Light Years

★★★★

Light Years is een metafoor die Esther Campbell in anderhalf uur op bijzondere wijze uitwerkt. Stap uit de comfortzone en laat je meevoeren. Daar had ik zelf moeite mee, maar het geduld wordt beloond. U bent gewaarschuwd.

Het huis is vervallen. Pleisterwerk komt van de muur. De kleine Rose praat met Dee, haar vader. “Wat mis je het meest aan mama?” Mama woont niet meer thuis, maar zit in een verzorgingstehuis. Een erfelijke vorm van vroege dementie is de reden. Papa Dee heeft onverstoorbaar zijn leven hervat. Hij werkt in een kas met gewassen en vlinders. De oudste dochter Ramona koestert een heftig verlangen naar een minnaar. Zoon Ewan is hypochondrisch, de middelste van de drie, maar het meest volwassen. En dan is er Rose. De kleine Rose, die haar moeder mist. Haar misschien nog nooit gezien heeft. Ze besluit haar op te zoeken, tegen de wil van de rest in.

Light Years is een eigenzinnige film. Het doet denken aan Terrence Malick, met de vervreemdende soundtrack en dito beelden. Al is het veel minder stilistisch. Onscherp soms, alsof er gefilmd is met apparatuur van vijftig jaar oud. De overeenkomsten zitten hem vooral in de manier van filmen. Schokkerig, intiem en veel natuurbeelden. Regisseur Esther Campbell is een dromer, probeert de essentie in een mooie sfeer te vatten. De beelden moet je als kijker ook kunnen hebben, wil je de film uitzitten. Vraag je niet teveel af waar dit naar toe gaat, maar laat je meenemen in de flow. Dan valt er een hoop te genieten. Light Years is Campbells eerste langspeelfilm. De balans tussen poëzie en plot is soms zoek, maar de ontknoping brengt de elementen samen en is harmonieus, zowel qua beelden als muziek.

Deze aparte Engelse productie zet in op symboliek, zonder veel duiding. De personages hanteren het credo: geen woorden, maar daden. Wat ze zeggen is veelal poëtisch. Hun daden zijn ook niet altijd even logisch. De kracht van de film zit in de titel, die de relatie weergeeft tussen Rose en haar moeder. Net als een lichtjaar eigenlijk een onbegrijpelijk begrip is – praktisch niemand kan zich voorstellen hoe ver weg een lichtjaar is – zo is dementie dat voor Rose. Ze is te jong om te begrijpen wat er mis is. De werelden van Rose en haar moeder zijn lichtjaren van elkaar verwijderd, maar ze kunnen elkaar desondanks zien. Rose ziet een schim van wie haar moeder ooit was, net als wij de sterren zien zoals ze ooit waren.

Complexe problematiek moet je niet uitleggen, maar visualiseren. Dat hoor ik tenminste regelmatig op werk. Zo valt Light Years wellicht het beste te omschrijven – een visualisatie van een complex probleem. Deze film is niet voor iedereen weggelegd en het geduld wordt enigszins op de proef gesteld, maar de geduldige kijker wacht een mooie, originele film.

Nederland is van Ieder1

Daar lopen ze. Gele ballonnen, blauwe luchten en blanke mensen. Heel veel blanke mensen. Want wat is het toch mooi, diversiteit.

Een paar dagen geleden gaf Nasrdin Dchar een speech in DWDD. Hij deed eigenlijk zijn speech van zijn Gouden Kalf – ik ben een moslim. En ik heb een fucking Gouden Kalf in mijn hand! - nog eens dunnetjes over, maar nu was het ingestudeerd. De camera’s rolden. Een typische filmspeech bracht hij ten tonele, eentje met goede timing, mooi geformuleerde zinnen en veel emotie. Recht uit het boekje. Het hart bleef achter. Goed geacteerd, zeker, maar op mij maakte het geen indruk. Het was iets te mooi om waar te zijn.

Het is een paar dagen later. Daar gaan ze. Allemaal op weg naar het Museumplein. Ik sta buiten, voor m’n deur, lichtelijk verbaasd. Massaal lopen de mensen langs. Gele ballonnetjes, blauwe luchten en blanke mensen. Heel veel blanke mensen. Ze kijken onwennig wat rond, klappen af en toe. Er is hier een schrijnend tekort aan passie. Het houdt het midden tussen stille tocht en flauwe demonstratie. Een degelijk strijdlied ontbreekt. Het is pijnlijk duidelijk dat hier zonder enige passie andermans strijd wordt gevoerd. Want wat weet de overgrote meerderheid binnen deze stoet van racisme, discriminatie, pesterijen en ander mensonterend gedrag?

