A Good Day To Die Hard

WAARDERING: 1 / 5

De originaliteit in het vierde deel van de Die Hard reeks was al wel verdwenen. De titel was simpelweg genaamd Die Hard 4.0, al is de titel van de nieuwe Die Hard film wellicht nog tergender. A Good Day To Die Hard? Dat soort dagen bestaan ja? A Good Day To Kick Ass had gekund, misschien, al klinkt dat als een uitspraak van Duke Nukem. Maar de titel is nog het minst erge van de film, kan ik u verzekeren.

Het gaat eigenlijk al fout op het moment dat John McClane, mijn actieheld van vroeger, aankomt in Moskou. Hij heeft vernomen dat zijn zoon gevangen is genomen en zoals gebruikelijk triggert het feit dat zijn familie potentieel iets overkomt iets in John waardoor hij zonder enige voorbereiding afreist naar Rusland. De reden dat zijn zoon, Jack (Jai Courtney), is opgepakt is een executie in een bomvolle discotheek. Zoiets stoms zou zelfs John nog niet doen. Bovendien ben ik er vrij zeker van dat je ter plekke wordt neergeschoten door de beveiliging in Moskou.

Jack heeft overigens wel een plan. Jack is namelijk CIA-agent en de CIA gaat Jack redden uit zijn penibele situatie. Normaal gesproken ontkent de CIA elke betrokkenheid wanneer een van hun agenten wordt gearresteerd, maar voor Jack hebben ze een uitzondering gemaakt. Jack heeft namelijk een plan. Hij anticipeert, zonder overigens enige aanwijzing, dat mensen het op hem gemunt hebben. Die mensen, Russen die half Engels, half Russisch praten, want dat is handig, blazen het gerechtsgebouw op. Door de explosie weten Jack en zijn medegevangene te ontkomen en warempel, ze lopen zo John tegen het lijf.

De relatie tussen vader en zoon is niet goed. Niet zo gek ook, want John hebben we zijn halve leven zien schieten op slechteriken, dus veel is hij niet thuis geweest. Is het trouwens ook niet raar dat John in Die Harder wel constant aan zijn vrouw dacht, maar nooit aan zijn zoon? Daar is het, uiteraard in retrospect, naar mijn mening fout gegaan. Jack is verwaarloosd door John, want John had betere dingen te doen. IJspegels in oogkassen rammen, bijvoorbeeld.

Maar ze leggen het bij. We hebben wel te maken met een Hollywoodfilm. Al snel is er sprake van een onoverwinnelijk duo, dat het opneemt tegen gevechtshelikopters, Russen met hele grote geweren, Russen met een bazooka en gewoon Russen. En net wanneer je denkt dat het dieptepunt wel bereikt is, blijkt Jacks missie van wereldbelang te zijn: een evil Rus heeft al sinds 1986 in Chernobyl uranium verrijkt en dat opgeslagen. De laatste paar scènes spelen zich dan ook af in de verwoeste kerncentrale, waar ook tegenwoordig nog een hoop straling hangt. Als je daar de gewassen aanraakt, groeit er spontaan een nieuwe vinger aan. Bij wijze van spreken dan. Gelukkig deert het Jack en John niet, ze lopen gewoon in T-shirt door de kerncentrale.

De makers van deze 'film' hebben gedacht dat slechts de naam van de serie plus Bruce Willis - toch altijd nog een held - genoeg was. Dat is het niet. Tot zes keer toe zegt John McClane: 'I'm on a holiday.' Dat is niet alleen niet grappig, het is ook nog eens niet waar. Maarja, 'I'm on a rescue mission' klinkt niet cool, zal iemand gedacht hebben. Dat is waarschijnlijk dezelfde persoon geweest die de tenenkrommende dialogen heeft geschreven. Ik kan gewoon een beetje droevig worden van de stukken waar vader en zoon dichter tot elkaar komen. Echt zo tergend, zo voorspelbaar, zo ontzettend ongeïnspireerd.

Dit is zonder twijfel een van de slechtste films van dit jaar.

Life Of Pi

WAARDERING: 4.5 / 5

Onder het mom van 'beter ooit dan nooit' heb ik dan toch Life Of Pi gekeken. Een film waar ik alleen maar goede verhalen over had gehoord, maar waar ik desondanks niet in geïnteresseerd was. Een jongetje op een boot, met een tijger, en een zebra. Ik weet het niet hoor, en dan ook nog van die Bollywood-stukken erin zeker? Ik verwachtte zo'n audiencepleaser, een cheesy film. Ik had het fout.

