Potiche

Genre: Komedie
Met: Catherine Deneuve & Gérard Depardieu
Waardering: 4/5

Een typische, Franse komedie over het leven van een huisvrouw in 1977 die een paraplufabriek moet gaan leiden nadat de werknemers hun werkgever hebben gegijzeld. Die werkgever, Robert Pujol, is een meedogenloze man die zich niet bekommert om de arbeider. De arbeiders pikken het echter niet langer en sluiten hem op in z'n kantoor. Pujol is nogal geschokt en raakt tijdelijk uit de running, waardoor zijn vrouw Suzanne (Deneuve) de fabriek moet gaan leiden.

De kwaliteiten van de vrouw worden als inferieur gezien en dat laat iedereen Suzanne ook merken. Suzanne, die haar landgenoot De Beauvoir blijkbaar nog niet gelezen heeft, is nog niet erg beïnvloed door het feminisme. Ze houdt ook niet zo van lezen, maar meer van hardlopen in het park, het huishouden doen en kleine gedichtjes schrijven. Over eekhoorns, bijvoorbeeld. Maar schijn bedriegt, want Suzanne ontpopt zich tot een geboren leider. Ze heeft zakelijk instinct, een goede band met de arbeiders en de daadkracht om directrice van een fabriek te zijn aan het einde van de jaren '70. Samen met haar linkse zoon, die zich alleen maar voor kunst kan interesseren en haar rechtse dochter, die worstelt met een lange-afstandsrelatie, wint ze het vertrouwen van de arbeiders.

De film is grappig. Alles is heel ouderwets gefilmd en er wordt zwaar overdreven geacteerd. Overgangen naar flashbacks zijn hetzelfde als bijv. in de eerste Star Wars films. Suzannes zoon lijkt overigens sprekend op Luke Skywalker in een hele foute, gebreide, rode trui met een verschrikkelijk motiefje. De flashbacks zijn licht absurd en bijzonder grappig, vooral vanwege de knulligheid in die scènes. Suzanne is een hele grappige, sarcastische vrouw die maar al te goed door heeft dat haar man haar niet waardeert. Ze verweert zich met venijnige opmerkingen, waarin haar gevoelens soms doorsijpelen. Sarcasme is het hoofdbestandsdeel van de humor. De chemie tussen Depardieu, die eigenlijk in de film haar tegenstander is, en Deneuve is fantastisch. Om een aantal scènes heb ik hard gelachen, vooral vanwege de combinatie van knulligheid en absurditeit. Dit is dan ook één van de schaarse dagen dat ik spijt heb dat ik niet wat beter heb opgelet bij Frans. Sorry Sacha.

The Next Three Days

Genre: Thriller / Drama
Met: Russell Crowe, Elizabeth Banks & Ty Simpkins (Insidious)
Waardering: 3/5

Lara (Banks) wordt aangehouden en opgesloten voor moord. Lara's baas is vermoord, Lara had net met haar lopen bekvechten en Lara's vingerafdrukken zitten op het moordwapen. Ook probeert ze bloed van haar jas af wassen wanneer agenten het huis binnen stormen en Lara arresteren. Bewijs genoeg dus plus een motief. Het ziet er niet best uit voor Lara. Net even voor de arrestatie is Lara met haar man John (Crowe) uit eten geweest. Je zou denken dat iemand daar de aanzienlijke bloedvlek wel zou zien. 

John gelooft dat zijn vrouw onschuldig is en zet alles op alles om haar uit de gevangenis te krijgen. Hij probeert tevergeefs vele jaren de onschuld van zijn vrouw te bewijzen, terwijl hij druk bezig is met de opvoeding van zijn zoontje Luke (Simpkins). Wanneer hij vervolgens na lang procederen geen enkele andere uitweg meer ziet besluit hij zijn vrouw uit de gevangenis te bevrijden.

In een bar leert hij een crimineel (Liam Neeson) kennen. De crimineel legt hem uit wat er zoal nodig is om te ontsnappen uit de gevangenis. John neemt het op met een recorder en gaat een stappenplan opstellen om zijn vrouw te redden. Hoe komt John bij de crimineel terecht? Heeft Neeson een berichtje op het internet achtergelaten met daarin zoiets als: `Crimineel die al 7 keer uit gevangenissen is ontsnapt biedt u in uw lokale kroeg hulp bij het bevrijden van uw naasten'?