De ‘diversiteit’ wordt gevierd, omdat we het in Nederland ‘best goed’ hebben, aldus de organisatie. Van diversiteit is hier echter weinig sprake. Een gemiddelde koopavond in de Kalverstraat is een stuk meer divers dan dit. Sterker nog, sinds ik in Amsterdam woon heb ik zelden zoveel blanken op straat gezien. Het is ironisch dat een feest wegens diversiteit een grotere eenheidsworst op de been brengt dan je waar dan ook in Amsterdam zult vinden. En maar klappen. Soms.

Ik vind het fijn hoor, dat de blanke medemens zo verdraagzaam is vandaag. Je moet er wat voor over hebben ook, zo’n optocht. Het is 23 graden, de lucht is strakblauw, er draait een lekker muziekje. Een van de weinige zwarte groepen die ik momenteel op straat zie, bespeelt percussie. Dat kan je blanken ook beter niet laten doen, laten we wel wezen. Echt wel een opgave dus, deze deelname. Nu we weten dat de grachtengordel zo tolerant is en niet te beroerd om de handen uit de mouwen te steken, moet het wel goed komen.

Blijkbaar hebben de mensen die last hebben van discriminatie niet zo’n zin. Misschien is de parade wat voorbarig ook. Wellicht valt er nog niets te vieren. Amsterdam lijkt tolerant genoeg, als blanke mannelijke inwoner in de dertig. Maar hoe zit dat voor andere groeperingen? De LGBTQ-gemeenschap, de ‘allochtonen’, eigenlijk gewoon de medemens? Ieder1 heeft daarop geen antwoord. Debat is vermeden. Dat is jammer. In dat opzicht kunnen ze nog wat leren van de gay pride. Daar trekt de organisatie wel dagen uit voor debat, spreken er veel mensen, is er bewustwording voor een achtergestelde groep mensen. Pas daarna is het tijd voor een feestje. Dan pas wordt een parade opgetuigd. Nu valt er nog niets te vieren, 

Sausage Party

★★★★

Je moet ervan houden, de humor van Seth Rogen en Evan Goldberg. Samen schreven ze films als Superbad, The Green Hornet en The Interview, allemaal films waar zo'n typisch Saturday Night Live sausje overheen zit. Nu verwerken ze hun humor in een adult animatiefilm. Een geniale zet.

Stel je voor, je bent een hotdog in de supermarkt. Je wilt je dan natuurlijk heel graag in zo'n kadetje wurmen. Er zit alleen een verpakking tussen. Gelukkig biedt de mens uitkomst. Die koopt beide producten, waarna de leven(d)smiddelen naar het hiernamaals zullen gaan.

Bovenstaande gelooft het gros van de supermarktproducten. Mensen zien ze als goden. De uitgang van de supermarkt als de poort naar de hemel. Totdat honingmosterd (Danny McBride) roet in het eten gooit. Hij wordt verruild voor ketchup en heeft het licht gezien, buiten de supermarkt. Hij weet te vertellen dat de goden op brute wijze iedereen afslachten wanneer ze gaan eten. Een ware genocide op productniveau.

Sausage Party vertelt het verhaal van hotdog Frank (Seth Rogen) die een crush heeft op kadetje Brenda (Kirsten Wiig). Frank is geneigd honingmosterd te geloven en gaat op onderzoek uit. Hij haalt zich de woede van een vaginale douche op de hals na een ongeluk met een winkelwagen. Hulp is er in de vorm van de lesbische Taco Teresa (Salma Hayek), dikke worst Carl (Jonah Hill), de joodse Sammy Bagel Jr. (Edward Norton) en opperhoofd Firewater (Bill Hader). Langzaam ontrafelen ze het mysterie van de mens, met gruwelijke ontdekkingen die op even gruwelijke manieren worden verfilmd.

