A Bigger Splash

★★★★

A Bigger Splash geeft je dat heerlijk, zomerse gevoel en weet ontzettend knap een typische lome, zomerse vakantie te verfilmen. Niet alleen is de film bijzonder sexy, ook valt op hoe prachtig de beelden zijn.

Marianne (Tilda Swinton) en Paul (Matthias Schoenaerts) genieten van een vakantie nadat rockster Marianne een keeloperatie heeft ondergaan. Sensuele shots van blote lichamen, reflecterende zonnestralen in het zwembad en een okerkleurig palet doen verlangen naar de zomer. Het prachtige Italiaanse eiland Pantelleria vormt het decor voor een schouwspel over lust, jaloezie en liefde.

De vakantie van het stel wordt bruut verstoord door de komst van Harry (Ralph Fiennes) en zijn dochter Pen (Dakota Johnson). Harry is de ex van Marianne, produceerde ooit platen voor The Stones en weet sinds een jaar dat hij een dochter heeft: Pen. Fiennes is enorm in z´n sas met deze rol en speelt een heerlijk irritante Bourgondiër die als missie heeft Marianne te heroveren.

Fiennes is niet de enige die subliem is. Ook Tilda Swinton steelt de show met haar mysterieuze allure in weer eens een op en top vrouwelijke rol, na de afgelopen jaren toch ook veel depri karakters te hebben gespeeld. Ze is beeldschoon, modieus, zit vol passie en heeft ondanks weinig tekst enorm veel zeggingskracht. Schoenaerts kent wel betere rollen - dat zachtaardige dat hij hier tentoonstelt is niet zijn kracht. Dakota Johnson is getypecast als een klein, geil ding en dat is ze ook.

Vanaf moment één waan je je op een exotische locatie met cocktails en stranden. Daar zorgen de zonovergoten shots wel voor. Helaas wordt de film uiteindelijk wat langdradig en stopt deze niet op zijn hoogtepunt. 

Les Innocentes

★★★★

Polen, 1945. In een klooster zitten zwangere nonnen - het resultaat van een verkrachting door Russische soldaten. De nonnen houden krampachtig vast aan hun geloof, terwijl een Franse arts hulp probeert te bieden. Een mooie strijd tussen twee werelden.

Les Innocentes geeft een mooi beeld van het geloof, zelfs wanneer het hevig op de proef wordt gesteld. De nonnen in het klooster zijn verkracht, meerdere malen zelfs, en een aantal zijn er zwanger. Toch proberen ze zich aan hun kuisheidsbelofte te houden, zelfs na dit verschrikkelijke voorval.

Een non is de strenge Moeder Overste ongehoorzaam en heeft geen rotsvast vertrouwen in de voorzienigheid van God. Ze zoekt hulp op deze Aarde bij Mathilde, een arts in opleiding die werkt bij het Franse Rode Kruis. De beelden van een non die door een ondergesneeuwd bos loopt, beklijven en zijn prachtig gefilmd. De oorlog mag dan voorbij zijn, de gewonden zijn er nog altijd. Mathilde is begaan met het lot van de nonnen en doet haar uiterste best de zwangeren te helpen, maar de nonnen willen niet aangeraakt worden of hun lichaam tonen, wegens angst voor het vagevuur.

Langzaam groeien de buitenstaander en de nonnen naar elkaar toe. Ook dan blijkt dat niet iedere non een heilig boontje is en worden er soms wat geheimen ontsloten. Tussendoor zien we prachtige stukken samenzang, gebed, Franse gewonden en de strijd waarin Mathilde verwikkeld is. De film doet denken aan Des Hommes et Des Dieux, ook een Franse film over een klooster, maar dan met monniken. In beide films proberen de bewoners van een klooster hun geloof te verenigen met de buitenwereld, zonder zich volledig af te sluiten. In beide films leidt dit tot narigheid. Des Hommes Et Des Dieux is de betere film, zeker, maar Les Innocentes kent genoeg indrukwekkende momenten.

Where to Invade Next

★★★

Ja, wat is het volgende land dat Amerika zal binnenvallen? Michael Moore gebruikt het landjepik dat Amerikanen ook niet vreemd is om een nieuwe documentaire te maken. Niet gaat hij op zoek naar het nieuwe Afghanistan of Irak, maar pakt hij het constructiever aan: Moore valt landen binnen om hun goede ideeën te stelen, om zo Amerika een beter land te maken. Overigens niet zonder even de analogie met Irak en olie te vermelden.