John is leraar, een tikkie conventioneel en milieubewust. Hij rijdt rond in een Prius. John onderwijst zichzelf wanneer het aankomt op criminele handelingen. Via het internet leert hij heel gemakkelijk hoe hij een auto openbreekt, hoe hij sleutels vervalst en andere handige trucjes. Handig, voor als je eens een vervuilende diesel wilt jatten. De aangeleerde criminele vaardigheden past John zonder problemen toe en zijn handelingen kunnen hem een heel aantal jaren achter de tralies kosten. John lijkt echter zelden twee keer na te denken voordat hij actie onderneemt. Niet echt des leraars. 

John gaat tot het uiterste en is af en toe roekeloos. Zijn doel is duidelijk en wat hem drijft ook, maar de manier waarop John zijn plan uitvoert vind ik nogal ongeloofwaardig. Daar ligt voor mij het grootste probleem van de film. Het is zeer onwaarschijnlijk dat een leraar die veel te graag zijn vrouw wil bevrijden zich staande houdt in het criminele circuit, niet gepakt wordt en geen fouten maakt. John staat bijna constant onder druk en het lijkt me dat hij op een punt hieronder bezwijkt. In plaats daarvan lijkt hij z'n ware aard ontdekt te hebben. Eerst moet hij nog overgeven na wat stress na een mislukte bevrijdingspoging, maar niet al te lang daarna is hij in staat tot moord. Vrij koelbloedig, mag ik daaraan toevoegen. Dit zou wel eens de reden kunnen zijn dat in dit soort films de hoofdpersoon overwegend ex-CIA, ex-FBI of ex-Zeer Speciale Soldaat is. Die bedenken dan zo'n ingenieus plan en leggen wat mensen om waarna je denkt: "Jah, da's logisch, want hij is ex-Zeer Speciale Soldaat."

Als je de geloofwaardigheid even buiten beschouwing laat, wat ik niet graag doe in realistisch bedoelde thrillers, dan is het verder een hele degelijke film. Het verhaal is leuk verzonnen en veel onderdelen van het ontsnappingsplan zijn goed bedacht en prima uitgewerkt. Crowe is een goede acteur en speelt de getergde leraar goed. Van Elizabeth Banks was ik wat minder onder de indruk, maar zeker in de eerste scènes zijn Crowe en Banks heel leuk en lekker sarcastisch met elkaar. Er is duidelijk chemie, maar in de gevangenis komt dat natuurlijk niet zo tot zijn recht. 

Regisseur Paul Haggis, die eerder 2 Oscars won voor Crash, levert hier een degelijke thriller af, maar als je ziet wat Haggis in zijn mars heeft weet je zeker dat hier veel meer in had gezeten. Als schrijver pent hij een spannend verhaal neer, maar het komt toch niet helemaal lekker uit de verf. De grootste oorzaak is een gebrek aan realisme in een verder prima thriller.

Haevnen (In A Better World)

Genre: Drama
Waardering: 4.5/5

Anton is dokter in een vluchtelingenkamp in Afrika. Hij helpt daar een groot aantal vluchtelingen die in een verscheurd Afrikaans land de gevolgen ondervinden van terreur en oorlog. Hij draagt zijn steentje bij aan de opbouw van een betere wereld, maar ondervindt tegelijkertijd dat zijn pogingen lang niet altijd slagen of soms zelfs averechts werken. Vooral de Afrikaanse kinderen geven hem de waardering waarnaar hij misschien op zoek is, terwijl zijn Afrikaanse collega's het niet altijd eens zijn met Antons beslissingen en hem soms maar een vreemde man vinden. Wanneer de idealistische Anton niet in de stoffige woestijn is, zit hij thuis in een idyllisch huisje aan een mooi meer, een beetje te zijn. Hij blijft steeds terugkeren naar Afrika, waar hij het gevoel heeft echt iets te kunnen betekenen voor de mensheid.

Anton lijkt genoegdoening te vinden in zijn werk, al doet zijn stoïcijnse houding soms anders vermoeden. Een andere drijfveer voor zijn werk lijkt het christelijke geloof te zijn, gezien het feit dat hij later in de film letterlijk iemand de andere wang toekeert wanneer hij een klap krijgt. Deze waarde probeert Anton ook aan zijn zoontje Elias mee te geven. Helaas voor Anton wordt Elias niet zo sterk beïnvloed door Christus, maar door Christian, die meer een voorstander is van het oog-om-oog, tand-om-tand principe. Plus nog een paar knallen met een fietspomp.

