Jack The Giant Slayer

WAARDERING: 2.5 / 5

Wat begint als een sprookje, eindigt ook als een sprookje. Zo'n film is Jack The Giant Slayer, waarin Nicholas Hault het opneemt tegen reuzen.

In het vredige Albion bestaat een legendarisch verhaal. Het gaat over kwade, grote reuzen, die in een wereld boven de wolken leven. Niet de hemel, maar nog net even daarvoor. Deze reuzen willen mensenvlees eten, maar krijgen daar normaal gesproken de kans niet voor. Totdat Jack juist dat doet wat de monnik zei dat hij niet moest doen: de magische bonen nat laten worden.

Voordat de reuzen vanuit hun wereld neder dalen naar de onze om wat kont te schoppen, ontstaat er eerst nog een cliché liefdesverhaal tussen Jack en prinses Isabelle. Jack (Nicholas Hault) ontwikkelt een instant crush op de toekomstige Hare Majesteit (Eleanor Tonlinson), maar ze is al uitgehuwelijkt aan Roderick (Stanley Tucci), de rechterhand van de koning. En Roderick is niet eens geïnteresseerd in de prinses, hij wil slechts de macht die nu de koning toe komt.

Wat begint met een paard verkopen in een kasteel, eindigt in een potje touwtrekken om de kasteeldeuren. Jack The Giant Slayer is - denk ik tenminste - een uit de hand gelopen kinderfilm waarin uiteindelijk oogballen in het rond vliegen. Misschien toch niet geschikt voor alle leeftijden, maar op wie de film wel gericht is, is niet helemaal duidelijk. Het plot is te simpel om volwassenen te kunnen boeien, maar het budget vele malen te groot om slechts een kinderfilm te zijn.

Het is dan ook geen verrassing dat de eerste grote blockbuster van dit jaar, want dat was Jack The Giant Slayer met een budget van meer dan 200 miljoen dollar, geen (kas)succes is geworden. Daar kunnen zelfs de fijne rollen van Ewan McGregor en Stanley Tucci geen verandering in brengen.

Stoker

WAARDERING: 3 / 5

Na de dood van de man des huizes zijn moeder en dochter achtergebleven. Wanneer de broer van de overledene op de stoep staat, brengt hij niet alleen goede manieren en culinaire hoogstandjes mee.

Vanaf moment één voert het mysterieuze de boventoon. Dat is prima, maar meer dan mysterieus blijkt het uiteindelijk niet te zijn. Je verwacht ergens een geniale plotwending, maar die komt nooit. Na de dood van man en vader brengt regisseur Chan-wook Park nog meer dood en verderf. Dit keer onder het mom van: 'Sometimes you need to do something bad to stop you from doing something worse.' Dat moeten we dan maar aannemen.

Dat Park in al zijn personages potentiële seriemoordenaars ziet was al wel duidelijk in Oldboy, uit 2003. Ook in Stoker wordt al snel duidelijk dat achter alle etiquette de meer duistere kant van de mens schuil gaat. Nicole Kidman heeft haar blik vaak op ijskoud staan, Matthew Goode doet denken aan Casey Affleck in The Killer Inside Me en Mia Wisakowska (Alice in Wonderland) heeft een houding alsof ze elk moment iemand kan neersteken. Een soort intrinsieke haat na het overlijden van haar vader heeft zich meester gemaakt van de jonge India (Wisakowska) en het is slechts wachten tot het eruit komt.

Zo lomp als in Oldboy wordt het nooit - kan ook bijna niet - maar toch beginnen de bizarre situaties zich al snel op te stapelen. De eerste moord blijkt slechts de katalysator te zijn voor meer verderfelijke praktijken; een thema waar Park dus wel raad mee weet. Verder is het script echter vrij zwak. Daar kunnen geen slow-motionbeelden van doodbloedende mensen in bloemenvelden wat tegen beginnen.

De film scoort desondanks een voldoende door de intrigerende sfeer die wordt gecreëerd en doordat Park de ene na de andere prachtige scène, hoe luguber ook, op het scherm tovert. De man is een ware beeldkunstenaar. Stoker is een veredelde oefening kunstzinnig moorden. Met een goed verhaal was dit meteen een cultfilm geworden, maar nu zullen alleen de puristen en Park-fans het waarderen. Park zet veel bijzondere beelden achter elkaar, maar een geheel wordt het niet. Daarvoor is alles te fragmentarisch, zijn de personages niet overtuigend genoeg en is het mysterieuze sausje net wat teveel van het goede.