Voor de gemiddelde Amerikaan is deze documentaire wellicht een openbaring. Dat je in Portugal niet wordt opgepakt voor drugsgebruik, dat onderwijs in Noorwegen gratis is, dat Italianen 8 weken per jaar betaald vakantie krijgen. Maar in Nederland weten veel mensen dat wel, toch in ieder geval de mensen die wel eens een documentaire kijken. Als Nederlander is het kijken van deze documentaire dan ook verre van choquerend.

Wil niet zeggen dat er niks aan is. Moore neemt voor de verandering eens een constructieve houding aan, terwijl hij de vinger op de zere plek legt. Verfrissend, al wordt de man ook een dagje ouder, natuurlijk. En wijsheid komt met de jaren, ook voor documentairemakers. Niet alleen maar tegen fundamenten trappen dus, maar ook daadwerkelijk iets proberen op te bouwen.

Where To Invade Next is een zeer luchtige docu over de tekortkomingen van Amerika en hoe deze te bestrijden. Moore zelf geeft toe een enorme optimist te zijn geworden en dat zorgt ervoor dat de documentaire ook een stuk vrolijker is. Er valt genoeg te lachen, je zal er daadwerkelijk wel wat van opsteken, maar je tegelijkertijd realiseren dat we het in Nederland allemaal prima geregeld hebben. En dat inzicht is ook best wat waard.

Detox

Goede Vrijdag, en die begon goed. In de ochtend bezig geweest met het grafisch ontwerp van een user interface voor een applicatie waar functioneel beheer mee werkt. Op het kantoor van Calco, want de ABN had een vrije dag. Ik niet, wegens een contract van 40 uur. Nog een presentatie gegeven over het werk van een Solution Designer, daarna borrel op kantoor en verder borrelen met collega's in Utrecht.

Toen ik me bedacht dat ik om 21:00 nog steeds niet gegeten had, gingen Wietse en ik naar een burgertentje, Meneer Smaakers. Lekkere burger, biertje erbij, alsof we die nog nodig hadden. Staan we buiten, te praten over een bruine kroeg, haakt er een kerel met een zwarte hoed in op het gesprek.

Wij even praten, meegaand met de mening van de man dat er geen leuke bruine kroegen meer zijn. Ik heb de halve afgelopen week in een prima bruine kroeg gezeten, maar oké hè. Zegt Wietse, altijd galant en aardig als-ie is: 'Gaat u anders mee met ons een biertje drinken?'

Bleek die gast alcoholist te zijn.

Dus die man mee, laten we hem Ralf noemen, en wij op zoek naar een bruine kroeg. Nou, hartje Utrecht, geen probleem. En ik ben toch wat geïntrigeerd door Ralf. Mijn ervaring met alcoholisten is nihil, het studentenleven daargelaten, maar ik vond het wel mooi dat hij daar meteen mee op tafel kwam. Ook fijn was het feit dat het statement 'ik ben alcoholist' niet als hulpvraag werd geponeerd, maar meer als: 'dan weten jullie dat'. Alsof ik zelf voor het eten even meld dat ik niet tegen melk kan.

'Waarom bent u hier?' vraag ik. Ralf was op de vlucht. Voor zijn vrouw, voor zijn familie. Want hij ging detoxen. Ook voor zijn vrouw, voor zijn familie. Niet voor zichzelf, want hij vond het welletjes geweest. Het traject naar detoxen toe maakte hem echter angstig en dus ontvluchtte hij Rotterdam, En omdat hij Rotterdam een verschrikkelijke stad vond. Dat snap ik wel.

Ralf is het type man dat het niveau van de normale sterveling ontstegen is. Begonnen als zendeling, reizend over de wereld, maar ook een neusje voor zaken. 'Uw zendelingmissies waren eigenlijk handelsmissies', merkte ik op met mijn halfdronken filosofische hoofd. Hij vond dat een erg mooie uitspraak. Heeft-ie drie keer gezegd.

Ralf deed al snel overal zaken. Het evangeliseren was hij even snel verleerd. Overal had hij vrouwen. Op een dag liep hij langs een pannenkoenhuis en dacht: 'Ik koop 'em'. Heeft hij gedaan. Nu is het een keten, met 8 restaurants. Ralf heeft heel veel geld en lijkt oprecht gepikeerd dat ik een rondje afreken. Want wat ik in de maand verdiende, daar komt hij z'n bed niet meer voor uit. Ik denk dat Ralf eigenlijk nergens meer z'n bed voor uitkomt.

