The Choice

★

Dat hele beleid van mij om gewoon naar willekeurige films te gaan zonder éven te checken waar het nou eigenlijk over gaat, begint nu toch wat pijnlijke vormen aan te nemen. Kijk, romkoms, niet m'n favo genre hoor, maar dít? Een verkapte protestfilm tegen levensbeëindiging is het. En nog verdomd slecht gemaakt ook.

Nicholas Sparks schreef The Notebook en Dear John en nog 16 andere boeken, allemaal ´romance vs rampspoed´, waarvan er maar liefst 11 verfilmd zijn. Elf! En dan schrijft-ie geen eens trilogieën hè, maar rom-kom pulp die grotendeels inwisselbaar is. En daar is op zich niks op tegen, want er is een markt voor. En er moet gezwijmeld worden op Valentijnsdag. Ik snap dat. Of ja, eigenlijk snap ik daar geen reet van, maar heb me erbij neergelegd dat mensen dat prettig vinden. Maar zelfs het katzwijm kan niet verbloemen hoe ontzettend matig deze Sparks-verfilming is.

Want wat heb ik mogen aanschouwen? Nou, ten eerste een film over twee mensen die in een soort vierkantsrelatie terecht komen. Denk The Holiday ofzo. Zij is christelijk (en ze gaat vreemd, maar dat terzijde) en hij niet. Zij is Gabby, een student geneeskunde, hij Travis, een dierenarts. Zij heeft een vriendje, gehouwen uit een blok beton, upper-class, arts, reuze vriendelijk ook. Hij is een womanizer, heeft een knipperlichtrelatie met Monica, super mooi, nauwelijks tekst, actrice Alexandra Daddario verdient echt betere rollen. Zij wordt verliefd op Hij. En andersom. Dat snap je wel.

Zij wordt gespeeld door Teresa Palmer, die het met name van haar ontfermende blikken moet hebben. Net als de puppy's in deze film, overigens. Echt schaamteloos, het gebruik van puppies. Gabby lepelt wat clichés op en de braafste seksscène sinds mensheugenis is een feit. Uiting van passie is het feit dat er wat vaatwerk van het aanrecht wordt geveegd. Ik vraag me af of mensen dat in het echt ook wel eens doen, dat je je regelmatig niet kunt bedwingen met als gevolg dat je elk weekend naar de IKEA moet voor nieuw servies.

Hij wordt gespeeld door Benjamin Walker die we nog kennen uit Abraham Lincoln: Vampire Hunter. Walker heeft een werkelijk vreselijk southern accent en zegt constant 'You bother me.' Alsof vrouwen dat leuk vinden om te horen. 'Come. bother me baby.' Ja echt, ik verzin dit niet. Dat slaat dus echt he-le-maal nergens op. Maar Zij vindt het leuk, of uitdagend, of wat dan ook.

Dat de film voorspelbaar is, prima. Natuurlijk worden Gabby en 'you bother me' op elkaar verliefd. En gaat dat weer stuk. En weer niet. En weer wel. Mocht je de beste man Sparks niet kennen en het deductieve vermogen van een hamster hebben, dan komt het 'life-changing event' uit de lucht vallen, maar de openingsscène in het ziekenhuis zou al wat alarmbellen moeten doen rinkelen. En staat 'you bother me' voor een keuze. Dé keuze. Die hij niet maakt. En dan komt tóch alles goed. En dat is dan de moraal van het verhaal, want er gaat maar één persoon over leven en dood.

Want wat wordt hier een kutverhaal verteld zeg. En dat niet alleen, het wordt ook nog eens slecht verfilmd. En bevat ook nog eens totaal ongeloofwaardige personages die op hun beurt ondermaats worden vertolkt. Het tempo van de film wisselt tussen slakkegang in de eerste akte waar ze verliefd worden, met onverklaarbaar veel shots van water, tot sneltreinvaart in de derde akte, waarin er binnen 2 minuten opeens een heel gezin in beeld staat.