Warm Bodies

WAARDERING: 3.5 / 5

Zombiefilms genoeg, maar weinig zombiefilms zien we vanuit het perspectief van de zombie. Zombies zijn ook mensen. Nouja, waren ook mensen. 

Het is weer kommer en kwel in de wereld waarin Warm Bodies zich afspeelt. Een zombieplaag heeft zich meester gemaakt van de meeste levende wezens, en slechts een select groepje mensen heeft zich achter hoge muren verschanst. Onder leiding van Grigio (John Malkovich) leeft de mensheid zo goed als ze kunnen verder, maar af en toe moeten er tochten worden ondernomen naar de gevarenzones om voedsel en medicijnen te verzamelen.

Tijdens een van die tochten slaat het noodlot gedeeltelijk toe voor Julie (Teresa Palmer). Bijna haar voltallige expeditie wordt opgegeten door zombies, maar zoals ik al zei zijn de zombies in Warm Bodies meer dan gewoon zombies. Hoofdrolspeler R (Nicolas Hault) is namelijk een zombie met emoties en vindt Julie wel een lekker ding. In de niet-verorberbare zin. Hij besluit dan ook om Julie niet op te eten, maar haar te redden van de andere zombies.

Warm Bodies draait om de onmogelijke relatie tussen zombie R en lekker ding Julie. Nicholas Hault was ooit het jongetje in About a Boy (de boy dus) en Teresa Palmer is er een om in de gaten te houden. Ze vertegenwoordigt de nieuwe lichting Australische actrices en hoopt in de voetsporen te treden van Nicole Kidman en Naomi Watts.

R voorziet de film van een grappige voice-over, terwijl Julie langzaam haar vooroordelen over zombies laat varen. De eerste zombie-romkom is hiermee een feit. Voor het concept alleen al worden dus punten verdiend, dat moge duidelijk zijn.

Naast een tamelijk necrofiele relatie biedt Warm Bodies meer, met name op het gebied van komedie. R mag dan moeite hebben met praten, voor de rest is hij best grappig. Gewoon een random quoteje: 'This date is not going well, I wanna die all over again.' Grappen over dode mensen zijn dus in dit geval absoluut verantwoord. Zeker naarmate R en Julie meer naar elkaar toe groeien en ze bijvoorbeeld samen gaan autorijden, zie je dat de makers goed hebben nagedacht over het re-integratiebeleid van zombies. We zijn daarbij aangekomen bij de clou van de film, namelijk dat zombies best lief kunnen zijn.

Omdat het hier gedeeltelijk een romkom betreft, vallen wat clichés niet te vermijden. Desondanks worden veel standaardsituaties op een leuke en originele manier opgelost. Ook al zie je de ontknoping van mijlenver aankomen, er gebeurt ondertussen genoeg om het spannend te houden.

A Good Day To Die Hard

WAARDERING: 1 / 5

De originaliteit in het vierde deel van de Die Hard reeks was al wel verdwenen. De titel was simpelweg genaamd Die Hard 4.0, al is de titel van de nieuwe Die Hard film wellicht nog tergender. A Good Day To Die Hard? Dat soort dagen bestaan ja? A Good Day To Kick Ass had gekund, misschien, al klinkt dat als een uitspraak van Duke Nukem. Maar de titel is nog het minst erge van de film, kan ik u verzekeren.

Het gaat eigenlijk al fout op het moment dat John McClane, mijn actieheld van vroeger, aankomt in Moskou. Hij heeft vernomen dat zijn zoon gevangen is genomen en zoals gebruikelijk triggert het feit dat zijn familie potentieel iets overkomt iets in John waardoor hij zonder enige voorbereiding afreist naar Rusland. De reden dat zijn zoon, Jack (Jai Courtney), is opgepakt is een executie in een bomvolle discotheek. Zoiets stoms zou zelfs John nog niet doen. Bovendien ben ik er vrij zeker van dat je ter plekke wordt neergeschoten door de beveiliging in Moskou.