Wie niet van flauwe seksgrappen en subtiele en minder subtiele verwijzingen naar neuken houdt, is bij deze film niet aan het juiste adres. Werkelijk alle registers trekken de makers open, met hilarische scènes tot gevolg. Een lavash bijvoorbeeld die 72 'extra virgin olive oil' in het hiernamaals verwacht. Of onbederfelijke producten die dag in dag uit blowen met een kazoo. Om de vijf minuten lig je helemaal plat, met als klapstuk op de vuurpijl de slotscène waarbij het hele theater schudde van de lol. Ook verwijzingen naar andere films, met name het D-Day fragment uit Saving Private Ryan, zijn fantastisch gemaakt.

Zoals South Park en Family Guy al lang weten kan adult animation bijzonder effectief zijn. Filmstudio's durven het echter nog niet aan, getuige het feit dat South Park: Bigger, Longer and Uncut (1999) de laatste R-rated animatiefilm was in de bioscopen. Nu Sausage Party dikke winst maakt, keert het tij wellicht. Want een melige film als deze zou gewoon elk jaar moeten verschijnen.

Captain Fantastic

★★★

Je denkt wellicht: 'alweer een Marvel-film?' Maar nee, Captain America en The Fantastic Four zijn niet gefuseerd. Wel zien we een clash tussen hedendaagse hippies en 'onze' samenleving, overgoten met een bak suiker.

Ben hanteert een Spartaanse opvoeding, midden in de wildernis. Zijn kroost leeft volledig zelfstandig in het bos. Ze hebben een ijzeren discipline, het uithoudingsvermogen van topatleten en zijn belezen. De jongste kent de Grondwet uit haar hoofd en de oudste is toegelaten op alle prestigieuze universiteiten. Wanneer de dood van hun moeder hen buiten de natuurlijk habitat drijft richting de 'normale' samenleving ontstaan er problemen. Overleven binnen een samenleving blijkt een behoorlijke opgave.

Viggo Mortensen is geweldig als filosoof-koning Ben in het bos. Hij onderwijst met kalmte, spuwt vuur in verhitte gesprekken en stimuleert z'n kinderen continu. Om moe van te worden. Menig hippie zal jaloers zijn op de minimalistische levensstijl die hij erop na houdt. De verjaardag van Noam Chomsky is een feestdag. Kerst vieren ze niet. In een tijd waarin alles commercieel is en zelfs eten eerlijk moet zijn, schrijft regisseur Matt Ross een mooi utopisch verhaal.

De eerste helft van de film heeft iets magisch, met goed uitgewerkte details. Weelderige beelden van de wildernis zijn prachtig. De jacht op een ree intrigerend. De manier waarop Bens dochter Lolita uitlegt is goed doordacht. De utopie krijgt gestalte, totdat de harde realiteit het gezin naar de stad drijft. Ze hebben het moeilijk. Het plot zelf heeft daar ook last van, want vanaf het moment dat ze met hun bus genaamd Steve vertrekken, boet de film in aan kracht.

De clashes met Bens schoonvader en de keuzes en inzichten van Ben stroken niet met wat hij zijn kinderen leert. Dat gaat wringen. Het plot is grappig en de onderlinge relaties sterk uitgewerkt, maar de film is ook mierzoet. En dat is toch enigszins misplaatst, zo'n Little Miss Sunshine gevoel.

The Infiltrator

★★★★

Bob Mazur schreef in 2009 een boek over zijn eigen leven. Jarenlang was hij undercover. Kartels en banken deed hij de das om. Nu verschijnt er een film over zijn belangrijkste klus.

In The Infiltrator zien we Bryan Cranston (Breaking Bad) als ervaren undercoveragent. Zijn personage, de geslepen Bob Mazur, neemt de rol aan van Robert Musalla, een witwasser voor de Colombiaanse drugskartels. Samen met agent Emir Abreu (John Leguizamo) duikt hij in de onderwereld. Robert wint het vertrouwen van de kleine criminelen tot aan Don Pablo toe. Werk en privé gescheiden houden blijkt lastig. De drugskartels deinzen nergens voor terug als ze bloed ruiken.

Clichés liggen op de loer, want hoeveel van dit soort films zijn er wel niet? Veel scènes zullen bekend voorkomen: de stripclubs, rokerige kantoortjes, kleine opnameapparaatjes en gigantische villa's waarin kingpins resideren. Het verveelt echter niet, want The Infiltrator is goed gemaakt. Cranston en Leguizamo spelen geweldig. Mooie bijrollen zijn er voor Amy Ryan als Bob's chef en Diane Kruger als beeldschone undercover verloofde. Ook de drugsbazen en dirty bankiers zijn goed gecast en hebben elk zo hun eigenaardigheden.