Ik kan niet wachten op de volgende Sparks-verfilming.

Beyond Sleep

★★★★

Een mooie filmervaring is het: Beyond Sleep, de verfilming van het boek Nooit Meer Slapen van W.F. Hermans. Als kijker ben je van dichtbij getuige van de toenemende waanzin van de jonge geoloog Alfred, die het werk van z'n overleden vader wilt voortzetten in het noorden van Noorwegen.

Freud zou wel raad weten met de dromen van Alfred. De droom waarin zijn vader hem verstikt is nog te doen, maar degene waarin een reusachtige naakte vrouw hem doodslaat alsof hij een mug is? Als kijker weet je niet altijd wat er nou precies gebeurt of hoe je de dromen, laat staan de realiteit, moet duiden. Ondanks wellicht een gebrek aan psychoanalytische vaardigheden zal de kijker de schoonheid van de beelden wel opvallen. Kan ook bijna niet anders in dit prachtige Noorse berggebied.

Samen met de Noren Arne, Mikkelsen en Qvigstad dwaalt Alfred door Noorwegen op zoek naar onderbouwing voor zijn theorie dat de meren in Noorwegen niet door de ijstijd, maar door meteorietinslagen zijn veroorzaakt. De theorie is echter slechts een excuus om Alfred in een ongerepte omgeving vol muggen te plaatsen. Beyond Sleep gaat namelijk om Alfred zoals Tirza om Gijs Scholten van Aschat's Jörgen ging.

Reinout Scholten van Aschat, Gijs' zoon, speelt de getergde Alfred. Getergd, omdat hij zijn vader niet kende, maar wel de druk van diens wetenschappelijke erfenis voelt. Getergd ook, omdat niemand zijn (en zijn vaders) theorie serieus neemt. En getergd door de muggen die eeuwig lijken te zoemen, de bergen waar hij vanaf glijdt, het water waar hij constant in pleurt. De kwelling die de Noorse woestenij vormt voor de slecht voorbereidde, jonge Nederlander heeft zo z'n consequenties: Alfred gaat steeds meer in zichzelf praten en krijgt last van waanbeelden.

Ook wij maken onderdeel uit van Alfred's beleving. Het levert mooie, zij het incoherente beelden op die niet altijd goed te plaatsen zijn, zowel qua tijd als ruimte. Ze sluiten echter wel goed aan bij Alfred's gemoedstoestand. Want wat is nu nog de realiteit? Alles wat we zien, tot en met de gangbare theorie dat de ijstijd de meren heeft gevormd, bevindt zich op los zand, waardoor het publiek langzaam alle houvast wordt ontnomen.

Grimsby

★★★★

Ik heb zo ontzettend hard gelachen afgelopen donderdag om de ontzettend foute grappen in deze film, echt niet normaal. Normaal gesproken is dit niet zo mijn humor, maar Sacha Baron Cohen kan ik altijd wel waarderen. Dit keer is hij een Engelse hooligan. 

Na Ali G, Brüno, Borat en The Dictator speelt Sacha Baron Cohen nu Nobby, een Engelse voetbalsupporter met 9 kinderen en een vette vriendin (Rebel Wilson). Nobby is een stereotype Engelse hooligan: een vader die alles doet voor z'n kinderen, maar tijdens het weekend na de wedstrijd alles kort en klein slaat en met vuurwerk in z'n kont in de pub staat. Oké, misschien geen stereotype Engelse hooligan... Wel een vrij scherpzinnige karikatuur ervan.

Op jeugdige leeftijd werd Nobby gescheiden van z'n broertje Sebastian (Mark Strong), maar bij toeval lopen ze elkaar 28 jaar later tegen het lijf. Sebastian is nu echter geheim agent. Je kan je de situaties al wel voorstellen: Sebastian die probeert een syndicaat te ontmaskeren, terwijl Nobby met een flesje bier achter hem aan loopt en ondanks al z'n slungeligheid toch iets bij draagt. Zo blijkt Nobby bijzonder effectief met een pistool en totaal gevoelloos voor de verleidkunsten van mooie vrouwen.

