukkigste persoon op aarde, maar ze is daar nog wel een sterke vrouw die als buitenstaander probeert stand te houden binnen een traditionele Italiaanse familie. Van een sterke persoonlijkheid is in We Need To Talk About Kevin echter nauwelijks sprake, want Eva, de moeder van Kevin, kan haar hoofd maar nauwelijks boven water houden.

De rol van Eva is wat apart. Ze is Kevins moeder en heeft een soort reïncarnatie van de duivel gebaard. Als klein kind huilt Kevin de hele dag door als hij bij zijn moeder is, maar bij zijn vader is hij poeslief. Op een bepaald ogenblik is ze Kevins constant gekrijs zo zat dat ze naar buiten gaat waar werkzaamheden zijn en een paar minuten vlak naast een man met een drilboor gaat staan, met Kevin ernaast in de kinderwagen. Gewoon om het gekrijs even niet te horen. Sja, ik kan dat wel begrijpen enerzijds, maar eigenlijk kan je dat natuurlijk niet maken. Ondanks dat Kevin dus de duivel is kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat Eva ook niet helemaal vrijuit gaat. Het nature-nurture debat, zeg maar, al vraag ik me af of er aan personen zoals Kevin nog iets te redden valt. Erover praten is zeker geen overbodige luxe lijkt me, maar gek genoeg gebeurt dat niet in de films. Je zou het geheel kunnen opvatten als een gebrek aan communicatie, al gaat dat misschien wat ver.

Al heel snel in de film weet je eigenlijk waar het naartoe gaat. De film volgt semi-chronologisch het leven van Kevin, maar gebruikt flashbacks om het karakter van Eva te kleuren en flashforwards om te laten zien wat er komen gaat. De film stevent langzaam af op Kevins meesterplan en zelfs zonder flashforwards is het geen verrassing wat er komen gaat. Tijdens Kevins leven probeert de film Kevin steeds diabolischer te laten overkomen. Hij begint nog met enigszins onschuldige sadistische acties, maar gaat al snel over op het grovere werk. Kevin, niet super gespeeld door Ezra Miller, is aanwezig en in menig opzicht de belangrijkste figuur uit de film, maar het geheel wordt echt gedragen door Tilda Swinton, die met haar vertolking van de radeloze moeder je aan de buis gekluisterd houdt.

Hier komen ook de minpuntjes naar voren. Tilda Swinton is steengoed, maar Kevin is dat helemaal niet. Hij kijkt wat evil uit z'n ogen, maar weet verder nooit te verrassen of te boeien. Zijn handelingen boeien uiteraard wel, maar dat komt niet door Kevin zelf, maar doordat zijn acties heel verontrustend zijn. Mooi woord toch, `verontrustend', maar dat terzijde. Ook de vader van Kevin, Franklin, heeft geen indrukwekkende rol. Zijn rol is maar klein, maar John C. Reilly lijkt niet meer te kunnen dan een beetje de goedzak uit te hangen. Hij suggereert op een gegeven moment maar dat Eva met iemand moet gaan praten. Dat hij dat denkt is niet alleen aan de achterbakse Kevin te danken, maar lijkt mij ook een gebrek aan mensenkennis, gezien de dingen die Kevin tot dan toe al gedaan heeft.

Conclusie? Mja, ik zit een beetje met een dubbel gevoel. De film is wel pakkend, beklemmend en intrigerend. Er wordt heel aardig naar een climax toegewerkt, maar de spanningsboog ontbreekt nagenoeg, omdat je al weet wat er komen gaat. Dat is erg jammer en het had makkelijk voorkomen kunnen worden. Ik heb ook erg genoten van Tilda Swinton, hetgeen jullie ondertussen ongetwijfeld duidelijk is geworden. Anderzijds vind ik de rest van de cast niet erg geloofwaardig. De film zit verder ook vol met fragmenten die niet echt een doel dienen, of een doel wat ik in ieder geval niet heb begrepen. Voortdurend zie je vage shots van lampen, hotelkamers, Eva die bekogeld wordt met tomaten (zo'n volksfeest, ergens in Spanje dacht ik), een beklad huis en voor al deze dingen wordt geen enkele verklaring gegeven. Ze zijn er gewoon, als sfeerimpressies ofzo. Vond ik niet zo sterk en op een gegeven moment vond ik het zelfs wat irritant worden.

