The Town

Genre: Crime-Thriller
Met: Ben Affleck, Jeremy Renner (Hurt Locker), Rebecca Hall (Vicky Christina Barcelona)
Van: Ben Affleck
Waardering:  4/5

Ben Affleck schreef en regisseerde deze film van 2,5 uur. Hij heeft lang geleden ook Good Will Hunting geschreven samen met Matt Damon, al geloofde toen niemand dat. Good Will Hunting had namelijk een vrij briljant verhaal en men geloofde niet dat Ben en Matt dat allemaal zelf hadden verzonnen. Nu heeft The Town ook een heel aardig verhaal en is het een goede en spannende film geworden, dus wie weet krijgt Ben wat meer respect in de toekomst dan in het verleden.

Doug MacRay (Affleck) leidt een groepje bankovervallers. Ze zijn erg professioneel, zoals blijkt uit de 1e overval en hebben alles goed geregeld, totdat ze genoodzaakt zijn de bankmanager Claire (Hall) te gijzelen. Ze laten haar snel weer vrij, maar komen erachter dat ze bij hun om de hoek woont. James Coughlin (Renner), één van de overvallers, krijgt argwaan en wil weten wat ze zich allemaal kan herinneren van de overval. Doug gaat dat uitzoeken, maar krijgt gevoelens voor Claire. Dat is nog niet alles, want vanwege alle bankovervallen worden ze gezocht door de FBI die allerlei middelen inzet om ze te pakken te krijgen.

Het verhaal is gewoon goed, niet zo standaard als de meeste van dit soort films en met een heel aantal leuke plotwendingen. Het blijft spannend, gaat ergens naar toe en van het kat-en-muis spel tussen FBI en overvallers met daartussen Claire wordt optimaal gebruik gemaakt. Affleck speelt zelf ook de  hoofdrol en doet dat goed. Jeremy Renner is echt een die-hard crimineel en heeft nogal moeite met zichzelf te beheersen, een leuk contrast als je zijn rol vergelijkt met die in The Hurt Locker. Ook een mooi contrast is dat tussen Doug en James. De twee hebben een hele geschiedenis samen, maar hun persoonlijkheden verschillen nogal. Zo is Doug wel een bankovervaller, maar doet verder in principe niet gewelddadig en probeert de overvallen zonder doden of gewonden te laten verlopen. Al vrij snel wordt duidelijk dat James daar heel anders over denkt, want hij is in staat tot ongeveer alles om zijn hachje maar te redden. De spanningen lopen steeds verder op en dit is slechts één van de kleine aspecten aan de film die gewoon goed in elkaar zitten.

Een pakkende sfeer, sterk plot en goede acteurs zorgen ervoor dat deze film zeker de moeite waard is. Ben Affleck kan echt wel iets en dat bewijst hij (wederom) in deze film. Een aanradertje.

The Social Network

Genre: Drama
Met: Jesse Eisenberg (Zombieland!), Justin Timberlake
Waardering:  3.5/5

Over Facebook en met Justin Timberlake. Ik was niet heel enthousiast en had een beetje verwacht dat de goede verhalen mede door de populariteit van Facebook kwamen. Ik heb hem toch maar gekeken, een maandje later dan de meesten waarschijnlijk, dus hierbij een klein stukje over de film.

De film begint met een vrij geniale scène waar je ziet dat Mark Zuckerberg (Eisenberg) gedumpt wordt door z'n vriendin maar dat niet eens echt door heeft omdat 'ie een ontzettende nerd is. Vervolgens gaat hij bloggen, krijgt hij een idee en ontwikkelt hij Facebook. Ondertussen speelt zich nog een rechtszaak af die steeds door het verhaal van het ontstaan van Facebook wordt verteld. Aan het einde komt dat dan allemaal mooi bij elkaar.