Grimsby is een film die een hoop mensen niet zullen waarderen. Je weet echter wel wat je kunt verwachten, namelijk de typische humor van Sacha Baron Cohen die volledig opgaat in z'n personage. Kan je zijn vorige werk goed hebben, dan zal je dit ook bekoren. Want ook al speelt Grimsby zich weer in een hele andere setting af dan Cohen's voorgaande werk, Cohen tapt wel uit hetzelfde vaatje en hij bewijst dat dat vaatje nog lang niet leeg is.

De kijker wordt dan ook vele hilarische scènes voorgeschoteld. Veel grappen zijn ontzettend plat en fout (maar desondanks grappig), hoewel hier en daar ook best wat intelligente humor te bespeuren valt. Met name de scène waarin Daniel Radcliffe HIV krijgt is echt geweldig, inclusief de nieuwsbulletins die volgen en Sebastian die tegen Nobby zegt: 'You gave Harry Potter AIDS!'

Deadpool

★★★★★

Deadpool is een van de grappigste films die ik sinds tijden heb gezien. De enorme ladingen zelfspot, seksgrappen, grof taalgebruik en dito geweld leidden tot een R-rating in Amerika, maar ook tot een geweldige film die eens een keer geen rekening houdt met het preutse Amerikaanse publiek en gewoon doet waar-ie zin in heeft.  

Centraal staat antiheld Deadpool, vernoemd naar een poule waarin er wordt gewed op welke huurling er het eerste het loodje legt. De barman van de huurlingenbar waar dit gebeurt wedt op Wade Wilson, hetgeen Deadpool's echte naam is. Wilson, gespeeld door Ryan Reynolds, is een veel te bijdehante huurling, iemand die het leven totaal niet serieus neemt. Zelfs niet wanneer hij terminale kanker krijgt.

Deadpool schakelt snel en soepel tussen heden en verleden. Flashbacks geven achtergrondinformatie over Wade Wilson en we zien de romance opbloeien in de vorm van een paar zeer komische seksscènes tussen Wade en z'n liefje Vanessa (Morena Baccarin, de vrouw van Brody in Homeland). Om de kanker te ontlopen ondergaat Wilson experimentele behandelingen die hem doen muteren tot een eigenzinnige superheld met een rotkop. Om z'n rotkop te fixen gaat hij op zoek naar de veroorzaker ervan, een Britse bad guy genaamd Ajax, tevens leider van het mutatieproject waar Wade in verzeild raakt.

Het mooie aan Deadpool is de originele opzet, op zo'n beetje elk niveau. Het begint met een cinematografisch zeer fraaie vertoning van een autocrash terwijl ondertussen teksten in beeld verschijnen als:  Starring: A complete idiot. Written By: The true heroes of this story. Ja, sterk. 

Zowel film als personage kenmerken zich door een hoop vunzige, goed getimede grappen en een scheepslading zelfspot. Niet alleen het eigen personage, maar ook de X-men, het Marvel universum, Ryan Reynolds' acteerkunsten, het feit dat dit waarschijnlijk een franchise gaat worden en zelfs de teaser voor een volgende film worden op de hak genomen. Ook spreekt Deadpool het publiek regelmatig toe, een staaltje filmkunst dat sinds House of Cards bezig is aan een serieuze opmars. Je ziet het steeds vaker gebeuren, maar zelden zo lekker uitgevoerd als hier.

Gods of Egypt

★

De meest bekende Egyptische goden passeren de revue en een fantasierijke mythologie ligt ten grondslag aan Gods of Egypt, maar de film zelf is zo plat als de aarde in die tijd. 