Maar toch zou ik de film gaan kijken, zeker als je houdt van twisted kinderen, sadisme in het algemeen, onderzoek doen naar genen voor duivels gedrag die zich misschien op hetzelfde chromosoom als het eenzaamheidsgen bevinden, depressieve toestanden, (b)oogschieten, een glazen oog, goede actrices, arthouse-elementen met vage shots die linkse indie-mensen kunnen waarderen, maar niet kunnen uitleggen waarom en kippenvelmomentjes.

Real Steel

Genre: Drama / Actie
Met: Hugh Jackman, Dakota Goyo & Evangeline Lilly
Regie: Shawn Levy (Night At The Museum, Lassie)
Waardering: 3.5/5

Charlie Kenton (Jackman) is iemand die zijn geld verdient met een sport die in 2020 helemaal hot is, namelijk robotboksen. Mensen boksen niet meer tegen elkaar, maar robots doen dat nu wel. Het bestaat nu natuurlijk ook al op kleine schaal in programma's als Robot Wars, of hoe die shows ook mogen heten, waarin kleine, hele dure robotjes elkaar te lijf gaan en vaak door 1 of 2 rake klappen met een pneumatische hamer worden uitgeschakeld, omdat de besturingssystemen vaak nogal fragiel zijn. In Real Steel is dat uiteraard anders, want de robots die tegen elkaar vechten kunnen soms flink wat klappen verdragen voordat hun bedrading het begeeft.

Het wordt echter al snel duidelijk dat Charlie in de schulden zit. Robots zijn niet goedkoop en na een verloren gevecht moet Charlie zijn schuldeisers ontwijken, want hij heeft eigenlijk nooit geld. Tot overmaat van ramp wordt hij ook nog eens geïnformeerd dat zijn ex-vrouw is overleden en dat hij de voogdij krijgt over hun enige zoon, Max (Goyo). Een kind en schulden is wel het laatste waar je op zit te wachten, moet Charlie gedacht hebben, maar het toeval wil dat een rijke tante van Max hem graag zou adopteren, dus Charlie sluit een deal. Voor een hoop centen, wel te verstaan. Hij moet Max alleen tot het einde van de zomer zien te vermaken, want Max' tante wil eerst nog op vakantie ofzo. Maar wat blijkt, Max, 11 jaar en er trots op, heeft verstand van robotvechten. Wanneer Max een sparringrobot van de schroothoop haalt en deze opknapt blijkt de taaie, oude robot heel wat meer in zijn mars te hebben dan aanvankelijk werd gedacht. Verder bevat de film ook nog Evangeline Lilly, die ik alleen kende uit The Hurt Locker, die vooral mooi is en het liefje speelt van Charlie.

De film is eigenlijk een familiefilm, met vrij cliché verhaal en nogal voorspelbaar plot. Wat de film leuk maakt is de relatie tussen Charlie en Max. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en zijn meestal overtuigend. Alleen Max doet soms heroïsche uitspraken die alleen kinderen in Spielberg films doen, maar verder is de combinatie gewoon prima. Wat meer dan prima is, is de manier waarop de robots zijn vormgegeven. De robots hebben menselijk boksen vervangen, maar boksen nog wel op een menselijke manier. Je ziet geen Transformers die elkaar afmaken, dank u God, maar wel imposante robots die heel natuurlijk bewegen. De grafische afdeling van Real Steel mocht een Oscar nominatie voor de moeite krijgen, al ging de daadwerkelijke prijs aan hen voorbij.

Naast de cheesy titel is het dus een familiefilm die lekker weg kijkt, een aantal erg leuke momenten bevat en nooit saai of traag is. Muziek is er in de vorm van country als Charlie van A naar B kart, en vuige rock tijdens de gevechten. De country, de wagen waarin Charlie rijdt en de western-look die alom aanwezig is, maken de film erg sfeervol en het idee dat het 2020 is komt vooral aan het einde van de film naar voren, wanneer er gevechten in high-tech arena's worden gehouden. De film duurt ruim 2 uur, maar is van begin tot eind vermakelijk, maar helaas dus ook wat voorspelbaar. Al met al, mede door de vette robots, de droge grappen van Hugh Jackman en de strakke gevechten kon ik de film goed waarderen.