Life Of Pi is vrij briljant. Dat begint bij het verhaal, dat op papier nogal vergezocht lijkt. (Laten we Krishna op onze blote knietjes danken dat er niet bij stond: 'based on true events'.) Het verhaal wordt vakkundig uit de doeken gedaan door een sterk personage. Binnen mum van tijd krijgt het personage - Pi - lading, mede door de prachtig geschreven dialogen die helpen de kleine Pi te definiëren. Zijn relatie met zijn ouders, zijn zoektocht naar God(en) en zijn fascinatie met de dierentuin zijn allemaal significante factoren die bijdragen aan de slimme jongen die Pi uiteindelijk geworden is.

Naadloos schakelt de film meerdere malen tussen de oude Pi en de Pi die het avontuur beleeft. En beide Pi's zijn heel erg likable. De oudere versie, misschien een jaar of 40, is vooral verstandig, gooit er wat Indische wijsheden uit en weet de schrijver van het titulaire boek te intrigeren met zijn verhaal. (Het format van de film is een interview met flashbacks, in wezen.) Zelfs de verhalen die eigenlijk niets aan het plot toevoegen, zoals het verhaal over hoe Pi aan zijn naam komt, zijn sterk en doen je glimlachen. De jonge Pi moet overleven, bedenkt manieren om met de tijger overweg te kunnen en leert allerlei technieken op de reddingsboot. Ook de Pi op de boot doet er niet lang over om de harten van de kijker te veroveren.

Naast het verhaal zijn er de prachtige beelden. India wordt kleurrijk verfilmd, met veel contrast en intense kleuren. Wanneer het minder gaat met Pi verandert het kleurenpalet in grijzere tinten. Met name op zee worden de beelden echter pas echt indrukwekkend. Walvissen, een reuzenoctopus in gevecht met een potvis, vliegende vissen, lichtgevende algen en de tijger, genaamd Richard Parker, zijn magnifiek vormgegeven. Ik heb me de halve film afgevraagd of die tijger nou echt was of niet, maar het blijkt dus CGI te zijn. Computer-Generated Imagery. Nep dus. Dat je het even weet.

Life Of Pi mag dan niet de meest realistische survivalfilm zijn en Pi weet misschien nooit zo te overtuigen als bijvoorbeeld Tom Hanks (met Wilson, de volleybal) in Cast Away, het is wel een machtig en magisch verhaal. De purist onder ons, en misschien de bioloog ook, en ach, ook de weldenkende medemens, zal waarschijnlijk niet geloven dat de tijger Pi nooit te pakken krijgt. De tijger is wel de voornaamste bron van bedreiging, samen met honger en uitdroging, maar je moet wel een hele erge zuurpruim zijn als je niet te doen hebt met Pi, eenzaam dobberend op zee met een Bengaalse tijger aan zijn zijde.

Dus heb je Life Of Pi nog altijd niet gezien vanwege de angst op een cheesy Bollywoodproductie en ben je geen zuurpruim? Kijk deze dan nog even. Daar krijg je echt geen spijt van.

Fragment #1

Sinds vorig jaar oktober ben ik me wat serieuzer met films gaan bezig houden. Meer recensies, recensies voor websites, meer films kijken, maar ook meer filmfeitjes opzoeken. En tijdens mijn online zoektochten naar originele stukjes kom je werkelijk waar van alles tegen. Sinds ik chef film ben bij 8Weekly ontvang ik ook nog eens persberichten van filmdistributeurs. Die zijn soms zo stupide, dat ze het delen waard zijn.

Net zoals ik dus al eerder aankondigde om deze blog - met al haar 7 volgers - iets anders in te delen, gaat dat vanaf nu ook gebeuren. Met Fragmenten. Stukjes die potentieel ook fragmentarisch geschreven zullen worden. Dat mag dan, vind ik.

Ginger & Rosa

Na het zien van Ginger & Rosa (lees de review hier) was ik bijzonder positief. Elle Fanning bewijst maar weer eens dat ze een formidabele actrice is. En nog maar 15 jaar oud, echt goed hoor. Op haar dertiende schitterde ze in Super 8. Dat is zo'n film die je waardeert als je het bekijkt vanuit het perspectief van de kinderen die een zombiefilm willen opnemen, en die je niet waardeert als je de logica van de alien (een agressieve variant van E.T.) probeert te volgen. Ik had meer te doen met de kinderen dan met de alien - J. J. Abrams probeerde de kijker sympathie voor beiden te laten hebben - en één scène ligt me nog vers in het geheugen. 

Wanneer de kinderen op het perron staan vraagt het dikke kindje dat de regie in handen heeft aan Elle Fanning om een bepaalde dramatische scène (haar man - detective - verlaat haar voor het zombie-onderzoek, hij 14, zij 13) te spelen. Wat volgt is Oscarmateriaal, waarna ze - nog in hetzelfde shot - opgewekt vraagt of de scène goed genoeg was.