Ralf was impotent geworden na een prostaatoperatie, een tijdje geleden. Voelde zich geen man meer. Hij had nog steeds veel vrouwen, maar kon er niks meer mee. Net als koning David uit de Bijbel bestelde hij vrouwen om hem warm te houden 's nachts. 'Echt waar, staat in Koningen', aldus de ex-zendeling. Misschien was David ook wel impotent geraakt.

Ralf is 58 en heeft er geen zin meer in. Erg blij was hij dat hij met ons mee mocht, een biertje drinken. Ik wist niet zo goed wat ik met Ralf aan moest, maar heb gewoon geluisterd, Ook al vertelde hij soms drie keer achter elkaar hetzelfde verhaal. De anamnese was succesvol afgenomen, maar een oplossing had ik niet voorhanden. Voor Ralf kan ik geen documentje opstellen met een solution, zijn er geen Indiërs die de drank wegprogrammeren.

Daarna namen we afscheid, maar niet voordat hij vertelde dat hij de aanslagen in Brussel al in 1991 had voorspeld. Ook zouden we dit jaar worden binnengevallen door het gezamenlijke leger dat Frankrijk en Duitsland momenteel vormen in de EU. Ik trek dat statement in twijfel. Hij zegt: 'Je zal het zien, 1 december, bel me maar'. Ik krijg zijn nummer.

Ik denk niet dat we 1 december worden aangevallen. Ik hoop dat ik dat Ralf op die dag kan vertellen.

Batman v Superman: Dawn of Justice

★

Ik zat donderdag er weer helemaal klaar voor: tweeënhalf uur actie, strak geregisseerd door Zack Snyder, IMAX, 3D, alles erop en eraan.

De verwachting lag na Man of Steel natuurlijk niet hoog. Superman (Henry Cavill) werd omgevormd van intelligente journalist / wereldverbeteraar tot een sloper van steden met vele slachtoffers ten gevolge van zijn stoeipartijtjes met General Zod.

Op dezelfde wijze gaan we verder in de sequel, als je deze film zo mag noemen. Superman wordt geïntroduceerd met een hoop ruimteschepen, ravage, rode lasers (uit z'n ogen) en wederom een hoop doden. Onder andere de moeder van een klein meisje, leert Bruce Wayne (Ben Affleck) wanneer hij haar redt temidden van instortende gebouwen. Zijn haat voor Superman is geboren.

En dat heb je het verhaal wel gehad.

Het is onvoorstelbaar dat regisseur Zack Snyder niet in staat blijkt een coherent verhaal te vertellen in een film waar honderden miljoenen tegen aan worden gegooid. Bij wijze van spreken meld ik wel eens dat een verhaal dun is, bij wijze van grap wellicht dat het afwezig is, maar in dit geval is het geen grap. Het verhaal ontbreek gewoon.

Zonder verhaal een film kijken van tweeënhalf uur is een wat vreemde ervaring. Daar komt bij dat van persoonlijke motieven ook nauwelijks tot geen sprake is. Batman is op zoek naar The White Portuguese, Superman vliegt rond en doet maar wat, Lois Lane wordt meerdere malen gered door Superman, maar voegt wederom niks toe. Ook komt volledig uit het niets opeens Wonder Woman (Gal Gadot) aanzetten, ondersteund door jengelende gitaren. Bijna zo fout dat het grappig is. Bijna.

Er is eigenlijk maar één uitblinker in deze film: Jesse Eisenberg. Hij speelt Lex Luthor, de aartsvijand van Superman. Of aardsvijand, haha. Lex wil eigenlijk de titel van de film bewerkstelligen, namelijk Batman laten vechten tegen Superman. Wederom geldt: niemand weet waarom, maar goed. Lex zelf is echter geweldig. Hij is irritant, slim, ziekelijk en grappig tegelijk. Hij heeft ook het minst last van slechte oneliners, of weigert ze uit te spreken. Heel veel schermtijd heeft hij niet, want Zack Snyder toont voornamelijk actie, maar wanneer hij wat tijd krijgt is 'ie grandioos,

Geldt dus niet voor de rest van de film.