Horus (Jamie Lannister) staat op het punt gekroond te worden tot koning van Egypte. Dat is een tikkie raar, aangezien het hier een god betreft, maar zo gaan die verhalen nou eenmaal. Later namen de farao's het over, als afgezanten van de goden. Ook lichtelijk apart is het feit dat de goden goud door hun aderen hebben stromen en anderhalf keer zo groot zijn als mensen. Op zich makkelijk, want je weet meteen wie wie is, maar in filmisch opzicht leidt het tot hele vreemde scènes, alsof je naar Horus en een zooi halflings aan het kijken bent.

Maar goed, Horus wordt dus koning. Is tenminste het idee. Dit bescheiden volksfeestje wordt echter ruw verstoord door Set (Gerard Butler) die na een lange tijd in de woestijn ook wel eens zin heeft om te regeren. Hij doodt z'n broer Osiris, steekt Horus de ogen uit en voert een waar schrikbewind.

Zo beangstigend als de kwaliteit van deze film is het echter niet. Tegen dit script valt niet op te terroriseren, god of niet. Er zit geen fatsoenlijk stukje dialoog in de film, die verder een aaneenschakeling van inconsistente voorvallen is, afgewisseld met een tergende moraal: Horus neemt wraak op Set met behulp van de sterveling Bek en leert zodoende dat de mensen die hij eerst verachtte zowaar waardevol zijn. Ook heeft de film zeer matige visuals. Waar die 160 miljoen dollar budget aan is opgegaan? Toch zeker niet aan de salarissen van de bedroevend misplaatste cast zeker? Met een kwart van dit budget zijn in het verleden verscheidene malen mooiere beelden geproduceerd.

Gods of Egypt is net zo oppervlakkig als het ritueel waar de doden mee te maken krijgen in Anubis' onderwereld: genoeg schatten meenemen voor toegang tot het hiernamaals (de Katholieken ook niet vreemd trouwens, dit principe), of verzwolgen worden in een roterende zwarte wolk. Of de chaos. Of wat die roterende schijf ook maar mocht voorstellen. De millenia oude verhalen weerstaan de tand des tijds ogenschijnlijk gemakkelijk. Deze film is morgen echter iedereen weer vergeten.

Goosebumps

★★★

Hoe ze van ganzen naar kippen zijn gegaan mag Joost weten, en wellicht weet-ie het ook, maar Goosebumps is het Engelse origineel van een serie boeken die in Nederland bekend is onder de naam Kippenvel. Toen nog Kippevel, denk ik. 

Goosebumps is niet verrassend gemaakt voor dezelfde doelgroep als de boeken. Een kleine Google search leert ons dat de boeken tussen 1992 en 1997 verschenen. Allen werden ze geschreven door R. L. Stine, een Amerikaanse schrijver met als bijnaam 'The Stephen King of child's literature.' Z'n boeken zijn inmiddels 400 miljoen keer verkocht.

R. L. Stine speelt tevens een grote rol in deze film en hij wordt vertolkt door Jack Black. R. L. Stine zelf heeft een kleine cameo aan het einde van de film, waarin hij Mr. Black, een leraar speelt. Geinig. Het verhaal van Goosebumps is ook aardig gevonden: als kind zou Stine eenzaam zijn en daarom zijn levendige fantasie gebruiken om boeken te schrijven. Zijn fantasie was echter zo levendig dat de monsters waarover hij schreef daadwerkelijk tot leven kwamen. Hij sloot ze op in bepaalde boeken en dat is een hele tijd goed gegaan, totdat iemand per ongeluk die boeken open maakt. Dan breekt de pleuris uit in Madison, Delaware, in 3D nog wel.

Jack Black is niet alleen, maar speelt met zijn geliefde tegenspelers: kinderen. School of Rock is toch wel een van z'n betere films. Ook hier komt z'n enthousiasme goed over op z'n jongere collega's. Odeya Rush speelt Hannah, Stine's dochter. Ze wordt verliefd op Zach (Dylan Minnette), haar nieuwe buurjongen, die middels z'n nieuwsgierigheid de wondere, griezelige wereld van Stine opent.

Als je 10 bent dan.