J. Edgar

Genre: Drama
Met: Leonardo DiCaprio, Armie Hammer & Judi Dench
Regie: Clint Eastwood
Waardering: 3.5/5

J. Edgar Hoover wordt na de eerste wereldoorlog gepromoveerd tot directeur van de FBI en heeft als zodanig grote invloed uitgeoefend op die organisatie. Na een hard beleid tegen buitenlanders, in het bijzonder communisten, bekleedt hij uiteindelijk het hoogste ambt, directeur van de FBI. Tot zijn dood zal hij zijn functie behouden, met grote vastberadenheid en passie. Hij maakte veelvuldig gebruik van forensisch onderzoek en heeft vingerafdrukken laten centraliseren in een database, waardoor criminelen opsporen aanzienlijk makkelijker was.

Het was echter niet allemaal koek en ei met Hoover, want aan het einde van zijn leven is hij een zeer controversiële ambtenaar geworden. Jaloezie, chantage, zijn vermeende homoseksualiteit, de manier waarop hij met zijn werknemers omgaat en de manier waarop hij de FBI leidt zijn allemaal factoren die Hoover een reputatie hebben opgeleverd. 

Clint Eastwood leek het een goed idee om een film te maken over deze spraakmakende figuur. Daarvoor werd in de hoofdrol Leonardo DiCaprio gecast en leek het allemaal niet meer stuk te kunnen. Eastwood die zijn films meestal baseert op waargebeurde verhalen en Leonardo DiCaprio die is uitgegroeid tot één van 's werelds beste acteurs. Toch is het niet zo fantastisch als ik gehoopt had. De film is een vrij standaard drama, zonder al teveel spectaculaire gebeurtenissen. Het leven van Hoover wordt mooi verteld en DiCaprio acteert naar behoren. In de film bestaat er geen twijfel over Hoovers homoseksualiteit. Hij krijgt een relatie, in het geheim uiteraard, met zijn collega Clyde Tolson (Hammer). De film beslaat het leven van Tolson en Hoover van hun twintiger jaren tot hun dood, in 1972. Zo'n goede 50 jaar dus en dat is eigenlijk waar het fout gaat. 

De film is niet chronologisch en fragmenten uit de tijd dat Hoover eind 50 is wisselen zich af met fragmenten uit de tijd dat hij zo'n 25 jaar oud is. Dat is op zich nog goed te volgen natuurlijk, ware het niet dat binnen de tijd dat Hoover 50+ is de film ook niet chronologisch is. Op zijn minst vier verschillende stukken van Hoovers leven worden door elkaar heen verteld en dat maakt het er allemaal niet makkelijker op. Het was ook niet zo nodig geweest, lijkt me en dat is jammer, want de film wordt hierdoor een nogal onoverzichtelijk geheel. Het zal ongetwijfeld één van de redenen zijn voor de belachelijk slechte cijfers die de film op sommige websites krijgt.

Afgezien van dit falen in de regie, want zo mag je het denk ik wel omschrijven, is de film best aardig. Ook wel het kijken waard, wat mij betreft. Hoover was een zeer invloedrijk persoon en alle trucs die hij in de film uithaalt zijn mooi om te zien. Hij zet alles op alles om zijn macht te behouden, hij doet er alles aan om de communisten uit te schakelen en deinst eigenlijk nergens voor terug. Hij heeft voor niks of niemand ontzag en zelfs Clyde moet er een groot gedeelte van de tijd aan geloven. Hoover is obsessief, manipulatief en narcistisch en dat wordt mooi overgedragen door DiCaprio. 

De echte Edgar (goede naam trouwens, Edgar!)

