Gangster Squad

WAARDERING: 3 / 5

Een team van agenten dient 'off the record' de topcrimineel Mickey Cohen op te ruimen. Een geweldige cast weet echter niet een gangsterfilm van weleer af te leveren. 

In de stijl van de bekende, gewelddadige en grimmige gangsterfilms opent Gangster Squad met een scène waarin Mickey Cohen (Sean Penn) iemand middels twee auto's tweeëndeelt. De toon is gezet, hoopte ik. Voorafgaande aan deze bloederige opening zien we Mickey die zich letterlijk een weg naar boven knokt. Al meppend tegen een boksbal vertelt de voice-over dat Mickey de stad L.A. overgenomen heeft en iedereen die tegen hem in gaat moet het met zijn of haar leven bekopen. Sommigen door twee auto's en wat kettingen, anderen met een boormachine en weer anderen met de welbekende benzine in combinatie met een zippo.

Het 'gangster squad' dat Mickey aan moet pakken is letterlijk een bij elkaar geraapt zootje. Middels zeer korte introducties waarvan alleen die van Ryan Gosling als Jerry blijft hangen, maken we kennis met het team. De leider is John O'Mara (Josh Brolin), een veteraan net als de rest van het team, aangezien de film zich in 1949 afspeelt en iedereen net terug is uit de oorlog. Onder zijn bewind vallen verder whizkid Conway Keeler (Giovanni Ribisi), revolverheld Kennard (Robert Patrick), diens licht achterlijke hulpje Navidad (Michael Pena) en tot slot Coleman Harris (Anthony Mackie).

Gangster Squad moet het van drie dingen hebben: Mickey, al heeft Sean Penn wel eens een betere crimineel gespeeld, Jerry en Grace (Emma Stone). Voor de steekt het op geen enkele manier boven andere gangsterfilms uit.

De chemie tussen Ryan Gosling en Emma Stone, zoals ze die al eerder hadden in Crazy, Stupid, Love werkt ook deze keer en zoals we ondertussen van Gosling gewend zijn speelt hij overtuigend. Zijn rol is die van een stille jongen die geweld niet schuwt en altijd wat mysterieus blijft. De regisseur heeft Drive ongetwijfeld bekeken en zich door de chauffeur laten inspireren. Verder sterk aan de film is het strakke camerawerk en een aantal mooie shots. Maar zo halverwege gaat het wel fout met onze helden.

Afgezien van een flinke lading clichés en een grote mate van voorspelbaarheid - iets waaraan je als je veel films kijkt niet aan ontkomt, krijg ik de indruk - mist Gangster Squad een degelijk script. Het team van O'Hara lijkt maar willekeurig wat te doen, sterke verhalen over de oorlog ontbreken en motieven van gangster Mickey eigenlijk ook. Alleen Gosling krijgt het voor elkaar van Jerry een mens te maken, zonder overigens enige achtergrondinformatie. Zijn maniertjes, zijn gesprekken met Grace (Emma Stone) en zijn voorkomen intrigeert.

Wat vrouwen met Ryan Gosling hebben, heb ik met Emma Stone. Geen universeel mooie vrouw, maar wel iemand met enorm veel uitstraling. In de setting van de jaren '40 met rode lippenstift en dito avondjurk komt ze goed uit de verf, maar ook Grace komt niet echt van de grond. Dit is eigenlijk het probleem met de hele film. De opening is aardig, maar het wordt naar het einde toe steeds slechter en alles wat we zien heb je in de bekende gangsterfilms van de afgelopen tien jaar ook kunnen zien.

Maar dan aanzienlijk beter.

Gangster Squad is vrij vermakelijk, met prima actie, een hoop Tommy guns en wat achtervolgingen in oude auto's. Het hele achterliggende idee van de beëindiging van WO II en het effect dat dit zou hebben op gangsters en de LAPD komt echter totaal niet tot zijn recht. De anti-climax aan het einde is behoorlijk matig en de voldoende is toch voornamelijk te danken aan het feit dat de film redelijk weet te vermaken, zij het hersenloos, en omdat we wederom kunnen genieten van Emma Stone en Ryan Gosling. Een gouden combinatie.

The Girl

WAARDERING: 3 / 5

Na het zien van Hitchcock en The Girl is me iets duidelijk geworden: een film over Hitchcock maken blijkt een bijzonder lastige opgave.

