Last Vegas

★★

Een bejaardenkomedie met een sterrencast is geen garantie voor succes, zo bewijst Last Vegas. Zelfs vier grootheden - Morgan Freeman, Kevin Kline, Robert DeNiro en Michael Douglas - kunnen de film niet redden van het belabberde script en de clichés die met de minuut tergender worden.

In Last Vegas gaan vier bejaarde mannen naar Las Vegas. Billy (Douglas) gaat trouwen, Archie (Freeman) heeft net een kleine beroerte gehad en wil ontsnappen aan zijn overbezorgde zoon, Sam (Kline) zit al 40 jaar met dezelfde vrouw opgescheept en wil wel eens iets anders - hetgeen zijn vrouw overigens prima vindt en hem een hall pass geeft - en Paddy (DeNiro) tot slot is sinds een jaar weduwnaar en komt zijn appartement niet meer uit.

Deze kruising tussen The Bucket List en The Hangover begint veelbelovend, namelijk met een grappige intro en vier uitstekende acteurs. In Vegas aangekomen vallen de mannen als een blok voor Diana (Mary Steenburgen), een loungezangeres op leeftijd die immer voor lege zalen zingt - het lot van een zangeres in Vegas. Billy twijfelt spontaan aan zijn 30-jarige verloofde, Paddy vergeet op slag zijn overleden vrouw en Sam komt erachter dat viagra blijkbaar niet altijd nodig is om een erectie te krijgen.

Ja, dat soort humor schotelt Jon Turteltaub (National Treasure) ons voor. Het is 'genieten' van clichématige generatiekloofgrappen en grappen over andere kloven. De mannen zelf zijn al niet veel leuker. Met name Sam maakt gretig gebruik van zijn hall pass al is hij vrouwen versieren al lang verleerd. Wanneer het dan eindelijk raak is en een mooie 25-jarige dame naakt voor hem staat, krabbelt hij terug! Hij denkt aan 40 jaar huwelijk. Cliché, maar oké. Zij begrijpt het, kleedt zich aan, zegt dat ze ooit ook hoopt zo'n oprechte man te mogen trouwen en verlaat de hotelkamer, waarna Sam haar naroept dat een blowjob nog niet out of the question is.

Ik vind dat echt tenenkrommend, een man van 65 die in een zogenaamde feel good movie dit soort fratsen uit haalt. Die laatste opmerking haalt alle geloofwaardigheid uit het personage. Het is niet makkelijk om Morgan Freeman of Kevin Kline onsympathiek te vinden, maar in Last Vegas lukt dit. Turteltaub had de overbelichte seksistische leegte en schraalheid van Las Vegas niet beter weer kunnen geven dan met Last Vegas. Alles is er nep, van de vrouwen tot het script.

Captain Phillips

★★★★

Nog niet zo lang geleden, in 2012, kwam de film Kapringen uit. Een Deense film over Somalische piraten die een Deens vrachtschip kapen. Zowel vanuit Deens als Somalisch perspectief werd gekeken naar de redenen voor een kaping. Het leverde mooie gesprekken op tussen kapers en gijzelaars, terwijl het thuisfront zich grote zorgen maakte. 

Captain Phillips is de Hollywoodversie van Kapringen, al betreft het geen remake. De bron voor Captain Phillips is het boek dat Phillips zelf schreef, nadat hij in 2009 ternauwernood een kaping overleefde waarbij vier Somalische piraten een Amerikaans vrachtschip kaapten. De Hollywoodversie houdt echter in dat de nadruk ligt op spanning en minder op dialoog. Gesprekken met de Somaliërs dienen als vertragings- of overlevingstactiek. Interesse in de situatie van de Somaliërs is er eigenlijk niet.

Er wordt wel een poging gedaan om ook vanuit Somalisch perspectief naar de gebeurtenissen te kijken, maar echt geslaagd is die poging niet. De noodzaak van het kapen wordt onvoldoende uitgewerkt. Het script richt zich vooral op de bemanning en laat een overwegend Amerikaans beeld zien. De kapers komen door sterke Somalische acteurs desondanks goed uit de verf, maar de mogelijkheid om tevens sympathie te krijgen voor de kapers laat regisseur Paul Greensgrass (United 93, Bourne Ultimatum) ongemoeid. 

