Ruby Sparks

GENRE: Drama / Romantiek (104 min.)
CAST: Paul Dano, Zoe Kazan, Chris Messina, Antonio Banderas e.a.
REGIE: Jonathan Dayton & Valerie Faris
WAARDERING: 4 / 5
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Paul Dano speelt dit jaar wederom een schrijver met een writersblock, zij het in een aanzienlijk minder trieste film dan Being Flynn. Aanzienlijk minder triest, en beter om aan te zien, want Ruby Sparks is origineel en grappig en daarmee een van de betere drama's dit jaar. 

Calvin Weir-Fields (Paul Dano) heeft een succesvolle roman uitgebracht en staat sindsdien te boek als een groot schrijver. De laatste jaren produceert hij echter niets, hetgeen gesymboliseerd wordt door de camera op lege velletjes in zijn typemachine te richten. Een stuk pakkender dan een wit Macbookscherm met een bewegingsloze knipperende cursor. Bovendien zijn schrijvers die nog typemachines gebruiken cool.

Schrijven lukt dus niet, totdat Calvin het meisje van zijn dromen in zijn dromen tegenkomt. Calvin krijgt inspiratie en schrijft over zijn nieuwe muse Ruby (Zoe Kazan). Ruby Sparks wordt steeds levendiger in zijn fantasie, totdat ze opeens in Calvins woonkamer staat. Een levend, leuk, roodharig persoon is uit Calvins brein en vervolgens uit zijn typemachine ontsprongen. 

DE MYTHE VAN PYGMALION

Het idee van een kunstwerk dat tot leven komt is niet nieuw: in de Griekse mythologie schenkt Afrodite een beeld van beeldhouwer Pygmalion het leven. Pygmalion was altijd in de ban van zijn kunst en had, net als Calvin, geen tijd voor relaties en vrouwen. Misschien had hij, net als Calvin, ook simpelweg geen verstand van vrouwen. Hij werd, net als Calvin, verliefd op zijn eigen kunstwerk en gelukkig zijn er dan Goden die het wel geinig vinden om zo'n beeld dan tot leven te wekken. Afrodite speelt overigens geen rol in dit drama.

Paul Dano's vriendin Zoe Kazan schreef het scenario voor deze film. Haar vriendje nam uiteraard de hoofdrol op zich - zoiets kan je niet weigeren - en Dano speelt de rol waar hij patent op heeft: gereserveerd, intelligent, gevat, sociaal niet erg vaardig en de blik op oneindig. Ruby is het tegenovergestelde. Ze is uitbundig, lief, spontaan en sociaal. Verder spelen Calvins broer en zelfverkozen vrouwenexpert Harry (Chris Messina), zijn stiefvader en hobbymeubelmaker Mort (Antonio Banderas) en zijn New-Age moeder Gertrude (Annette Benning) verdienstelijke bijrollen.

REALISME EN MYSTERIE

Realisme brengen in een mysterieuze film is altijd complex, maar Jonathan Dayton en Valerie Faris (Little Miss Sunshine) kan je wel om een boodschap sturen. Ze weten afgezien van de haast magische creatie van Ruby Sparks dicht bij de realiteit te blijven, waardoor deze film veel mensen zal aanspreken. Als de verliefdheid een beetje wegebt en de magie van het creëren van mensen er wel af is, blijken Calvin en Ruby gewoon normale te zijn.

De film begint erg komisch. Zo wordt Calvin - met lichte psychische problemen en pleinvrees - uitgenodigd als bekend schrijver om voor volle zalen te spreken. Komedie maakt na een tijdje plaats voor drama, want naarmate Ruby reëler wordt, wordt de film dat ook. Ruby Sparks transformeert langzaam van een mysterieuze romkom tot een surrealistische, psychologische thriller. Omdat de sleutelscènes subtiel zijn, de personen dicht bij de materie blijven en er sterk wordt geacteerd, met name door Paul Dano, verloopt deze overgang soepel en tilt het Ruby Sparks naar een hoger niveau. 

Savages

GENRE: Thriller / Misdaad (131 min.)
CAST: Taylor Kitsch, Aaron Johnson, Blake Lively, Benicio Del Toro e.a.
REGIE: Oliver Stone
WAARDERING: 3 / 5
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Twee drugsdealers en hun gezamenlijke vriendin krijgen een aanbod van een Mexicaans kartel dat ze niet kunnen weigeren. Ze doen dit echter toch, met alle gevolgen van dien.

Ben (Aaron Johnson) is een hippie, een wereldverbeteraar, een botanist en weet wietplanten te telen waar 33% THC in zit. Dat is veel, schijnbaar. Chon (Taylor Kitsch) is een ex-Navy SEAL en heeft verder weinig eigenschappen. Chon kan vooral heel goed mensen omleggen, zou best wat anger management kunnen gebruiken gezien zijn dwaze, impulsieve, gewelddadige acties en heeft bovendien een snipereenheid uit Irak tot zijn beschikking. Waarom weet niemand, maar hij zal hun leven wel gered hebben. De derde speelster in deze goedaardige driehoeksverhouding is O. (Blake Lively) hetgeen de afkorting van Ophelia is. Ze heeft met beiden seks, soms zelfs tegelijk en beiden beschouwen haar als hun vriendin. Gezellig. Raar ook.