Hitchcock ging over de gelijknamige regisseur en het tot stand komen van zijn grootste succes Psycho. De film verscheen een paar weken geleden en de bios en draait nog steeds, maar zonder al teveel succes. Terecht ook, want het is verre van een meesterwerk.

HBO - ondertussen ook bekend in Nederland met o.a. een eigen kanaal en de beste series van het westelijk halfrond - maakt ook films. Een heel aantal van die films zijn de moeite, bevatten bekende acteurs en doen op geen enkele manier onder voor Hollywood- of indiefilms. Dat geldt ook voor The Girl, een TV-film van HBO over de film The Birds, geheel toevallig ook de opvolger van Psycho. Chronologisch gezien komt het dan ook prima uit om eerst Hitchcock te bekijken en daarna The Girl, hoewel de laatste een half jaartje eerder verscheen.

In The Girl wordt Hitchcock vertolkt door Toby Jones, een acteur wiens gezicht iedereen kent, maar waarvan maar weinigen een film kunnen noemen. In grote producties speelt hij vaak bijrollen, maar hier neemt hij de hoofdrol op zich en dat vertaalde zich direct in een Golden Globe nominatie. Toby Jones speelt Hitchcock ook een stuk geloofwaardiger dan Anthony Hopkins, die dan wel Sir mag zijn, maar daarmee zich nog steeds schuldig maakte aan een sterk overdreven vertolking van een excentriek persoon. 'Less is more', zo bleek al snel, en Toby Jones gaat voor 'less'.

Zijn tegenspeelster is Sienna Miller, die Tippi Hedren speelt en één van de 'Hitchcock blondes' is. The Girl draait om de relatie tussen Tippi en Hitch die respectievelijk als werkrelatie en obsessie gezien wordt. Hitch brengt Tippi constant in een lastig parket, waardoor haar acteerkunsten enerzijds verbeteren, maar de persoonlijke relatie tussen de twee snel verslechterd. Veel beter dan in Hitchcock wordt de machtsverhouding uitgewerkt en de enorme druk die Hitchcock op zijn crew legt. Beide films tonen de regisseur als een onuitstaanbare man, maar The Girl is een stuk overtuigender.

Grootste nadeel van zowel Hitchcock als The Girl is het feit dat het begin, einde of enige vorm van continuïteit ver te zoeken is. Beide films beginnen pats, boem gewoon ergens en houden er ook praktisch net zo plotseling weer mee op. Wanneer respectievelijk Psycho en The Birds klaar zijn, allebei na de nodige moeite, financiële perikelen en liefdesproblemen, zijn de films Hitchcock en The Girl ook afgelopen en blijf je met een leeg gevoel achter. Je hebt weer een paar jaar van een regisseur gezien die al decennia dood is, blijkbaar niet erg aardig was en nu slechts naamsbekendheid geniet. Je ziet slechts een klein stukje van Hitchcock's leven dat maar heel moeilijk te plaatsen is in de rest van zijn tumultueuze en succesvolle bestaan, simpelweg omdat dit niet behandeld wordt.

Als je al recht wilt doen aan een regisseur met zo'n omvangrijk oeuvre en status en impact, dan kan je er beter een serie van maken. Dat gaat natuurlijk niet gebeuren, want daar gaat niemand naar kijken. Nu verschijnen er in korte tijd twee films die er beiden niet in slagen om de kijker mee te nemen naar de hoogtijdagen van Hitchcock. Misschien laat het leven van 'the master of suspense' zich niet in een historisch drama vatten.

John Dies at the End

WAARDERING: 2.5 / 5

Of John het einde van de film haalt is niet zo boeiend. Of de kijker het einde van de film haalt is veel interessanter. 

John Dies at the End is een uiterst vreemde film, waarin een buitenaardse drug mensen verschillende parallelle universa laat waarnemen en tegelijkertijd de wereld wil veroveren. Het verschilt weinig van andere Sci-Fi in dit opzicht, maar onderscheidt zich vooral door andere concepten op overdreven manier uit te werken.