Eisenberg acteerde erg fijn in de vette zombie-komedie Zombieland, naast Woody Harrelson. Hier speelt hij een nerd, maar dan niet zo'n zielige. Hij lijkt vanaf moment één al te weten dat hij iets gaat presteren en gedraagt zich ook zo, nogal neerbuigend, cynisch en gevoelloos. Leuk om naar te kijken. Zijn business-partner Eduardo (gespeeld door Andrew Garfield die de nieuwe Spiderman is... Garfield... muhaha) wordt degelijk neergezet.  Justin Timberlake heeft weinig moeite met het spelen van een arrogante ondernemer met een grote bek, al had ik dat ook niet anders verwacht.

Al met al een erg toffe film, vooral gedragen door goede acteurs en een interessant verhaal. Ik heb zelf geen Facebook, maar dat maakt voor de film eigenlijk niks uit. Ik heb me er prima mee vermaakt.

Goo-reu-meul beo-eo-nan dal-cheo-reom (Blades of Blood)

Genre: Drama-Actie
Waardering: 3.5/5

Ik kan me moeilijk indenken dat 'Goo-reu-meul beo-eo-nan dal-cheo-reom' vertaald wordt met Blades of Blood, maar ik kan er niet achter komen wat het nu wel precies is. Google Translator Koreaans werkt niet echt goed. In Korea had men hoge verwachtingen van deze film voordat hij uitkwam. Deze verwachtingen werden waar gemaakt, met als gevolg dat de film onze kant op kwam en we nu mogen genieten van een Koreaans drama.

Deze films zijn niet voor iedereen weggelegd. Ze spreken ten eerste allemaal Koreaans en daar is dus echt niks van te maken. De personages in deze film nemen besluiten die we hier een beetje raar vinden. Denk bijvoorbeeld aan de laatste veldslag in The Last Samurai, waarbij ze ten strijde trekken, maar bij voorbaat al weten dat ze eraan gaan. Hier zou men gewoon vluchten ofzo. Veelgebruikte thema's zijn eer, discipline, respect en vechtkunst. Ik vind dat wel tof, anderen misschien minder.

Dan het verhaal. Lee Mong-Hak (boven in het plaatje) is de leider van de rebellen (genaamd de Alliantie). Korea staat op het punt aangevallen te worden door Japan in de 6e eeuw na Chr., maar de keizer/koning van Korea durft geen beslissingen te nemen. Mong-Hak is van plan een staatsgreep te plegen met zijn rebellenleger, om zo de Koreanen ervan te overtuigen dat ze zich moeten verdedigen tegen de Japanners. Het doel heiligt de middelen, zo ook voor Mong-Hak. Hij is een gewetenloze moordenaar van iedereen die hem in de weg zit, maar hij heeft wel een goed doel voor ogen.

De figuur links, Gyeon-Ja, in het plaatje zit hem in de weg. Mong-Hak moordt zijn familie uit en doorboort hem met een samuraizwaard en hij is uit op wraak. Hij wordt hierbij geholpen door de (in Korea legendarische) blinde zwaardvechter Hwang. Hwang heeft samen met Mong-Hak de Alliantie opgericht, maar ziet nu in dat Mong-Hak veel te ver is gegaan. Hwang is overigens erg geestig en geeft de film een komisch tintje. Hwang en Gyeon-Ja gaan samen op pad om Mong-Hak tegen te houden.

De film weet een mooie balans te vinden tussen drama, komedie en actie. De gevechten zijn van hoog niveau, maar voeren niet de boventoon. De focus ligt meer op het verhaal, dat soms met horten en stoten verteld wordt. Het is soms lastig te volgen, maar naarmate de film vordert wordt alles steeds begrijpelijker. De daverende ontknoping is goed gevonden en laat je nog even naar het scherm staren. Helaas komt er na de ontknoping nog een hele kleine scène die er wat mij betreft wel uit had gemogen. Ik snap ook niet helemaal waarom deze scène er nog in zat.