De hoeveelheden THC en het enorme netwerk dat Ben en Chon hebben opgezet valt ook het Mexicaanse Baja kartel o.l.v. Elena alias "La Reina" (Selma Hayek) op. Ze doet de twee jongens een aanbod, ze weigeren, O. wordt gekidnapt, de twee jongens gaan wat drugs voor het kartel vervoeren en komen uiteindelijk tot een betalingsregeling. Er gebeurt van alles en nog wat, het is allemaal goed te behappen, maar echt spannend of boeiend wordt het nooit.

Elena krijgt hulp van witwasser Alex Reyes (Demián Bichir), personificatie van het kwaad Lado (Benicio Del Toro) en nog wat andere ongure personen. En om het rijtje compleet te maken is er ook nog de corrupte DEA-agent Dennis (John Travolta) die van twee walletjes eet. 

Voornamelijk Lado is echt heel vies. Del Toro speelt erg sterk, heeft een vlassige snor en ziet eruit als een uitgerangeerde pornoacteur. Als hij zegt dat hij je gaat vermoorden geloof je dat wel. De rest van de cast acteert niet bijzonder sterk en vooral Selma Hayek weet niet te overtuigen als leidster van een kartel.

Savages begint heel heftig, met het onthoofden van mensen met een kettingzaag. Daarna is het allemaal vrij leuk en lief. Op de achtergrond klinken surfmuziekjes en we zien het strand en het enorme huis aan de Californische kust van Ben en Chon. Maar vervolgens, na de kidnapping, wordt de film weer grimmiger en worden harde actiescènes, martelingen en zelfs verkrachting niet geschuwd. Alles loopt door elkaar. Humor, misdaad, lompe actie, grappige oneliners. Als kijker raak je verward.

De keiharde actie en de grove handelingen van de Mexicanen passen helemaal niet bij Elena, die veel te zachtaardig is voor een kartelleider en nogal op Cleopatra lijkt. Lado had de baas moeten zijn, maar niet Elena. Veel van het excessieve geweld lijkt nu ongepast. 

Qua criminelen is de film behoorlijk onrealistisch. Zo gaat Elena steeds meer om met O. terwijl iedere crimineel - en filmkijker - weet dat een band scheppen tussen gijzelaar en gijzelnemer funest is. Of een stel bandito's schieten iemand door het hoofd in een auto, stelen vervolgens deze auto en gaan er door Laguna Beach mee rijden. Dat ding ziet eruit als de auto in Pulp Fiction en dat op klaarlichte dag. 

Andere aspecten van de film werken ook niet. Zo blijft O. de kijker gedurende de hele film updaten, maar voegt dat eigenlijk niks toe. Of iets anders: op vreemde momenten - na een marteling - wordt er mooie klassieke muziek gedraaid. Savages is dan ook slechts gedeeltelijk geslaagd. 

Ik heb genoten van Benicio Del Toro die een prachtige schurk op het beeld tovert en Blake Lively, één van de betere actrices in deze film. Het verhaal - vol intriges, bedrog en met een hoop plotwendingen - is goed te volgen, maar wel een beetje cliché. Ik heb me niet verveeld, maar de ruim twee uur aan film worden niet optimaal benut. Savages is dan ook niet slecht, maar Oliver Stone (Wall Street, Platoon, Alexander) kan veel beter dan dit. Hij heeft getracht een snoeiharde misdaadfilm te maken, maar een hippie hoofdpersoon, een ongeloofwaardige kartelleidster en een overmaat aan stijlen gooien roet in het eten.

The Amazing Spider-Man

GENRE: Actie / Drama / Superhelden (136 min.)
CAST: Andrew Garfield, Emma Stone, Rhys Ifans, Martin Sheen e.a.
REGIE: Marc Webb
WAARDERING: 4 / 5
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Regisseur Marc Webb (Webb, Spider-Man, haha) zag waarschijnlijk de laatste drie Spider-Man films met lede ogen aan. En hij niet alleen, want ondanks het kassucces waren het zeer matige films, met een irritante hoofdrolspeler die meer op een vis dan op een spin lijkt. Dat kan beter, moet Webb gedacht hebben. En The Amazing Spider-Man is beter. Stukken beter.

Het verhaal is wel bekend. Peter Parker (Andrew Garfield) groeit op bij zijn oom en tante, omdat zijn ouders zijn overleden. Wanneer door Peters onverschilligheid ook zijn oom Ben (Martin Sheen) om het leven komt, en Peter zelf ondertussen al superkrachten heeft gekregen van een radioactieve spin, zijn de rapen gaar. Voor de criminelen althans, want Peter Parker wordt Spider-Man en gaat, zoals dat hoort bij superhelden, de misdaad bestrijden.

GOED VERHAAL, VETTE ACTIE

Tot dusver is er weinig bijzonders aan de hand, zou je zeggen. Het eerste uur van de film lijkt in grote mate op de Spider-Man uit 2002, maar heeft het grote voordeel dat Tobey Maguire - alleen geloofwaardig met masker op - en Kirsten Dunst - keek vooral zielig en verbitterd uit haar ogen - vervangen zijn door Andrew Garfield - met Elviskuif - en Emma Stone - leuk, mooi, grappig, topwijf - waardoor de film al vanaf moment een goed te aanschouwen is.