Verder zit de film vol met veel sfeervolle decors en de ambiance uit de eerste decennia van deze eeuw in Amerika worden goed overgebracht. Het verhaal is niet per se aanwezig, de film is meer een beschrijving van enigszins willekeurige gebeurtenissen, want Hoover heeft zoveel uitgevreten en de verhalen over hem zijn zo talrijk dat Eastwood ongetwijfeld een keuze heeft moeten maken tussen wat hij wel en niet in de film wilde hebben. Het lijkt erop alsof hij veel moeite had met kiezen en dat vervolgens eigenlijk niet gedaan heeft, waardoor de film barstensvol op zichzelf staande gebeurtenissen zit die stuk voor stuk het karakter van Hoover verduidelijken en dat is eigenlijk hetgeen waar de film in uitblinkt. Er wordt een hele scherpe schets gegeven van de persoon Hoover, met zijn gecompliceerde karakter, zonder daar al teveel verklaringen voor te zoeken. Hoovers moeder is overigens wel tergend, mooi gespeeld door Judi Dench (Moneypenny). Eastwood is niet iemand die oordeelt, maar zijn films zijn vaak beschrijvingen van bijzondere momenten en personen. 

Niet zo slecht als sommigen beweren, maar helaas wel één van Eastwoods slechtere films van de laatste tijd. Dat is echter geen reden om hem niet te gaan kijken, je moet alleen je verwachtingen een klein beetje bijstellen, want het is dit keer geen meesterwerkje geworden. Je kan ook niet alles hebben natuurlijk. Dit jaar is Clint Eastwood weer te zien als acteur naast Justin Timberlake in Trouble with the Curve. Bloody Justin Timberlake. Je kan niet alles hebben dus.

Immortals

Genre: Actie / Avontuur
Met: Henry Cavill, Mickey Rourke, Luke Evans, John Hurt & Freida Pinto
Regie: Tarsem Singh (The Cell)
Waardering: 3/5

Immortals vertelt het verhaal van Theseus, die de mensheid moet behoeden van eeuwige duisternis wanneer de kwade koning Hyperion op het punt staat de mensheid te vernietigen. In de introductie wordt een spoedcursus Griekse mythologie gegeven, waarin duidelijk wordt dat de Titanen opgesloten zitten in een berg, De Tartarus. Middels een boog, de Boog van Epirus, wil koning Hyperion die Titanen bevrijden. Waarom precies is niet helemaal duidelijk, want als Hyperion de geschiedenisboeken erop na had geslagen had hij geweten dat de Titanen zich niet zomaar laten overheersen door een sterveling. Hoe dan ook, koning Hyperion roeit half Griekenland uit, inclusief vrouwen, kinderen, priesters en orakels, om de locatie van de boog te achterhalen. Waar die berg staat is namelijk wel bekend.

Nou klopt dit verhaal van geen kant, want Hyperion was zelf een Titaan en in de berg zaten Giganten opgesloten, geen Titanen. Hyperion zou niet de mensheid, maar de Olympiërs (Zeus en cohorten) willen verslaan en dan zijn die Giganten wel nuttig. Theseus had bovendien bijzonder weinig te maken met Hyperion, Titanen of iets in die geest. Theseus was meer een soort Herakles (Hercules) figuur die een aantal keer een onderonsje had in de Onderwereld en dat soort dingen. Het hele zooitje is dus wat losjes bij elkaar geplukt en mocht je de Griekse mythologie door en door kennen dan ga je je hier waarschijnlijk aan storen, maarja, die kans is niet zo groot lijkt me. Het resultaat is toch wel een aardige film geworden, al zal mijn oude leraar Grieks daar anders over denken.

Theseus is een rechtschapen persoon, gespeeld door Henry Cavill wiens borstkas imposanter is dan zijn acteerkunsten. Hij is buitengesloten in zijn dorp, omdat hij een bastaard is. Hij is jarenlang getraind in vechtkunst door een personificatie van Zeus, gespeeld door de onsterfelijke John Hurt. Samen met Phaedra (Pinto), toch één van de betere Orakels die ik sinds tijden gezien heb, beleven ze allerlei avonturen. Phaedra weet namelijk waar de Boog ligt, ze is een Orakel en die weten dat soort dingen, en langzaam maar zeker leidt ze Theseus naar zijn bestemming. Dat Hyperion daar mede in voorkomt zal geen verrassing zijn.