Al met al een toffe film en een mooi drama. Hou je wel van Oosterse films, dan is dit een aanrader.

Skyline

Genre: Sci-Fi-rampenfilm
Met: Eric Balfour (Hell Ride), Donald Faison (Scrubs), Scottie Thompson (NCIS)
Waardering:  1/5

Aliens vallen de aarde aan dmv blauwe lichten uit grote ruimteschepen. Iedereen die in die lichten kijkt wordt gehypnotiseerd en dan na een paar seconden naar die schepen getransporteerd, om vervolgens voor nare doeleinden gebruikt te worden. Wat er verder gebeurt als je in het licht kijkt zie je op het plaatje. Tot zover eigenlijk het verhaal. Het verhaal is dun, zo dun heb ik het zelden gezien in films. Nu is het wel het genre dat het allemaal niet heel erg boeit, maar het helpt natuurlijk ook nooit.

Dan naar de acteurs. Die zijn niet erg goed. Als je al iemand uit Scrubs cast... Balfour kende ik uit Hell Ride van Tarantino, zijn tegenspeelster heeft een heel aantal afleveringen in NCIS gespeeld als Tony's liefje en dochter van "La Grenouille". Vette serie trouwens, maar ik dwaal af. Ze spelen vrij belabberd en elke keer als er weer eentje de pijp uit gaat (want zo gaat dat met rampenfilms, de film start altijd met een mannetje of 6,7, waarvan er dan meestal 1 á 2 overblijven, om soms alsnog in het laatste shot de pijp uit te gaan) dan interesseerde me dat eigenlijk erg weinig. Je voelt niet bepaald een band met de personages in de film. De personages hebben ook zo weinig diepgang dat het ook wel lastig is om zoiets te vertolken, maarja, je moet er wel naar kijken hè. Overigens, ik vind het wel leuk om af en toe echt een slechte film te zien, dan blijf je je beter bewust van de echte topfilms, maar ook van alle middelmatige zooi.

Ook het plot is zo absurd dat ik hard heb moeten lachen aan het einde. Het probleem met dit soort films is dat de aliens vaak zo krachtig worden neergezet dat het ongeloofwaardig wordt (of nóg ongeloofwaardiger) wanneer de film goed afloopt. Neem War of the Worlds, vette film, mooie special effects en degelijke acteurs en verhaal, maar uiteindelijk gaan de aliens dood omdat ze niet tegen bacteriën kunnen...Laat dan die gasten de mensheid maar afmaken...

Punt is, de aarde is gedoemd en er moet wel een hele goede reden bedacht worden om het lot nog te keren. Deze makers hebben geen moeite gestoken in het bedenken van dat soort redenen, maar nog een soort van laatste scéne bedacht die echt heel erg raar is. Er zou zelfs plek zijn voor een deel 2, nou, laten we het niet hopen.

De makers bezitten een special effects studio, genaamd HydraulX. Deze studio heeft o.a. special effects gedaan voor 300 (m.a.w. de hele film gemaakt.) en is een gerenommeerde studio. Van de 11 miljoen die men te besteden had voor deze film zijn 10,5 miljoen naar de special effects gegaan en die zien er toch wel vet uit hoor. Het maakt veel goed en de aliens zijn gewoon tof gemaakt, net als de ruimteschepen en de nare dingen die de aliens doen met mensen. De film wordt er iets beter van, maar dit is en blijft wel één van de slechtste films die ik sinds tijden gezien heb. White Material en Winter's Bone zijn voor mij van die tergende drama's , maar voor anderen niet. Op Skyline zit echter niemand te wachten.

Wil je dus eens een echt slechte, maar bij tijd en wijlen wel vermakelijke, film zien, kijk dan lekker naar deze. Voor de betere Sci-Fi-Rampenfilm moet je denk ik toch bij Cloverfield zijn, dat is nog altijd een toppertje.