Verder heeft The Amazing Spider-Man een goed verhaal, mede omdat de helden en de bad guy met elkaar verbonden zijn, hetgeen de interactie tussen schurk en held extra boeiend maakt. Verder weet Webb onnodige hoeveelheden romantiek achterwege te laten en komt Gwen Stacy (Emma Stone) er vrijwel direct achter dat Peter Spider-Man is. Geen ellenlang Lois en Clark-gezeik dus, maar gewoon focussen waar het om draait om superheldenfilms: actie, vette special effects, toffe bad guys en coole gadgets. Een sterk verhaal, in dit geval aanwezig, is alleen maar mooi meegenomen. 

De actie is wel een speciale vermelding waard. Niet alleen zijn actiescènes stijlvol, vlijmscherp geschoten en heel origineel vormgegeven, ook zijn vechtstijlen typerend voor de verschillende personages. Spider-Man gebruikt zijn webben en wendbaarheid om zijn tegenstanders te slim af te zijn en beweegt soms als een spin. Hij schakelt ledematen uit, redt ondertussen wat voorbijgangers en gebruikt grote stukken van de omgeving om zijn aartsvijand te verslaan. Deze aartsvijand, The Lizard (Rhys Ifans), heeft als voornaamste wapen brute kracht en scènes waarbij voorwerpen of Spider-Man niet door een muur worden gegooid zijn schaars. En daar is niks mis mee.

THE AMAZING SPIDER-MAN VS. SPIDER-MAN

De vergelijking met de trilogie ligt nogal voor de hand en ik ga 'em maken ook. De acteurs zijn al even de revue gepasseerd, maar ook op andere vlakken zijn grote verschillen zichtbaar. Het voornaamste verschil is een gebrek aan originaliteit als je kijkt naar de trilogie. Er werd maar zelden gebruik gemaakt van Spider-Mans kwaliteiten en afgezien van wat webben schieten en slingeren door de straten, kregen we vooral vreemde vijanden - die kerel met die stalen octopusarmen... - voorgeschoteld en een overschot romkomdrama. The Amazing Spider-Man pakt dit vele malen beter aan en heeft inventieve, originele manieren bedacht om Spider-Man meer spin en minder dramaqueen te laten zijn. Z'n vechtstijl, z'n zelf gefabriceerde gadgets, z'n bijdehante opmerkingen en de intelligente manieren om The Lizard - gelijkend op een enorme teenage mutant ninja turtle - aan te pakken springen direct in het oog.

Tegen het einde aan wordt de film echt spannend en vindt de strijd plaats op steeds grotere schaal. De straten van New York raken betrokken bij de titanenstrijd tussen Spider-Man en The Lizard. The Amazing Spider-Man mijdt onnodig gedoe met liefjes, maar laat onze held gewoon lekker matten met een uit de kluiten gewassen hagedis. En zo hoort het.

On The Road

GENRE: Drama (144 min.)
CAST: Sam Riley, Garrett Hedlund, Kirsten Dunst, Kristen Stewart e.a.
REGIE: Walter Salles
WAARDERING: 3.5 / 5
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jack Kerouac reisde in de jaren '40 per auto door Amerika. Hij maakte vele tochten, ontmoette een enorme hoeveelheid mensen en schreef het legendarische On The Road. Het 'zwerven', waaraan Acda en de Munnik een positieve betekenis geven, is afkomstig van Kerouac. Het zou ook de reden kunnen zijn dat tegenwoordig 80% van de Westerse bevolking 'reizen' als hobby heeft. En nu is het boek verfilmd en heb ik die film gezien. Niet in het vliegtuig op weg naar een tropisch oord, maar lekker op de bank, in Nijmegen-Oost.

TOONBEELD VAN MOREEL VERVAL

On The Road draait om Sal (Sam Riley) en Dean (Garret Hedlund). Sal is een 24-jarige schrijver die aankomt in New York en daar Dean ontmoet. Sal is zoekende naar inspiratie, die hij vindt in Dean. Dean is het toonbeeld van moreel verval. Dit in combinatie met een ongelofelijke aantrekkingskracht op vrouwen, het feit dat hij getrouwd is en zijn voorliefde voor elke vorm van avontuur, maakt hem tot een interessant personage. Na enkele avonden stevig kantelen worden ze dikke maatjes. Waar Sal gaat, daar gaat Dean, en vice versa.

Ze komen overal en nergens, van Alaska tot Mexico, en komen tal van personages tegen. Een aantal van die personages zijn Deans eerste vrouw Marylou (Kristen Stewart), zijn tweede vrouw Camille (Kirsten Dunst), Jane (Amy Adams) en Old Bull Lee (Viggo Mortensen) en een homofiele zakenman gespeeld door Steve Buscemi. De vele kleurrijke personages zijn allemaal leuk om te zien, maar komen niet erg goed tot hun recht. Het zijn er gewoon een stuk of drie teveel en daarnaast is de film, zeker in het begin, nogal onoverzichtelijk. Zonder kennis van het boek wordt je in het diepe gegooid. Gelukkig worden de twee hoofdpersonen en de belangrijkste vrouwen in hun leven goed uitgewerkt. 

