You Will Meet a Tall Dark Stranger

Genre: Drama
Met: Naomi Watts, Josh Brolin, Anthony Hopkins, Antonio Banderas & Gemma Jones
Van: Woody Allen
Waardering:  3.5/5

Woody Allen levert één film per jaar af, elk jaar weer. Deze film is uit 2010. De cast is indrukwekkend. Werken met de levende legende Woody Allen is voor velen al genoeg om zich te laten strikken voor een rolletje, lijkt me. De film is een romantisch drama waarbij de nadruk, zoals vaker bij Allen, ligt op de personages die altijd een zwak hebben voor degenen waarmee ze niet getrouwd of verloofd zijn. Er zijn weinig mensen in Allen's films wiens relatie stand houdt en deze film is zeker geen uitzondering. Het is misschien niet altijd even geloofwaardig, maar sterk acteerwerk en een goed verhaal zorgen ervoor dat je je hier niet zo druk om maakt.

Helena (Jones) is verlaten door haar man, heeft een zelfmoordpoging ondernomen met 40 slaappillen (dat werkt niet, kan ik u vertellen) en zoekt tegenwoordig haar heil bij een helderziende. Ze maakt een nogal zware periode mee en is labiel, maar haar helderziende helpt haar er doorheen, waardoor ze steeds meer in het spirituele begint te geloven totdat iedereen in haar omgeving er gestoord van wordt. Ze heeft één dochter Sally (Watts) bij wie ze de deur platloopt, om haar steeds te vervelen met allerlei verhalen over de toekomst. 

Alfie (Hopkins) is de ex van Helena. Hij heeft op zijn respectabele leeftijd de algehele nutteloosheid van het leven ingezien (en van zijn vrouw) en besluit gezond te gaan leven, te fitnessen en zijn mid-life crisis nog eens dunnetjes over te doen, maar dan als vrijgezel op 75-jarige leeftijd. Hij ontmoet een jong blond ding, genaamd Charmaine (Lucy Punch) van een jaar of 30. Ze vermaakt Alfie met haar fysieke activiteiten en ze vermaakt de kijker met haar opmerkingen.

Sally werkt in een galerij. Tussen haar en haar man Roy (Brolin) loopt het niet al te soepel. De oorzaak is Roy, een niet-praktiserend afgestudeerd medicus. Hij is schrijver geworden, heeft één succesvol debuut op zijn naam, maar zijn laatste 3 boeken zijn geflopt. Ik kon me wel vinden in Roy...Hij probeert zijn laatste boek af te krijgen, maar dat wil maar niet vlotten en hij verdient momenteel geen cent. Roy raakt ook steeds meer in de ban van zijn bloedmooie overbuurvrouw Dia (Freida Pinto), die me herinnerde aan de reden dat ik vroeger wel eens `Desperate Housewives' keek. Sally wil een kind van Roy, maar hij heeft daar geen zin in. Sally krijgt ondertussen steeds meer gevoelens voor haar baas Greg (Banderas). 

De bloedmooie overbuurvrouw Dia

De film opent met een quote van Shakespeare die erop neerkomt dat het leven uiteindelijk niets betekent, net wanneer Helena op het punt staat de helderziende te bezoeken. Een sombere gedachte aan het begin van een verder vrolijke film. De relaties tussen de verschillende personages lopen voor geen meter, maar de film brengt alles met een komisch tintje. Er is zelden intens drama, waardoor de film erg luchtig blijft en regelmatig heel grappig is. Telkens gebeurt er weer iets nieuws waardoor iemand nog dieper in de shit zakt, vaak op absurde en komische manieren. Een mooi voorbeeld is een scène waarin Sally haar gevoelens uit tegenover Greg, terwijl hij in zijn antwoorden volledig om het onderwerp heen draait, zonder zich daarbij ongemakkelijk te voelen. Andere situaties komen juist weer heel geforceerd over en tonen het wat absurde karakter van de film. 

Een leuke film om te zien. Ik vond hem niet zo fijn als Cassandra's Dream en Vicky Christina Barcelona (uiteraard), maar het is wel de moeite waard. Een fijn, subtiel komisch en licht absurd drama dat lekker weg kijkt en waarbij de 1,5 uur zo voorbij zijn.