Regisseur Brad Furman hanteert dezelfde stijl als bij zijn vorige project The Lincoln Lawyer. De beelden zijn gelikt en broeierig, met snelle montage en okerkleurig palet. Het verhaal is realistisch en zonder opsmuk, zoals in American Gangster. Kundig werkt Furman toe naar een zinderende finale. Productiedesign is essentieel bij films als deze en dat zit hier wel goed. De confectie uit die tijd behoort gemakkelijk tot de meest extravagante ooit. De kostuums zijn feilloos, met prachtige pakken voor de hoofdrolspelers. Pusherman en andere hits klinken door de speakers, terwijl criminelen coke inpakken of elkaar om zeep helpen. Heerlijk.

Blood Father

★★

Soms zit het even tegen in het leven. Mel Gibson kan erover meepraten. Chronisch dronkenschap en antisemitische uitlatingen kostten hem een glansrijke carrière. Jaren maakte hij geen films. Geen heldenrollen zoals voorheen. In 2010 had hij zijn leven weer op de rails. Hij werd vooral gecast als ex-verslaafde of crimineel, zowel in The Beaver, Edge of Darkness, Get the Gringo en ook nu, in Blood Father.

Gibson speelt Link, een oude biker met baard, een opgesloten stuk trailer trash. Prima personage wel. De appel valt niet ver van de boom, want ook zijn dochter is geen lieverdje. Ze schiet per ongeluk haar vriendje dood tijdens een bezoek aan een van z'n geldhuizen. Haar vriendje blijkt well connected te zijn met Mexicaanse drugskartels. Heeft zij weer. Dus ze vlucht, terug naar haar pa. Totdat het kartel ook Link en z'n tattootrailer lokaliseert. Vanaf dat moment is Blood Father gewoon een rechttoe rechtaan actiefilm.

Blood Father - geen idee waarom de film zo heet - leunt zwaar op de vader-dochter relatie. Dochterlief is verslaafd, vader probeert haar cold turkey af te laten kicken. De rebelse tienerdochter is helaas vooral irritant en voegt weinig toe. Link zelf is goed naar te kijken. Gibson lijkt niet alleen wraak te willen nemen voor zijn dochter, maar ook voor z'n carrière. Hij is getergd, gedreven en gewelddadig. En dat doet-ie goed.

Minder goed is eigenlijk elk ander aspect van de film. Het plot is cliché, met shootouts en standoffs. De dochter acteert dramatisch op, toegegeven, een bijzonder matig script. De Mexicaanse drugskartels zijn nogal dik aangezet, met als toppunt een sicario die onder de tattoo's zit. Link had er goed aan kunnen verdienen. 

Het is het allemaal net niet in Blood Father en dat is niet wat we gewend zijn van regisseur Jean-Francois Richet. Hij leverde twee van de beste films af van 2008, een tweeluik over de Franse crimineel Jacques Mesrine met Vincent Cassel in de hoofdrol. Blood Father is echter onafgewerkt, matig uitgewerkt en alleen Mel Gibson weet de film nog enigszins te redden. Het is fijn om hem weer eens in actie te zien. Onlangs heeft hij ook weer geregisseerd: Hacksaw Ridge. Hopelijk is dat een groter succes dan deze film.

L'avenir

★★★★

Een filosofieprofessor op middelbare leeftijd wordt gedumpt door haar man. Dit keer eens geen depressie of nieuwe man, maar de vrouw zelf, piekfijn gespeeld door Isabelle Huppert.

Wie de laatste jaren naar Isabelle Huppert keek, zag vaak intense, verknipte personages. Regisseurs maken gretig gebruik van Hupperts aanwezigheid, haar charme en dat verknipte aspect dat ze als geen ander in haar karakters kan stoppen. Bijvoorbeeld eerder dit jaar in Elle. Zoals Verhoeven uitstekend overweg kan met verknipte types, zo kan regisseur Mia Hansen-Love dat met types die Isabelle Huppert voorheen vaak vertolkte: subtiel, ingetogen en meeslepend.