ORGIE

On The Road is een grote trip, in alle opzichten. Sal en Dean zijn ongekend populair bij de vrouwen, behalve bij hun eigen vrouwen. Ze hebben een ongelimiteerde hoeveelheid drugs en drank paraat staan en leven op een manier waar men in de jaren '60 jaloers op zou zijn. De film lijkt dan ook in eerste instantie niet meer te zijn dan een grote orgie, waarbij de hoofdpersonen stelen, drugs gebruiken, heel veel zuipen en zo mogelijk nog meer seks hebben. Onder alle losbandigheid gaat echter een droevig verhaal schuil, want de flamboyante Dean ondervindt steeds vaker de consequenties van zijn onverantwoordelijke gedrag. 

Een reis zonder bestemming, een reeks fijn uitgewerkte impulsieve acties en een anarchistische cast; en dat op allerlei verschillende locaties terwijl er een prachtig sfeertje wordt gecreëerd. De oorlog is voorbij, de jaren '60 komen eraan, en Sal en Dean nemen alvast een voorproefje. Helaas heeft de film te kampen met een overschot aan personages en een onoverzichtelijk, non-lineair verhaal. Desondanks verveelt de film geen enkele van de 144 minuten. 

Ice Age: Continental Drift

GENRE: Animatie / Komedie
CAST: Ray Romano, Denis Leary, John Leguizamo e.a.
REGIE: Steve Martino, Mike Thurmeier
WAARDERING: 2 / 5
---------------------------------------------------------------------------------

Na het retourneren van een mensenkind, vluchten voor stijgend water en ontsnappen aan dinosauriërs worden Manny, Sid en Diego bedreigd door nieuw natuurgeweld en een stel piraten. Ice Age is toe aan wat realisme: het wordt tijd dat Manny en Diego uitsterven zodat Ice Age ook kan stoppen.

Ooit, miljoenen jaren terug, was er één continent, en nu, miljoenen jaren later, zijn er zes. Of zeven, als Antarctica mee telt. Twijfelgeval. Hoe dan ook, de reden voor dit wonderlijke fenomeen is Scrat, de eekhoorn. Scrat zet met zijn eikelobsessie een reeks gebeurtenissen in gang die haar weerga niet kent, net als in de voorgaande films. Binnen luttele minuten vormen zich zes (of zeven) continenten en worden bij gebrek aan inspiratie onze helden bedreigd door een naderende tektonische plaat van aarde en gesteente.

NATUURLIJKE SELECTIE

Ice Age wordt steeds extremer en absurder. Nog even en de wollige beesten gaan de ruimte in. We zien Sid die een potvis bestuurt wiens spuitgat dient als mitrailleur. We zien mammoeten die nog altijd over boomstammen kunnen lopen en als opossums aan dunne takken blijven hangen. We zien Scrat op wie natuurlijke selectie maar geen vat lijkt te krijgen. En narwallen, die ik toevallig herken uit een zoogdierengids van lang geleden. Een narwal is een kruising tussen een dolfijn en een eenhoorn. Ze dienen als buitenboordmotor.

Dialoog wordt schaars, de geanimeerde dieren gaan er grafisch niet op vooruit en Ice Age: Continental Drift is in feite een grote aaneenschakeling van achtervolgingen terwijl ondertussen obstakels vermeden dienen te worden. Obstakels zijn in grote getale aanwezig: orkanen, geisers, ineengestorte bergen, uiteengedreven stukken land, buitenproportionele krabben en als klapper op de vuurpijl piraten. Hawr!

APOCALYPTISCHE TAFERELEN

In de spaarzame momenten waar je geen stemacteurs hoort schreeuwen of geanimeerde apocalyptische taferelen ziet, gelijkend op de film 2012, heb ik niet gelachen. Sterker nog, ik heb geen een keer gelachen in de hele film. Alle capriolen van Scrat hebben we ondertussen wel gezien, het contrast tussen een onschuldige, domme eekhoorn en alle grote wereldgebeurtenissen heeft zijn lading verloren en de grappen over uitsterven worden antiek. In feite heeft Ice Age 4 dan ook niets te bieden. Vermaak voor een zes jaar oud kind misschien, maar zelfs die vinden een skippybal leuker.

Nicky Minaj doet mee. En de imp, uit Game of Thrones. Ook Jennifer Lopez en Queen Latifah zijn van de partij, want we zien ze in de aftiteling. Game of Thrones is misschien wel de beste serie die ik ooit heb mogen aanschouwen waarin de imp mijn favoriete personage is. Ook de imp zag hier waarschijnlijk geen heil in, dacht met weemoed terug aan seizoen drie van Game of Thrones en heeft door een gebrek aan verhaal, humor en degelijk script zijn stempel niet weten te drukken op zijn personage. Zelfs nadat Ice Age was afgelopen en ik de imp in beeld zag (zijn echte naam is overigens niet `de imp') had ik geen idee welk personage hij zou moeten zijn.

The Angels' Share

GENRE: Komedie / Drama (101 min.)
CAST: Paul Brennigan, John Henshaw, Gary Maitland, Jasmin Riggins e.a.
REGIE: Ken Loach
WAARDERING: 2.5 / 5
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Whisky proeven is leuk. Een film over whiskey proeven zou leuk kunnen zijn. The Angels' Share is dit echter niet. Het lijkt alsof drie regisseurs, of een regisseur met een multiple persoonlijkheidsstoornis, aan de slag zijn gegaan met een script. Het resultaat is The Angels' Share: een onsamenhangend geheel waarbij vele filmgenres de revue passeren.  