Rabbit Hole

Genre: Drama
Met: Nicole Kidman, Aaron Eckhart (Two-Face/Harvey Dent in The Dark Knight)
Waardering:  4/5

Becca (Kidman) en Howie (Eckhart) zijn een gelukkig getrouwd stel, totdat hun enige zoontje wordt doodgereden door een auto. Becca wil niet te lang stil staan bij de gebeurtenis en wil eigenlijk vooral vooruit, terwijl Howie vooral maar zoveel mogelijk herinneringen van hun zoontje wil bewaren en koesteren. Becca en Howie doen er alles aan om er samen uit te komen, maar het gaat maar erg moeizaam. De film gaat eigenlijk over alle problematiek na het ongeluk en de impact die het voorval heeft op het stel.

Nicole Kidman (43 alweer, maar ziet er al 13 jaar hetzelfde uit. George Clooney gaat naar dezelfde beautysalon denk ik...) speelt de koele Becca, een zelfstandige vrouw die heel goed weet wat ze wil en die wat kil overkomt. Ze is wat snobby, wat verwend (maar ze heeft ook al genoeg geld verdient om niet meer te hoeven werken lijkt het) en kijkt wat neer op haar omgeving. De relatie met haar zus en moeder is ook niet alles, want haar zus kan in Becca's ogen niet veel goed doen, zeker niet als het gaat om mannen wat best wel grappige situaties oplevert. Haar moeder is overtuigd Christen, ze is er ook van overtuigd dat de dood van Becca's zoontje heeft plaats gevonden omdat 'God nog een engeltje nodig had'. Je snapt misschien dat zoiets niet helemaal goed valt bij Becca.

Howie aan de andere kant gooit het over een heel andere boeg. Hij gaat naar praatgroepen en probeert meer de weg te zoeken van acceptatie. Aaron Eckhart is overtuigend als rouwende vader die maar moeilijk over de dood van zijn zoontje heen kan komen. Ik vond hem na Heath Ledger in The Dark Knight misschien wel het beste spelen, ook de transformatie die hij in die film laat zien is knap. Ondanks dat ik soms even verwacht dat hij een muntje op gaat gooien speelt Eckhart dit allemaal prima en geloofwaardig.

Nu krijg je misschien de indruk dat de hele film één grote ellende is en een tranentrekker van jewelste, maar dat is niet helemaal waar. Het is geen komedie, maar de makers zijn er wel in geslaagd het zo te brengen dat je ook niet depressief de bioscoop uit loopt. Dat is knap, want veel films slaan hier de plank mis en maken er een traag en treurig drama van (Lovely Bones, Extraordinary Measures en dat soort crap), terwijl het juist de kunst is om het drama duidelijk te maken zonder dat je 90 minuten naar rouwende mensen  (of Brendan Fraser in een drama...) aan het kijken bent. Af en toe tovert de film ook nog een glimlach op je gezicht en sommige stukjes zijn ronduit hilarisch. Andere gedeelten zijn juist weer heel ingetogen en triest. Het wisselt elkaar mooi af en dat maakt deze film zo goed. Iedereen weet dat het niet goed afloopt, aangezien dat ongeluk al gebeurt is voordat de film uberhaupt begint, maar je bent wel benieuwd naar het stel en hoe het nu verder gaat.

Mooi drama, mooi geacteerd en niet zo moralistisch en cheesy als veel andere films met dezelfde thematiek. Wel een aanradertje hoor.

Fair Game

Genre: Thriller
Met: Sean Penn & Naomi Watts
Waardering:  4/5

De film draait momenteel in de Lux, waar ik hem ook gezien heb. Mocht je nou binnenkort daar weer eens heen gaan (of naar een andere bioscoop) dan is dit wel een aanrader. Er is echter wel één voorwaarde en dat is dat je een beetje geïnteresseerd moet zijn in de oorlog in Irak. Mensen die kicken op samenzweringen wanneer het gaat om 9/11 of de redenen om Irak binnen te vallen komen bij deze film wel aan hun trekken. Vermijd de trailer als het even kan, daarin wordt namelijk veel te veel weggegeven.