Tijd en ruimte lopen door elkaar en alleen mensen die dronken of stoned genoeg zijn kunnen het andere universum, met daarin voornamelijk monsters en ander gespuis, zien. En de mensen met de buitenaardse drugs op kunnen nog veel meer. Zo krijgt Dave een oproep van John, terwijl ze met zijn tweeën zitten te eten in een restaurant zonder dat John op dat moment belt.

Dit soort praktijken vinden plaats in een bizarre en surrealistische setting. Naast de soms flauwe humor laat de regisseur ons nadenken over tijd en ruimte en verschillende universa die naast elkaar bestaan. Er worden verder wat intellectuele suggesties gegeven die zowel grappig als intelligent gevonden zijn. Het plot van de film is ondergeschikt aan de bizarre taferelen die zich afspelen en waar overigens prima naar te kijken valt. Een ding is zeker - John Dies at the End is een originele film geworden.

Naast het onbeschrijflijke verhaal en dito monsters en gebeurtenissen, is de film behoorlijk vermakelijk. Dat zit hem in de constante staat van verwondering waarin de kijker zich bevindt. Net als de hoofdpersonen lijkt de kijker zich in een trip te bevinden waaruit maar moeilijk ontwaakt kan worden. Op een bepaalde manier is zeker het eerste gedeelte van de film beklemmend, maar wanneer alle vreemde indrukken langzaam beginnen te wennen, gaat het snel bergafwaarts met John.

Na een tijdje ben je er ook klaar mee. En dat terwijl de regisseur nog niet genoeg heeft van verwijzingen naar andere vage films zoals Eyes Wide Shut. De film die aandoet als een mix tussen The Hitchhikers Guide to the Galaxy en Mulholland Drive, weet geen tastbaar plot te brengen, waardoor je uiteindelijk de interesse in de personages en het verhaal verliest. Wanneer de verbazing plaats maakt voor een gevoel van herkenning heeft de film zijn beste tijd gehad. En tegen die is niemand meer geïnteresseerd in het lot van John.

Les Miserables

WAARDERING: 3 / 5

In Frankrijk in de negentiende eeuw onttrekt zich een drama in musicalvorm. Een zingende Hugh Jackman speelt ex-gevangene Jean Valjean die zijn heil zoekt in de kerk, maar wiens verleden in de vorm van Javert (Russell Crowe) hem blijft achtervolgen.

Als je een musical gaat verfilmen, moet je dat wel goed doen. Anders wordt het een overbodige adaptatie van een overbekend stuk. Een stuk waarvan ik, toegegeven, het verhaal niet kende. Ik en mijn klassiekers blijft een problematisch fenomeen waar ik sporadisch iets aan tracht te doen - zoals oude films kijken uit de jaren '50 en '60 - maar wat vooralsnog een onoverbrugbare achterstand lijkt. Voordeel is dat Les Miserables daardoor wel redelijk spannend was, want in tegenstelling tot intellectueel Nederland had ik geen idee hoe het verhaal zou aflopen.

Maar even terug naar de adaptatie. Musicals op het witte doek uitbrengen vergt toch wel wat vakmanschap. Ralph Fiennes - een acteur pur sang - maakte bijvoorbeeld heel knap Coriolanus, naar het origineel van Shakespeare. Bij het kijken van Les Miserables ontbreekt de verwondering. Je hebt, afgezien van het feit dat iedereen liedjes zingt, nooit het gevoel naar een musical te kijken. Op zich niet erg, mits je het gevoel hebt naar een film te kijken. Dat heb je echter ook niet. Je kijkt eigenlijk precies naar wat Les Miserables is: een adaptatie van een musical. En het werkt niet.

Waar een overdreven expressieve Simone Kleinsma op de bühne de sterren van de hemel zingt, gaat zoiets voor de camera niet werken. Het moet allemaal veel meer ingetogen zijn, zeker wanneer een high-res camera zo ver inzoomt dat je nog maar twee derde van het hoofd ziet. Waarschijnlijk de reden dat Hugh Jackman en Anne Hathaway relatief een Oscarnominatie en Oscar ontvingen, want in tegenstelling tot de rest van de cast snappen ze dat een subtiel, ingetogen en gedoseerd optreden meer dan genoeg is.