Meuk & Star Trek

Ginger & Rosa was dus tof. Voor veel dingen die ik de afgelopen tijd gezien heb, geldt dat niet. Met name doel ik op de blockbusters. Het begint behoorlijk uit de klauwen te lopen hoor. En begrijp me niet verkeerd, ik hou wel van slachtfilms, afgehakte ledematen, kolossale ruimteschepen, onnavolgbare aliens en blasterguns. Vind ik allemaal leuk. Maar ik wil meer zien dan explosies. En áls ik dan alleen maar naar explosies moet kijken, zorg dan op zijn minst dat het er goed uit ziet. Jack The Giant Slayer was gewoon ronduit lelijk en After Earth is (zelfs op grafisch gebied) binnen één dag volledig afgebrand door de pers. Het schijnt nog slechter te zijn dan The Green Lantern. Een mooie samenvatting van hoe slecht die film was zie je in dit filmpje.

Zolang echter het publiek - en ik doe er aan mee hoor, met recentelijke bezoeken aan The Great Gatsby en Iron Man 3 - naar de blockbusters blijft gaan, zal er weinig veranderen. Honderden miljoenen winst is de reden dat deze films gemaakt worden. En deze waren dan nog wel te kijken. Oh, en had ik al verteld dat ik zaterdagnacht in de bioscoop zit voor de nieuwe Star Trek? Sterker nog, ik zit er niet alleen om er een recensie over te schrijven, ik heb er ook gewoon zin in. Donderdag gaat het gevaarte in première.

Soderberg & HBO

Behind The Candelabra, een van de meest succesvolle films op het Cannes filmfestival, kreeg regisseur Steven Soderbergh niet verkocht aan een studio. En Steven Soderbergh is geen kleintje hè. Het is een gerenommeerd regisseur die zich jaar in jaar uit heeft bewezen. De reden: de film gaat over een homo. Twee zelfs. Ja, en dat is niet alleen tricky in Frankrijk, het land van protesterende homohaters, maar ook in Amerika, het land van hypocriete mensen. En homohaters. Zelf noemt Soderbergh als reden dat het 'too special' is, in een geweldig staaltje kritiek op de huidige staat van de filmindustrie. Zeker het kijken waard.

Zonder Soderberghs speech schriftelijk te herhalen, zijn een paar punten heel erg opvallend en verklaren ze het een en ander. Zo wordt er bijvoorbeeld 60 miljoen besteed aan promotie van een blockbuster en krijgt de filmdistributeur 50% van de opbrengst. Afgezien van de productiekosten (dat ligt vaak in de range van 100-200 miljoen) moet je film dus al 120 miljoen opleveren om de hype alleen terug te verdienen. Ginger & Rosa gaat dat niet lukken. Dat is ook de reden waarom bijna niemand van het bestaan van de film af weet. 

Maar, er is hoop. TV is kwalitatief beter dan Hollywood, doet qua budget (neem Game Of Thrones) niet onder voor Hollywood en weet een groot publiek aan zich te binden. HBO, de maatschappij die het wél aandurfde om de film van Soderbergh te kopen, heeft de rechten al in 15 landen, waaronder in Nederland, weten te verkopen. Wederom een goede zet dus van HBO, mijn hoop in bange dagen.

Bange dagen zegt u? Ja, want in een onlangs gearriveerd persbericht lees ik dat het geslacht van het kindje van Kim Kardashian en Kanye West a.s. maandag bekend gemaakt zal worden. Het geslacht van het ongeboren, nu al gedoemd te mislukken kindje dat nooit zal weten wat normaal is, krijgen we maandag te horen. Zal wel iets met een 'K' gaan heten. 'Kutkind' of zo.  

Hansel And Gretel: Witch Hunters

WAARDERING: 1,5 / 5

Vergeet alles wat je weet over Hans en Grietje. Het zijn geen sprookjeskinderen, want net zoals laatst werd onthuld dat Abe Lincoln eigenlijk een vampierjager was, blijkt nu ook dat Hans en Grietje heksenjagers zijn. In tegenstelling tot Abraham Lincoln: Vampire Hunter is echter Hansel & Gretel: Witch Hunters een zeer matige film. 

De film opent weinigbelovend. Hans (Jeremy Renner) en Grietje (Gemma Arterton) betreden het snoephuis om daar een heks aan te treffen die hen wil opeten. Ze stookt in ieder geval een vuurtje in een oven, maar onze helden weten aan de klauwen van de heks te ontkomen. Sterker nog: ze overmeesteren de heks, verbranden haar levend en zijn vanaf dat moment heksenjagers. Het verhaal wordt tijdens de opening credits vijftien jaar verder gespoeld, waarna Hans en Grietje in Augsburg aankomen.