Sanctum

Genre: Thriller-Avontuur
Waardering:  2/5

Frank

`From executive producer James Cameron'. James Cameron, bekend van Titanic en Avatar, verbindt zijn naam aan deze film. Waarschijnlijk goed voor het bioscoopbezoek, waarschijnlijk minder goed voor Cameron's reputatie.

De film gaat over duikers in de Esa'Ala grot in Papoea Nieuw Guinea. Deze grot is gigantisch groot en grote delen ervan zijn niet in kaart gebracht. Dat is reden genoeg voor Frank (Richard Roxburgh) en zijn mensen om zich door allerlei kleine gaatjes onder water te wurmen om zo nieuwe ruimtes in de ondergelopen grot te ontdekken. Meer redenen lijken er niet te zijn. De hele expeditie wordt gesponsord door Carl (Ioan Gruffudd). Carl is een avonturier met centen, die graag halsbrekende toeren uithaalt. Zo kiest hij niet de (relatief) veilige manier van abseilen om bij het kamp in de grot te komen, zo'n 300m lager, maar springt hij gewoon met een parachute naar beneden. Verder zijn Carl's vriendin Victoria (Alice Parkinson) en Frank's zoon Josh (Rhys Wakefield) nog van de partij. 

De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, waarin een expeditieteam vast komt te zitten in Esa'Ala en ze allemaal (15 man) worden gered na een paar dagen. Hier loopt het iets anders. Het hele team bevindt zich in Sanctum in de grot en wanneer er een storm over het gebied trekt loopt de grot langzaam onder water. Het team kan niet terug naar boven en moet via de onbekende grot een uitweg zoeken naar het oppervlak.

Wat opvalt is de vijandige sfeer tussen de personages. Frank en Carl hebben vanaf het eerste moment ruzie en waarover is niet duidelijk. Frank wordt neergezet als een expert qua grotduiken en hij voelt zich onoverwinnelijk. Hij is duidelijk de baas en duldt geen tegenspraak. Carl is de roekeloze avonturier die de gevaren niet inziet van het duiken, hij gaat voor de roem. Frank en Josh hebben geen goede vader-zoon relatie, want Frank heeft zijn halve leven in grotten doorgebracht en behandelt zoonlief Josh als zijn slaafje. Josh voelt zich onbegrepen en gebruikt, maar is toch om onverklaarbare redenen aanwezig bij de expeditie. Victoria is een nutteloos karakter en voegt weinig toe. Ze is net zo eigenwijs als Carl en Frank kan het daardoor ook met haar niet goed vinden. Eén bak ellende dus.

De bak ellende wordt nog groter wanneer het eerste lid (Jules) van de expeditie verdrinkt. Haar duikspullen komen vast te zitten, haar zuurstof valt uit en omdat ze geen back-up zuurstof heeft gaat ze dood, of zoiets. De film is hier al problematisch. Als je weinig van duiken weet (zoals ik, en ik denk velen met mij) heb je echt geen idee waarom ze nou de pijp uit gaat. Zuurstof is leuk onder water, snap ik, maar wat hebben ze dan in hemelsnaam allemaal op hun rug zitten behalve zuurstof? De hele film zit vol met dit soort onduidelijkheden. Zo weet je nergens in de film waar het team zich bevindt. De situaties zijn heel onoverzichtelijk en de hele grot ziet er hetzelfde uit. Af en toe komen ze bij een grotere ruimte, dan weer reizen ze door gangetjes, ze zwemmen een stukje, maar ze belanden altijd weer in dezelfde soort ruimtes. Uiteraard ziet die grot er ook hetzelfde uit op vele plekken, maar het zou helpen wanneer je weet dat ze weer een stukje zijn opgeschoten en wat dichter bij het oppervlak zijn gekomen. Dit wordt op het einde pas duidelijk, maar in de tussentijd heb je naar 14 dezelfde scènes gekeken. Om over de motieven van de personages maar niet te beginnen. Waarom wordt Victoria die nog nooit heeft gedoken toegelaten tot de expeditie? Waarom zit Josh nog in de film als hij zo'n hekel heeft aan z'n pa? Ik heb geen idee.