Vrij snel na de release van de film werd bekend dat de bemanning zich niet zo kon vinden in de manier waarop Phillips is geportretteerd. Hij zou niet zoals in de film de koelbloedige held zijn die bereid is zijn leven te wagen voor zijn bemanning, maar eerder een roekeloze kapitein die snel zijn eindbestemming wilde bereiken en daardoor veel te dicht langs de Somalische kust voer. De bemanning spande zelfs een rechtszaak aan nadat de kaping ten einde was. Had Phillips zich aan de voorschriften gehouden, dan had het hele voorval wellicht niet plaats gevonden.

Dan hadden we echter ook niet kunnen genieten van Captain Phillips. Want Hollywood mag protagonist Phillips weliswaar tot een vrij standaard held reduceren, het heeft tegelijkertijd de mogelijkheid een van de beste acteurs ter wereld aan te trekken om zo'n personage karakter te geven. Niemand minder dan Tom Hanks.

Als kapitein van het schip is Hanks in zijn element. Het uniform zit hem als gegoten en zijn grijzige ringbaardje maakt het helemaal af. Hij rookt nog net geen pijp. Hanks toont echter pas zijn klasse naarmate hij langer wordt gegijzeld. Alle emotionele remmen gaan los tot en met de ontroerende ontknoping. Alleen al het laatste uur Tom Hanks is reden genoeg deze film te bekijken, maar laat je niet misleiden door de eventuele kritiek. Dit is een van de beste commerciële films van het afgelopen jaar.

Short Term 12

★★★★

Iedereen heeft het nodige meegemaakt in Short Term 12. De jongeren binnen de instelling, maar ook de begeleiders. Juist dat maakt Short Term 12 tot een interessante film.

Sammy rent al gillend door de voordeur van de instelling, het gras op. Mason en Grace achtervolgen de jongen, vangen hem en brengen hem tot bedaren. Als hij is uitgeraasd keert de rust weer. Een normale dag in instelling Short Term 12, waar getroebleerde jongeren maximaal een jaar verblijven.

De jongeren krijgen medicijnen en therapie, maar de rest van de dag moeten ze worden vermaakt en moet er op ze worden gelet. Sommigen zijn 'cutters', anderen agressief en weer anderen krijgen vreemde aanvallen, zoals Sammy. Het is een intensieve baan, eentje die Mason en Grace - tevens een stel - vol overtuiging uitvoeren. En dat moet ook wel, want echt niet iedereen is voor dit werk gemaakt. Dat bewijst Nate, die in het kader van persoonlijke ontwikkeling een tijdje meeloopt met Grace en Mason. Nou, ga maar een avondcursus doen, Nate.

De meeste jongeren zitten er vanwege problemen met hun ouders. Ze praten nauwelijks over de thuissituatie, maar wanneer dat via creatieve uitingen zoals kinderverhalen en raps wel gebeurt, levert het meteen ontroerende filmmomenten op. Die momenten worden versterkt naarmate de achtergrond van Mason en Grace ook bekender wordt. 

Hoe Mason, Grace en de andere begeleiders omgaan met de jongeren vereist veel geduld en toewijding, maar je kan er alleen maar respect voor hebben. Dat er vervolgens de nodige problemen binnen de relatie van Mason en Grace ontstaan is niet verwonderlijk, want werk en privé gescheiden houden lukt moeizaam. Misschien maar goed ook, want anders was dit nooit zo'n aangrijpende film geweest.

Rush

★★★★

Er was een tijd dat ik zondagmiddag 2 uur klaar zat voor de TV. Stipt. Ronkende motoren, hoogfrequent kabaal en mannen met helm op in krappe cockpits: het moment van de start van een formule 1 grand prix. Mijn held: Michael Schumacher. Hij won in die tijd bijna alles. Olav Mol met zijn aanstekelijke commentaar wakkerde mijn enthousiasme meer dan eens aan. 

De start was het leukste moment van de race, want dan ging er nog wel eens iets fout. 18 tot 20 wagens bereikten na de start hoge snelheden, om vervolgens met z'n allen een scherpe bocht in te racen. Spektakel gegarandeerd. Regelmatig begaf een wielophanging het, rolden de banden over het parcours en stonden mannen met gele vlaggen te wapperen totdat de Safety Car naar buiten reed. In het beste geval was de crash zo chaotisch dat er een herstart kwam.

In die tijd, jaren '90, was de F1 relatief veilig. Ayrton Senna stierf net voor mijn tijd, in '94. Ik bestond wel, maar keek niet. De grote naam op het moment dat ik wel keek was Schumacher, met rivalen als Damon Hill en David Coulthard. Ik heb een hoop nare crashes gezien, maar doden vielen er niet.