Jack heeft overigens wel een plan. Jack is namelijk CIA-agent en de CIA gaat Jack redden uit zijn penibele situatie. Normaal gesproken ontkent de CIA elke betrokkenheid wanneer een van hun agenten wordt gearresteerd, maar voor Jack hebben ze een uitzondering gemaakt. Jack heeft namelijk een plan. Hij anticipeert, zonder overigens enige aanwijzing, dat mensen het op hem gemunt hebben. Die mensen, Russen die half Engels, half Russisch praten, want dat is handig, blazen het gerechtsgebouw op. Door de explosie weten Jack en zijn medegevangene te ontkomen en warempel, ze lopen zo John tegen het lijf.

De relatie tussen vader en zoon is niet goed. Niet zo gek ook, want John hebben we zijn halve leven zien schieten op slechteriken, dus veel is hij niet thuis geweest. Is het trouwens ook niet raar dat John in Die Harder wel constant aan zijn vrouw dacht, maar nooit aan zijn zoon? Daar is het, uiteraard in retrospect, naar mijn mening fout gegaan. Jack is verwaarloosd door John, want John had betere dingen te doen. IJspegels in oogkassen rammen, bijvoorbeeld.

Maar ze leggen het bij. We hebben wel te maken met een Hollywoodfilm. Al snel is er sprake van een onoverwinnelijk duo, dat het opneemt tegen gevechtshelikopters, Russen met hele grote geweren, Russen met een bazooka en gewoon Russen. En net wanneer je denkt dat het dieptepunt wel bereikt is, blijkt Jacks missie van wereldbelang te zijn: een evil Rus heeft al sinds 1986 in Chernobyl uranium verrijkt en dat opgeslagen. De laatste paar scènes spelen zich dan ook af in de verwoeste kerncentrale, waar ook tegenwoordig nog een hoop straling hangt. Als je daar de gewassen aanraakt, groeit er spontaan een nieuwe vinger aan. Bij wijze van spreken dan. Gelukkig deert het Jack en John niet, ze lopen gewoon in T-shirt door de kerncentrale.

De makers van deze 'film' hebben gedacht dat slechts de naam van de serie plus Bruce Willis - toch altijd nog een held - genoeg was. Dat is het niet. Tot zes keer toe zegt John McClane: 'I'm on a holiday.' Dat is niet alleen niet grappig, het is ook nog eens niet waar. Maarja, 'I'm on a rescue mission' klinkt niet cool, zal iemand gedacht hebben. Dat is waarschijnlijk dezelfde persoon geweest die de tenenkrommende dialogen heeft geschreven. Ik kan gewoon een beetje droevig worden van de stukken waar vader en zoon dichter tot elkaar komen. Echt zo tergend, zo voorspelbaar, zo ontzettend ongeïnspireerd.

Dit is zonder twijfel een van de slechtste films van dit jaar.

Life Of Pi

WAARDERING: 4.5 / 5

Onder het mom van 'beter ooit dan nooit' heb ik dan toch Life Of Pi gekeken. Een film waar ik alleen maar goede verhalen over had gehoord, maar waar ik desondanks niet in geïnteresseerd was. Een jongetje op een boot, met een tijger, en een zebra. Ik weet het niet hoor, en dan ook nog van die Bollywood-stukken erin zeker? Ik verwachtte zo'n audiencepleaser, een cheesy film. Ik had het fout.

Life Of Pi is vrij briljant. Dat begint bij het verhaal, dat op papier nogal vergezocht lijkt. (Laten we Krishna op onze blote knietjes danken dat er niet bij stond: 'based on true events'.) Het verhaal wordt vakkundig uit de doeken gedaan door een sterk personage. Binnen mum van tijd krijgt het personage - Pi - lading, mede door de prachtig geschreven dialogen die helpen de kleine Pi te definiëren. Zijn relatie met zijn ouders, zijn zoektocht naar God(en) en zijn fascinatie met de dierentuin zijn allemaal significante factoren die bijdragen aan de slimme jongen die Pi uiteindelijk geworden is.