Daar aangekomen volgt de eerste van vele aanvaringen met de sheriff (Peter Stormare). De burgemeester probeert de boel nog te sussen, maar de situatie loopt snel uit de hand. Al tijden lang verdwijnen er kinderen en aan Hans en Grietje de taak om deze kinderen terug te vinden, maar de sheriff voelt zich gekrenkt en stuurt zelf wat hulpjes het donkere bos in. Zonder succes uiteraard, want de kwaadaardige Grote Heks Muriel, onze eigen Famke Janssen, weet de zoekactie in de kiem te smoren. Muriel is namelijk verantwoordelijk voor de verdwijningen van de kinderen, wiens bloed ze nodig heeft om onsterfelijk te worden.

Veel meer dan dit heeft Hansel & Gretel: Witch Hunters niet om het lijf. De rest van de films bestaat uit bloederige actiescènes, slechte oneliners en ondermaatse acteerprestaties van zo'n beetje de gehele cast. De chemie tussen Renner en Arterton is nog wel aanwezig, maar vooral de schijtlollige manier waarop met name Hans met de heksen omgaat is tergend. Hij heeft daarnaast ook nog eens suikerziekte en moet regelmatig een spuit insuline zijn lijf in jassen. Ja dames en heren: teveel snoep eten veroorzaakt diabetes. Ook in sprookjes. Tevens valt op dat de Britse Arterton wat moeite lijkt te hebben met het Amerikaanse accent. Soms kan je duidelijk horen dat ze Brits is, iets dat de Noorse regisseur waarschijnlijk niet is opgevallen.

De sprookjesverfilmingen van Hollywood beginnen nu wel ernstige vormen aan te nemen. Het budget van 50 miljoen is opgegaan aan salarissen - andere redenen zullen Renner en Arterton niet gehad hebben om hun medewerking te verlenen- en special effects, maar sprake van een degelijk script, uitwerking van personages of iets wat de film het kijken waard maakt, is er niet. Als je films voor de special effects kijkt ben je bij recente superheldenfilms beter af en als je van horror houdt, ja, dan houdt het sowieso een beetje op hè.

Side Effects

WAARDERING: 3.5 / 5

Steven Soderbergh claimt al een tijdje dat hij stopt met films maken, maar vooralsnog zijn het loze woorden. En maar goed ook, want de films van Soderbergh zijn op z'n minst vermakelijk en regelmatig zelfs goed. Met zijn onlangs verschenen project, Side Effects, is dit niet anders.

Zoals de titel doet vermoeden draait Side Effects om de bijwerkingen van medicijnen. Antidepressiva in dit geval, voorgeschreven aan de depressieve Emily (Rooney Mara) door psychiater Jonathan (Jude Law) nadat Emily een mislukte zelfmoordpoging heeft ondernomen. En de medicijnen, Ablixa genaamd, werken. Emily krijgt weer zin in het leven, zin in seks en heeft een leuke tijd met haar man Martin (Channing Tatum) die na jaren in de bak te hebben gezeten eindelijk weer thuis is. Alles lijkt dan ook koek en ei, maar dan manifesteren de bijwerkingen zich.

Belangrijkste bijwerking is slaapwandelen. En als het nou bij wandelen zou blijven is het niet zo'n punt. Maar dat blijft het niet; Emily gaat radio luisteren, koken, dansen en dat alles midden in de nacht. En dan doet ze in haar slaap iets gruwelijks, zonder dat ze het zich de volgende ochtend kan herinneren. De misdaad, als je het al zo kunt noemen, leidt tot een rechtszaak en de rechtszaak leidt tot interessante vragen.

Want wat is bijvoorbeeld de rol van een psychiater in deze kwestie? De patiënt leek gelukkig, maar moeten de risico's van nieuwe medicijnen niet nauwkeurig in kaart gebracht worden? Zijn medicijnen de oplossing na een mislukte zelfmoordpoging? En is iemand eigenlijk wel schuldig te verklaren op het moment dat je iets in je slaap doet? Je zou toch gaan denken aan ontoerekeningsvatbaarheid en het is de vraag of er tijdens slaapwandelen überhaupt wel sprake is van bewustzijn.

Dit alles wordt in een mooi psychologisch jasje gestoken, met een prima thriller als gevolg. Jonathan is in het begin de soevereine arts, maar wordt al snel door allerlei mensen onder druk gezet. In hoeverre Emily nu wel of niet schuldig is blijft lang de vraag en tot het einde weet de film te boeien, niet in de laatste plaats doordat de spanning steeds verder wordt opgevoerd. Er worden op grote schaal machtsspelletjes gespeeld, de farmaceutische industrie gaat zich ermee bemoeien en Jonathans integriteit als psychiater staat op het spel. In zijn ogen heeft hij niks fout gedaan, maar is dat wel zo?

The Great Gatsby

WAARDERING: 3 / 5

In een tijdperk van extravagante feesten en stinkende rijkdom ontvouwt zich een liefdesdrama. Daisy, de onbereikbare liefde van Jay Gatsby, woont recht tegenover hem, maar ze is al getrouwd. Dat weerhoudt Gatsby er niet van grootse feesten te blijven geven in de hoop dat ze eens langskomt.