Naast de cast, wiens gebrek aan klassieke scholing en zang het meest opvalt bij Russell Crowe - op zich geen verrassing - is een ander heikel punt het tempo. Les Miserables begint sterk, met mooie beelden, long shots van Parijs, goede samenzang en een prima introductie van personages. Na ongeveer een uur zakt het in, blijven nieuwe personages maar hun intrede doen en begin je te smachten naar het eind. De film duurt zeker een uur te lang, de liedjes verliezen hun aantrekkingskracht en het enige duo dat de film een beetje uit het slop weet te trekken bestaat uit Sacha Baron Cohen en Helena Bonham Carter. Beiden zijn bijzonder geestig. Ook geen verrassing natuurlijk.

Regisseur Tom Hooper verwierf faam met The King's Speech, won er een Oscar mee en het was afwachten wat hij nu zou gaan doen. Hij brandt echter zijn vingers aan Les Miserables en verkijkt zich op de houdbaarheid van het verhaal. De Franse Revolutie spreekt toch niet zo tot de verbeelding als WO II, de setting van The King's Speech. De relatie tussen Javert en Valjean mist wat chemie en waar je urenlang naar Geoffrey Rush en Colin Firth kon kijken, heb je het hier op een gegeven moment wel gezien. Jammer, want gezien het budget, de cast en de potentieel sfeervolle historische setting had Les Miserables zo veel meer kunnen zijn.

Anna Karenina

WAARDERING: 3.5 / 5

Anna Karenina speelt zich af in Rusland in 1874 en valt, net als Rusland een eeuw later, steeds een beetje verder uiteen. Erg spijtig, want Anna Karenina heeft wel degelijk stukken film die meer dan de moeite waard zijn.

In Anna Karenina, gebaseerd op het gelijknamige boek van Tolstoy, zien we het tsaristische Rusland in al haar glorie. De sfeer is overweldigend, de muziek sterk aanwezig, zonder af te leiden en de decors stuk voor stuk kleine meesterwerken. Keira Knightley speelt Anna Karenina, een vrouw die verkeert in de hoogste kringen binnen St. Petersburg en met graaf Karenin (Jude Law) is getrouwd. Van een gelukkig huwelijk is echter geen sprake en wanneer Anna legerofficier Vronsky (Aaron Taylor-Johnson) in Moskou tegenkomt is het liefde op het eerste gezicht.

Anna Karenina is in de eerste plaats een liefdesdrama, maar al snel valt op dat de insteek van de film een komische is. Leden van het orkest lopen soms al spelend door het beeld, decors worden constant verschoven en de film kijkt weg als een gelikt toneelstuk. Het eerste uur van Anna Karenina is dan ook ijzersterk, met een goed verhaal, veel komedie en heel veel origineel gefilmde scènes. De overgangen tussen de verschillende scènes zijn een lust voor het oog, mede door sterk gebruik van decors en hele lange shots waarin van alles gebeurt en veel te zien valt.

Spijtig is het tweede uur, waarin regisseur Joe Wright (Pride and Prejudice, Atonement) het niveau van het eerste niet meer weet te halen en het verhaal zich erg traag ontvouwt. Het liefdesdrama gaat de kant op van het drama, grappen worden schaars en de verveling slaat toe. Veel scènes worden saai, het gedraai en geijsbeer van menig personage begint wat te storen en veel speelse elementen uit het begin van Anna Karenina moeten plaats maken voor een zwaarmoedig einde. Het einde, daar kunnen we Wright niet op aanspreken natuurlijk, aangezien het een boek van Tolstoy betreft en je je pas echt in gevaarlijk vaarwater gaat begeven als je het origineel gaat wijzigen.

Anna Karenina blinkt uit in decors, sfeer en muziek, maar mist vaart. Daarnaast lopen er erg veel personen rond in het 19e eeuwse Moskou en een heel aantal van die personen zijn verre van bewonderenswaardig. De rek is er na een uurtje dus wel uit en ondanks het feit dat het geen straf is de film uit te moeten zitten, had het misschien wel meer dan alleen de Oscar voor beste kostuums kunnen winnen.

Flight

Het besturen van een Boeing is ongetwijfeld erg moeilijk, maar toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het vliegen zelf redelijk gemakkelijk is. De landing en het opstijgen, dat is de kunst. Misschien is dat ook de reden dat wanneer er iets fout gaat in de lucht, dus op het moment van vliegen, er in Flight (zo blijkt uit simulaties) geen enkele piloot ter wereld in staat is het falende vliegtuig enigszins intact aan de grond te zetten. Behalve Whip Whitaker, onze held, gespeeld door Denzel Washington.