Huppert is Nathalie Chazeaux, een filosofieprofessor, auteur van lesboeken en gerespecteerd academicus. Ze heeft een rijk intellectueel leven, naar eigen zeggen. Dat komt goed uit, want haar liefdesleven bereikt een dieptepunt wanneer haar man, ook prof in de wijsbegeerte, haar verlaat voor een jongere vrouw. Nathalie is aan zichzelf overgeleverd. Hoe nu verder?

Deze vraag leidt er meestal toe dat vrouwen in films ofwel fatalistische neigingen krijgen, ofwel een nieuwe man zoeken. Vrijwel nooit blijven ze even alleen en proberen ze met de situatie te dealen. Dat gebeurt wel in L’avenir. Op realistische wijze neemt Nathalie langzaam afstand van haar man, haar depressieve moeder en haar intellectueel eigendom. Ze ervaart een herwonnen vrijheid die vooral tot uiting komt tijdens het bezoeken van Fabien, haar favoriete oud-student die nu een anarchistisch collectief in de Alpen heeft opgezet.

L’avenir heeft geen eenduidig plot. In de stijl van Hansen-Love is er vooral ruimte voor realisme, emotie en persoonlijkheid. Zoals in Gloria al bleek kan dat effectief zijn, zo’n vrouw van middelbare leeftijd die het even niet meer weet, maar gewoon doorgaat met het leven. Zo ook hier, waar valt te genieten van Huppert in optima forma.

Bodkin Ras

★★★

Bodkin Ras toont de titulaire vreemdeling in een dorp vol Schotse zatlappen. De film is ongepolijst en ruw, maar ook onafgewerkt en zonder focus.

Een voortvluchtige uit een vreemd land rent door de Schotse hooglanden. Uiteindelijk komt hij aan in Forres, een Schots dorp in het noordoosten van het land. Als Bodkin arriveert neemt de film een wending en interviewt enkele dorpsgenoten. Bodkin Ras is een aparte hybride tussen documentaire en dramafilm. Bodkin is het gesprek van de dag, maar komt niet in beeld. Zijn onheilspellend karakter en voorkomen zien we alleen in het fictieve dramastuk.

Bodkin heeft iets op z'n kerfstok. Hij is op de vlucht. Zo nu en dan belt hij ene Sean vanuit een telefooncel. Het is duidelijk dat hij niet meer terug kan naar Nederland. De inwoners van Forres moeten eerst niets van Bodkin hebben, maar nemen hem geleidelijk op in de gemeenschap. De blondine Lily valt voor Bodkin, terwijl alcoholist Eddie hem werk en onderkomen verschaft.

Forres is een stad vol zatlappen. In The Eagle, de lokale pub, drinken de inwoners hun verdriet weg. Schrijnende scènes vallen de kijker ten deel. Met name Eddie heeft een hoop meegemaakt en is verreweg het interessantste personage in Bodkin Ras. Ook James 'Red' MacMillan is een geweldig personage (wat een kop!) en verzorgt een toepasselijke voice-over vol met filosofische en poëtische teksten. Helaas zijn de bewoners die zichzelf spelen een stuk interessanter dan de fictieve hoofdpersoon. Bodkin zelf is beangstigend en onvoorspelbaar, maar krijgt nooit echt gestalte.

Bodkin Ras lijkt eerder een afstudeerproject dan een volwaardige film. Het kabbelt voort zonder richting. Het plot wordt middels een geforceerde Google zoekopdracht aan de man gebracht. Beter was geweest de kijker in de waan te laten over Bodkins verleden. Een volledig overbodige gewelddadige scène als climax bewijst dat regisseur Kaweh Modiri (het is zijn eerste lange film) ook niet weet wat hij met het slot aan moest. Dat neemt niet weg dat er zeker potentie schuil gaat in de cineast. Hij heeft een originele kijk op film en bewijst dat met Bodkin Ras. Er mist weliswaar finesse in deze ambitieuze film, maar de insteek van Bodkin Ras verdient lof.

Sully

★★★★

Je moet ervan houden: Tom Hanks. Ik heb hem You've Got Mail ook nooit vergeven hoor, maar Tom Hanks in een film van Clint Eastwood? Dat moet genoeg reden zijn om dit te gaan zien. En anders is er nog dit stukje om je over de streep te trekken, want dat verdient deze film.