Ik zag The Great Gatsby gisteren in de LUX, in 3D. De LUX is nog niet zo lang geleden overgestapt op 3D-vertoningen, maar als je dan toch een 3D-film wilt zien, is de LUX behoorlijk af te raden. Als je namelijk al een bril draagt, zoals ik, en vervolgens die zware, lompe 3D bril van de LUX nog op moet zetten tijdens een film van bijna 2,5 uur, weet je van nasale narigheid al snel niet meer waar je het zoeken moet. Verscheidene rode afdrukken op mijn neus en op oncomfortabele wijze een donker getinte film kijken doen toch sterk afbreuk aan de bioscoopervaring. En de 3D was ook nauwelijks de moeite. Al met al geen succes dus.

Dit geldt ook wel een beetje voor de film. Regisseur Baz Luhrmann moet het net als in zijn vorige films (Moulin Rouge, Romeo and Juliet) hebben van pracht en praal, dit keer in de vorm van extravagante feesten in kolossale kastelen waar de kolkende massa op beats van Beyonce en Jay-Z los gaat. De laatste is tevens uitvoerend producent, hetgeen betekent dat hij een flinke smak geld heeft geïnvesteerd in de film en in ruil daarvoor graag wat hip-hop wilde horen in een film die zich afspeelt in de jaren '20. Baz Luhrmann is zo'n regisseur die vindt dat dit moet kunnen.

Dat geld van Jay-Z is enerzijds uitgegeven aan de fraaie visuele effecten, en anderzijds aan de cast. De cast mag er wezen ook. Leonardo DiCaprio die als de mysterieuze, kwetsbare en ongrijpbare Gatsby de rest van de personages in zijn greep houdt. Behalve Daisy (Carey Mulligan) die begeerd wordt door Gatsby, maar die ook al getrouwd is en aan de overkant van het meer resideert. Slechts water en een baken met een groen knipperend licht staan tussen Gatsby en zijn levensdoel. Gatsby vraagt zijn buurman Nick Carraway (Tobey Maguire) om hem en Daisy te koppelen. Terwijl Gatsby en Daisy nader tot elkaar treden, begint ook Daisy's man Tom (Joel Edgerton) zich ermee te bemoeien, waardoor een boeiende driehoeksrelatie ontstaat.

De film speelt zich af in de jaren '20 van de vorige eeuw, ook wel bekend als 'the roaring twenties'. Drank was illegaal maar in overvloed aanwezig, de beurzen bleven geld genereren en de bovenklasse profiteerde daarvan met helemaal bovenaan Jay Gatsby. Symbool voor de decadentie die de film kenmerkt is het enorme pand waarin Gatsby woont. Hij zegt dat hij zich omringt met interessante mensen en daardoor nooit alleen is, maar al snel zien we de leegte binnen Gatsby. DiCaprio acteert wederom lekker en zet sterk een flamboyante, maar ook kwetsbare miljonair neer. Tobey Maguire (Spider-Man) is stukken minder goed en verzorgt tevens een overbodige voice-over, maar wel weer fijn om te zien is Joel Edgerton (Warrior) met dit keer een villeine rol. De altijd charmante Carey Mulligan is nog net zo mysterious en introvert als in Drive.

Hoewel The Great Gatsby een paar sterke momenten kent, de feesten niet mee gerekend, moet je toch concluderen dat de film vrij inhoudsloos is. Het is bewonderenswaardig dat eigenlijk geen enkel personage zuiver goed of slecht is, Gatsby zelf is zelfs een anti-held, maar dezelfde personages zijn ook niet te peilen. Maar zelden krijg je grip op het verhaal, zoals ook maar zelden de personen in de film grip krijgen op hun leven. Langzaam dooft het extravagante vuurtje als een kaarsje in de nacht en ben ik getuige geweest van een treurig epos in een plastic tijdperk. Terugkijkend is er geen scène die me nog als de dag van gister - en ik zag de film ook gisteren - bijstaat en dat is geen goed teken. Omdat ik net zo positief ingesteld en genereus ben als Gatsby, krijgt de film nog een voldoende.

Jack Reacher

WAARDERING: 3 / 5

Jack Reacher opent met een paar willekeurige moorden. De openingsscène van Jack Reacher vond eerst plaats in een cinema, waar een schutter wat willekeurige personen zou neermaaien. Maar na het incident tijdens de première van The Dark Knight Rises, werd Jack Reacher uitgesteld en de openingsscène van de film opnieuw gefilmd. En dus kunnen we nu, weliswaar iets later dan gepland, genieten van Jack Reacher.