Ben je geen 10, maar een veelvoud daarvan, dan heeft de film alsnog wel zo z'n charmes. Ik heb me dan ook prima vermaakt. Ik kan me de boeken niet meer herinneren, heb er wel een paar gelezen, maar ga er voor het gemak van uit dat een heel aantal monsters uit de boeken de revue passeren in de film. Monstermateriaal genoeg, immers. Met name de originele insteek van de film kon ik wel waarderen. Men had de makkelijke weg kunnen kiezen door gewoon een boek te verfilmen, maar doet dat niet. Zo is Goosebumps niet slechts een boekverfilming, maar een hommage aan de auteur zelf. 

How To Be Single

★★★

How To Be Single? Nou, daar heb ik nooit zo'n moeite mee. Dat gaat toch aanzienlijk soepeler dan hoe de mensen het in deze film aanpakken. Want man, die doen me daar een moeite om de burgerlijke status op ongehuwd te houden. 

Het begint met Alice, aantrekkelijk, doch grijze muis. Gespeeld door Dakota Johnson, die in dit soort rollen goed uit de verf komt. Die heeft namelijk iets liefs en schattigs wat Mr. Grey er in 50 Shades met alle SM van de wereld nog niet uit kon meppen, waardoor je meteen gelooft dat Alice al jarenlang met haar stabiele partner Josh een relatie heeft. Minder geloofwaardig is het gevoel dat Josh toch niet de ware is, waardoor ze een tijdelijke break-up voorstelt.

Dat werkt nooit, dames en heren. Niet in het echt, niet in de film. Mij houd je niet voor de gek. Zie de realiteit onder ogen en maak het gewoon meteen uit.

Alice gaat vervolgens helemaal los. De sidekick is Rebel Wilson - die zoals in elke film een (karikatuur van) zichzelf speelt en overigens best grappig is. Samen maken ze regelmatig Tom's Bar onveilig,  de bar van barman Tom, die na 45 minuten film de helft van z'n vrouwelijke klandizie heeft afgewerkt.

Voeg bij het rondsletten wat ongemakkelijke situaties toe, de onvermijdelijke one night stand, bezoek aan de SOA-kliniek, een overbezorgde zus tevens gynaecologe, een hoop idiote concepten voornamelijk verzonnen door Rebel Wilson en een lading gefeest op harde muziek en zie daar: How To Be Single.

Is 't leuk? Nou, de film kent zo z'n momenten. "Don't use an emoji or I will titpunch you" vond ik wel een aardige uitspraak. En zo zijn er nog best wat vermakelijke scènes. Ook is de film niet bijzonder voorspelbaar. Een prima poging in principe, maar nergens noemenswaardig.

The Big Short

★★★★★

Sinds het uitbreken van de kredietcrisis heb ik interesse in het ontstaan ervan. Mooie materie is het, ook voor films. Mocht je nou willen weten wat er zoal fout is gegaan - en dat is een hoop - dan is The Big Short een aanrader. Ben je op zoek naar een geweldige film? Dan ook. 

The Big Short speelt zich met name af in de aanloop naar de crisis. Het begint met de introductie van derivaten, een financieel product dat bestaat uit opgeknipte stukjes hypotheken. Deze derivaten zijn uiteindelijk het begin van alle ellende, maar voor het zover is zijn we vele jaren verder.

Een goede omschrijving van het plot staat in dit geval eigenlijk gelijk aan een goede uitleg van het ontstaan van de kredietcrisis. Dat ga ik dus niet doen. Wel zal ik proberen drie redenen aan te geven waarom deze film zo fijn is:

1: Een topcast, met namen als Ryan Gosling, Christian Bale (die hier een Oscarnominatie voor ontving), Brad Pitt (idem) en Steve Carell (die er een had moeten hebben). Gosling speelt Jared Vennett, een gladjakker die als eerste ontdekt dat de meeste mensen hun hypotheken niet kunnen betalen, waardoor de hele huizenmarkt zich op drijfzand begeeft. Bale's personage Michael Burry ziet dit ook en richt zijn bedrijf haast ten gronde om te gokken tegen de huizenmarkt - short gaan. Met andere woorden, als de huizenmarkt in elkaar klapt, verdient Burry heel veel geld. Brad Pitt speelt het geweten van de film, Ben Rickert, een voormalig bankier die vooral het menselijk aspect van zo'n crisis benadrukt - namelijk het feit dat miljoenen mensen werk- en dakloos raken. Carell tot slot speelt Mark Baum, een onuitstaanbare, paranoïde bankier die het hele financiële systeem niet vertrouwt en óók short gaat op de derivaten.

2: Een heerlijk script, waarin mensen als Selena Gomez en Margot Robbie in een badkuip je uitleggen hoe ingewikkelde financiële producten (zoals de derivaten) in elkaar steken. Dit soort intermezzo's zijn bijzonder komisch en leerzaam tegelijkertijd. Daarnaast spreekt de cast soms direct het publiek toe, zoals dat ook regelmatig gebeurt in House of Cards.

3: Een relevant onderwerp, want wie snapt nou echt hoe het zit met die kredietcrisis? Ben je daarin geïnteresseerd, zoals ik, dan zou ik je een kleine filmcursus aanraden van drie lessen/films. Te beginnen met The Big Short, de aanloop naar de crisis. Gevolgd door Margin Call, waarin vanuit een Lehman Brothers-achtig bedrijf de crisis wordt gevolgd. De twee sluiten naadloos op elkaar aan. Met de kennis die je dan hebt opgedaan kijk je de afsluiter Inside Job, een documentaire die goed aansluit bij het sentiment dat ook in The Big Short heerst, namelijk dat zo'n beetje de hele sector frauduleus is. Bovendien zou je na het zien van de twee films Inside Job goed moeten kunnen volgen.

The 5th Wave

★

Ik probeer er een gewoonte van te maken zo blanco mogelijk een film in te gaan. Alles wat ik wist over The 5th Wave was dat het een alien invasion movie was. En dat soort meuk valt bij mij meestal wel in goede aarde.

Maar nu effe niet.

The 5th Wave is echt hemeltergend slecht. Het is een verfilming van een young adult sciencefictionboek en tapt uit hetzelfde vaatje als The Maze Runner, Divergent en The Hunger Games, maar dan met aliens. De wereld vergaat, een nieuwe orde rijst op en aan een stel kinderen om de hele handel te stoppen.

De hoofdrol is weggelegd voor Chloe Grace Moretz die vooral verbaasd en verongelijkt kijkt. Soms wat afschuw, maar dat is het palet aan emoties wel. 't Is niet best. Ze speelt Cassie, een high school meisje dat heimelijk verliefd is op de footballcaptain Ben. Cassie verliest haar broertje Sammy, die door het leger is meegenomen en is vastbesloten hem terug te vinden. Ze verzorgt tevens de voice-over in het eerste deel van de film, waarin wordt teruggeblikt op de tijd vóórdat de aliens kwamen.

Die tijd was dus prima - totdat er een buitenaards schip kwam die de mensheid uitroeit. Zoals je verwacht zijn er vijf waves om dit te bewerkstelligen. De eerste is bijvoorbeeld een globale elektromagnetische pulse, waardoor de wereld zonder stroom komt te zitten. Daarna volgen tsunami's en een gemodificeerd vogelvirus. Geen idee hoe die aliens dat zouden moeten modificeren, het is bijzonder omslachtig allemaal zonder laboratorium lijkt me, maar de theorie achter deze tactiek is dat de aliens efficiënt de mensheid willen uitroeien zonder dat de Aarde beschadigd raakt.