Naadloos schakelt de film meerdere malen tussen de oude Pi en de Pi die het avontuur beleeft. En beide Pi's zijn heel erg likable. De oudere versie, misschien een jaar of 40, is vooral verstandig, gooit er wat Indische wijsheden uit en weet de schrijver van het titulaire boek te intrigeren met zijn verhaal. (Het format van de film is een interview met flashbacks, in wezen.) Zelfs de verhalen die eigenlijk niets aan het plot toevoegen, zoals het verhaal over hoe Pi aan zijn naam komt, zijn sterk en doen je glimlachen. De jonge Pi moet overleven, bedenkt manieren om met de tijger overweg te kunnen en leert allerlei technieken op de reddingsboot. Ook de Pi op de boot doet er niet lang over om de harten van de kijker te veroveren.

Naast het verhaal zijn er de prachtige beelden. India wordt kleurrijk verfilmd, met veel contrast en intense kleuren. Wanneer het minder gaat met Pi verandert het kleurenpalet in grijzere tinten. Met name op zee worden de beelden echter pas echt indrukwekkend. Walvissen, een reuzenoctopus in gevecht met een potvis, vliegende vissen, lichtgevende algen en de tijger, genaamd Richard Parker, zijn magnifiek vormgegeven. Ik heb me de halve film afgevraagd of die tijger nou echt was of niet, maar het blijkt dus CGI te zijn. Computer-Generated Imagery. Nep dus. Dat je het even weet.

Life Of Pi mag dan niet de meest realistische survivalfilm zijn en Pi weet misschien nooit zo te overtuigen als bijvoorbeeld Tom Hanks (met Wilson, de volleybal) in Cast Away, het is wel een machtig en magisch verhaal. De purist onder ons, en misschien de bioloog ook, en ach, ook de weldenkende medemens, zal waarschijnlijk niet geloven dat de tijger Pi nooit te pakken krijgt. De tijger is wel de voornaamste bron van bedreiging, samen met honger en uitdroging, maar je moet wel een hele erge zuurpruim zijn als je niet te doen hebt met Pi, eenzaam dobberend op zee met een Bengaalse tijger aan zijn zijde.

Dus heb je Life Of Pi nog altijd niet gezien vanwege de angst op een cheesy Bollywoodproductie en ben je geen zuurpruim? Kijk deze dan nog even. Daar krijg je echt geen spijt van.

Fragment #1

Sinds vorig jaar oktober ben ik me wat serieuzer met films gaan bezig houden. Meer recensies, recensies voor websites, meer films kijken, maar ook meer filmfeitjes opzoeken. En tijdens mijn online zoektochten naar originele stukjes kom je werkelijk waar van alles tegen. Sinds ik chef film ben bij 8Weekly ontvang ik ook nog eens persberichten van filmdistributeurs. Die zijn soms zo stupide, dat ze het delen waard zijn.

Net zoals ik dus al eerder aankondigde om deze blog - met al haar 7 volgers - iets anders in te delen, gaat dat vanaf nu ook gebeuren. Met Fragmenten. Stukjes die potentieel ook fragmentarisch geschreven zullen worden. Dat mag dan, vind ik.

Ginger & Rosa

Na het zien van Ginger & Rosa (lees de review hier) was ik bijzonder positief. Elle Fanning bewijst maar weer eens dat ze een formidabele actrice is. En nog maar 15 jaar oud, echt goed hoor. Op haar dertiende schitterde ze in Super 8. Dat is zo'n film die je waardeert als je het bekijkt vanuit het perspectief van de kinderen die een zombiefilm willen opnemen, en die je niet waardeert als je de logica van de alien (een agressieve variant van E.T.) probeert te volgen. Ik had meer te doen met de kinderen dan met de alien - J. J. Abrams probeerde de kijker sympathie voor beiden te laten hebben - en één scène ligt me nog vers in het geheugen. 

Wanneer de kinderen op het perron staan vraagt het dikke kindje dat de regie in handen heeft aan Elle Fanning om een bepaalde dramatische scène (haar man - detective - verlaat haar voor het zombie-onderzoek, hij 14, zij 13) te spelen. Wat volgt is Oscarmateriaal, waarna ze - nog in hetzelfde shot - opgewekt vraagt of de scène goed genoeg was.