Nouja, genieten. Jack Reacher maakt eigenlijk gebruik van een bekend recept. Een recept waarin ik me prima kan vinden. Het is spannend, boordevol actie, bevat een blik fijne acteurs en is goed te volgen. Maarja, het eeuwig terugkerende minpunt in dit soort films is het verhaal.

Jack Reacher begint vrij aardig. Een scherpschutter schiet 5 mensen dood, wordt een dag later door de recherche van zijn bed gelicht en moet terecht staan voor zijn daden. Hij zwijgt in alle talen, maar schrijft alleen 'Get Jack Reacher' op een papiertje en overhandigt dit aan de officier van justitie. Het lullige voor de officier van justitie is dat Jack Reacher spoorloos is.

Tom Cruise is weer lekker op dreef als de titulaire hoofdpersoon. De ex-soldaat heeft nog een appeltje te schillen met de moordenaar en het is dan ook een raadsel waarom juist hij opgeroepen wordt. Een aparte samenwerking met Helen, de advocaat van de scherpschutter gespeeld door Rosamund Pike, leidt tot een duo waartussen wat chemie te bespeuren valt. Jack wordt Helens 'lead investigator', met als voorwaarde dat Helen de families gaat bezoeken van de slachtoffers. Jack wil Helen wat menselijkheid meegeven, een trekje dat niet elke advocaat gegeven is, zo blijkt.

Hoe dan ook, het is natuurlijk allemaal te simpel. Intriges, complotten, noem het maar op, het zit er allemaal in. De moorden die binnen 5 minuten opgelost te lijken zijn, blijken meer dan slechts een doorgedraaide scherpschutter. De vraag is wie er nog meer mee te maken heeft, wie er verantwoordelijk is en wie er baat heeft bij de slachtoffers? Bijrollen zijn er verder voor Richard Jenkins en Robert Duvall, die eigenlijk geen introductie meer behoeven. Die krijgen ze dan ook niet.

Zoals ik al zei, een heikel puntje blijft het verhaal. Waar de complotten en intriges nog wel te behappen zijn, geldt dat voor de handelingen van met name Jack niet. Hij is werkelijk waar elke keer op de juiste plek en op de juiste plaats, begint met vrij veel mensen te knokken en is schier onverwoestbaar. De klunzigheid van sommige achtervolgers begint ook wat op te vallen, al heeft Jack Reacher ook zat goede punten.

Wat te denken van gewoon Tom Cruise? Prima kerel hoor. Beetje raar in het echt, maar Tom Cruise in combinatie met actiefilms is afgezien van wat slippertjes zoals Day and Knight goed te doen. Verder is de actie sterk en bevat de film een memorabele achtervolgingsscène met een oude Mustang. Hoe Reacher uiteindelijk weet te ontsnappen aan de achtervolgers is ook simpelweg briljant. Wel weer vreemd is het feit dat Jack Reacher, op weg naar het laatste gevecht, arriveert met slechts een mes. Niet geheel nodig, aangezien hij net terugkomt van de schietbaan.

Searching for Sugar Man

WAARDERING: 3.5 / 5

Onder het genot van Robin Thicke met Blurred Lines moest ik weer aan het liedje Sugar Man denken en daarmee ook aan de docu die ik laatst toch maar eens gekeken heb. Het moest er van komen, velen hadden het me aangeraden, maar ook werd mij iets anders duidelijk. Dat had vooral te maken met het plot.

Een steeds minder essentieel onderdeel van films, met als toppunt alle sci-fi rommel die uitkomt en waarbij regisseurs als Michael Bay (Transformers) het voortouw nemen, is het plot. Een trend die ook al jaren terug te vinden is in games, doordat de grafische kaarten, net als camera's, steeds beter worden en meer aankunnen.

Het plot zou de reden moeten zijn dat je een film maakt, in principe. Naar films kijken zonder plot kan vermakelijk zijn, maar dan moeten de andere aspecten wel echt goed in elkaar zitten. Een van mijn favoriete voorbeelden is The Matrix: Reloaded. Een onnavolgbaar verhaal, met totaal willekeurige doch vermakelijke personages zoals The Merovingean en The Keymaker, maar met prachtig gechoreografeerde actie. Bij deel drie - trilogieën waren toen echt hip - werd het al heel snel minder.

Pas écht vervelend wordt het als de film wel draait om het plot, maar een of andere onverlaat al heeft laten weten hoe het eindigt. Denk aan The Sixth Sense, The Skin I Live In of The Man From Earth. Films die om andere redenen vermakelijk zijn, hebben hier uiteraard geen last van. Hoe Project X, zonder twijfel de beste film in het genre we-gaan-heel-hard-zuipen-totdat-alles-uit-de-klauwen-escaleert, eindigt is niet interessant. Hetzelfde geldt voor Iron Man 3. Tony Stark gaat echt niet dood.