Christian heeft een hele andere achtergrond. Christians moeder is gestorven aan kanker, nog niet zo lang geleden en Christian kan het gemis maar moeilijk verdragen. Het contact met zijn vader is op z'n best moeizaam en hij ontwikkelt zich steeds meer als een verbitterde Einzelgänger die Elias meesleurt in zijn pessimistische, wraakzuchtige kijk op wereld. Christians blikken kunnen doden en het jonge acteurtje (William Jøhnk Nielsen) dat toch niet ouder is dan een jaar of 14 zet Christian op meesterlijke wijze neer. Fenomenaal is de wijze waarop hij alle gezichtsuitdrukkingen ongeforceerd op het witte doek tovert. Elias is duidelijk in tweestrijd en kan maar moeilijk kiezen tussen zijn vader (vergiffenis) en Christian (wraak). Elias en Christian worden dikke vrienden, omdat ze in hetzelfde schuitje zitten, eenzaamheid. De gevolgen van de innige vriendschap die tussen Elias en Christian zal serieuze gevolgen hebben voor alle betrokkenen.

De ethische dilemma's van Anton in Afrika, Antons problemen op het thuisfront (hij en zijn vrouw zijn tijdelijk uit elkaar) en de ontwikkeling van de gevaarlijke vriendschap tussen Elias en Christian zorgen voor een aangrijpend verhaal. Vooral Anton en Christian worden fantastisch geacteerd, terwijl Elias wat afsteekt tegen zijn tegenspelers en vooral wat glazig, nietszeggend voor zich uit kijkt. De film onderstreept het contrast tussen het wat duister gefilmde Afrika en het mooi geschoten Denemarken en allerlei ethische dilemma's passeren de revue. De stommiteiten van de kinderen hebben grote gevolgen en hoe de ouders omgaan met deze gevolgen wordt mooi verfilmd. 

De film lijkt onder de oppervlakte de vraag te stellen naar de maakbaarheid van de wereld. Moet je niet eerst je eigen (witte) schaapjes op het droge hebben voordat je je met andere (zwarte) schaapjes gaat bemoeien? De film blijft ons het antwoord schuldig, maar behandelt op bijzondere wijze de problemen die kunnen ontstaan wanneer je probeert zowel de witte als zwarte schaapjes te redden.

Hobo With A Shotgun

Genre: Actie-Komedie
Met: Rutger Hauer, Molly Dunsworth & Brian Downey
Waardering: 1/5

Neerlandsch trots Rutger Hauer is te zien in een grindhouse-film. Hauer in de rol van een naamloze zwerver (hierna aan te duiden als `Hobo') met een shotgun vind ik best een prima concept. Beetje nare mensen afschieten, beetje cool doen en star voor zich uitkijken met zijn strakblauwe ogen, het leek me wel wat. Hauer is scherp en weet Hobo goed neer te zetten, ondanks een gebrek aan dialoog. Hobo vindt zijn leven nutteloos en Hauer wisselt achteloze blikken af met angst, woede en compassie. Helaas is dit het enige goede aan de verder nogal slechte film.

Hobo arriveert met de trein in een stadje. Dit vernachelde stadje is in de ban van een criminele bende onder leiding van Drake (Downey) en zijn twee zonen. Drake is een bloeddorstige, moordende en psycho man die alleen maar uit is op macht. De bevolking vreest hem, zo blijkt al snel. Met goede reden overigens, want iedereen die Drake in de weg zit wordt zonder pardon en met speech vermoord. Drake is het onrecht in hoogst eigen persoon en Hobo gaat orde op zaken stellen; "Delivering justice, one shell at a time".

De film bestaat vervolgens uit een aaneenschakeling van actie-scènes, waarin Hobo allerlei tuig om zeep helpt op de meest ranzige manieren. Corrupte politie-agenten, pedofielen in kerstman-kostuums, criminelen met gouden tanden en pooiers, iedereen gaat eraan met Hobo's shotgun. "Dat kan toch niet de hele film zo doorgaan?", hoor ik je denken. Nou, jawel. Maar echt leuk is anders. Het enige menselijke aspect in de film is de relatie tussen Hobo en de prostituee Abby (Dunsworth). Ze hebben heel af en toe een gesprek, maar deze momenten zijn schaars en dienen slechts ter voorbereiding op meer geweld.