Dat was wel anders in de jaren '70. Elk seizoen F1 kostte gemiddeld twee levens. In die tijd speelt Rush zich af, waar rivalen Niki Lauda en James Hunt vele jaren strijden om het kampioenschap. Ze ontmoeten elkaar voor het eerst in de formule 3 (een lagere raceklasse) en zijn vanaf dat moment erop gebrand elkaar af te troeven, zowel binnen als buiten het circuit.

Rush is een film naar mijn hart. Haast nostalgisch zie ik de vijf rode lichten veranderen in groene, het startsein voor twee uur lang racen en vermaak. Regisseur Ron Howard wist beslag te leggen op een van de originele auto's van Niki Lauda en racete op de circuits. 

Niki Lauda, erg sterk gespeeld door Daniel Brühl, komt uit een familie vol zakenmensen. Hij denkt dat hij het meeste geld kan verdienen met racen en heeft dat als beweegreden. Passie voor het racen heeft hij niet. Daar tegenover plaatst Rush James Hunt, die vrouwen verslindt, meer dan eens met een kater achter het stuur zit en ontzettend getalenteerd is. Zonder zijn drive is hij niks. Chris Hemsworth speelt James Hunt en doet dat uitstekend. Fijn om te zien dat hij meer kan dan met een hamer zwaaien. Daarnaast is de gelijkenis tussen de filmpersonages en de echte mensen treffend. Fraaie bijrollen zijn weggelegd voor Olivia Wilde en Alexandra Maria Lara.

Ook als je maar weinig hebt met de sport is dit een goede film. Het is geen opgeleukte Hollywoodproductie, maar een indrukwekkend drama. Het script verzin je niet en het is dan ook allemaal echt gebeurd. Bizar. 

The Wolverine

WAARDERING: 3 / 5 Sterren

Van alle X-Men spreekt Wolverine toch het meest tot de verbeelding. Vlijmscherp in uitvoering, gortdroog in humor en dialoog. Alleen Tony Stark is eigenlijk toffer. Wolverine kreeg al eerder een eigen film in 2009 (X-Men Origins: Wolverine) en nu weer. 

De film opent met de atoombom op Nagasaki. Logan redt het leven van Yashida en jaren later, als Logan op zijn vertrouwde ijskoude plekken zit en zichzelf weer eens afgezonderd heeft, spoort Yashida hem op. Zijn trouwe adoptiekind Yukio, gelijkend op een Japanse alien, weet hem te vinden in het koude noorden van Amerika. Yashida is stervende en wil Logan voor de laatste keer zien. Wat een weerzien tussen oude vrienden had moeten worden, ontaardt in een familiedrama waarbij Logan niet de enige mutant is.

Naast de familie Yashida is ook mutant Viper (Svetlana Khodchenkova, bekend van Tinker Tailor Soldier Spy en een goede kandidaat voor een artiestennaam) van de partij. Een soort vrouwelijke versie van Toad, geïnspireerd op een gifslang (gespleten tong incluis) en met vergif als handelsmerk. Ze kan iemands huid letterlijk van zijn of haar schedel blazen en gek genoeg heeft ze ook het antigif altijd bij de hand om de gemutileerde huid weer te restaureren. Ze is verder immuun voor gif en mannen - niet dat Logan nou zo'n charmeur is.- en hult zich graag in strakke lederen groene pakjes.

The Wolverine zit vol met plottwist en intriges. Sommige zie je mijlenver aankomen (Logans nieuwe liefdesrelatie), anderen weten wel te verrassen. Wolverine zelf behoeft geen introductie, dus regisseur James Mangold grijpt meteen de mogelijkheid aan om de kijker in het diepe te gooien, waarna langzaam de verhoudingen tussen de vele familieleden duidelijk worden.

The Wolverine is goed genoeg om te blijven vermaken gedurende de speeltijd van ruim twee uur. De vleugjes Japanse mythologie en lokale samoerai voegen wel wat toe aan de film en slechts enkele personages voelen overbodig aan. Vaak geldt dat bij superheldenfilms voor de gehele ondersteunende cast, maar in dit geval weten personages als Yukio, Yashida en Viper wel te boeien, ondanks het feit dat de motieven van Viper totaal onderbelicht blijven. Ook Famke Janssen is aanwezig als geestesverschijning, tutor en geweten en vertelt gedrapeerd in een nachtjapon dat ze in het dodenrijk verlangt naar Logan. Die is echter nog niet klaar om de Nederlandse schone te vergezellen.