De reden voor het slagen van de miraculeuze noodlanding is het feit dat Whitaker het vliegtuig op zijn kop laat vliegen om zo uit een vrije val te geraken. Een vrije val kan leuk zijn, maar met een Boeing zie je dat soort dingen liever niet. Ik las een artikel in de krant over de waarschijnlijkheid van de film - niet vaak het beste criterium om films op te beoordelen - en daarin vertelde een piloot dat een Boeing ongeveer 10 seconden op zijn kop kan vliegen, en daarna alsnog neerstort. Dat heeft te maken met druk. Ik gok neerwaartse druk van olie en dat soort dingen, maar verder dan druk ging de krant niet. De Metro was het, geloof ik.

Flight is misschien niet een hele realistische film, al is het niet zo dat de Boeing minuten lang op zijn kop vliegt, maar wel pakkend, mede door een goede portie drama, een sterk uitgewerkte, chaotische crash en een aantrekkelijke hoofdpersoon in de vorm van Whip Whitaker. Whitaker is namelijk een piloot die constant zuipt en drugs gebruikt, het liefste samen met een stewardess. Wanneer na de noodlanding, die aan 'slechts' zes mensen het leven kost, er een bloedonderzoek wordt gedaan bij de gehavende Whitaker, meten de autoriteiten een alcoholpromillage van 0,24. Dat is twaalf bier. 

Er komt een hoorzitting. Er is een zondebok nodig en Whitaker lijkt voor de hand te liggen, ook al ligt de oorzaak voor het neerstorten bij een technisch mankement. Maar Whitaker is een geniale piloot, want zoals beschreven zouden bij elke andere piloot - dat moeten we dan maar aannemen - alle 102 inzittenden niet levend uit het vliegtuig zijn gekomen. Dilemma.

Nu zou je verwachten, en hopen in mijn geval, dat een groot gedeelte over het ethische dilemma van Whitaker gaat, want dat is het. Moet je zo iemand straffen voor zijn drankgebruik, of is hij een held met een slokje en een snuifje op? Flight legt meer de nadruk op het persoonlijke leven van Whitaker, toont hem al zuipend in een blokhut en verfilmt een tamelijk inhoudsloze romance met een verslaafde, jonge vrouw. Boeiender zouden de eerstgenoemde aspecten zijn.

Het verhaal deed me denken aan Marco Kroon, Neerlandsch oorlogsheld, wiens lichaam lichtjes naar links hangt wegens al het eremetaal dat hij in het verre Oosten heeft verzameld. Moet zo iemand gestraft worden, omdat hij graag in zijn eigen tijd wat cocaïne en MDMA gebruikt? Lijkt me niet. Leek de rechter ook niet. Leek Nederland ook niet. En borsthaar bleek daarnaast geen goede maatstaf voor gerechtigheid. 

--- SPOILER ---

Maar Nederland is niet Amerika. Nederlanders zijn verre van een homogene groep, maar Amerikanen hebben toch een soort rechtvaardigheidsgevoel waar wij, of ik althans, niet bij kan/kunnen. Voor mij is het einde dan ook praktisch onvergeeflijk, waarbij een misplaatst gevoel van Amerikaanse gerechtigheid waarschijnlijk de reden is dat iemand dit script heeft goedgekeurd. Het doet aardig wat afbreuk aan een verder prima film, waarin vooral Denzel Washington goed speelt. Een heel aardig drama, maar met een climax waar niemand op zit te wachten.

WAARDERING: 3.5 / 5

Zero Dark Thirty

Ik heb me een paar dingen voorgenomen. Het is maart, dus dan mag dat wel een keer.

Ten eerste ga ik maar wat meer bloggen op de manier waarop denk ik een blog bedoeld is. Mooie recensies - soms dan - schrijf ik nu voor andere websites, inclusief passende layout, revisie door eindredacteuren en al dat soort dingen, maar hier op m'n blog vind ik het teveel moeite. Daarom dus vanaf nu wat kleinere verhaaltjes, zonder revisie (van mezelf) en met één plaatje. Tenzij het echt iets toe voegt. Kortere verhaaltjes dus, maar uiteraard wel over films. Te beginnen vanaf heden, met Zero Dark Thirty.