Valerie Plame (Watts) is geheim agente bij de CIA. Ze leidt een aantal operaties in het buitenland en doet daar hetgene wat spionnen blijkbaar zoal doen. Haar man, Joe Wilson (Penn), is ambassadeur en heeft naast wat landelijke bekendheid (hij heeft ooit een zootje Amerikanen gered in de Golfoorlog) ook wel kaas gegeten van de buitenlandse politiek. Tegenwoordig is hij niet zo druk meer met het ambassadeur zijn, maar is hij meer bezig met de kinderen en geeft hij af en toe een lezing, hij geniet tenslotte wat landelijke bekendheid en als je dan niet meer werkt ga je lezingen geven (Clinton, Gore, Balkenende).

Na 9/11 verandert er iets voor zowel Joe, als Valerie, als de CIA. De film speelt zich af tussen 9/11 en de invasie in Irak. Amerika is erg bang dat Saddam Hoessein massavernietigingswapens (WMD: Weapons of Mass Destruction) bezit of kan gaan maken. Zowel Joe als Valerie worden beide gevraagd door de CIA om inlichtingen te winnen over een mogelijk atoomprogramma van Irak, over de materialen die ze daarvoor nodig hebben, over transport van de materialen en allemaal dat soort niet bijzonder interessante spionnendingen. De CIA moet immers gaan bepalen of Irak een atoomprogramma heeft of niet. Tot dusver, meer wil ik er eigenlijk niet over verklappen, qua verhaal. Vind je dit soort dingen vet, dan moet je hem zeker zien.

Sean Penn en Naomi Watts spelen erg goed. Het hele zooitje is uiteraard gebaseerd op waargebeurde verhalen en ondanks dat iedereen weet dat Amerika Irak aanvalt en er geen WMD zijn, mag dit de pret niet drukken. Het waargebeurde verhaal komt in dit geval van Valerie zelf. Valerie bestaat echt (links op het plaatje) en haar boek dient als basis voor deze film. Voor de rest wordt de werkelijkheid mooi vermengd met fictie, waardoor een erg goeie en spannende film ontstaat. 

Let in het begin goed op en probeer alle CIA poppetjes te onthouden, dat zijn er namelijk nogal wat. Let ook goed op tijdens de aftiteling, daar zie je een persconferentie die letterlijk wordt nagespeeld in de film, erg tof. Verder is de film doorspekt met echte beelden, een paar mooie lezingen van Sean Penn en een spannend verhaal. Reden genoeg dus om deze te zien.

Winter's Bone

Genre: Drama
Waardering: 2/5

Een drama zonder noemenswaardige acteurs of een bekende regisseur, maar het heeft wel op het Sundance filmfestival de juryprijs gewonnen. Dat is ook wat waard, toch? Nu is Sundance ooit opgericht door Robert Redford en organiseert het elk jaar een festival voor indie (independant, dus niet verbonden aan grote filmmaatschappijen) films. Typisch aan deze films is dat het budget laag is, want in dit geval staat budget gelijk aan grote filmmaatschappijen. Iets als Inception zal dus nooit op zo'n filmfestival vertoont worden, maar iets als Winter's Bone dus wel. Indie-films, ik denk dat je ze ook filmhuis-films of Arthouse-films kan noemen, zijn vaak wel typische films, zonder ze meteen allemaal over 1 kam te gaan scheren. Dat gezegd hebbende, weer even terug naar Winter's Bone.

De film draait om Ree Dolly, 17 jaar, die op haar moeder moet passen om dat ze geestelijk niet helemaal in orde meer is en ook op haar broertje en zusje. Haar vader is een drugsdealer en is opgepakt door de politie. Ree kan maar nauwelijks rond komen en het wordt er niet beter op wanneer haar vader het huis en de grond als onderpand gebruikt om op borgtocht vrij te komen en vervolgens niet komt opdagen tijdens de hoorzitting. Ree raakt het huis binnen enkele weken kwijt als ze haar vader niet vindt en gaat op zoek naar hem. Daarbij komt ze in de problemen, voornamelijk omdat haar sociale omgeving niet bepaald hulpzaam of vriendelijk is.