Hobo With A Shotgun is een ode aan het grindhouse-genre, maar voegt niks toe. Geen leuke grappen, geen verhaal, geen originele personages, maar slechts een reeks gewelddadige, bloederige en ranzige scènes die ook bijzonder weinig met elkaar te maken hebben. Zelfs fans van het grindhouse-genre zullen moeite hebben om deze film te waarderen. Ik vond het in ieder geval drie keer niks.

Conviction

Betty Anne & Kenny

Genre: Drama
Met: Hilary Swank, Sam Rockwell & Minnie Driver
Waardering: 2/5

Kenny (Rockwell) en Betty Anne (Swank), broer en zus, halen in hun kinderjaren allerlei rottigheid uit, zoals kleine inbraken, het stelen van snoepgoed en spijbelen. Tijdens hun puberteit zijn ze al recidivisten bij de politie en de voornaamste oorzaak is hun moeder, die weinig tijd en aandacht lijkt te hebben voor de kinderen. Ze worden ondergebracht bij vele pleeggezinnen, maar Betty Anne en Kenny zijn onafscheidelijk en vrienden door dik en dun. Wanneer Kenny vele jaren later gearresteerd wordt voor moord heeft hij de schijn nogal tegen, gezien zijn verleden. Kenny wordt veroordeeld voor een brute moord met voorbedachte rade: levenslang. Betty Anne gelooft in zijn onschuld en beweegt hemel en aarde om dat aan te tonen. Ze haalt alles uit de kast om Kenny uit de gevangenis te krijgen. 

De film is helaas wat standaard, zowel qua verhaal als de uitwerking daarvan. Middels flashbacks komen we meer te weten over het verleden van Betty Anne en Kenny, maar heel relevant voor het heden zijn deze flashbacks niet. De hoofdpersonen krijgen wel wat meer diepgang, maar daar ligt het ook niet aan in deze film. Zowel Betty Anne als Kenny worden prima neergezet, al is het nooit echt indrukwekkend. Melissa Leo en Minnie Driver spelen ook nog kleine, leuke rollen. Nee, de waardering voor de film gaat vooral omlaag doordat de film nogal langdradig is en je nergens het gevoel hebt dat je iets nieuws ziet. Er gebeurt simpelweg te weinig om het interessant te houden. Betty heeft een bewonderenswaardige missie en heeft heel veel voor haar broer over, iets wat goed in de film naar voren komt overigens. Maar ze kachelt (te) langzaam op haar einddoel af, ondanks (te)veel tegenslagen en je leeft maar zelden met haar mee. Wanneer dan in de aftiteling (waarom, meneer de regisseur?) nog eens één van de grootste anti-climaxen ooit volgt vraag ik me echt af waarom ik deze film nou gekeken heb. Historische correctheid wint het helaas weer eens van de filmkunst, toch jammer. `Waargebeurd' wordt overschat, ben ik nog steeds van mening.

Slecht is het niet hoor, maar gewoon wat afgezaagd. Het is een tikkie langdradig en niet zo boeiend. En een drama moet wel boeien. Ja toch, niet dan?

Source Code

Genre: Thriller
Met: Jake Gyllenhaal, Michelle Monaghan & Vera Farmiga
Waardering: 4/5

Hoe ver moet je gaan om het vaderland te beschermen? Laat je een ondervrager een potentiële terrorist martelen, zoals in Unthinkable? Of ontwikkel je een systeem/persoon dat een paar minuten in de toekomst kan kijken, zoals in Next of Minority Report? Source Code snijdt het probleem ook aan, maar op een wat subtielere manier.

Source Code is een militaire techniek waardoor Cpt. Colter Stevens (Gyllenhaal) in staat is om een bepaalde gebeurtenis uit het verleden opnieuw te beleven, voor exact 8 minuten. Dit gaat natuurlijk gebruikt worden voor nuttige doeleinden, maar die wilde ik hier niet verklappen. Als je dat allemaal al weet is de film minder tof. Ga deze film dus gewoon kijken, want het is een weldoordachte, futuristische en intelligente film geworden.

De film is erg intrigerend, zeker wanneer gebied tussen heden en verleden steeds grijzer wordt. Hoe is het precies mogelijk dat Colter steeds terug kan keren? Waarom reageren mensen in het verleden in elke versie van de Source Code anders, het verleden is toch immers al voorbij? Er ontstaan tijdens het kijken steeds meer vragen, die al in de eerste scène opkomen en waardoor je in de film gezogen wordt. Terwijl Colters missie gestaag vordert, worden ook deze vragen grotendeels beantwoord. De antwoorden zijn misschien niet altijd realistisch, maar desondanks overtuigend.