Hyperion is het pure kwaad. Hij vermoordt de meeste mensen die zijn pad kruisen en wanneer hij dat niet doet komen ze er vaak niet zonder een fikse wond of missende onderdelen vanaf. Hyperion wordt lekker bruut neergezet door Muckey Rourke, wiens hoofd altijd geschikt is om een bad guy te spelen. Zijn gigantische leger met indrukwekkende wapenuitrusting is bijzonder effectief en de film bevat een heel aantal spectaculaire vechtscènes. Zelfs de Goden onder aanvoering van Zeus (Evans) komen nog even langs om wat bikkelharde vechtmoves ten tonele te brengen, dat allemaal voor het vermaak natuurlijk.

En daar gaat het ook om. Vermaak. Het lukt aardig, met veel bloed, ledematen, mooi gefilmde, uitgestrekte landschappen en bombastische muziek, maar waar het aan schort is toch een beetje inhoud. Het is een krap zesje wat mij betreft, maar ik heb me op zich prima geamuseerd met deze hack 'n' slash, mythologische avonturenfilm. 

Super 8

Genre: Sci-Fi / Avontuur
Met: Kyle Chandler, Elle Fanning, Joel Courtney & Riley Griffiths
Regie: J.J. Abrams (Star Trek, Mission Impossible 3)
Waardering: 3.5/5

Een aantal kinderen gaan in 1979 een film maken. Ze pakken het erg professioneel aan, zeker voor kinderen. Het groepje van 6 heeft elk hun eigen taak; er zijn 2 acteurs, een figurant, iemand doet de make-up, iemand regisseert en er is een cameraman. Ze maken een film over zombies. De kinderen, ze zijn allemaal tussen de 14 en 16 gok ik, gaan naar een treinstation om 's nachts een scène op te nemen wanneer op datzelfde moment er een trein langs rijdt en deze volledig ontspoort. Deze zeer indrukwekkende scène wordt gevolgd door een heel aantal mysterieuze gebeurtenissen. Zo blijkt er iets in één van de wagons te zitten dat nog leeft, liggen er allemaal witte, vreemde kubussen over het terrein bezaaid en is het leger snel daarna ter plekke. Het mag duidelijk zijn dat de lading de aandacht verdiend.

Een aanzienlijk deel van de film kijken we naar kinderen, maar dat is hier geen enkel probleem. Het groepje kinderen is zorgvuldig gecast en al snel komen de verschillende karaktertrekken naar voren, hetgeen de film tot een dynamisch geheel maakt. Joe Lamb (Courtney) is de hoofdpersoon. Hij is rustig, slim, doet de make-up en is tot over zijn oren verliefd op Alice (Fanning). Alice is de oudste van het stel en laat dat ook merken. Ze vindt alle jongere jongens stom. Cary (Ryan Lee) en Charles (Griffiths) dragen zorg voor de grappen en doen dat uitstekend. Cary is een kleine pyromaan en blaast alles op wat hij tegenkomt. Tussendoor bedient hij de camera. Charles is de leider van het groepje, de regisseur en weet hier en daar een droge opmerking te plaatsen. Als laatste zijn er de nietszeggende Martin (Gabriel Basso) en Preston (Zach Mills) waarover vooral grappen worden gemaakt.

Allemaal leuk en aardig, vooral leuk eigenlijk, maar de film heeft iets meer diepgang dan een groepje kinderen. Het levende ding in de wagon zorgt voor allerlei problemen, zoals stroomuitval op stadniveau en weglopende honden. Vrij apart, maar die buitenaardse wezens weten toch altijd de geest van de regisseur te prikkelen. Niet lang daarna loopt de situatie volledig uit de hand en komt de vaart er lekker in. Zowel de kinderen als hun ouders, met name deputy Jackson Lamb (Chandler), raken steeds meer betrokken bij het mysterie. Het leger werkt, zoals altijd en films en misschien ook wel in het echt, op een `need-to-know-basis', waardoor ze eigenlijk iedereen tegenwerken die op zoek is naar informatie over de ontspoorde trein. En laten deze kinderen nou net van het nieuwsgierige slagje zijn.