De film is traag, best wel saai en er komen allerlei mensen in voor die helemaal niks toevoegen aan het verhaal. Ree gaat wel langs 6 of 7 mensen voor hulp, maar ze krijgt altijd weer hetzelfde te horen en sommige mensen worden zelfs een beetje gewelddadig. De sfeer van de film is heel grimmig en mensen vragen elke keer heel duidelijk of ze binnen mochten komen. "Are you gonna invite me in or not?". Ik dacht even dat het hele dorp uit vampieren zou bestaan, maar helaas, dat was niet zo. Het is gewoon een erg vreemd cultuurtje, met allemaal chagrijnige vrouwen en criminele mannen en het hele gebied zit onder de drugs. Ze roken op zijn minst een joint, maar de helft snuift ook. Volgens mij heeft de regisseur ook wat lijntjes op, want consistentie in het verhaal en een degelijk plot zijn ver te zoeken, net als de spanning of iets dat mij  (en mijn 3 huisgenootjes) ook maar kan boeien. Misschien ligt dat iets anders voor liefhebbers van filmhuis-films. Nu ken ik de meeste mensen die dit lezen wel en weet ik dat ze dat niet zijn, dus het onderstaande advies geldt voor de meesten, maar misschien niet voor de Arthouse-liefhebbers.

De film gaat nergens naar toe, maar krijgt om redenen die ik niet kan bedenken een 7,5 op imdb. Voor mensen die daar vaak op kijken en op basis van cijfers nog wel eens een filmpje uitzoeken (zoals ik), sla deze gewoon lekker over.

Black Swan

Genre: Drama
Met: Natalie Portman (V for Vendetta), Vincent Cassel (Mesrine), Mila Kunis (That 70's Show)
Waardering:  5/5

Black Swan, een film met een belachelijk hoge IMDB-score (8.7), een nogal vage trailer die ik een paar maanden geleden had gezien, een nog vagere poster (rechts), mijn op één na favoriete Franse acteur (na Jean Reno) en Natalie Portman. Dat belooft wat.

Nina Sayers (Portman) is ballerina en haar balletgenootschap gaat het Zwanenmeer uitvoeren onder leiding van Thomas Leroy (Cassel). De hoofdpersoon in het Zwanenmeer (zeg maar hoofdballerina) moet in staat zijn om twee verschillende rollen te kunnen spelen. Zo is er in het Zwanenmeer (lang leve Wikipedia) Odette, een lieve, aardige zorgzame prinses die door een gemene tovenaar in een witte zwaan is veranderd, maar ook Odile, de dochter van de gemene tovenaar die zelf ook niet al te aardig is en wordt gesymboliseerd door een zwarte zwaan. Beide rollen moeten worden gespeeld door Nina, maar Nina kan zich vooral vinden in de rol van de witte zwaan, omdat haar karakter daar het meeste bij aansluit. Thomas ziet ook dat Nina de ideale witte zwaan is, maar heeft zo zijn twijfels of Nina de zwarte zwaan kan spelen. Nina gaat alles op alles zetten om Thomas ervan te overtuigen dat ze in staat is beide rollen overtuigend neer te zetten, maar ze offert daar nogal wat voor op. Haar perfectionisme, haar moeder en Thomas zorgen ervoor dat Nina alles geeft, maar misschien wel iets te veel...