Colter bevindt zich in een bijna onophoudelijke staat van verwarring. Hij is klungelig en is niet de stereotype held die in het verleden duikt om daar heldendaden te verrichten. Zoals Bill Murray in Groundhog Day heeft ook Colter opstartproblemen met Source Code, maar wanneer hij dat eenmaal heeft overwonnen verandert zijn houding, zijn blik en wordt hij steeds doortastender in zijn pogingen. Gyllenhaal lijkt er zijn hand niet voor om te draaien. Indrukwekkend. Zijn tegenspeelster in het verleden is Michelle Monaghan. Ze is Christina en elke keer als hij weer in de Source Code zit begint de scène met Christina die tegenover Colter zit. Colter kent haar niet, maar toch ontstaat er langzaam maar zeker een band naarmate hij vaker de Source Code gebruikt. In het heden wordt Colter bijgestaan door Cpt. Goodwin (Farmiga). Farmiga speelt een mooie rol, waarin ook zij een kleine transformatie ondergaat gedurende de film. De hoofdpersonen zijn levendig, tastbaar en bovenal menselijk in deze futuristische thriller, waardoor de film niet onrealistisch overkomt.

Het gevaar met dit soort films is de nadruk op de science-fiction, het overmatige gebruik van Source Code of allerlei implicaties die zelfs in science-fiction onrealistisch zijn. Regisseur Duncan Jones houdt het allemaal kleinschalig, waardoor de film geloofwaardig blijft. Hij regisseerde eerder de film Moon, een film met Sam Rockwell, waar de realiteit niet is wat het lijkt. Een lekkere debuutfilm en één van de betere films van 2009. Het concept van Moon komt hier op een iets andere manier terug, maar de uitwerking ervan is er niet minder om. Het is wederom een goede film geworden, waar de kleine beetjes misleiding fijn worden ingezet om het verhaal kracht bij te zetten. Of Source Code als systeem kan werken? Waarschijnlijk niet, maar als film werkt het wonderbaarlijk goed.

The Adjustment Bureau

Genre: Thriller
Met: Matt Damon, Emily Blunt & Michael Kelly
Waardering: 3.5/5

Matt Damon is David Norris, een stereotype Amerikaanse politicus. Zijn blokhoofd en typische lach met de mondhoeken naar beneden geeft hem wel iets sympathieks en Norris is niet het type politicus waar je geen vertrouwen in hebt. Hij voert campagne, maar wordt echter geteisterd door schandalen uit het verleden die zo af en toe de kop op steken. In Amerika zijn ze niet vies van een schandaaltje in de politiek, maar in deze film ligt dat iets anders. Norris verliest de verkiezing na het zoveelste schandaal en moet een speech gaan geven om zijn verlies te erkennen en zijn tegenstander te feliciteren. 

Je weet hoe die speeches gaan. Soms neemt de desbetreffende politicus wat verantwoordelijkheid, maar vaker niet. Soms probeert de politicus een reden te geven voor de nederlaag en soms blijft het slechts bij wat bemoedigende woorden. In dit geval gebeurt er echter iets aparts, iets wat ik graag ook eens zou zien in de politiek. Er vindt incorrecte politiek plaats, om het zo maar te noemen, want Norris gaat de kiezer eens haarfijn uitleggen waar het geld van de verkiezingscampagne naar toe gaat, waar zijn PR-team allemaal over nadenkt en waar het bij de verkiezingen écht om draait. Iets wat Jack de Vries bij DWDD wel eens uit komt leggen in verkiezingstijd in Nederland (nee schudden als de ander spreekt in debat, helder je punten uiteenzetten, niet vreemdgaan). Nu is Jack de Vries een oud-politicus met weinig te verliezen. Norris heeft wel degelijk wat te verliezen, namelijk zijn politieke loopbaan. Dit aspect wordt in de film niet zo benadrukt, maar is belangrijk, want het is natuurlijk een simpel gegeven dat een actief politicus niet zijn eigen ruiten gaat ingooien puur omdat hij eerlijk wil zijn. De vraag is dan ook hoe het kan dat Norris dit doet? Het antwoord is uiteraard te vinden bij het andere geslacht, dit keer belichaamd door Elise (Blunt). Elise is de inspiratiebron voor het geven van deze eerlijke speech van Norris.