In een komische openingsscène - mede door het prachtige Schotse accent - komen allerlei criminelen voorbij die worden veroordeeld tot een taakstraf. Mo (Jasmin Riggins) krijgt 180 uur voor vernieling, Robbie (Paul Brennigan) 300 uur voor het permanent verbouwen van iemands gezicht en Albert (Gary Maitland) een aantal uren voor openbaar dronkenschap op een treinstation. 

EMOTIONELE ACHTBAAN

Alle veroordeelden melden zich bij reclasseringsambtenaar Harry (John Henshaw). Harry ontwikkelt snel een band met zijn crew en dient tevens als vaderfiguur voor de verloren zielen. Harry is erbij wanneer Robbie hardhandig wordt gemolesteerd door zijn schoonfamilie, net nadat hij vader is geworden. Zijn criminele verleden achtervolgt hem nog overal, ook nu hij zijn leven wil beteren als whiskyproever.

De kijker komt vervolgens terecht in een emotionele achtbaan. De film schakelt constant tussen de harde gebeurtenissen in de grauwe, ongure achterstandwijken van Glasgow en zonnige scènes tijdens whiskyproeverijen in Edinborough. Het emotionele gesprek van Robbie met een van zijn slachtoffers past totaal niet bij de volgende scène waarin we drie idioten zien die grappig proberen te doen. The Angels' Share weet geen keuze te maken tussen de harde realiteit enerzijds en de gepoogde komedie anderzijds. Na een grillige eerste helft transformeert de film langzaam in een Snatch-achtige komedie waarbij de  delinquenten besluiten om een zeer zeldzame whisky te stelen. 

GUN-FACTOR

We moeten sympathiseren met Robbie, getuige zijn moeilijke jeugd en het feit dat hij meerdere malen wordt afgeranseld. Echt lukken wil dat niet, omdat Robbie zelfs in whisky proeven nauwelijks zijn ziel weet te leggen. Je mag dit Paul Brennigan aanrekenen, die het goed doet als Schots straatschoffie, maar niet overtuigend is al proever. Hij komt niet over als iemand die zijn laatste kans ten volle gaat benutten, want in essentie blijft Robbie hetzelfde personage: niks interesseert hem en hij loopt lamlendig en scheldend door het beeld. Robbie is dan ook niet de sympathieke crimineel die je de angels' share gunt. Eerder iemand die gewoon achter de tralies zou moeten zitten. Het feit dat de film op feelgoodmodus gaat na 45 minuten doet daar niets aan af.

Abraham Lincoln: Vampire Hunter

GENRE: Actie / Horror
CAST: Benjamin Walker, Dominic Cooper, Anthony Mackie, Rufus Sewell e.a.
REGIE: Timur Bekmambetov
WAARDERING: 3.5 / 5
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Abraham Lincoln, de 16e president van de V.S., was in het geniep een vampierjager. Tevens leren we de ware reden dat The South - een vampierbolwerk - ten strijde trok tegen The North om de slavenhandel in stand te houden: Niet omdat slaven gratis katoen plukken, maar omdat ze zo lekker smaken. 

Nu deze historische incorrectheid uit de wereld is geholpen kan ik het hebben over de film. Die is namelijk behoorlijk vermakelijk. Abraham (Benjamin Walker) moet met lede ogen toekijken hoe zijn moeder in haar arm gebeten wordt. Ze sterft een langzame dood en Abe zweert wraak. Hij jaagt een kogel door het hoofd van de moordenaar, maar aangezien deze een vampier is gaat hij niet dood. Vampiers zijn al dood, namelijk. Ternauwernood ontsnapt Abe aan een vroegtijdige levensbeëindiging - hij zal pas jaren later vermoord worden in een theater, zie daarvoor The Conspirator - omdat Henry Sturges (Dominic Cooper), een professionele vampierjager, intervenieert. Abe gaat bij Henry in de leer en de held is geboren.

WE'RE ALL SLAVES TO SOMETHING

Een klassiek trainingsprogramma volgt, Abe leert omgaan met een verzilverde bijl zoals Neo al eens een stalen paal beroerde en het duurt niet lang of Abe maakt de ene na de andere vampier van kant. Eindbaas Adam (Rufus Sewell), de eerste vampier en al 5000 jaar oud, is hier niet content mee. Zijn lijfspreuk "We're all slaves to something" zou uitgewerkt kunnen worden, maar regisseur Bekmambetov (Wanted) laat dat na waardoor het slechts een mooie, maar nutteloze uitspraak is. 

De strijd tussen Adam en Abe is het hoofdbestanddeel van het verhaal, dat verder niet al teveel om het lijf heeft. Hoeft ook niet, want er valt genoeg te beleven. De klassieke kenmerken van vampiers (bloeddorstigheid, scherpe tanden, onzichtbaarheid, zilverangst, spiegelbeeldloos zijn en buitensporige agressie) zijn allen aanwezig en worden voor zover mogelijk origineel uitgewerkt. De vampiers halen alles uit de kast om Abe te stoppen, maar hun pogingen zijn tevergeefs.