Meuk & Star Trek

Ginger & Rosa was dus tof. Voor veel dingen die ik de afgelopen tijd gezien heb, geldt dat niet. Met name doel ik op de blockbusters. Het begint behoorlijk uit de klauwen te lopen hoor. En begrijp me niet verkeerd, ik hou wel van slachtfilms, afgehakte ledematen, kolossale ruimteschepen, onnavolgbare aliens en blasterguns. Vind ik allemaal leuk. Maar ik wil meer zien dan explosies. En áls ik dan alleen maar naar explosies moet kijken, zorg dan op zijn minst dat het er goed uit ziet. Jack The Giant Slayer was gewoon ronduit lelijk en After Earth is (zelfs op grafisch gebied) binnen één dag volledig afgebrand door de pers. Het schijnt nog slechter te zijn dan The Green Lantern. Een mooie samenvatting van hoe slecht die film was zie je in dit filmpje.

Zolang echter het publiek - en ik doe er aan mee hoor, met recentelijke bezoeken aan The Great Gatsby en Iron Man 3 - naar de blockbusters blijft gaan, zal er weinig veranderen. Honderden miljoenen winst is de reden dat deze films gemaakt worden. En deze waren dan nog wel te kijken. Oh, en had ik al verteld dat ik zaterdagnacht in de bioscoop zit voor de nieuwe Star Trek? Sterker nog, ik zit er niet alleen om er een recensie over te schrijven, ik heb er ook gewoon zin in. Donderdag gaat het gevaarte in première.

Soderberg & HBO

Behind The Candelabra, een van de meest succesvolle films op het Cannes filmfestival, kreeg regisseur Steven Soderbergh niet verkocht aan een studio. En Steven Soderbergh is geen kleintje hè. Het is een gerenommeerd regisseur die zich jaar in jaar uit heeft bewezen. De reden: de film gaat over een homo. Twee zelfs. Ja, en dat is niet alleen tricky in Frankrijk, het land van protesterende homohaters, maar ook in Amerika, het land van hypocriete mensen. En homohaters. Zelf noemt Soderbergh als reden dat het 'too special' is, in een geweldig staaltje kritiek op de huidige staat van de filmindustrie. Zeker het kijken waard.

Zonder Soderberghs speech schriftelijk te herhalen, zijn een paar punten heel erg opvallend en verklaren ze het een en ander. Zo wordt er bijvoorbeeld 60 miljoen besteed aan promotie van een blockbuster en krijgt de filmdistributeur 50% van de opbrengst. Afgezien van de productiekosten (dat ligt vaak in de range van 100-200 miljoen) moet je film dus al 120 miljoen opleveren om de hype alleen terug te verdienen. Ginger & Rosa gaat dat niet lukken. Dat is ook de reden waarom bijna niemand van het bestaan van de film af weet. 

Maar, er is hoop. TV is kwalitatief beter dan Hollywood, doet qua budget (neem Game Of Thrones) niet onder voor Hollywood en weet een groot publiek aan zich te binden. HBO, de maatschappij die het wél aandurfde om de film van Soderbergh te kopen, heeft de rechten al in 15 landen, waaronder in Nederland, weten te verkopen. Wederom een goede zet dus van HBO, mijn hoop in bange dagen.

Bange dagen zegt u? Ja, want in een onlangs gearriveerd persbericht lees ik dat het geslacht van het kindje van Kim Kardashian en Kanye West a.s. maandag bekend gemaakt zal worden. Het geslacht van het ongeboren, nu al gedoemd te mislukken kindje dat nooit zal weten wat normaal is, krijgen we maandag te horen. Zal wel iets met een 'K' gaan heten. 'Kutkind' of zo.  

Hansel And Gretel: Witch Hunters

WAARDERING: 1,5 / 5

Vergeet alles wat je weet over Hans en Grietje. Het zijn geen sprookjeskinderen, want net zoals laatst werd onthuld dat Abe Lincoln eigenlijk een vampierjager was, blijkt nu ook dat Hans en Grietje heksenjagers zijn. In tegenstelling tot Abraham Lincoln: Vampire Hunter is echter Hansel & Gretel: Witch Hunters een zeer matige film. 

De film opent weinigbelovend. Hans (Jeremy Renner) en Grietje (Gemma Arterton) betreden het snoephuis om daar een heks aan te treffen die hen wil opeten. Ze stookt in ieder geval een vuurtje in een oven, maar onze helden weten aan de klauwen van de heks te ontkomen. Sterker nog: ze overmeesteren de heks, verbranden haar levend en zijn vanaf dat moment heksenjagers. Het verhaal wordt tijdens de opening credits vijftien jaar verder gespoeld, waarna Hans en Grietje in Augsburg aankomen.