Ik ben ZZP'er

Het schouwspel is verplaatst van de Ysbreeker naar Café Bloemers. Oud, bruin, altijd gezellig, blues/rock op de zaterdagmiddag, foute top 40 op de donderdagavond. Voertaal achter de bar is nog gewoon Nederlands. Steek je het centrum in vanaf hier, net achter De Nederlandsche Bank, dan wordt de hele horeca gerund door gelukszoekers uit het buitenland. Hier heet de bedrijfsleider Dirk, zit-ie onder de tattoos, spreekt-ie plat Amsterdams en schrijft hij een boek over het versieren van vrouwen.

Café Bloemers

We discussiëren over The Game, een boek over pickup artists. Dat heeft niks met auto's te maken, of met platen, maar met het oppikken van vrouwen. Een geniaal boek, niet zozeer om de inhoud, als om de manier waarop het geschreven is. Als je VICE mag geloven - lees jij dat soort artikelen? Ja, ik lees dat soort artikelen, het is fucking grappig, net als The Game dus - zijn de vrouwen echter bekend met The Game en moet je dingen als handlezen in de kroeg achterwege laten. Net als waarschijnlijk 90% van de rest van dat boek. 'Maar hoe dan wel?', vraag ik Dirk. Hij heeft allerlei ideeën en theorieën, waarvan de mooiste toch wel is om een Gay Best Friend te regelen en dan uit te gaan in de Reguliersdwarsstraat, om er zeker van te zijn dat je zo'n beetje de enige straight guy bent in een straat vol met vrouwen en homo's.

Ik zeg dat ik meestal gewoon een praatje maak en wel zie waar het schip strandt. Dat snapte Dirk wel.

Tegenover me vindt een sollicitatiegesprek plaatst. 'Een formaliteit, die nemen we aan', verzekerde Dirk me eergisteren, wijzend naar de foto op haar CV. Daar stond ze, zomers tenue, vol blond haar, een plaatje. Als ik naar de rest van de bediening kijk, denk ik dat Dirk vaker de sollicitatiegesprekken voert.

Canvas

Soep van de dag: mosterdsoep.

'Ik ben ZZP'er', vertelde de toiletjuffrouw mij gisteren in de Canvas. Dat kan dus alleen in Amsterdam, denk ik dan, waar dus een markt blijkt te zijn voor toiletjuffrouwen. En die gaan daar dus niet alleen zitten, maar stallen hun hele handel uit. Snoepjes, kauwgom, servetjes, deodorant, gel, wax, muziekje - pissen wordt een waar feestje.

Zo'n toiletjuffrouw, of eigenlijk een goede sfeer op de plee, draagt dus enorm bij aan de belevenis van een feestganger. Normaal gesproken moet je het feestje onderbreken om weer eens te gaan pissen, een gebeurtenis die in frequentie toeneemt naarmate de avond vordert. Een psychologische barrière, want je wilt door. Maar door ZZP'er toiletjuffrouwen, type zonnebankbruin, tijgerprint, rokerige stem, gaat het feest gewoon door. Het is een geniale zet.

De naam Dirk is gefingeerd. Hij heet eigenlijk Roger.

The Divergent Series: Allegiant

★★

The Divergent Series weet maar niet van de grond te komen, ondanks het verhaal dat qua potentie niet onder doet voor gelijksoortige films als The Maze Runner of The Hunger Games. 

Allegiant is alweer het derde deel in de reeks die begon met Divergent en Insurgent. Het einde van Insurgent liep niet zo goed af voor Jeanine (Kate Winslet), al een stuk beter voor Evelyn (Naomi Watts) en nog een stuk beter voor het publiek. Want ik, zonder voorkennis van de boeken, vond de facties uit de films maar moeilijk te verkroppen. Kijk je Insurgent, dan blijkt echter heel Chicago een experiment te zijn. Dat er dan zonodig genetische modificatie in het spel moet zijn, zoals blijkt in Allegiant, is wat mij betreft niet nodig, maar ach.

Tris, Four en alle buddies uit de voorgaande delen leven in Allegiant onder het regime van Evelyn, die de stad hermetisch afsluit, bang om aan invloed te verliezen. Tris wil echter weten wat er verscholen ligt achter de muur. En de kijker ook, want eindelijk beginnen de puzzelstukjes een beetje op hun plek te vallen.

Doordat het grootste deel van de gebeurtenissen eindelijk wat achtergrond krijgt, wint Allegiant ook aan kracht. Na drie films ben je waarschijnlijk ook wel een beetje gewend aan de matige cast met als toppunt Four, die nog steeds belachelijk slecht wordt geacteerd. Tris (Shailene Woodley) en Peter (Miles Teller) zijn de enige lichtpuntjes.