MET PAARDEN SMIJTEN

De gevechten verdienen extra aandacht. Zeer fraai gestileerde actiescènes zijn alom present in allerlei prachtig vormgegeven omgevingen. Met vloeiende bewegingen ontdoet Abe zich van (delen van) zijn vijanden. Slow-motion wordt veelvuldig gebruikt, inclusief vertragende geluidseffecten en ook tof gedaan is de verminderde hoeveelheid kleur tijdens deze scènes. Het wordt daardoor nog iets grauwer zodat de excessieve, over the top en erg harde actie goed tot zijn recht komt. Het contrast tussen de kleurrijke, prachtige decors is dan ook groot en cinematografisch is de film erg indrukwekkend. 

Binnen het genre actie/horror/fantasy werkt Abraham Lincoln: Vampire Hunter goed. Beter dit dan Priest, From Dusk Till Dawn, Dylan Dog of Underworld. Geloofwaardigheid is ver te zoeken, maar wordt ook niet nagestreefd. Uiteraard neemt de film zichzelf niet serieus, met als toppunt een scène waarbij tijdens een achtervolging een vampier een paard oppakt aan zijn been en die op Abe afslingert. Films waarin met paarden wordt gesmeten krijgen altijd een puntje extra, dus bij deze. Als kijker moet je gewoon lekker hersenloos genieten van de prachtige plaatjes en fraaie actie. Ga je voor verhaal, sterk acteerwerk - hoewel het niet slecht is - en een lach en traan naar de bios dan ben je hier aan het verkeerde adres, maar dat had je gezien de titel kunnen vermoeden.

The Magic Of Belle Isle

GENRE: Drama (109 min.)
CAST: Morgan Freeman, Virginia Madsen, Emma Fuhrmann e.a.
REGIE: Rob Reiner
WAARDERING: 2 / 5
-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Er is weinig magisch aan The Magic of Belle Isle. Aan de rand van een groot meer kabbelt de film, evenals het water, rustig voort. Een nieuwe bewoner is het gesprek van de dag, zeker wanneer deze totaal niet lijkt te passen binnen de gezapige, ongedwongen sfeer van het pittoreske dorpje Belle Isle. 

De verbitterde, gehandicapte, oude, zwarte schrijver Monte Wildhorn (Morgan Freeman) heeft sinds het overlijden van zijn vrouw last van een writersblock en overmatig alcoholgebruik. Ooit schreef hij goede westerns, maar hij is al jaren inspiratieloos. Totdat Monte's buurvrouw Charlotte O'Neil (Virginia Madsen) en haar dochters Finnegan (Emma Fuhrmann), Willow Tree (Madeline Carrol) en Flora (Nicolette Pierini) in beeld verschijnen. Monte's welbespraakte cynische opmerkingen - gek genoeg niet over de namen van die kinderen - verdwijnen als sneeuw voor de zon en hij gaat middels romantische kinderverhalen zijn alleenstaande buurvrouw het hof maken.

ZOETEKAUW

Ik ben een echte zoetekauw, zoals mijn oma wel eens zegt, maar dit verhaal doet gewoon pijn aan je tanden. En aan je ogen. Het is mierzoet, flets geacteerd - zelfs door Morgan Freeman - en heel traag. Heeeeel traag. Het is net zo slaapverwekkend als Monte's verhalen. Onder bijna elke scène zitten symfonische bewerkingen van Beethovens Sonata Pathétique (tweede deel, adagio cantabile - alstu moeders) en Mendelssohns Songs Without Words (op. 53, no. 1). Nou, dan weet je het wel hè. En zo niet, YouTube ze dan maar eens en denk er een hele lading strijkers bij.

Rob Reiner (This is Spinal Tap, The Bucket List) zag dit keer niet de behoefte zijn kijkers zelf te laten nadenken. Gewoon lekker alles voorkauwen en hapklare brokjes emotie beetje bij beetje aanleveren. Naast de brokjes zitten er rare stukjes in de film. Ik noem er gewoon een paar, maar kijk de film gerust zelf - of niet - om ook wat voorbeelden toe te voegen. Ze zijn er in overvloed:

RARE STUKJES

1) Monte haalt uit het niets een gouden revolver tevoorschijn, lost een schot en bedreigt een clown met de dood. De clown in kwestie - ooit `The Amazing Ted', maar nu in achting gedaald en slechts een clown - gedraagt zich namelijk asociaal op een kinderfeestje en weigert zijn excuses aan te bieden. Buurvrouw Charlotte vertelt dezelfde avond haar dochter dat Monte alleen maar de aandacht wilde vragen van de clown. Met een revolver! Ik hoop niet dat dit ook onder de vrije opvoeding hoort die de toekomstige hippies genieten. 

2) Het contrast tussen Monte aan het begin en einde van de film is zo groot dat je er een trilogie van zou kunnen maken.  . 

3) The Magic Of Belle Isle kent het enige kind op de wereld dat geen verbeelding heeft. Finnegan, ik gok een jaar of 10, krijgt lessen van Monte in verbeeldingskracht. Een kind leren fantaseren is als een alcoholist leren wijn te ontkurken. 

4) Monte is schrijver, maar het tempo dat hij hanteert op zijn typemachine is zo tergend traag dat ik snap dat hij maar enkele westerns heeft geschreven. Voordat hij de volgende af zal hebben is hij waarschijnlijk, met alle respect, overleden.