Josh (l), Victoria (m) en Carl (r)

Wat de film toch bijzonder onkijkbaar maakt zijn de personages en het verhaal. Het verhaal is er niet, behalve dat ze moeten vluchten voor het water. In de tussentijd gaan er allerlei mensen dood en dat is het dan. De personages echter zijn pas echt tergend. Vooral Frank, hij is zo'n bad-ass tough guy, hij praat zoals Batman met een Australisch accent en voelt zich God. God in een grot. De titel van de film (sanctum = heilige plek) lijkt ook te slaan op Frank, die op een gegeven moment verkondigt dat hij zich pas écht mens voelt op het moment dat hij in een grot zit. `This is my church', zegt Frank over de grot. Het lijkt Frank's enige motivatie om in de grot te zijn, maar het is wat vergezocht, want tegen die tijd is het halve expeditieteam er al aan. Verder is het ook belabberd geacteerd allemaal, al valt dat te verwachten met al die B/C-acteurs. Voeg daarbij nog wat ontzettend onrealistische duik- en klimacties bij (Josh maakt een `Vertical Limit'-achtige sprong in de grot en klampt zich vast aan een natte rots met slechts zijn vingertopjes) en het drama is wat mij betreft compleet. 

Laat je niet misleiden door James Cameron of 3D, want dit is gewoon slecht.

Season of the Witch

Genre: Avontuur / Actie
Met: Nicolas Cage, Ron Perlman
Van: Dominic Sena (Swordfish, Gone in 60 Seconds)
Waardering: 1/5

Felson (l) en Behmen (r)

Het is de 14e eeuw in Europa en de heksenjachten en kruistochten zijn in volle gang. Terwijl men in eigen land een gedeelte van de vrouwelijke bevolking ophangt en verdrinkt op verdenking van hekserij, moordt men in de Arabische wereld de halve bevolking uit in de naam van de Heer. Heksen ophangen is niet voor niets, zo blijkt uit de eerste scène waarin een dode veroordeelde heks wraak neemt op de priester die haar heeft opgehangen. Heksen, andere evil bovennatuurlijke wezens en hun krachten zijn in deze film aan de orde van de dag.

In de tweede scène zien we de kruistochten. Behmen (Cage) en Felson (Perlman) zijn twee ridders die 10 jaar lang dienen in het heilige leger, om uiteindelijk in te zien dat het afslachten van ongelovigen misschien toch niet helemaal is wat God zou willen. Ze verlaten het leger en zijn deserteurs. Wanneer ze in een veroverde stad aankomen komt men achter hun verraad en sluit men Behmen en Felson op. Ze worden vrijgelaten op voorwaarde dat ze een heks van die stad naar een klooster brengen, zodat ze daar veroordeeld kan worden. Men denkt namelijk dat de heks de builenpest heeft veroorzaakt. Ze accepteren de opdracht en gaan met een klein gezelschap op pad naar het klooster, zo'n 500 km verderop.

Behmen en Felson zijn lekker droog met z'n tweeën. Ze hebben lol om van alles en nog wat, ze maken elkaar regelmatig belachelijk en zijn beste maatjes. De chemie tussen de twee is duidelijk aanwezig en redt de film enigszins. De rest van het gezelschap maakt niet veel indruk, afgezien van de heks. Deze heks (Claire Foy) is soms heel evil en dan weer poeslief. Er valt weinig van te maken, maar het is wel aardig geacteerd. Het gezelschap trekt van de stad naar het klooster en komt daarbij langs vele mooie gebieden die indrukwekkend in beeld gebracht worden. Vet om te zien en visueel is de film het kijken waard.

Qua verhaal en spanning zijn de eerste 45 minuten het best, maar niet fantastisch. Je wilt de eerste helft van de film weten of het meisje echt een heks is en de gebeurtenissen tijdens de tocht naar het klooster zorgen ervoor dat je blijft twijfelen. Daarna begint de film zich echter steeds meer te ontwikkelen tot een epische missie om de wereld te ontdoen van de heks en uiteindelijk zelfs te redden van de totale ondergang. De film heeft dan alle geloofwaardigheid allang verloren, maar desondanks neemt de film zichzelf nogal serieus. Het gaat van kwaad tot erger, want helemaal aan het einde van de film wordt zelfs beweerd dat dit het enige ware verhaal is over de builenpest. Nou, dat lijkt me sterk...Nogal jammer, want met dezelfde portie humor en spanning als in het begin van de film en een wat normaler einde was dit een prima actie-avontuur geworden, met heksen en kruisvaarders. Nu zorgt het bizarre einde voor een wrange nasmaak en kom je tot de conclusie dat de schrijvers van deze film beter op zoek kunnen naar een nieuwe baan, want hier hebben ze de film vakkundig om zeep geholpen.