Zodra de eerste flashback wordt ingezet weet je al: dit is niet best. Het script stapelt het ene cliché op het andere en de film bevat geen spatje originaliteit. Wanneer Cassie en een alien verliefd op elkaar worden (wie had dat nou zien aankomen) en dat uiteindelijk uitspreken was ik niet de enige die m'n lach niet kon inhouden. Ronduit hilarisch, weliswaar onbedoeld, zijn de scènes waarin de desbetreffende alien schetst dat hij een sleeper agent is, half mens, half alien. En half varken, dacht ik nog. Ook de manier waarop de mensheid wordt getypeerd ten opzichte van de aliens (The Others genoemd), is ongelofelijk inspiratieloos.

Nou is het slechte nieuws dat het boek - dat dus blijkbaar wel goed is ontvangen, in tegenstelling tot deze film - een trilogie is, of moet worden. En dat betekent, lieve mensen, dat ook de film waarschijnlijk in drievoud opgeleverd zal worden, met zeer waarschijnlijk deel drie opgesplitst in twee delen. Vraag me niet waarom, maar die marketingtruc blijkt gewoon te werken. Elke keer weer.

Voorgaande alinea impliceert dat er ook goed nieuws zou zijn.

Dat is niet het geval.

The Hateful Eight

★★★★

Tarantino´s achtste film kent de onnavolgbare stijl van ´s werelds meest geliefde regisseur, maar toont dit slechts bij vlagen. Tuurlijk, het is een goede film, Tarantino maakt niet anders, maar hij haalt niet het niveau dat we ondertussen van hem gewend zijn.

The Hateful Eight draait om een achttal personages die vanwege een sneeuwstorm tot elkaar veroordeeld zijn. Nog niet veroordeeld, maar wel bijna, is Daisy Domergue die door premiejager John Ruth wordt vervoerd naar Red Rock om daar te worden geëxecuteerd. Onderweg heeft het paar collega/premiejager Marques opgepikt en de toekomstige sheriff van Red Rock: Chris Mannix. Het viertal strandt in Minnie's Habernashery, een blokhut waarin de Mexicaan Bob, generaal Sandy Smithers, Oswaldo Mobray en Joe Gage zich bevinden.

In de blokhut komt de vaart er goed in. Briljante stukjes dialoog sijpelen tussen de akten door, net als goed geplaatste grappen. De film duurt meer dan drie uur, maar verveelt geen moment. Dat is echt een prestatie, als je ziet dat 90% van de film bestaat uit dialoog. Tarantino, zelf door Samuel L. Jackson overgehaald om de film te maken nadat het script was gelekt, heeft Ennio Morricone zover gekregen om de score te arrangeren, iets dat Morricone de afgelopen 40 jaar niet meer had gedaan. Zo ontstaat een gepaste sfeer in een winterse western die zich afspeelt in Wyoming, net na de Amerikaanse Burgeroorlog.

Tarantino knipt zijn film wederom op in hoofdstukken, zoals we dat ondertussen gewend zijn. Ook geen onbekenden zijn de acteurs Samuel L. Jackson, Michael Madsen, Kurt Russell en Tim Roth die na zoveel samenwerkingen ongetwijfeld nog nauwelijks directies nodig hebben. Een voice-over (Tarantino zelf) plakt wat scènes aan elkaar en wordt op originele wijze gebruikt. Zo wordt het publiek erop attent gemaakt dat tijdens een voorgaande scène er ook nog iets anders is gebeurd: iemand heeft de koffie vergiftigd en alleen Daisy heeft het gezien.

De film bevat momenten die niemand anders dan Tarantino kan bedenken en tot een goed einde kan brengen, maar deze momenten zijn schaars in tegenstelling tot voorgaande films. Een monoloog over rechtvaardigheid haalt het niet bij mayonaiseverhalen of de introductie van O-Ren Ishii. Oswaldo Mobray, de excentriekeling van het stel en tevens de beul van Red Rock, is slechts een schim van de karakters die Christoph Waltz tot leven bracht, al zie je meteen dat zo'n personage uit de koker van Tarantino komt. Zo blijf je met een film zitten die goed is, maar na zeven meesterwerken verwacht je een achtste. En dat is The Hateful Eight niet geworden.