De stijl heeft wat weg van E.T. Het is iets minder gemoedelijk allemaal en er wordt wel wat bloed vergoten, maar toch speelt zich op de achtergrond een familiefilm af. Die familiefilm is aandoenlijk, zit vol leuke scènes en wordt gespeeld door prima acteurs, maar het verhaal klopt eigenlijk van geen kanten. Iets waar mensen zich eventueel aan zullen storen is het plot en de afloop van de film. Het is niet helemaal passend en de combinatie tussen kinderen een een vrij bloeddorstige alien komt niet echt tot haar recht, mocht zo'n combinatie überhaupt al mogelijk zijn. Toch heb ik me niet verveeld met de film, die verder de nodige dosis actie en prima grappen heeft. Geen topfilm, maar zeker vermakelijk, en dat vind ik meestal wel genoeg.

Moneyball

Genre: Drama
Met: Brad Pitt, Jonah Hill & Philip Seymour Hoffman
Regie: Bennett Miller (Capote)
Waardering: 4/5

Regisseur Bennett Miller maakt niet veel films. Zijn enige andere film is Capote, met in de hoofdrol Philip Seymour Hoffman die een controversiële, homofiele schrijver speelt. Hij kreeg een Oscar voor zijn rol in deze vrij bijzondere biografische film. Ook Moneyball is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Hoffman is weer van de partij, maar heeft dit keer niet de hoofdrol. De hoofdrol is weggelegd voor Brad Pitt, die ook wel eens een Oscar zou kunnen krijgen voor zijn vertolking van de general manager van de Oakland A's.

Billy Beane (Pitt) was ooit zelf een honkbalspeler, maar heeft ondanks zijn talent niet kunnen maken als professionele honkballer in de Major League. Zijn honkbalcarrière is verleden tijd, maar waar hij faalde op het veld is hij achter de schermen erg succesvol. Zijn Oakland A's hebben een goed seizoen achter de rug, maar ze hebben de beslissende laatste wedstrijd verloren. Drie sleutelspelers worden verkocht aan andere clubs en de Oakland A's blijven kreupel achter. Aan Beane de taak om waardige vervangers te vinden voor hun sterspelers. Beane heeft alleen één probleem, hij heeft niet de financiële middelen die andere clubs wel hebben. Hij moet met een budget van 38 miljoen opboksen tegen bijvoorbeeld de Yankees met een budget van 118 miljoen. "It's an unfair game," merkt Billy terecht op.

Billy is echter niet het type dat bij de pakken neer gaat zitten. Hij gaat andere clubs langs om te onderhandelen over mogelijke transfers en wanneer hij bij Cleveland aankomt gebeurt er iets vreemds. Terwijl Billy Beane zit te vertellen over de mogelijke aankopen die hij wil doen ziet hij de GM van Cleveland constant naar een heel jong, dik mannetje kijken. Het jonge, dikke mannetje schudt steeds zijn hoofd, waarna de GM van Cleveland besluit dat het geen deal is.

De reden dat dit vreemd is, is omdat het beleid van spelers over het algemeen wordt bepaald door oude rotten in het vak met jarenlange ervaring. Billy heeft zelf ook een afdeling van een bejaardentehuis als zijn raad van adviseurs. Waarom iemand dus luistert naar een jong, dik mannetje ontgaat Billy volledig. Na de onsuccesvolle onderhandelingen zoekt Billy het mannetje op. Het mannetje blijkt niemand minder dan Peter Brand (Hill) te zijn. Peter heeft gestudeerd aan Yale, een graad in economie en is erg goed met statistieken. Hij zal het honkbal veranderen. Het bejaardentehuis wordt vervangen door computers, ingewikkelde modellen en knappe koppen.

Moneyball is een hele mooie film. Het is een goed geschreven drama, met goede acteurs en veel mooie scènes. Brad Pitt is een goede acteur, dat weet iedereen, maar hier bewijst Jonah Hill zichzelf ook als iemand om serieus rekening mee te gaan houden tijdens de Oscars over een maandje. Topfilm, jammer dat het over honkbal gaat.