Natalie Portman kan acteren, blijkt wederom uit deze film. Het talent was misschien al duidelijk in Léon (met Jean Reno, waarin ze als klein meisje wordt opgeleid tot huurmoordenaar, topfilm), maar hier zou ze wel eens een Oscar voor kunnen krijgen. Zeker naarmate de film vordert en Nina langzaam verandert is ze op haar best. Maar niet alleen Natalie Portman speelt goed, ook de rest van de cast draagt zijn/haar steentje bij. Vincent Cassel is overtuigend als balletregisseur, Mila Kunis (Jackie uit That 70's Show) speelt degelijk als 1 van de andere ballerina's en Nina's moeder (Barbara Hershey) haalt je het bloed onder de nagels vandaan, zó irritant is ze en zo beheersend en manipulatief. Nina woont nog thuis, maar de relatie tussen moeder en dochter is echt naar.

Als laatste is er de symboliek in de film. Het contrast tussen de witte en zwarte zwaan, maar ook het contrast tussen de kleuren wit en zwart. Er wordt veelvuldig op subtiele wijze gebruik van gemaakt en dat is tof. Er heerst een constante spanning onder het oppervlak wanneer je de film kijkt. Steeds heb je het gevoel dat er iets gaat gebeuren en eigenlijk stopt dat pas op het eind. Ook dan snap je pas alles wat er daarvoor heeft plaats gevonden, pas dan valt alles op z'n plek. Ook dan snap je pas waarom de film zo'n hoog cijfer krijgt, wat mij betreft overigens volledig terecht. 

Laat je dus niet misleiden door sommige enge plaatjes (links), of horrorverhalen. Ja, soms is 'ie naar, maar absoluut het kijken waard, of je nou tegen nare dingen in films kunt of niet.

White Material

Genre: Drama
Met: Isabelle Huppert, Chistopher Lambert
Waardering: 2.5/5

Een drama, maar dan een letterlijk drama. zo'n drama-drama, waarin alles ook drama is. Een drama zonder enige vorm van humor, een drama waar je depressief van wordt, een beetje zoals Requiem For A Dream. Dat is het genre. Het verhaal gaat over Maria Vial (Isabelle Huppert), die een koffieplantage runt in een Afrikaans land dat vroeger een kolonie geweest zal zijn van Frankrijk, aangezien iedereen Frans spreekt. Om welk land het gaat wordt niet vermeld. Er is oorlog; de rebellen met als leider "de Bokser" worden opgejaagd door het leger en Maria zit er tussenin. Op haar plantage werken allemaal Afrikanen, maar die willen eigenlijk niet meer werken omdat het leger niet zachtzinnig te werk gaat. Gevangen tussen rebellen (met kindsoldaten) en het leger (met gewone soldaten) zit Maria op haar plantage, absoluut niet van plan om ergens anders naar toe te gaan.

De titel zegt je misschien niet zoveel, het is een filmhuis-film en niet een erg bekende geloof ik. De film is volledig Franstalig en de titel verwijst naar Maria en haar familie. De rebellen noemen de blanken 'White Material'. De relatie tussen Maria en de Afrikanen verloopt niet echt soepel, maar als er ook nog eens oorlog uitbreekt gaat het helemaal fout.

Maria wordt erg mooi gespeeld door Huppert, ze is een stille vechter zonder enige intentie om haar plantage te gaan verlaten. Ze heeft een zoon die alleen maar op z'n kamer ligt, niks te doen. Ze heeft een ex, die niet erg aardig voor haar is en ook een schoonvader, die eigenlijk de baas is van de plantage. 