Omdat ik die voorgaande films nu eenmaal heb gezien, onbeperkt naar de bios kan voor 26 piek de maand en ik 's avonds geen klap te doen heb, kijk ik dit. En dat is prima, ik vind na een dagje werk 24 beeldjes per seconde zo'n twee uur lang bijzonder rustgevend. Maar heb je niet zo'n abonnement, of die liefde voor bewegend beeld en wil je graag ook inhoudelijk iets moois zien, dan kan ik dit niet aanraden.

10 Cloverfield Lane

★★★★

Het debuut van regisseur Dan Trachtenberg is overweldigend en bruist van originaliteit. Met Cloverfield heeft de film niet zoveel te maken, afgezien van een monster hier en daar. 

Michelle (Mary Elizabeth Winstead) krijgt een spectaculair auto ongeluk waarin het lijkt alsof je zelf in de auto zit. Het is echt een heel goed plan om voor deze scène alleen al naar een IMAX bioscoop af te reizen - de manier waarop dit gefilmd is, is fenomenaal. Michelle ontwaakt met een infuus en een ketting aan haar been. Ze zit vast in een bunker van Howard (John Goodman). Hij is ervan overtuigd is dat de wereld is vergaan. Na een paar jaar zal de radioactiviteit wel weer over zijn en kunnen ze naar buiten. Maar tot die tijd niet.

De derde bewoner is Emmett (John Gallagher Jr.), een wat suffige bouwvakker die de bunker bouwde en naar eigen zeggen net op tijd binnen was. Hij zag lichtflitsen en wist: het einde der tijden is nabij. Tussen deze twee mannen zit Michelle - de wanhoop is haar nabij, maar ze moet overleven, of het nu binnen of buiten de bunker is.

10 Cloverfield Lane is ongekend spannend. Niet alleen heb je geen flauw benul of de apocalyps nu wel of niet heeft plaatsgevonden, ook de onderlinge conflicten binnen het bonte gezelschap zijn bijzonder goed bedacht. Knap daarbij is de dosering tussen dialoog en suspense. Net wanneer je even tot rust bent gekomen volgt een nieuwe ijzingwekkende situatie, tot aan de climax toe. Dat Trachtenberg het uiteindelijk voor elkaar krijgt een soort komische wending aan zo'n soort film te geven toont alleen maar zijn klasse als regisseur.

John Goodman als paranoïde doemdenker schittert. Zijn aanwezigheid is beklemmend en heeft direct invloed op Michelle. De wisselwerking tussen de twee is geweldig en de relatie die ze gedurende de film ontwikkelen weerzinwekkend. Ga deze film kijken in een IMAX theater, hier krijg je geen spijt van.

Spotlight

★★★★★

Na de Oscaruitreiking moest ik deze film toch echt gewoon zien. Mijn verwachtingen lagen uiteraard hoog, na de Oscars voor Beste Film en Beste Script en ze werden volledig waargemaakt. Wat een grandioze film is dit.

Spotlight rakelt het verleden op, brengt pijnlijke feiten van kindermisbruik binnen de Katholieke kerk aan het licht én toont op geweldige wijze de onderzoeksjournalisten van de Boston Globe. Spotlight schittert op alle vlakken: fantastisch acteerwerk over de gehele linie, een prachtig geschreven verhaal en een interessant, zij het ietwat uitgekauwd onderwerp. Het mooiste aan de film zijn echter de scènes op de redactie van Spotlight team. Die zijn zo levendig, zo ontzettend realistisch, alsof je zelf op de redactie werkt en af en toe naar binnen loopt.

De chemie tussen de vier leden van het Spotlight-team (een speciaal team binnen de krant dat zaken tot op de bodem uit zoekt) draagt daar veel aan bij. Walter 'Robby' Robinson (Michael Keaton) leidt Spotlight, hij bepaalt richting en probeert z'n team uit de wind te houden. Hij botst daardoor soms met de bevlogen Mike Revendez, gespeeld door Mark Ruffalo die echt geweldig is. Het personage dat hij neerzet pakt vrijwel meteen de aandacht door zijn doortastendheid. Elke scène waarin je Revendez ziet is hij ook aan het werk als een terriër die niet loslaat voordat hij de informatie heeft waar hij naar op zoek is. Het team wordt aangevuld door Sacha Pfeiffer (Rachel McAdams) die een subtielere aanpak kiest als onderzoeksjournalist en zich vooral meelevend en zachtmoedig opstelt. Matt Carol (Brian d' Arcy James) maakt het kwartet compleet als de meest ervaren journalist. Hij is wat minder goed uitgewerkt dan de andere drie leden.