Ook prettig is het om te zien dat er geïnvesteerd is in de ontwikkeling van het verhaal, dat over het algemeen prima is. Het lijkt wel wat op dat van Prometheus, gek genoeg, waarbij ook een geniale wetenschapper op zoek is naar het eeuwige leven. Er wordt nog steeds veel in gevochten, uiteraard, maar dit is niet het soort film waar alles draait om actie en special effects. Sterker nog, grote explosies en bloedbaden blijven uit. The Wolverine is meer dan zijn voorganger een persoonlijke zoektocht van de adamantium held, eentje die zo goed is bevallen dat de derde film al gepland staat.

Hugh Laurie Live on the Queen Mary

WAARDERING: 3.5 / 5

Hugh Laurie geniet vooral bekendheid door zijn rol als House. Wat veel mensen echter niet weten is dat Hugh Laurie ook een groot muziekliefhebber is en samen met zijn Bottomcopper Band muziek maakt. Een van zijn concerten is geregistreerd en is ideaal kijkvoer voor de brakke zaterdagmiddag. Want zo'n dag is het.

Laurie opent met een mooie anekdote over de Queen Mary. Wat toen de grootste boot ooit ging worden moest een toepasselijke naam krijgen, dus de bouwer dacht aan Queen Victoria. Hij ging naar koning George V, haar kleinzoon, en vertelde dat ze de grootste en machtigste boot ooit gingen bouwen en daarom een toepasselijke naam zochten van een groot monarch. George's reactie was: 'Daar zal mijn vrouw blij me zijn.'

Naast enkele prima anekdotes draait het optreden natuurlijk voornamelijk om de muziek. De wisselt tussen straightforward blues en heerlijk deinende muziek tot covers van o.a. Pete Johnson en Professor Longhair waar Laurie een persoonlijk verhaal bij vertelt. Zo werd Professor Longhair bekend na zijn optreden in de Queen Mary in California, waardoor Laurie zeer vereerd is met de mogelijkheid daar tevens op te kunnen treden.

Het plezier straalt er dan ook vanaf. De bonte verzameling muzikanten bespelen bijna allen meerdere instrumenten en zorgen voor een sfeervol optreden. Het podium is huiselijk aangekleed, met een tapijt en schemerlampen en afgezien van een setlist is het optreden een hele spontane bedoening. Het is bijzonder vermakelijk, maar het gaat soms ook ten koste van het muzikale niveau. In de nummers sluipen wel een paar foutjes hier en daar, solo's worden soms abrupt afgekapt en bij een nummer staat Laurie ongegeneerd uit de maat te klappen. Het is echter zo'n optreden dat dit gewoon kan.

Kick-Ass 2

WAARDERING: 2 / 5

Zo leuk en verrassend als het origineel, zo rechtlijnig is haar vervolg. Extreme gewelduitingen en humor wisselen elkaar in hoog tempo af. Zelfs Kick-Ass en Hit-Girl zijn niet meer de oude.

Kick-Ass was een van de beste films uit 2010. Zeker een van de origineelste. Sommigen vielen over het sporadische extreme geweld, maar de menselijke superhelden zonder kapsones spraken menigeen tot de verbeelding. Kick-Ass (Aaron Taylor Johnson) zelf, in groen tenue met gele schoonmaakhandschoenen, was een inspiratiebron om ook als normale burger ten strijde te trekken tegen criminelen.

In Kick-Ass 2 hebben velen dat advies opgevolgd. Een groepje bizarre typetjes onder leiding van Colonel Stars and Stripes (Jim Carrey) treedt hard op tegen de criminaliteit en Kick-Ass voegt zich erbij. Met grof geweld, expliciet in beeld gebracht, gaan ze het gevecht aan tegen de onderwereld. Hit-Girl (Chloë Grace Moretz) heeft daarentegen de lier aan de wilgen gehangen en heeft het paarse pakje ingeruild voor een net schooloutfit. Jammer, want Hit-Girl is tof en haar subplot in Kick-Ass 2 is dat niet.

De verminderde criminaliteit is een doorn in het oog van Red Mist, die tegenwoordig schuil gaat onder het alias 'The Motherfucker'. Zijn posse, bestaande uit stereotypen die hij enigszins racistische bijnamen geeft, is dodelijk en dat wordt wederom zorgvuldig en met veel vliegende ledematen in beeld gebracht. Kick-Ass heeft zijn vader met een bazooka opgeblazen en het wraakmotief is het stuwende kracht achter The Motherfucker. Aan Kick-Ass en zijn nieuwe vrienden de taak om The Motherfucker te stoppen.