5) Charlotte speelt piano. Stukjes van Chopin enzo, zoals filmpianisten graag voordragen. Het klinkt mooi, is niet al te ingewikkeld en veel mensen kennen het. Maar Virginia Madsen moet blijkbaar playbacken. En hoe. Niet alleen de vingers staan niet goed, ook de handen bewegen niet synchroon met de muziek. Alsof het geluid een seconde achterloopt. Het ziet er echt niet uit en zit meerdere malen in de film. We kunnen dus concluderen dat de regisseur, of wie dan ook van de op dat moment aanwezige crew, geen piano speelt. Of geen noodzaak zag dit euvel te verhelpen.

The Magic Of Belle Isle is niet dramatisch slecht hoor. Gewoon redelijk slecht. Morgan Freemans stem is zoals altijd - of hij nu een documentaire inspreekt of gewoon acteert - prettig om naar te luisteren. Zijn mooi geformuleerde zinnen kan je zo op een (groot) tegeltje zetten en Freeman voorziet de film nog van enig elan. Virginia Madsen daarentegen acteert erg theatraal, alsof je haar vanaf 20 meter afstand op de bühne een emotie moet kunnen zien uitdrukken. De camera staat echter recht op haar snufferd. De kindjes zijn aandoenlijk, maar niet erg realistisch. Net als de hele film eigenlijk. Het onlangs door ondergetekende ontdekte neologisme `mierzoetsappig' dekt de lading heel aardig. 

The Bourne Legacy

GENRE: Thriller / Actie (135 min.)
CAST: Jemery Renner, Rachel Weisz, Edward Norton e.a.
REGIE: Tony Gilroy
WAARDERING: 3.5 / 5
--------------------------------------------------------------------------------------------

Ik zou wel eens een koffer met daarin een snipergeweer willen hebben, de koffer openmaken, het geweer binnen vijf seconden in elkaar zetten en met drie schoten een onbemande drone uitschakelen in Alaska. Maar alas, ik woon in Nederland. Dan maar films kijken waarin dit gebeurt. The Bourne Legacy is zo'n film. 

Jason Bourne is parallel aan The Bourne Legacy volop bezig met het zaaien van dood en verderf. Het begint de media en andere instanties ook op te vallen. De National Research Array Group (NRAG) onder leiding van Eric Byer (Edward Norton) besluit Treadstone en Outcome te stoppen om verdere blootstelling te voorkomen. De verzamelde data is belangrijker dan de projecten op zich, dus termineert hij de projecten voordat de media of de politiek moeilijke vragen gaan stellen. Proefkonijn Aaron Cross (Jeremy Renner) en wetenschapper Dr. Marta Shearing (Rachel Weisz) zijn losse eindjes binnen Outcome. Dat betekent dat er 50 mensen heel hard hun best gaan doen om je op te sporen en je te vermoorden, maar uiteindelijk falen. Omdat je zo goed bent opgeleid. En omdat het publiek niet houdt van geslaagde doofpotaffaires. 

BOURNE ZONDER BOURNE

De vergelijking met Jason Bourne ligt zo voor de hand dat je hem wel moet maken. En dan valt op dat Bourne een complexer, rauwer en realistischer karakter is dan Cross. Matt Damon en Jeremy Renner spelen beiden overtuigend, maar het script doet Cross de das om, omdat er te weinig aandacht wordt besteed aan zijn persoonlijkheid en achtergrond. Teveel ligt de nadruk op de geheime organisaties waar er ondertussen zoveel van zijn dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Elke geheime organisatie bestaat uit een kamer vol mensen met headsets, turend naar beeldschermen die ze hopelijk op `het grote scherm' mogen zetten. Zo weet hun baas, en de kijker, wat er belangrijk is. Daarnaast zien we vele overbodige scènes die onze helden niet of nauwelijks dichter bij hun doel brengen, maar eerder het tegenovergestelde bereiken. Niet dat ik me verveelde, maar om dit verhaal te vertellen heb je geen 135 minuten nodig.

Wel beter dan in de trilogie is de ondersteunende cast. Rachel Weisz houdt zich goed staande tussen al het geweld en voegt echt iets toe aan de film. De vrouwelijke personages die Jason Bourne tegenkwam deden dat amper en bleven nooit lang onder de levenden. Edward Norton, een van mijn favoriete acteurs, is ook van de partij. Na het dramatische Stone speelde Norton onlangs in het geniale Moonrise Kingdom en ook hier is hij erg overtuigend als autoritaire slechterik.

THE GREAT ESCAPE

Aaron Cross is een ex-militair en nu onderdeel van Outcome. Hij traint in Alaska en is bovengemiddeld intelligent en fysiek ontwikkeld. Hij staat garant voor wat harde, lompe gevechten en kent mooie tactieken die in een spionagethriller niet mogen ontbreken. Hij redt er zo vaak het leven van Dr. Shearing mee dat ze er haast gewend aan moet raken. Dr. Shearing op haar beurt is diep verwikkeld in complex genetisch onderzoek en wil het liefst niet nadenken over de consequenties, maar gewoon wetenschap bedrijven. Een intern conflict dat aardig is uitgewerkt en pas goed tot uiting komt wanneer ze zich realiseert dat haar proefpersonen ook buiten het laboratorium buitengewone dingen doen.