Daar aangekomen volgt de eerste van vele aanvaringen met de sheriff (Peter Stormare). De burgemeester probeert de boel nog te sussen, maar de situatie loopt snel uit de hand. Al tijden lang verdwijnen er kinderen en aan Hans en Grietje de taak om deze kinderen terug te vinden, maar de sheriff voelt zich gekrenkt en stuurt zelf wat hulpjes het donkere bos in. Zonder succes uiteraard, want de kwaadaardige Grote Heks Muriel, onze eigen Famke Janssen, weet de zoekactie in de kiem te smoren. Muriel is namelijk verantwoordelijk voor de verdwijningen van de kinderen, wiens bloed ze nodig heeft om onsterfelijk te worden.

Veel meer dan dit heeft Hansel & Gretel: Witch Hunters niet om het lijf. De rest van de films bestaat uit bloederige actiescènes, slechte oneliners en ondermaatse acteerprestaties van zo'n beetje de gehele cast. De chemie tussen Renner en Arterton is nog wel aanwezig, maar vooral de schijtlollige manier waarop met name Hans met de heksen omgaat is tergend. Hij heeft daarnaast ook nog eens suikerziekte en moet regelmatig een spuit insuline zijn lijf in jassen. Ja dames en heren: teveel snoep eten veroorzaakt diabetes. Ook in sprookjes. Tevens valt op dat de Britse Arterton wat moeite lijkt te hebben met het Amerikaanse accent. Soms kan je duidelijk horen dat ze Brits is, iets dat de Noorse regisseur waarschijnlijk niet is opgevallen.

De sprookjesverfilmingen van Hollywood beginnen nu wel ernstige vormen aan te nemen. Het budget van 50 miljoen is opgegaan aan salarissen - andere redenen zullen Renner en Arterton niet gehad hebben om hun medewerking te verlenen- en special effects, maar sprake van een degelijk script, uitwerking van personages of iets wat de film het kijken waard maakt, is er niet. Als je films voor de special effects kijkt ben je bij recente superheldenfilms beter af en als je van horror houdt, ja, dan houdt het sowieso een beetje op hè.

Side Effects

WAARDERING: 3.5 / 5

Steven Soderbergh claimt al een tijdje dat hij stopt met films maken, maar vooralsnog zijn het loze woorden. En maar goed ook, want de films van Soderbergh zijn op z'n minst vermakelijk en regelmatig zelfs goed. Met zijn onlangs verschenen project, Side Effects, is dit niet anders.

Zoals de titel doet vermoeden draait Side Effects om de bijwerkingen van medicijnen. Antidepressiva in dit geval, voorgeschreven aan de depressieve Emily (Rooney Mara) door psychiater Jonathan (Jude Law) nadat Emily een mislukte zelfmoordpoging heeft ondernomen. En de medicijnen, Ablixa genaamd, werken. Emily krijgt weer zin in het leven, zin in seks en heeft een leuke tijd met haar man Martin (Channing Tatum) die na jaren in de bak te hebben gezeten eindelijk weer thuis is. Alles lijkt dan ook koek en ei, maar dan manifesteren de bijwerkingen zich.

Belangrijkste bijwerking is slaapwandelen. En als het nou bij wandelen zou blijven is het niet zo'n punt. Maar dat blijft het niet; Emily gaat radio luisteren, koken, dansen en dat alles midden in de nacht. En dan doet ze in haar slaap iets gruwelijks, zonder dat ze het zich de volgende ochtend kan herinneren. De misdaad, als je het al zo kunt noemen, leidt tot een rechtszaak en de rechtszaak leidt tot interessante vragen.

Want wat is bijvoorbeeld de rol van een psychiater in deze kwestie? De patiënt leek gelukkig, maar moeten de risico's van nieuwe medicijnen niet nauwkeurig in kaart gebracht worden? Zijn medicijnen de oplossing na een mislukte zelfmoordpoging? En is iemand eigenlijk wel schuldig te verklaren op het moment dat je iets in je slaap doet? Je zou toch gaan denken aan ontoerekeningsvatbaarheid en het is de vraag of er tijdens slaapwandelen überhaupt wel sprake is van bewustzijn.