Met de komst van een nieuwe eindredacteur op de Boston Globe, de Joodse Marty Baron (Liev Schreiber, ook geweldig in deze film), waait er een frisse wind door de redactie. Baron krijgt lucht van een column over kindermisbruik binnen de Katholieke kerk - eind jaren '90 nogal een instantie in Boston. Een vervolgverhaal komt er niet, deels door de macht van de kerk, deels omdat men op dat moment nog niet de schaal van het misbruik inziet. Baron wil echter Spotlight op de zaak zetten.

Naarmate de schaal van het misbruik in omvang toeneemt wint de film ook aan momentum. Hoe verder de journalisten zich ingraven in de materie, hoe schokkender de zaak en hoe interessanter de film. Het eerste half uur wordt je gegrepen door de fantastische setting en het geweldige acteerwerk. Daarna zit je op het puntje van je stoel, tot aan de publicatie van een stuk in de Boston Globe dat uitiendelijk stof zou doen opwaaien over de gehele wereld.

London Has Fallen

★

De vraag is hoe vaak je het type aanslagen dat je in Olympus Has Fallen en London Has Fallen kan uitvoeren op één president. En eigenlijk moet je bij dit soort films die vraag helemaal niet stellen, maar gewoon hersenloos genieten van Mike Banning die zich al grommend en messentrekkend een weg door terroristen baant om de Amerikaanse president te redden.

Maar als tijdens de film het gevoel je bekruipt dat dit allemaal wel pijnlijk goedkoop oogt, er kop noch staart aan de film zit, deze film nog patriottistischer is dan z'n voorganger tot op het racistische af én je vanwege de slappe actie de aandacht er nauwelijks bij kunt houden, wat dan?

Nou, dan blijft er weinig te genieten over hoor.

London Has Fallen is eigenlijk een mislukte kopie van het origineel, Olympus Has Fallen. Die eerste film was al niet best, maar had nog wel wat, met name fijne actie en een zeer gestroomlijnde openingssequentie waarin Koreanen op soepele wijze het Witte Huis infiltreerden en de president gijzelden. Daarna was het Mike Banning vs Noord Korea, toonde de film ons Amerikaanse vlaggen en kreeg het publiek de boodschap mee dat Amerika het beste land ter wereld was.

Regisseur Babak Najafi maakt het vervolg, maar is de titel ´regisseur´ eigenlijk niet waardig, want hij weet werkelijk niets in goede banen te leiden. Zelfs een scène bestaande uit 1 shot waarin de SAS het opneemt tegen een privéleger terroristen in één straat loopt uit op een onoverzichtelijke puinhoop. Kogels vliegen je om de oren en je ziet dat er over de scène is nagedacht, maar er valt helemaal niets van te maken.

In London zijn het niet de Koreanen, maar een lading terroristen die de dood van de Prime Minister van Engeland aangrijpen om eens eventjes alle wereldleiders om te brengen tijdens de begrafenis. En ze hadden er voor kunnen kiezen om ook daadwerkelijk iets tijdens de begrafenis zélf te organiseren - weet je zeker dat je ze allemaal hebt. In plaats daarvan blazen ze allerlei wereldleiders op terwijl ze zich bij Londonse landmarks bevinden: de Japanse minister op de Chelsea Bridge, de Italiaanse met een jonge vrouw op Westminster Abbey, de Duitse bondskanselier bij Buckingham Palace en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Waarom doen de terroristen dit, afgezien van het feit dat een goede terrorist volgens mij helemaal geen motivatie nodig heeft, behalve het zaaien van terreur? Nou, dat doen ze omdat ze tijdens een droneaanval tijdens een bruiloft hun hele familie zijn kwijtgeraakt. De moraal van de film - afgezien van het feit dat Amerika het beste land ter wereld is - lijkt dan ook te zijn dat die droneaanvallen geoptimaliseerd moeten worden, zodat de Amerikanen veilig vanuit containers in eigen land de vijand kunnen uitschakelen. En dat er dan willens en wetens collateral damage bij komt in de vorm van families, ach. Dankzij een scène waarin opperterrorist Aamir Barkawi meldt dat zijn zoon niet alleen de vijand moet ombrengen, maar ook diens gezin hoeven we hier niet rouwig om te zijn, toch?