Elise heeft duidelijk een slechte invloed op de politieke carrière van Norris, want op eerlijke politici zit niemand te wachten. Norris doet er alles aan om Elise weer eens terug te zien, want hij is op slag verliefd. Wat hij ook probeert, het lukt niet. Een instantie, `The Adjustment Bureau', zorgt daarvoor. Er wordt door hogerhand ingegrepen en 3 jaar later is Norris wederom bezig met succesvol campagne voeren. Hij ligt zwaar voor in de peilingen, maar komt ook wederom Elise tegen, door toeval. Weer zijn er de mannen van `The Adjustment Bureau', die er een stokje voor proberen te steken. `The Adjustment Bureau' doet er alles aan om de opbloeiende liefde tussen Elise en Norris te voorkomen, maar zal Norris het voor hem uitgestippelde pad inslaan of is de liefde toch sterk genoeg om het determinisme te kunnen overwinnen?

Liefde of determinisme, ik zou het wel weten... Maarja, je hebt geen keuze hè, bij determinisme, da's nou juist het punt. Leuk concept trouwens, een instantie die het determinisme waarborgt, al is het niet echt deterministisch wanneer ze af en toe falen. Er is ook nog zoiets als kans, of toeval. Dat lijkt vooral te komen wegens een personeelstekort bij `The Adjustment Bureau'. Determinisme en toeval gaan in deze film hand in hand, maar een beetje determinist gelooft natuurlijk niet in toeval. Verder worden er tussen neus en lippen door nog wat historische gebeurtenissen op originele wijze verklaart en het idee dat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn wordt in een nieuw jasje gestoken. 

Bepalen we ons eigen lot, of ligt ons leven in de handen van hogere wezens? Een interessante vraag, die in deze film leuk wordt uitgewerkt. Het concept wordt heel aardig gebruikt en het resultaat is een spannend en romantisch drama, met goede acteurs en stof om nog eens wat over na te denken. Een prima film wanneer je het niet al te serieus neemt met determinisme, toeval en de toekomst.

Hanna

Genre: Thriller
Met: Saoirse Ronan, Eric Bana, Cate Blanchett
Waardering:  4/5

Hanna (Ronan) is 16 jaar. Ze woont in een blokhut in Finland, samen met haar vader Erik (Bana). Ze sluipt door de bossen met een pijl en boog en weet op slinkse wijze een rendier af te schieten. Wanneer ze het dier met een zakmes aan het schoonmaken is komt haar vader achter haar staan en zegt: "You're dead!" Haar reactie is een frontale aanval op haar vader, waarbij ze hem bijna weet te overmeesteren. Ze faalt echter en moet als straf in haar eentje het rendier van 100 kg naar de blokhut slepen. Dat lukt overigens en het moge duidelijk zijn dat Hanna geen normaal kind is. Dat zou ook niet leuk zijn, een film maken over een normaal kind. Neen, Hanna is bijzonder. Bijzonder slim, bijzonder sterk, bijzonder snel en als klapper op de vuurpijl haar hele leven lang opgeleid tot moordenaar door haar vader die ex-CIA agent is. Beetje Spartaans, die opvoeding, maar effectief, zo zal later blijken. Ze spreekt allerlei talen, kent allerlei vechtstijlen en kan goed omgaan met allerlei wapens. Ze ziet er overigens super-onschuldig uit, waardoor haar dodelijke acties extra impact hebben op het witte doek.

Marissa

Leuk natuurlijk, zo'n kind, maar wat doe je ermee? Vader Erik lijkt het een goed plan om Hanna op een gevaarlijke missie te sturen. Een minder puntje aan de film is dat de noodzaak van deze missie niet helemaal duidelijk wordt, maar je kan het kind natuurlijk ook niet 1,5 uur in Finland rendieren laten afschieten. Dus Hanna drukt op rode knop van een zendertje, waarna ze de rest van de film op de hielen wordt gezeten door de CIA en in het bijzonder Marissa (Blanchett), op zoek naar antwoorden over haar verleden, haar moeder en de redenen van haar bestaan. Vanaf dat punt is de film één grote klopjacht op een ex-CIA agent en zijn levensgevaarlijke dochter. Het lijkt me makkelijker om niet de hele CIA te laten weten waar je zit d.m.v. een zender, maar daar denkt Erik blijkbaar anders over.