I Saw The Devil

Genre: Crime / Thriller
Waardering:  4/5

Kim

Soms zie ik een film (geen rom-kom) en vraag ik me af of er mensen zijn die dit waarderen. Zo ook bij deze film uit Korea, want na afloop zit je met een dubbel gevoel. Het is wreedheid, realisme en verhaal enerzijds, tegen toegankelijkheid anderzijds. De film vertoont scènes die niet snel zullen opkomen bij een Westerse regisseur. Vol overtuiging en met gedetailleerd realisme worden er mensen gemarteld en vermoord. Er wordt weinig aan de verbeelding overgelaten. Daar tegenover staat een minstens zo realistisch verhaal van wraak.

Het verhaal is als volgt. De verloofde van Kim wordt op brute wijze vermoord, terwijl ze met pech langs de kant van de weg staat. Ze vinden haar lichaam terug, in stukjes gehakt, langs de snelweg. Kim zelf is een geheim agent die alles op alles zet om de moordenaar (Kyung-Chul) te vinden. Hij heeft de moordenaar overigens vrij snel te pakken, maar dan gebeurt er iets onverwachts. Hij vermoordt de moordenaar niet, maar blijft hem opjagen, zoals een kat blijft spelen met een halfdode muis. Kim wil de moordenaar net zo laten lijden zoals zijn verloofde heeft geleden. Telkens weer komt Kim achter de moordenaar aan en verwondt hij Kyung-Chul op de meest nare manieren, hetgeen allemaal frontaal in beeld wordt gebracht. 

De Moordenaar.

De moordenaar is een totaal gewetenloze man. Hij heeft geen enkele sympathie voor zijn slachtoffers, hij kiest volledig willekeurig een slachtoffer, neemt haar dan mee naar zijn huis en vermoordt haar aldaar. Waar ik nog wel sympathie kon opbrengen voor Hannibal Lecter, is dat hier volledig onmogelijk geworden. Deze man is ziek, echt heel creepy, belust op seks en geweld en helemaal nergens bang voor. Er valt nog weinig menselijkheid in hem te bespeuren en hij wordt erg goed neergezet. Op een gegeven moment begint hij zelfs waardering te krijgen voor degene die hem zo hardnekkig opjaagt.

Kim aan de andere kant begint heel menselijk, met het rouwproces en de begrafenis. Daarna stelt hij een lijst op met verdachten die hij één voor één af gaat totdat hij de moordenaar te pakken heeft. Wanneer hij ervoor kiest om de moordenaar steeds meer te laten lijden, verandert ook hij meer en meer in een monster, waardoor de film op een gegeven moment twee personages laat zien die allebei de weg volledig kwijt zijn. Ik vond dat wel indrukwekkend en de film heeft tussendoor nog een paar interessante plotwendingen. Het verhaal en de manier waarop alles is verteld is ontzettend realistisch en je hebt aan het begin van de film geen enkele moeite met Kim's motieven. Naarmate de film vordert raakt ook Kim de connectie met de realiteit langzaam kwijt en begin je je af te vragen of je het nog wel eens bent met Kim. Je krijgt haast een beetje medelijden met de moordenaar en dat is knap, want je weet dan al wat hij allemaal heeft uitgevoerd. De hoeveelheid ontzettend grof en wreed geweld zullen echter zoveel mensen afschrikken dat dit aspect van de film verloren zal gaan. Dat is jammer, want het maakt een goede film niet bepaald toegankelijk. Aan de andere kant zullen zonder al het geweld deze gevoelens veel minder zijn, waardoor je zou kunnen zeggen dat het geweld wel functioneel is. Ik weet het eerlijk gezegd niet, ik heb gewoon dingen gezien die niet per se hadden gehoeven.

Je kan gewoon niet om het geweld heen, je wordt er naar en depressief van. Desondanks is het een goede film op andere fronten, maar de vraag is of mensen dat nog kunnen waarderen.