Dat echter documentaires ook vrij oninteressant kunnen zijn als je weet hoe de vork in de steel zit, wist ik eigenlijk niet. Dat komt enerzijds omdat documentaires vooral informatief zijn, zoals More Than Honey, of anderzijds vaak een punt duidelijk maken dat al wel duidelijk is, zoals bijvoorbeeld The Inside Job of Super Size Me. Dat de maker van de laatstgenoemde docu op doktersadvies moest stoppen met het eten van louter en alleen McDonaldsmaaltijden omdat zijn lever op een hamburger begon te lijken, zal niemand - -afgezien van wat Amerikanen - als schokkend hebben ervaren. Bij Searching For Sugar Man ligt dat helaas anders.

De zoektocht naar artiest Rodriguez, die in eigen land nooit van de grond kwam met zijn muziek, vindt plaats in Zuid-Afrika. De reden is dat Rodriguez daar, in tegenstelling tot Amerika, zo'n beetje net zo groot is als Elvis. Zijn twee platen uit de jaren '60 en '70 staan bij elk huishouden in de elpeedoos, maar niemand weet iets te vertellen over de beste man. Over zijn dood doen allerlei wilde verhalen de ronde. De maker van de docu wil voor eens en voor altijd uitzoeken hoe het nu zit en gaat op zoek naar de landelijke legende.

De docu volgt met name de makers in hun zoektocht. Tijdens de docu horen we minstens de helft van de nummers van Rodriguez, al is dat geen straf. Zijn rustige muziek met scherpe teksten zijn een uitstekende begeleiding onder de grauwe beelden van grijze Amerikaanse steden. In Zuid-Afrika is het lekker weer en worden de meer zomerse platen gedraaid.

Maar afgezien van het plot, dat sterk is, maar ondertussen ook bij velen bekend, is Searching For Sugar Man geen spraakmakende documentaire. Althans, niet meer. Want ik weet hoe het afloopt. Het is gewoon een prachtig verhaal dat de Oscar voor beste documentaire dubbel en dwars verdiend heeft, maar meer niet.

Weet je wie Rodriguez is of hoe dit verhaal afloopt? Dan is deze docu hooguit okee. Heb je echter geen idee wie de beste man is, dan moet je de docu absoluut gaan zien.

Great Expectations

WAARDERING: 2 / 5

Mijn verwachtingen voor Great Expectations waren niet erg hoog. Maar ze waren er wel, want met aangekondigde hoofdrollen van Ralph Fiennes en Helena Bonham Carter kan je een eind komen. Helaas stonden de bekende namen weer eens vooraan en werd mij een semi-leugen voorgeschoteld in de vorm van Jeremy Irvine. 

Ralph Fiennes maakte eerder Coriolanus, samen met Gerard Butler. Coriolanus is een verfilming van een stuk van Shakespeare. Great Expectations is ook een verfilming, de zoveelste, maar dan van het gelijknamige boek van Charles Dickens - toch geen kleine schrijver in de Britse literatuur.

De Britse quizshow Eggheads, waarin een aantal uitdagers het opnemen tegen vijf Britse bollebozen die het plakkaat 'wandelende encyclopedie' eer aan doen, had onlangs een vraag over Charles Dickens. Judith, een van de bollebozen en tevens een persoon die om tot de quizelite van Engeland te behoren encyclopedieën doorspit, moest het antwoord schuldig blijven. Sterker nog, ze had het boek van Dickens niet uitgelezen. De reden: het was te langdradig.

Dat aspect van Dickens' boeken is in Great Expectations goed verwerkt. De film is een lange zit, zonder hoofdrollen voor Fiennes en Bonham Carter, maar met een hoofdrol voor een matig acterende Jeremy Irvine, die in het tevens langdradige War Horse ook al niets wist toe te voegen aan de vele mooie plaatjes die Steven Spielberg op het beeld toverde. Mooie beelden zijn Great Expectations overigens ook niet vreemd, maar poe hé, wat duurt het lang eer het verhaal op gang komt.

Het trage epos draait om Pip (Irvine) wiens droom het is om een gentleman te worden - in die tijd een beroep. Vooralsnog is hij leerling bij een lokale wapensmid, dus Pip heeft nog een lange weg te gaan. Maar dan opeens, uit het niets, verschijnt advocaat Jammers (Robbie Coltrane) die Pip afkoopt en hem onderbrengt bij Miss Havisham (Bonham Carter) waar hij op slag verliefd wordt op Estella (Holliday Grainger). Maar dan slaat het noodlot toe en wordt hij teruggestuurd naar de wapensmid.