Hanna

Wanneer Hanna niet achterna wordt gezeten verbaast ze zich over de wereld en alle dingen die ze tegen komt. Haar vader heeft haar geprobeerd zo goed mogelijk voor te bereiden, maar dingen als muziek heeft Hanna niet gekend. Hanna heeft wat opstart- en aanpassingsproblemen, maar past zich zoals verwacht snel aan. Hier komt het menselijke aspect van Hanna mooi naar voren, en dit maakt Hanna een betere film dan de gemiddelde thriller. Het menselijke aspect van Hanna, die zonder blikken of blozen 5 man omlegt, is interessant en sterk geacteerd. We komen middels flashbacks ook steeds meer te weten over de relatie tussen Marissa en Erik, maar helaas niet genoeg om echt betrokken te raken in het verhaal. Terwijl Hanna en Erik vluchten, zet Marissa allerlei middelen in om ze op te sporen. Eén van die middelen is een Duitser in een trainingspak genaamd Isaacs, met 2 skinhead vriendjes, zeer overtuigend en krachtig gespeeld door Tom Hollander. Cate Blanchett is hier een ijskoude CIA agente die roekeloos en obsessief te werk gaat en speelt dat goed

De film bevat een heel aantal spectaculaire actie-scènes, waar vooral één bepaalde scène met Erik waarbij de hele scène aan één stuk door geschoten is me bij bleef. Verder heeft de film ook aandacht voor de lokale gebruiken van Spanje en Marokko. Zo zien we uitgebreid een Spaanse volksdans die mooi in beeld wordt gebracht. Alles bij elkaar opgeteld is het een spannende, intelligente en vrij realistische thriller geworden, vol mooi geschoten en gedetailleerde scènes. De film wordt muzikaal omlijst door The Chemical Brothers, dus de film zit vol met allerlei sferische, electrosounds. Het enige nadeel is het plot, dat niet echt stoort, maar ook niet heel boeiend is. Verder is het wel een aanrader, vooral omdat de film gewoon goed en degelijk gemaakt is.

Henry's Crime

Genre: Drama / Komedie

Met: Keanu Reeves, Vera Farmiga (Up in the Air, Orphan), James Caan
Waardering: 2.5/5

Hoofdpersoon Henry (Reeves), de man van de titel. Niet bepaald een Neo, of iemand van enige betekenis in de samenleving. Hij is een vredelievend man, zittend in een tolhokje op de snelweg terwijl er vele auto's langsrazen. Hij zit zo'n 8 uur per dag in zo'n tolhokje te `werken', om vervolgens naar huis te gaan waar zijn vrouw Debbie op hem wacht. Debbie, ook niet het meest inspiratievolle wezen op deze aardkloot, begint te mekkeren over kinderen. Het is moeilijk voor te stellen dat iemand (zelfs Debbie) in staat is een relatie te hebben met Henry, niet omdat hij een vervelende man is, maar omdat hij zo ontzettend saai, ambitieloos en soft is. Hij vindt alles wel best, behalve kinderen. Wanneer er gevraagd wordt naar zijn dromen staart hij achteloos voor zich uit en zegt dat hij z'n leven tot dan toe wel prima vindt. Henry vindt eigenlijk alles wel prima. Ook wanneer hij in de winter wordt gevraagd een potje football te spelen gaat hij mee, niet doorhebbend dat hij de `getaway-driver' is bij een gewapende bankoverval. Henry is de enige man die gesnapt wordt en hij belandt in de bak, voor een jaartje.

In de bak leert hij Max (Caan) kennen. Max is een jaar of 55, naar eigen zeggen een `confidence man' en hij zit al 23 jaar in gevangenis en is de criminele variant van Henry. Ook Max vindt alles wel prima. Sterker nog, de gevangenis bevalt hem zo goed dat hij z'n best doet om daar te mogen blijven. In de bak komt Henry tot de conclusie dat hij veroordeeld is voor iets dat hij niet gedaan heeft en bedenkt vervolgens het geniale plan om deze bank alsnog te overvallen wanneer hij weer vrijkomt. Hij heeft immers zijn straf uitgezeten en wil opeisen wat hem rechtmatig toekomt, zeg maar. Dit alles wordt niet geloofwaardig, maar op zich wel komisch gebracht. Je kan Henry's onlogische gedachtegang dan ook prima volgen, omdat de film zichzelf ook niet al te serieus lijkt te nemen. Bij zijn missie krijgt hij hulp van Max en Julie.