Hereafter

Genre: Drama

Met: Matt Damon, Cécile de France, Frankie McLaren
Waardering:  4.5/5

De dagen dat Clint Eastwood cowboytje speelt zijn al lang voorbij. Door de jaren heen is hij ook steeds vaker achter de camera gaan zitten en de laatste zeven films die hij heeft gemaakt kan ik iedereen van harte aanbevelen, want het zijn allemaal toppertjes. De film `J. Edgar' met in de hoofdrol DiCaprio is in aantocht, maar nu eerst `Hereafter', met Matt Damon. Ik had er bijzonder veel zin in, want welke regisseur maakt er nou de laatste 8 jaar alleen maar topfilms? Gelukkig stelt ook deze keer Eastwood niet teleur en verwent hij ons wederom met een mooi en intelligent drama.

Matt Damon mag de laatste tijd ook niet klagen, zijn cowboy-tijd is onlangs begonnen in dienst van de gebroeders Coen en hij is terug te vinden in veel grote producties en veel goede films. Hij speelt hier George Lonegan, een `psychic' die in staat is om contact te leggen met overledenen. Hij was ooit succesvol en verdiende er bakken met geld mee, maar tegenwoordig niet meer. Hij ziet zijn vaardigheid namelijk als een vloek en wil er niet langer meer zijn geld mee verdienen. Hij is volledig gestopt met het psychic-gebeuren en werkt nu als vorkheftruck-bestuurder in een suikerfabriek. 

Ondanks dat Matt Damon de bekendste acteur is van het stel en zijn hoofd groot op de poster staat, zou het afbreuk aan de twee andere acteurs doen om te zeggen dat Damon de hoofdrol speelt. De film vertelt namelijk niet één verhaal, maar drie verhalen. Het tweede verhaal is dat van Marie LeLay (Cécile de France). Het is 2004, Marie is een Franse journaliste die vakantie viert aan de kust van zuid-oost Azië wanneer zich de tsunami-ramp voltrekt. Marie wordt meegesleurd door het water, verdrinkt en wordt gereanimeerd. Ze komt uiteindelijk weer terug onder de levenden, maar heeft een bijna-dood ervaring meegemaakt. Ze raakt daar zo door gefascineerd dat ze wil gaan uitzoeken hoe het nu zit met het leven na de dood.

Het derde verhaal is dat van Marcus en Jason, identieke tweelingen. Jason krijgt een dodelijk ongeluk en Marcus wil weten waar zijn broertje naar toe is gegaan. Marcus doet er alles aan om het hiernamaals en de bestemming van zijn broertje te vinden. De connectie tussen de hoofdpersonen is het hiernamaals en vroeg of laat zullen ze ook met elkaar te maken krijgen.

De film is typisch een Eastwood-drama. Als je Gran Torino of Invictus hebt gezien weet je wat ik bedoel. De film heeft een gelatenheid over zich, een soort rust. Binnen deze sfeer ontwikkelt het plot zich en worden delen van het mysterie ontrafeld. Het verhaal wordt nergens afgeraffeld en het krijgt de ruimte zich te ontwikkelen, daarbij geholpen door fijn en subtiel acteerwerk. Damon levert een hele goede prestatie, maar ook de twee anderen blijven niet ver achter. Langzaam maar zeker werkt de film naar het plot toe, onder begeleiding van rustige klassieke deuntjes van Rachmaninoff die via jazzy improvisaties naar `I got you under my skin' lijken te gaan. Onlangs het feit dat er soms wel wat spectaculairs gebeurt, ligt de nadruk volledig op het verhaal en laat Eastwood nog heel wat ruimte aan de kijker om zelf te bepalen wat hij of zij vindt van het hiernamaals. Het rustige karakter van de film vond ik erg passend. Het benadrukt dat deze film niet uit is op sensatie, maar slechts een mooi verhaal wil vertellen.

Ik ben enthousiast. Verwacht geen meesterwerk als Gran Torino, maar wel een goede film die een onderwerp als het hiernamaals mooi behandeld, zonder moralistisch te worden. Een heel mooi drama waarin Eastwood wederom laat zien dat hij een geweldige regisseur is.