Waar Kick-Ass nog iets onschuldigs had, worden in haar vervolg massa's mensen afgeslacht en is de onschuld totaal verdwenen. Ook verdwenen is iets dat op een verhaal lijkt. Onder nieuwe regisseur Jeff Wadlow blijft maar weinig van de charme van de selfmade superhelden over. Daar kunnen alle lompe, maar geslaagde grappen niks meer aan veranderen.

Man Of Steel

WAARDERING: 2.5 / 5

Na een flop in 2006 is Superman weer terug op het witte doek. Weet Zack Snyder er wel een succes van te maken?

Superman is een van de oudste superhelden en tevens de enige superheld die van zichzelf een superheld is. Hij krijgt geen radioactief ongelukje, is geen labrat en heeft geen pak nodig om een superheld te zijn. Superman is als superheld geboren op Krypton en naar de Aarde gestuurd, alwaar zijn vermomming die van 'mens' is. Bill - David Carradine - in Kill Bill weidt er een prachtige anekdote aan in een van zijn gesprekken met Beatrix Kiddo.

In Man Of Steel staat Krypton op het punt van imploderen. De planeet zal worden vernietigd en voor evacuatie is het te laat. In een laatste poging het ras te redden stuurt Jor-El (Russell Crowe) de genetische informatie van alle inwoners van Krypton samen met zijn pasgeboren zoon naar de Aarde, in de hoop dat op een dag inwoners van de Aarde en van Krypton vredig naast elkaar kunnen leven. Al in de openingsscène valt op hoe mooi de film opgenomen is, met strakke montage en steady shots. Het is naast de heerlijke muziek van Hans Zimmer een van de weinige rustgevende elementen in deze overbelaste actiefilm.

Op Aarde groeit Clark (Henry Cavill) rustig op, maar zijn superkrachten verborgen houden is lastig. Op volwassen leeftijd zwerft hij net als Wolverine van oord naar oord, om meestal na enkele maanden weer te vertrekken. Kent weet van zijn afkomst, zoekt naar tekenen van zijn oorsprong en vindt deze in General Zod (Michael Shannon). Zod achtervolgt Kal-El, alias Superman, alias Clark Kent, naar de Aarde, alwaar een groot intergalactisch slagveld plaats vindt waar alleen types als Zack Snyder en Michael Bay mee op de proppen komen. Ook is Clarks toekomstige liefje, reporter Lois Lane (Amy Adams) van de partij. Haar rol is echter net zo overbodig als de rode ballenknijper in het originele Supermankostuum.

De destructie op Krypton valt nog te verdedigen. De planeet implodeert, dus wat actie en spektakel past daar goed bij. Maar wanneer Man of Steel ten einde komt en de onvermijdelijke confrontatie tussen Clark Kent en General Zod plaats vindt, gaat diezelfde schaal van destructie gewoon door. De volledige stad wordt verwoest, omdat Superman het nodig vindt om General Zod niet tegen een muur, maar door een gebouw heen te gooien. Supermans handelsmerk, niemand doden, is in deze film nog niet aanwezig. Twee mensen richten meer schade aan dan het hele team Avengers en aliens bij elkaar. 'Collateral damage' krijgt een totaal andere betekenis.

After Earth

WAARDERING: 2 / 5

After Earth is een film over overleven op een futuristische Aarde. Cipher Raige (Will Smith) stort samen met zoonlief Kitar Raige (Jaden Smith) neer op Aarde. Er zijn nog zo'n vijftig mensen aan boord, maar die overleven de crash niet. Cipher heeft beide benen gebroken, alleen Kitai, een jaar of zestien oud, is nog helemaal in orde. Kitai moet op zoek naar redding, terwijl zijn vader hem vanuit het gecrashte schip begeleidt via een soort walkie-talkie.

De enige hoop op redding is een beacon, die nog in het andere gedeelte van het gecrashte schip ligt, vijftig kilometer verderop. Tussen Kitai's locatie en de locatie van het beacon bevindt zich een stuk Aarde waar de temperaturen tussen dag en nacht wel zestig graden variëren. Verder bestaat het stuk uit oerwoud, rivieren, watervallen en een vulkaan. Ook talloze vreemd geëvolueerde beesten zijn aanwezig, waarvan een enkeling Kitai zelfs helpt. Om onverklaarbare redenen, dat allemaal wel.