Dit alles wordt in een mooi psychologisch jasje gestoken, met een prima thriller als gevolg. Jonathan is in het begin de soevereine arts, maar wordt al snel door allerlei mensen onder druk gezet. In hoeverre Emily nu wel of niet schuldig is blijft lang de vraag en tot het einde weet de film te boeien, niet in de laatste plaats doordat de spanning steeds verder wordt opgevoerd. Er worden op grote schaal machtsspelletjes gespeeld, de farmaceutische industrie gaat zich ermee bemoeien en Jonathans integriteit als psychiater staat op het spel. In zijn ogen heeft hij niks fout gedaan, maar is dat wel zo?

The Great Gatsby

WAARDERING: 3 / 5

In een tijdperk van extravagante feesten en stinkende rijkdom ontvouwt zich een liefdesdrama. Daisy, de onbereikbare liefde van Jay Gatsby, woont recht tegenover hem, maar ze is al getrouwd. Dat weerhoudt Gatsby er niet van grootse feesten te blijven geven in de hoop dat ze eens langskomt.

Ik zag The Great Gatsby gisteren in de LUX, in 3D. De LUX is nog niet zo lang geleden overgestapt op 3D-vertoningen, maar als je dan toch een 3D-film wilt zien, is de LUX behoorlijk af te raden. Als je namelijk al een bril draagt, zoals ik, en vervolgens die zware, lompe 3D bril van de LUX nog op moet zetten tijdens een film van bijna 2,5 uur, weet je van nasale narigheid al snel niet meer waar je het zoeken moet. Verscheidene rode afdrukken op mijn neus en op oncomfortabele wijze een donker getinte film kijken doen toch sterk afbreuk aan de bioscoopervaring. En de 3D was ook nauwelijks de moeite. Al met al geen succes dus.

Dit geldt ook wel een beetje voor de film. Regisseur Baz Luhrmann moet het net als in zijn vorige films (Moulin Rouge, Romeo and Juliet) hebben van pracht en praal, dit keer in de vorm van extravagante feesten in kolossale kastelen waar de kolkende massa op beats van Beyonce en Jay-Z los gaat. De laatste is tevens uitvoerend producent, hetgeen betekent dat hij een flinke smak geld heeft geïnvesteerd in de film en in ruil daarvoor graag wat hip-hop wilde horen in een film die zich afspeelt in de jaren '20. Baz Luhrmann is zo'n regisseur die vindt dat dit moet kunnen.

Dat geld van Jay-Z is enerzijds uitgegeven aan de fraaie visuele effecten, en anderzijds aan de cast. De cast mag er wezen ook. Leonardo DiCaprio die als de mysterieuze, kwetsbare en ongrijpbare Gatsby de rest van de personages in zijn greep houdt. Behalve Daisy (Carey Mulligan) die begeerd wordt door Gatsby, maar die ook al getrouwd is en aan de overkant van het meer resideert. Slechts water en een baken met een groen knipperend licht staan tussen Gatsby en zijn levensdoel. Gatsby vraagt zijn buurman Nick Carraway (Tobey Maguire) om hem en Daisy te koppelen. Terwijl Gatsby en Daisy nader tot elkaar treden, begint ook Daisy's man Tom (Joel Edgerton) zich ermee te bemoeien, waardoor een boeiende driehoeksrelatie ontstaat.

De film speelt zich af in de jaren '20 van de vorige eeuw, ook wel bekend als 'the roaring twenties'. Drank was illegaal maar in overvloed aanwezig, de beurzen bleven geld genereren en de bovenklasse profiteerde daarvan met helemaal bovenaan Jay Gatsby. Symbool voor de decadentie die de film kenmerkt is het enorme pand waarin Gatsby woont. Hij zegt dat hij zich omringt met interessante mensen en daardoor nooit alleen is, maar al snel zien we de leegte binnen Gatsby. DiCaprio acteert wederom lekker en zet sterk een flamboyante, maar ook kwetsbare miljonair neer. Tobey Maguire (Spider-Man) is stukken minder goed en verzorgt tevens een overbodige voice-over, maar wel weer fijn om te zien is Joel Edgerton (Warrior) met dit keer een villeine rol. De altijd charmante Carey Mulligan is nog net zo mysterious en introvert als in Drive.