Ten tweede heb ik me ook voorgenomen om alle films te zien die genomineerd zijn voor een Oscar. Ik ben een aardig eind. Het zijn vaak goede films, natuurlijk. De uitreiking is één groot circus en niet zo interessant, tenzij je het leuk vindt om actrices letterlijk op hun bek te zien gaan, maar de nominaties zijn meestal de moeite.

Over Zero Dark Thirty had ik een beetje mijn twijfels. De jacht op Osama, propaganda voor Amerika - en die kunnen dat goed gebruiken - en een bekend verhaal. Hoe spannend kan het zijn? Wel was een goed voorteken dat Kathryn Bigelow - zij won heel veel Oscars met The Hurt Locker - de film regisserde. The Hurt Locker vind ik één van de beste films van de afgelopen jaren, voornamelijk het moment dat na 2 uur intense spanning en bommen ontmantelen Jeremy Renner in de supermarkt staat en kijkt naar 5 rekken met daarin ontbijtgranen. Als ik zin heb ik koekjes kan ik gerust 3 minuten staan turen naar alle koekjes, maar als je jaren in oorlogsgebied in het heetst van de strijd hebt gestreden en je van je vrouw wat ontbijtgranen moet halen en je 300 verschillende pakken ontbijtgranen ziet, dan is dat niet prettig. Nutteloosheid ten top en perfect gesymboliseerd door een achteloze Renner.

Kan ze het trucje nu weer flikken, dit keer met een bekend verhaal?

Bigelow komt aardig in de buurt. Hoofdpersoon Jessica Chastain is beresterk als Maya, een CIA-agente die, zo mogen we dat wel stellen, geobsedeerd is door Osama Bin Laden. Na 2001 heeft hij haar niet meer losgelaten en Zero Dark Thirty volgt Maya in haar worsteling met bureaucraten, autoriteiten en haar oversten. Maya weet echter niet van opgeven, ook niet als haar collega's sterven en ook niet wanneer ze totaal uitgeput is van het leven in één grote zandbak onder tonnen stress.

De film duurt ruim 2,5 uur en komt wat traag op gang. Het opent met vrij expliciete martelingen en zoals we al zagen in The Hurt Locker wordt ook hier geen romantisch beeld geschetst van de oorlog. Het is namelijk oorlog, niet alleen volgens Bush, maar ook volgens de CIA die vrij ver gaat in het ondervragen van verdachten. Maar na de introductie, die tevens veel personages brengt en een hoop Arabische namen, wordt het allemaal snel duidelijk. Niet veel later ben je hooked en heb je met Maya te doen. Het intense acteerwerk van Chastain helpt daarbij enorm. Na het zien van The Tree of Life had ik niet verwacht dat Chastain, weliswaar bloedmooi, maar met een niet erg uitgesproken kop, het zo ver zou schoppen. De Oscarnominatie is echter volledig terecht.

Maar wel een aanrader dus. Je weet hoe het afloopt, maar Argo bewees al dat dat geen probleem hoeft te zijn. Het is aan het einde gewoon nagelbijten en er heerst een ontzettend beklemmende sfeer. Net als bij The Hurt Locker stopt de film ook op het goede moment. Geen zegetocht voor Maya, zoals die er ook niet was voor de bomexpert, maar de realisatie dat de ellende van één man weliswaar voorbij is, maar de terreur waarschijnlijk nog jaren, zo niet tot in de eeuwigheid, gaat duren.

WAARDERING: 4 / 5 Sterren

Beasts of the Southern Wild

GENRE: Drama
CAST: Quvenzhané Wallis, Dwight Henry, Levy Easterly e.a.
REGIE: Ben Zeithlin
WAARDERING: 3.5 / 5
-----------------------------------------------------------------------------------------------

Een badkuip, een kind en een dronkenlap. Een beetje fantasie, wat oerzwijnen en een hoop symboliek. Dat is Beasts of the Southern Wild, hardcore arthouse en genomineerd voor 4 Oscars. Schromelijk overdreven natuurlijk, maar desondanks best een aardige film.