After Earth is vormgegeven als een videogame. Kitai moet voor het einde van de avond een checkpoint zien te bereiken. Doet hij dat niet, dan vriest hij dood. Om alles nog wat nijpender te maken is er een ursa op de Aarde aanwezig, een wezen dat angst kan ruiken en je vervolgens doorboort met zijn klauwen. Door geen angst te hebben ben je onzichtbaar, want functionele ogen heeft de ursa niet. En Kitai, wederom matig vertolkt door Jaden Smith, is nogal angstig aangelegd.

De film zit vol met miraculeuze, onverklaarbare zaken. Behulpzame dieren, telekinese, shots van walvissen die er absoluut niet toe doen. Het is Shyamalan's denkwereld, die er altijd op neer komt dat de mensheid de Aarde aan het vernietigen is. Opmerkingen over fossiele brandstoffen en de jacht op walvissen bevestigen dat. Voor een film als deze is het echter niet relevant. Het leidt vooral af van de spannende momenten, die paar bultruggen die opeens uit het water springen.

After Earth heeft een groot aantal problemen. Het is ongeloofwaardig, de grafische effecten zijn matig, het acteerwerk flets en de film is lineair. Flashbacks van Cipher en Kitai proberen dat te doorbreken, maar voegen niks toe. Fraaier zijn de stukken film waarin Shyamalan zijn hoofdpersonen rond laat lopen in de jungle. In deze stukken is tevens de spanning voelbaar.

Avonturenfilms moeten vooral vermakelijk zijn, want van realisme moeten ze het niet hebben. Kijk naar Indiana Jones of Lara Croft. Hier zitten echter zoveel momenten van irritatie in, dat het kijkplezier je soms wordt ontnomen.

The Kings Of Summer

WAARDERING: 3.5 / 5

Joe en Patrick besluiten samen weg te lopen van huis omdat ze hun alleenstaande vader resp. ouders niet uit kunnen staan. Ze bouwen aan een blokhut en aan hun volwassenwording. Beiden komen af, soort van, al blijven het wat krakkemikkige bouwwerken. Ze zijn tenslotte pas 15 jaar oud.

The Kings of Summer is een klassiek coming-of-age drama dat zich veelal afspeelt in het bos. Daar waar de blokhut staat. Er is maar weinig zo tof als je eigen blokhut maken en er vervolgens gaan wonen. Dat je ouders denken dat je eventueel gekidnapt bent, is dan bijzaak.

Hoofdpersonen zijn Joe (Nick Robinson) en Patrick (Gabriel Basso), die uit onverwachte hoek hulp krijgen van Biaggio (Moises Arias). Biaggio is absoluut onpeilbaar en kan minutenlang voor zich uit staren. Arias komt ongetwijfeld nog eens in een horrorfilm terecht. Hij speelt overigens ook in het onlangs afgeronde Ender's Game, een sci-fi spektakel van wederom epische proporties.

De reden dat Joe en Patrick zijn weggelopen is simpel: hun ouders. Die zijn nogal tergend. De vader van Joe is gewoon ronduit een verbitterde klootzak, en de ouders van Patrick werken je per direct op de zenuwen. Ze vormen een onstuitbaar team dat de grootst mogelijke onzin uitkraamt en in een totaal andere wereld leeft. Niet alleen t.o.v. Patrick, maar eigenlijk t.o.v. iedereen. Een goede reden om je biezen te pakken.

Eenmaal bivakkerend in de bossen wordt de band tussen de jongens op de proef gesteld. Ze hebben niemand om op terug te vallen, moeten overleven in het wild - mooi geschoten trouwens, met plaatjes van rondlopend wild en een prachtige zonsondergang - en zijn op zichzelf aangewezen. Die mate van verantwoordelijkheid is prettig, maar het is de vraag hoe lang ze er mee om kunnen gaan. Bovendien kan het goede leven niet langer duren dan de zomervakantie.

The Kings of Summer is een hele prettige film om te zien. De humor, vaak droog en een tikkie absurdistisch, is altijd raak en de jonge acteurs spelen overtuigend. Het puike script van Chris Galletta - zijn debuut - wordt door regisseur Jordan Vogt-Roberts - zijn eerste lange film - omgezet een in ingetogen drama. Het zijn twee mensen om in de gaten te houden, de schrijver en regisseur, want met minimale middelen zetten ze een film neer die bijvoorbeeld wel wat weg heeft van Mud. Zomers, fris, nooit saai, gewoon prima. Meer had ik niet verwacht en meer heb ik ook niet gekregen.