Henry komt pas echt tot leven wanneer hij Julie (Farmiga) ontmoet. Julie haalt het beste in Henry naar boven, zelfs een artistieke kant die je van hem niet zou verwachten. Vanaf het punt dat Julie in beeld komt zit er eindelijk wat pit in de film. Vera Farmiga, die ik vooral kende als tegenspeelster van George Clooney in de leuke film Up In The Air, speelt ook hier haar rol met verve. Ze is bitchy, grappig, intelligent en ontroerend, maar ondanks verwoede pogingen van Farmiga om nog iets van deze film te maken wil het allemaal niet vlotten. Ook met Julie samen lijkt Henry niet echt te stralen. Het acteren van Reeves is matig en zonder enige overtuiging, al is Henry een vrij kleurloos karakter. Ik vraag me af of Keanu Reeves het ook had gered zonder z'n rol in The Matrix, waar acteren toch ook niet het sterkste punt is van die geniale film. Naar het einde toe wordt Henry's Crime steeds minder interessant, mede door een knullig verhaal en ontknoping die een beetje uitblijft. Geen aanrader, maar ook niet heel slecht.

Rare Exports: A Christmas Tale

Waardering: 4/5

Dit kerstverhaal begint met Pietari, een Fins jochie. Een kerstverhaal als deze had ik niet eerder gehoord of gezien in films. In meerdere opzichten is dit een bijzonder originele film, maar hij is wel erg vreemd. Eerst maar even het verhaal. Pietari woont met zijn vader in een klein huisje. Hij heeft een rode gebreide trui aan en een ijshockeyhelm op z'n hoofd. Hij heeft namelijk nog wel eens de neiging om met zijn hoofd tegen het raam aan in slaap te vallen. Ook is er Wuppe, zijn knuffel. Pietari en Wuppe zijn onafscheidelijk en tussen de twee vindt menig monoloog plaats. Z'n vader is een wat norse man die een rendier-boerderij heeft. Zo af en toe is er een vlaag van genegenheid richting Pietari, maar meestal is hij nogal kortaf. Over Pietari's moeder komen we weinig te weten, behalve dat ze niet meer leeft. Pietari en zijn vader wonen aan de voet van de Korvatunturi, dat is een Finse berg. Op de top van die berg heeft een Amerikaan de opdracht gegeven om te gaan graven, want hij gelooft dat de kerstman verborgen ligt in de berg, in ingevroren staat. En de kerstman is niet de kerstman zoals wij die kennen kan ik u verzekeren... Zodra hij uitgegraven is gebeuren er allerlei rare dingen rond de Korvatunturi. De werklui zijn opeens weg, de rendieren zijn dood, er worden allerlei dingen gestolen en de stoute kinderen verdwijnen. Aan Pietari de taak om zijn vriendjes te redden, de financiële toekomst van zijn gezin veilig te stellen (d.m.v. losgeld) en uit te zoeken wat het geheim is van deze bijzondere `kerstman' en zijn creepy elfjes.

De film balanceert tussen allerlei genres en gebruikt allerlei stijlen, en dat in 1 uur en 15 minuten. Sommige stukken zou je kunnen typeren als horror, of mysterieuze thriller, maar echt spannend of eng wordt het nooit. Wel mysterieus, eigenlijk al vanaf het begin. De film is ook vaak komisch, vooral door een hele reeks droge, goed geplaatste opmerkingen. Alles is overgoten met een humoristisch, zwartgallig sausje. Wat het genre ook moge zijn, ik wilde de hele film weten hoe het af ging lopen, voornamelijk omdat de hoofdpersonen in steeds meer vreemdere situaties verzeild raken, die ze zelf overigens niet zo raar lijken te vinden. De film weet op wonderbaarlijke wijze een einde te breien aan de reeks bizarre plotwendingen en het slot is ronduit hilarisch.

Als je nou eens iets anders wil, iets leuks en origineels, dan moet je dit zeker zien. Het verhaal is niet briljant, het acteerwerk niet fantastisch, maar de schrijver en regisseur van de film moeten zich rot hebben gelachen. Ik heb me er ook goed mee vermaakt, al is het moeilijk aan te geven wat de redenen daarvoor zijn. En ach, als je het niks vindt, het duurt nog geen 80 minuten.