Hoewel The Great Gatsby een paar sterke momenten kent, de feesten niet mee gerekend, moet je toch concluderen dat de film vrij inhoudsloos is. Het is bewonderenswaardig dat eigenlijk geen enkel personage zuiver goed of slecht is, Gatsby zelf is zelfs een anti-held, maar dezelfde personages zijn ook niet te peilen. Maar zelden krijg je grip op het verhaal, zoals ook maar zelden de personen in de film grip krijgen op hun leven. Langzaam dooft het extravagante vuurtje als een kaarsje in de nacht en ben ik getuige geweest van een treurig epos in een plastic tijdperk. Terugkijkend is er geen scène die me nog als de dag van gister - en ik zag de film ook gisteren - bijstaat en dat is geen goed teken. Omdat ik net zo positief ingesteld en genereus ben als Gatsby, krijgt de film nog een voldoende.

Jack Reacher

WAARDERING: 3 / 5

Jack Reacher opent met een paar willekeurige moorden. De openingsscène van Jack Reacher vond eerst plaats in een cinema, waar een schutter wat willekeurige personen zou neermaaien. Maar na het incident tijdens de première van The Dark Knight Rises, werd Jack Reacher uitgesteld en de openingsscène van de film opnieuw gefilmd. En dus kunnen we nu, weliswaar iets later dan gepland, genieten van Jack Reacher.

Nouja, genieten. Jack Reacher maakt eigenlijk gebruik van een bekend recept. Een recept waarin ik me prima kan vinden. Het is spannend, boordevol actie, bevat een blik fijne acteurs en is goed te volgen. Maarja, het eeuwig terugkerende minpunt in dit soort films is het verhaal.

Jack Reacher begint vrij aardig. Een scherpschutter schiet 5 mensen dood, wordt een dag later door de recherche van zijn bed gelicht en moet terecht staan voor zijn daden. Hij zwijgt in alle talen, maar schrijft alleen 'Get Jack Reacher' op een papiertje en overhandigt dit aan de officier van justitie. Het lullige voor de officier van justitie is dat Jack Reacher spoorloos is.

Tom Cruise is weer lekker op dreef als de titulaire hoofdpersoon. De ex-soldaat heeft nog een appeltje te schillen met de moordenaar en het is dan ook een raadsel waarom juist hij opgeroepen wordt. Een aparte samenwerking met Helen, de advocaat van de scherpschutter gespeeld door Rosamund Pike, leidt tot een duo waartussen wat chemie te bespeuren valt. Jack wordt Helens 'lead investigator', met als voorwaarde dat Helen de families gaat bezoeken van de slachtoffers. Jack wil Helen wat menselijkheid meegeven, een trekje dat niet elke advocaat gegeven is, zo blijkt.

Hoe dan ook, het is natuurlijk allemaal te simpel. Intriges, complotten, noem het maar op, het zit er allemaal in. De moorden die binnen 5 minuten opgelost te lijken zijn, blijken meer dan slechts een doorgedraaide scherpschutter. De vraag is wie er nog meer mee te maken heeft, wie er verantwoordelijk is en wie er baat heeft bij de slachtoffers? Bijrollen zijn er verder voor Richard Jenkins en Robert Duvall, die eigenlijk geen introductie meer behoeven. Die krijgen ze dan ook niet.

Zoals ik al zei, een heikel puntje blijft het verhaal. Waar de complotten en intriges nog wel te behappen zijn, geldt dat voor de handelingen van met name Jack niet. Hij is werkelijk waar elke keer op de juiste plek en op de juiste plaats, begint met vrij veel mensen te knokken en is schier onverwoestbaar. De klunzigheid van sommige achtervolgers begint ook wat op te vallen, al heeft Jack Reacher ook zat goede punten.

Wat te denken van gewoon Tom Cruise? Prima kerel hoor. Beetje raar in het echt, maar Tom Cruise in combinatie met actiefilms is afgezien van wat slippertjes zoals Day and Knight goed te doen. Verder is de actie sterk en bevat de film een memorabele achtervolgingsscène met een oude Mustang. Hoe Reacher uiteindelijk weet te ontsnappen aan de achtervolgers is ook simpelweg briljant. Wel weer vreemd is het feit dat Jack Reacher, op weg naar het laatste gevecht, arriveert met slechts een mes. Niet geheel nodig, aangezien hij net terugkomt van de schietbaan.