Miss Havisham is een verbitterde, onpeilbare, heksachtige vrouw wiens aanstaande bruiloft ooit is geruïneerd door haar toenmalige verloofde. Sinds die tijd zit ze in de kamer waar de feestelijkheden zouden plaatsvinden, de trouwjurk nog aan en de bruidstaart op tafel. De mysterieuze Estelle komt als personage nooit van de grond en blijft in het ontastbare hangen. Pip tenslotte beklaagt zich op nogal ongeloofwaardige wijze, keer op keer. Een grote frustratie is ook Jeremy Irvine, die echt nog een lange weg te gaan heeft, wil hij iets gaan presteren. Ik heb de potentie nog niet ontdekt in elk geval.

Na een veelbelovend begin, met een van de schaarse scènes van Fiennes, kakt de film in. Fiennes is een rasacteur, iemand die altijd overtuigd in de meest uiteenlopende rollen. Bonham Carter timmert ook al langer aan de weg en heeft sinds Fight Club veel grappige rollen gedaan. Onbegrijpelijk dat de kwaliteiten van Bonham Carter en Fiennes niet meer zijn gebruikt. Great Expectations heeft bij mij nooit hoge verwachtingen gecreëerd, maar is desondanks teleurstellend.

Sightseers

WAARDERING: 4 / 5

Wanneer je nieuwe liefde op dag één van de vakantie al iemand dood rijdt, zou dat reden kunnen zijn om je vakantie af te breken. Maar niet voor Chris en Tina. 

Sightseers is een gortdroge komedie van Britse makelij waarin twee behoorlijk verknipte, anti-sociale tortelduifjes een trektocht door Groot-Brittannië maken. Naast het bezoeken van mooie bezienswaardigheden en de groene, heuvelachtige landschappen die het land rijk is, doen Tina en Chris iets dat de meeste toeristen niet doen: moorden.

Tina, 34 jaar oud, woont nog bij haar moeder. Tina heeft wat moeite met het ontwikkelen van een eigen mening. Ja, zelfs met het ontwikkelen van logische gedachtegangen. Haar moeder verdrinkt bijna in zelfmedelijden, hetgeen niet zal veranderen zolang Tina blijft reageren op haar klaagbedes. De verbitterde moeder, die tot overmaat van ramp ook nog ziek is, is behoorlijk tergend om te zien. Overal in huis hangen foto's van Poppy, het witte hondje dat is overleden. Het witte hondje dat door Tina's moeder meer werd gewaardeerd dan haar eigen dochter. Het witte hondje dat werd verzorgd door Tina die zelfs diploma's op zak heeft voor 'canine care'.

Tina heeft onlangs Chris ontmoet, een roodharige, wollen trui dragende, bebaarde dikkerd die in de caravanindustrie zit. Chris heeft serieuze problemen zoals moordneigingen en wat andere psychologische mankementen die ik niet zo goed kan duiden, maar die desondanks in grote mate aanwezig zijn. Chris heeft soms last van extreme jaloezie. Wanneer Tina Chris vraagt wat hij wil is zijn antwoord: 'I just want to be feared en respected.' Chris is met name gevaarlijk op de momenten dat zijn planning wordt verstoord. Zijn planning die zorgvuldig is gemaakt, met punaises op een kaart op de nog te bezoeken monumenten, grotten en musea.

Chris en Tina gaan vervolgens op reis, met een dikke Volvo en een caravan. Het is best gezellig, zo het eerste kwartier, maar al snel moet het vakantiegevoel plaats maken voor verdriet, wanneer Chris woedend met caravan en al achteruit rijdt en niet ziet dat daar iemand achter staat. Of is het misschien geen ongelukje?

Sightseers is echt behoorlijk grappig. Mede door de trip en de bezienswaardigheden kent de film vrij veel afwisseling qua omgevingen en zien we ook werkelijk prachtige plaatjes van het landschap, maar de hoogtepunten zijn de moorden en de scènes die daartoe lijden. En bij Chris hoef je niet heel veel verkeerd te doen om vermoord te worden, zo blijkt.

De chemie tussen Tina en Chris, die in een soort van oncomfortabele manier wel degelijk aanwezig is, is sterk en een essentieel onderdeel van de film. Naarmate ze elkaar beter leren kennen - en tijdens een vakantie leer je elkaar wel kennen, is mijn ervaring - hebben ze ook steeds sneller door van elkaar wat ze nu weer uitgespookt hebben. Wat ze allemaal verzinnen is soms te achterlijk voor woorden, maar tevens hilarisch. Zowel Tina als Chris doen sterk denken aan de wannabe Jihadstrijders uit Four Lions.

Alice Lowe en Steve Oram schreven ook het script. Het acteer- en schrijfwerk van de twee doen niet voor elkaar onder. Ze zitten dan ook perfect in hun rol, hetgeen de film erg ten goede komt. Samen met regisseur Ben Wheatley maken ze een film die in het rijtje te scharen valt van The Trip en Four Lions. En dat is een meer dan prima rijtje.