Beasts of the Southern Wild vertelt het verhaal van de 6-jarige Hushpuppy die een inboorling is van een niet gespecificeerd land. Het ligt dicht bij de Zuidpool, zoveel is bekend en ik neem aan dat het Zuid-Afrika is, maar zeker weten doe ik het niet. Ze leeft samen met Wink in een groep mensen waarin de meeste rassen wel vertegenwoordigd zijn. Dat zie je niet vaak, bij inboorlingen. Misschien zijn het geen inboorlingen, maar gewoon hardnekkige mensen die weigeren een bepaald gebied te verlaten. Een gebied dat gevaarlijk wordt geacht door de Westerse bevolking, die er een muur omheen hebben gebouwd. Door smeltende poolkappen in het zuiden en de muur in het noorden stijgt het water en dreigt 'The Bathtub', zoals het gebied door de bewoners genoemd wordt, te overstromen.

De film focust zich vooral op de twee hoofdrolspelers. Hushpuppy, zes jaar oud en gespeeld door Quvenzhané Wallis, is een aandoenlijk kind, maar welk zwart kind met een opgewekte lach en rastahaar is dat niet? Ze is behoorlijk mysterieus en luistert naar de natuur. Letterlijk. Ze houdt blaadjes, dieren en andere organismen bij haar oor en de kijker kan meegenieten van de hartslagen die Hushpuppy dan hoort. Bij dieren, voornamelijk.

Maar er is meer. Wink is stervende. Hij hoest bloed op en heeft niet lang meer te leven en bovendien is er een enorme storm op komst. Tevens is er naderend onheil in de vorm van aurochs, hetgeen een soort antieke everzwijnen zijn, maar dan heel groot. Hushpuppy droomt steeds over de gigantische everzwijnen, of misschien zijn ze er wel echt? Het wordt niet duidelijk en als je van films houdt met een degelijk verhaal ben je hier aan het verkeerde adres.

Deze film moet het meer hebben van de symboliek en het magische, mysterieuze aspect. Dat aspect is redelijk uitgewerkt, maar meer ook niet. Ongetwijfeld zijn er mensen die zich helemaal verliezen in dit soort films, die hunkeren naar het onbekende en die het magische van deze film totaal doorgronden, maar ik heb dat persoonlijk minder. Het hele concept, iets dat ik niet in een paar woorden op papier zou kunnen zetten, mocht ik het al begrijpen, heeft vooral te maken met overleven en doet een hevig beroep op de empathie van de kijker. Het moet gezegd, Hushpuppy is aandoenlijk en de situatie van de inboorlingen vrij schrijnend, maar waarom alle mysterie? Die everzwijnen hadden echt niet gehoeven, het naturalisme van Hushpuppy voegt weinig toe en de hele gemeenschap is vooral een verzameling halfdronken mafkezen. Nauwelijks mensen waarmee je je kan identificeren, al lust ik ook best een biertje.

Dit soort films, waar ik bijvoorbeeld ook Winter's Bone of A Single Man onder schaar, zijn populair bij bepaalde mensen. Mensen die van Sundance houden, van hardcore arthouse en van ongrijpbare concepten. Maar ik kan er niks mee. Ik voel er niks bij, ik vind het traag, ik mis verhaal, ik mis herkenning, ik mis raakvlakken met de realiteit, ik mis eigenlijk überhaupt de realiteit en ik mis het punt van de film. Wel weet ik dat het bij dit soort films slechts bij Oscarnominaties zal blijven, want ook de Academy Awards Jury zal het laten bij symboliek. In de echte wereld krijgen echte films de prijzen.

The Hobbit: An Unexpected Journey

GENRE: Fantasy
CAST: Martin Freeman, Ian McKellan, Richard Armitage e.a.
REGIE: Peter Jackson
WAARDERING: 4 / 5
------------------------------------------------------------------------------------------------

Mensen klagen altijd over verfilmingen. Bij LOTR was de klacht dat de films niet gedetailleerd genoeg waren, want personages als Tom Bombadil waren niet verfilmd. Nu neemt Peter Jackson eens goed te tijd om alles en iedereen uit te diepen die er in The Hobbit te vinden zijn, is het weer niet goed en wordt hij beticht van films maken om commerciële doeleinden. Als echter alle films die gemaakt worden wegens commerciële doeleinden zo mooi en sprankelend zijn als The Hobbit, hoor je mij niet klagen. 