Omdat de film zich op hetzelfde moment afspeelt als de trilogie is het niet mogelijk om simpelweg naar Amerika te gaan en daar de boel eens flink op zijn kop te zetten. Ten eerste deed Jason Bourne dat al, en ten tweede heeft Jason Bourne dat nog niet gedaan in deze film. Maar vanuit Langley, of waar de hoge piefen zich ook mogen bevinden, worden Aaron en Marta wel opgejaagd. The Bourne Legacy beperkt zich dan ook vooral tot de beschrijving van Outcome, het introduceren van de nieuwe personages en is verder niet meer dan een grote ontsnapping. 

LARX-3

The Bourne Legacy is spannend, het acteerwerk is sterk en het verhaal is prima geschreven. Puntje van kritiek is de regie. Vooral tijdens de actiescènes is The Bourne Legacy onoverzichtelijk. Een onrealistische achtervolging door de drukke straten van Manilla, in de Filipijnen, is qua camerawerk chaotisch en duurt te lang. Bovendien worden ze achtervolgd door een LARX-3, hetgeen in essentie een onverwoestbare Aziaat is. Het zou me niks verbazen als hij in het tweede deel terugkeert als cyborg met zo'n rood oogje en vraagt naar John Connor.

The Bourne Legacy is een spionagethriller die probeert dezelfde sfeer neer te zetten als de voorgaande films over Jason Bourne. Het ontbreekt de film aan rauw realisme. De schrijver van de trilogie, Tony Gilroy, is gaan regisseren, waar zowel de regie als Gilroy's script onder te lijden heeft. Met echter drie nieuwe, ijzersterke acteurs en een kaskrakend Bourne-universum hebben de makers een formule in handen waar menig vervolg uit te persen valt. Iets dat ze ongetwijfeld van plan zijn.

Rock Of Ages

GENRE: Musical / Komedie (123 min.)
CAST: Julianne Hough, Diego Bonita, Tom Cruise, Russell Brand e.a.
REGIE: Adam Shankman
WAARDERING: 2 / 5
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ik zag de extended edition van Rock Of Ages, die welgeteld tien minuten langer duurt dan de normale versie. De aftiteling leert ons dat de extended versie de scène bevat waarin een vrouwelijke fan haar borsten flasht. Een verstandige toevoeging, want het is tevens een van de hoogtepunten van de film. 

Er is een legendarische rocktent, genaamd `The Bourbon Room', waar alle legendarische artiesten van dat moment optreden. Dat moment is eind jaren '80 en de rockgod in kwestie is Stacee Jaxx (Tom Cruise). Hij doet nog één afsluitende gig op de plek waar het allemaal begon en dat komt de eigenaren Lonny (Russell Brand) en Dennis (Alec Baldwin) goed uit, want ze zijn bijna failliet. Oorzaak van het naderende faillissement is de campagne van de nieuwe burgemeester waarbij diens vrouw Patricia (Catherine Zeta-Jones) een kruistocht tegen rock `n' roll is begonnen. Ondertussen proberen Drew (Diego Boneta) en Sherrie (Julianne Hough) het á la Coyote Ugly te maken binnen de rockscene. 

HET ORIGINEEL IS BETER

Rock Of Ages bestaat uit scheurende gitaarriffs, vette licks en een sfeervolle `Bourbon Room' waar het publiek dient als rookmachine. De schreeuwende menigte zingt elke klassieker uit volle borst mee, de zangers zwepen het publiek op met ontbloot bovenlijf en de vrouwen krijgen gratis drank. De toeschouwers dansen op de bar en de ene na de andere rockplaat wordt de speakers uitgepompt. 

De film maakt gebruik van een groot aantal rockclassics die worden ingezongen door de cast, maar dat pakt niet goed uit. Praktisch niemand beschikt namelijk over een karakteristieke stem, waardoor je verlangt naar de originele platen met zangers als Axl Rose of Bon Jovi. Zangers met een stem die je uit duizenden kan herkennen. Boneta en Hough hebben echter een zangstem in de categorie `dertien in een dozijn.' Het is maar goed dat Hough er bovengemiddeld goed uit ziet, want haar vertolking van Extreme's More Than Words is niet de reden dat je aan de buis gekluisterd zal blijven. 

RISE OF THE FIRE PHOENIX

Twee mensen die zich wél weten te onderscheiden zijn Tom Cruise en Mary J. Blige. De laatste weliswaar alleen qua zang, maar het duet met Hough maakt pijnlijk duidelijk hoe groot het verschil is. Tom Cruise doet echter maar nauwelijks onder voor Mary J. blige en blijkt te beschikken over een stem die 25 jaar geleden niet zou misstaan. Net als in Tropic Thunder is Cruise wederom sterk als een vaag personage die al jarenlang de weg kwijt is. Zijn theorie over de vuurfeniks is onnavolgbaar, waarschijnlijk ook voor hemzelf. De enige die enigszins bij hem in de buurt komt, qua acteren, is Paul Giammatti die met een soms Jokerachtige stem de sleazy platenbaas Paul speelt. 

Rock Of Ages mist heel veel. Het mist de grappige Russell Brand die in Get Him To The Greek de ene na de andere prachtplaat - African Child en Stroke The Furry Wall zijn instant classics - ten gehore bracht. Het mist humor, verhaal, pakkende personages en passie. Maar het mist vooral rock `n' roll, want Rock Of Ages is veel te netjes, te keurig en te geschikt voor 12 jaar en ouder. En echte rock `n' is niet geschikt voor 12 jaar en ouder, want het mooie muziekgenre wordt niet voor niets altijd in één adem met twee andere woorden genoemd.