La Piel Que Habito (The Skin I Live In)

Genre: Drama / Thriller
Met: Antonio Banderas, Elena Anaya, Jan Cornet & Marisa Paredes
Regie: Pedro Almodóvar
Waardering: 3.5/5

Pedro Almodóvar staat bekend om het maken van bizarre en controversiële films. Ik zag al eerder de Spaanse film Volver, met Penelope Cruz in de hoofdrol. Nu is het de beurt aan Antonio Banderas, die een geniale, tevens gestoorde, wetenschapper speelt. Dr. Robert Ledgard is een autoriteit op het gebied van huidtransplantaties. Hij is erg succesvol, gezien zijn huis, waar onder andere een laboratorium en een operatiekamer te vinden is.

De meeste chirurgen zullen geen operatiekamer in hun eigen huis hebben, maar Robert is ook geen normale chirurg. Hij gebruikt zijn medische installatie om een huid te creëren die vuurvast is en bovendien bestand tegen muggen. Altijd handig. Hij moet alleen wel varkens- en mensenhuid genetisch combineren, iets dat de medisch ethische commissies niet altijd waarderen. Dus doet hij het maar in zijn eigen huis, dat overigens meer weg heeft van een klein kasteel, inclusief oprijlaan. Roberts obsessie met huid komt omdat zijn vrouw vele jaren terug levend is verbrand in een auto-ongeluk. 

Zijn in het laboratorium gecreëerde huid test hij op een jonge vrouw die hij gevangen houdt in zijn huis. Vera (Anaya) heeft een aparte kamer, heeft een eigen garderobe en krijgt eten via een doorgeefluik. Het is een vrij luxe cel, maar de situatie blijft vreemd, op z'n minst. Ze wordt door verscheidene camera's in de gaten gehouden en hoe langer Robert naar die camerabeelden kijkt, hoe meer hij in de ban raakt van zijn eigen gevangene, mede omdat ze op zijn overleden vrouw lijkt. 

Vera zit blijkbaar al zo lang gevangen dat ze zich heeft neergelegd bij de situatie. Ze heeft ongetwijfeld last gekregen van het Stockholm Syndroom, al komt niemand haar redden. Ze praat met Robert, ze eten soms wat samen in haar luxe cel en ze roken samen een opiumpijp. Hoe deze bizarre situatie is ontstaan wordt in de rest van de film uitgelegd. Ik wil er verder niet teveel over kwijt, maar ik moet wel zeggen dat dit één van de bizarste films is die ik sinds tijden heb gezien. 

Antonio Banderas speelt de geniale wetenschapper heel intens en erg overtuigend. Hij gelooft met hart en ziel in wat hij doet en houdt met niemand anders rekening dan zichzelf.  Zelfs zijn eigen moeder Mirilia (Paredes) die bij hem in huis woont lijkt vooral aanwezig te zijn om eten te maken en op Vera te letten als Robert er niet is. Zijn verleden met zijn overleden vrouw blijft hem achtervolgen en is deels de reden voor zijn gedrag. Zijn gedrag wordt echter ook deels bepaald door het feit dat hij volledig gestoord is. Elena Anaya is mysterieus, bijzonder mooi en je vraagt je constant af wat er in haar hoofd omgaat. De relatie tussen Robert en Vera roept allerlei vragen op, hetgeen de film interessant houdt.

De relatie tussen Vera en Robert is zo vreemd dat je gewoon wil weten hoe dit heeft kunnen gebeuren. De film geeft de antwoorden, al zijn deze niet geschikt voor mensen met een zwakke maag. De film is heel mooi gemaakt, de cast levert puik acteerwerk af en op veel vlakken is dit een geniale film, totdat je je aan het einde van de film realiseert wat je eigenlijk hebt gezien. Het is ziek. Niet zoals met Saw of the Human Centipede, maar meer zoals Dogtooth. Wie weet krijgt deze film ook wel een Oscar-nominatie. Het zou me niks verbazen.