Een stukje verhaal, voor degenen die het boek niet kennen. De op goud beluste dwergen zijn door een draak genaamd Smaug van hun moederland verdreven - draken houden ook van goud in het LOTR universum - en de dwergen willen dit land, Erebor, terug veroveren. Er wordt een gezelschap dwergen opgericht en samen met de hobbit Bilbo en tovenaar Gandalf gaan ze op avontuur. Rivendell wordt aangedaan, maar ook minder idyllische omgevingen als Goblin-Town met zijn weerzinwekkende koning passeren de revue.

The Hobbit is wederom een episch sprookje dat actie (veel wargs, orcs en zelfs gigantische reuzen in de Misty Mountains) en verhaal goed combineert. Nog meer dan in de LOTR-trilogie ligt de nadruk op de personages en krijgt iedereen ruim de tijd om geïntroduceerd te worden. Met name Thorin Oakenshield (Armitage) die het gezelschap leidt, wordt goed uitgewerkt. Gandalf (McKellan) en Bilbo (Freeman) zijn natuurlijk in zekere mate al bekend. Ook oude bekenden, zoals Radagast The Brown (Sylvester McCoy), Elrond (Hugo Weaving), Saruman (Christopher Lee) en zelfs Frodo (Elijah Wood) hebben een glimprol. 

The Hobbit is misschien niet het meest originele project van 2012 en je verlaat niet ondersteboven van verbazing de bios, maar wat hadden mensen eigenlijk verwacht? Het is maar een klein boekje, van origine geschreven voor kinderen. Peter Jackson vervangt het kinderlijke - pratende dieren etc. - door duistere omgevingen en weet zo een volwassen publiek aan te spreken met de typische Tolkienhumor en prachtige beelden die ook LOTR kenmerken. Van een klein boekje maakt Peter Jackson een grootse film. Hulde.

Game Change

GENRE: Drama

CAST: Woody Harrelson, Julianne Moore, Ed Harris

REGIE: Jay Roach

WAARDERING: 3.5 / 5

-----------------------------------------------------------------------------------------

De Amerikaanse campagne van John McCain in 2008 liep verre van voorspoedig. Een van McCains grootste problemen was Sarah Palin, wereldwijd bekend om haar idiote uitspraken. HBO verfilmde de `McCain campaign' en levert een verrassend sterke film af die zelfs zonder kennis van zaken goed te waarderen valt.

Grootste troef is de cast. Moet ook wel, want het verhaal is onderhand toch wel bekend. Julianne Moore speelt Sarah Palin en typeert haar als een naïeve, pro-life gouverneur die geliefd is bij het publiek. Haar no-nonsense aanpak en haar conservatieve denkbeelden in combinatie met haar uiterlijk en persoonlijke toestand (zoon in Irak, kindje met syndroom van Down, moeder van vijf) maakt haar tot het ideale breekijzer dat McCain nodig heeft.

John McCain (Ed Harris) staat namelijk achter in de peilingen. Omdat het kiessysteem van Amerika anders werkt dan hier, namelijk met kiesmannen, moet je hele staten voor je zien te winnen. De traditionele `swing states' is waar de hele verkiezing om draait, en in die staten staat McCain er niet goed voor. De sympathieke, zwarte Obama is enorm populair, welbespraakt en krijgt veel steun. Dus McCains campagneteam onder leiding van spindoctor Steve (Woody Harrelson) neemt een gok door een onervaren, vrouwelijke gouverneur uit Alaska als running mate aan te stellen.

Het pakt niet goed uit, dat weten we. Game Change, de titel verwijst naar de verandering die nodig was en die door Sarah Palin gerealiseerd zou moeten worden, is vooral interessant door de scherpe beschrijvingen van de personages en lijkt een accurate reconstructie van een niet al te ver verleden te geven. McCain zelf is statig, serieus en door de wol geverfd, maar ook hij weet dat hij het met een mannelijke, conservatieve running mate niet gaat redden. Sarah Palin speelt zichzelf in de schijnwerpers, maar weet vervolgens na vele blunders van geen opgeven en de hele crew achter de schermen ziet dat hun inspanningen tot niets zullen leiden. Fijne vertolkingen door grote acteurs dragen het verhaal, dat nog verbazingwekkend goed te volgen is en boeit tot de laatste minuut.