In het begin is de film nogal vaag en het kost best wat moeite om iedereen nu uit elkaar te houden en erachter te komen wie bij wie hoort. Vind ik op zich geen probleem trouwens. Veel aspecten van het verhaal worden niet verklaard. Het is niet duidelijk hoe Maria eigenlijk in Afrika komt, er is niet een soort van inleidend stuk en je gaat het ook niet te weten komen. Je wordt meteen in het diepe gegooid en als je begint te kijken lijkt het alsof je de eerste 10 minuten van de film gemist hebt. Allemaal nog steeds niet echt een punt. Het is ook nog eens een typische (vind ik) Filmhuis-film, maar dat is wat mij betreft niet positief. Het is traag, er blijven veel dingen onverklaard, er zijn veel mooie plaatjes te zien en de film draait vooral om emoties in plaats van dialogen. Huppert zit heel vaak heel moeilijk in de camera te kijken, om me maar duidelijk te maken dat ze het heel moeilijk heeft, maar ze zegt niets. Ook niet als er anderen bij staan. Het script in de film is sowieso erg minimaal. Dat kan werken (zoals in The American), maar hier vond ik het maar niks.

De film gaat tenslotte ook niet ergens naar toe. Het is een hoopje ellende dat nogal lang duurt. Er zijn plotwendingen die nogal bizar zijn, zo krijgt haar zoon opeens Neo-Nazi achtige trekjes en trekt hij er met een shotgun op uit om vervolgens uit beeld te verdwijnen. Zo gebeuren er naar het einde toe meer dingen die ik nogal vreemd vond, maar de regisseur blijkbaar niet.

Ik vind het dus niks, maar Filmhuis-filmliefhebbers kunnen dit misschien wel waarderen. De rest zal 'em vreselijk traag vinden en waarschijnlijk ook erg saai. Het was in mijn geval best een lange zit.

Ca$h

Genre: Thriller

Met: Sean Bean
Waardering: 1.5/5

Pyke Cubic (Sean Bean) berooft een bank, samen met zijn broer, maar het gaat niet helemaal goed en zijn broer belandt in de gevangenis. Pyke verliest ook nog eens het geroofde geld wanneer hij wordt achtervolgd door de politie. De koffer met geld valt van het viaduct af op de auto van Sam en dat komt Sam wel goed uit, want hij zit samen met zijn vrouw in nogal wat financiële problemen. Ze besluiten het geld te houden en beginnen spontaan allerlei dure spullen te kopen, hun huis te verbouwen en andere dingen die mensen nou eenmaal doen als ze teveel geld hebben.

Allemaal leuk en aardig natuurlijk, maar je snapt dat dit soort dingen in het echt niet gebeuren, en wanneer het in de film gebeurt het hier niet vaak bij blijft. Ze vinden een koffer geld en leven nog lang en gelukkig... Neen, de crimineel Pyke komt erachter wie ‘zijn’ koffer met geld heeft ’gestolen’, brengt Sam en zijn vrouw en bezoekje en hij eist van hen dat ze hem het volledige bedrag terug betalen. Tot op de laatste cent, want Pyke is nogal principieel, voor een crimineel.

Aardig concept, maar daar blijft het ook bij. Pyke wordt wel mooi neergezet door Sean Bean, als een extreem koele, principiële en gedreven crimineel, die koste wat het kost zijn geld terugwil. Zijn aanwezigheid is vaak al genoeg om mensen te overtuigen, maar als het hem niet snel genoeg gaat komt er wat geweld aan te pas, waarna mensen vaak redelijk snel overtuigd zijn. Sam’s vrouw is niet erg bijzonder en Sam zelf is een beetje een mietje, waaraan ik me ook een beetje stoorde.

Het grootste bezwaar is het ontbreken van realisme. De film wordt vrij slecht doordat het allemaal eigenlijk nergens meer op slaat. Pyke is nog te doen, maar hoe Sam en zijn vrouw Leslie met de situaties omgaan is gewoon absurd. Daarnaast zitten er allemaal vreemde karaktertrekken aan personen. Zo steelt Leslie’s moeder geld van haar eigen dochter en is de enige eerlijke persoon in de film ongeveer de bankier, hetgeen natuurlijk volledig onrealistisch is. Verder is het verhaal niet al te best en het plot ook niet.

Al met al dus een beetje een matige film, met als enige leuke het acteren van Sean Bean. De rest is bijzonder weinig aan en is dus ook niet echt leuk om naar te kijken.