In 2009 vond 'The Miracle on the Hudson' plaats: piloot Chesley 'Sully' Sullenberger landde zijn Airbus A320 met 155 mensen aan boord in de Hudson in New York. Allen overleefden de ramp. Deze zogenaamde waterlanding en de nasleep ervan vormen het strijdtoneel van Sully, de nieuwste film van regisseur Clint Eastwood.

Het is even geleden dat ik met een brok in m'n keel zat te kijken naar een film. The Red Turtle, om precies te zijn. Eastwood weet altijd de verhalen eruit te pikken die je raken en verfilmt ze vaak ook op fenomenale wijze. Een tikje Amerikaans en heroïsch, toegegeven. Neem zijn laatste film American Sniper. Geweldig hoezeer je als kijker betrokken bent met de professionele killer en familieman met een Jeremy Renner die zijn Hurt Locker-rol nog eens dunnetjes over deed. Sully is ook zo'n film die je bij de strot grijpt.

Meerdere malen zien we hoe Tom Hanks en Aaron Eckhart - een geweldig duo met aanstekelijke chemie - het vliegtuig in de rivier planten. Niet eerder zag je op deze schaal het geweld van een vliegtuigcrash, heerlijk gefilmd met de nieuwste IMAX-camera. En Eastwood weet er raad mee. We zien de crash vanuit het perspectief van de reddingswerkers, luchtverkeersleider, passagiers en de crew. De scènes zijn keer op keer een lust voor het oog. Op de achtergrond loopt een onderzoek: computersimulaties tonen aan dat Sully had kunnen landen op de luchthavens LaGuardia of Tetenboro. Zo'n Airbus een stukje laten surfen is een nogal prijzig geintje. Was het wel echt noodzakelijk, die waterlanding?

Sully kijkt lekker weg. De spanning zit er goed in dankzij het onderzoek, geleid door een argwanende voorzitter (Mike O'Malley). In de laatste scène komen alle verhalen nog eenmaal samen in een daverende finale. Eastwood verfilmt op prachtige wijze de gestroomlijnde waterlanding en de reddingsoperatie die daarop volgt. Reddingswerkers zet hij neer als helden. Typisch Amerikaans en wellicht wat overkill voor de gemiddelde Nederlandse kijker, maar wat is het mooi gemaakt allemaal. Echt kippenvel. En dat is toch wat film zo'n mooi medium maakt.

Ants on a Shrimp

★★★

René Redzepi kan een gerecht als geroosterde vissperma wel waarderen. Buiten de hokjes denken. Inventief en creatief zijn. Noma steeg zo tot grote hoogten. Het beste restaurant ter wereld maakte hij ervan. Nu probeert hij hetzelfde kunstje te flikken in Japan.

Noma gaat verhuizen. Het sterrenrestaurant in Kopenhagen doekt Redzepi op en ruilt het in voor Japan. Het doel: een gloednieuw Noma met veertien gangen. Hij gunt zichzelf slechts enkele maanden voorbereidingstijd om samen met zijn team met perfecte gerechten op de proppen te komen. Ook gunt hij de Nederlandse documentairemaker Maurice Dekkers een kijkje in de keuken.

De kijker is onderdeel van het 'creatieve proces', zoals het team van Redzepi het noemt. Allen werken ze twintig uur per dag. Een privéleven is er niet, zegt chefkok Rosie. Ze trekken het land in, op zoek naar ingrediënten. Alles nemen ze mee naar huis, van boombladeren tot mieren. Dan begint het grote experiment met keurmeester René. Tegeltjes worden vol geklad, gerechten bereid, een oordeel geveld. 99% valt af.

Ants on a Shrimp heeft goud in handen. De beste chef ter wereld, een avontuur in onbekend land, permissie om alles te mogen filmen. Maar regisseur en schrijver Dekkers belicht alleen het professionele aspect. Volgens Rosie mag er dan geen privéleven zijn, René is getrouwd en heeft twee kinderen. Hoe combineert hij dat? Wat is zijn persoonlijk drijfveer om te koken? Deze aspecten blijven onderbelicht, waardoor de documentaire onpersoonlijk blijft.

Qua muziek slaat Ants on a Shrimp de plank volledig mis. Sferische tonen en mysterieuze klanken zijn hoorbaar tijdens interviews, alsof we kijken naar een mystieke, boeddhistische ervaring. Koken is hier kunst, zeker, maar die soundtrack had niet gehoeven. Kers op de taart is de softporno muziek in de laatste scènes bij het uitserveren van de veertien gerechten.