The Kids Are All Right

Genre: Drama

Met: Julianne Moore, Annette Bening, Mark Ruffalo
Waardering:  3.5/5

Een film gebaseerd op een situatie, niet echt op een verhaal. De film gaat niet zozeer ergens naartoe, alswel ergens over, en is in dat opzicht misschien wel descriptief te noemen. Een `descriptief' drama dus, net als bijvoorbeeld `The Rabbit Hole' en `Lost in Translation'. Allemaal films die zich focussen op een bepaalde situatie en deze uitwerken of van verschillende kanten belicht, zonder echt naar een climax toe te werken. Films met quasi-open eindes, omdat er geen echt verhaal verteld wordt van begin tot eind, maar slechts een situatie verfilmd wordt. Dit is bijvoorbeeld een groot verschil met andere drama's, zoals `Into the Wild', `Good Will Hunting' of `The Bucket List', waarin de hoofdpersoon duidelijk een doel voor ogen heeft. Deze films zijn meer rechttoe rechtaan, lineair en met logische, maar daardoor soms ook voorspelbare, eindes. Beide type films vallen onder het genre drama, maar waar iedereen `The Bucket List' ongetwijfeld kan waarderen, zal niet iedereen gelukkig worden van deze film.

Deze film brengt ons Nic (Bening) en Jules (Moore). Nic is een succesvolle dokter, we weten niet precies wat ze doet, maar wel dat ze 25 fibromen uit iemands buik heeft gehaald, dus ze zou wel eens chirurg kunnen zijn. Jules is naar eigen zeggen landschapontwerpster, hetgeen neerkomt op tuinvrouw, net zoals ze tegenwoordig de oppas in de crèche een pedagogisch medewerkster noemen. Jules en Nic zijn getrouwd en hebben 2 kinderen; Joni (Mia Wasikowska, die speelt Alice in `Alice in Wonderland') is de oudste met 18 jaar en Laser (Josh Hutcherson, van `Bridge to Terabithia' en `Cirque du Freak') is 15 jaar. Omdat 2 vrouwen samen nog altijd geen kinderen kunnen krijgen (en laten we hopen dat dit ook nog even gaat duren...) zijn beide kinderen verwekt door middel van een spermadonor. Ze hebben voor het gemak 1 spermadonor gebruikt en hebben besloten allebei een eigen kind te krijgen en die dan samen op te voeden. Joni en Laser hebben dus een verschillende moeder, maar wel dezelfde vader. Snappez Vous?

Nu is het in Amerika zo dat je op je 18e de kans krijgt om contact aan te vragen met je biologische vader. Joni vraagt dat aan (via de spermabank) en de spermadonor, genaamd Paul (Ruffalo), zegt dat hij dat ook wel ziet zitten. Joni en Laser hebben hun eerste ontmoeting met Paul, terwijl Nic en Jules daar geen weet van hebben. Wat volgt is een film over het contact tussen kinderen met hun biologische vader aan de ene kant, en twee moeders aan de andere kant die Paul meer zien als buitenstaander en een bedreiging voor hun gezin.

De personages zijn wel interessant en leuk om naar te kijken. Niet onbelangrijk, in een drama. Julianne Moore vond ik zelf wat tegenvallen. Ze speelt Jules, die zichzelf in de film een beetje wegcijfert tegen de veel succesvollere Nic. Ze is haast onderdanig op het zielige af en ik vond het niet zo geloofwaardig. Nic is hele andere koek, want door het vele werken chagrijnig en daarnaast kampt ze met een alcoholprobleem. Ze is vrij streng en niet bijzonder aardig, maar wel geloofwaardig en knap vertolkt. Ik was het meest verrast door Mark Ruffalo, die Paul speelt. Paul heeft zijn school niet afgemaakt en runt nu een bedrijfje in lokaal biologisch voedsel. Hij is een flierefluiter zonder verantwoordelijkheidsgevoel die zich in de meeste gevallen nogal egoïstisch opstelt, maar zijn charme en charisma zorgen ervoor dat je hem toch een sympathieke kerel blijft vinden. Hij levert wat mij betreft hier de beste acteerprestatie.

De film is wel okee en goed te kijken, al denk ik dat de meningen over deze film ontzettend uiteen gaan lopen. Ik vond de film wel de moeite, heb me ermee vermaakt, maar ben zeker niet laaiend enthousiast en tijdens de aftiteling zit ik wel met een dubbel gevoel. De situatie is mooi geschetst, blijft lang geloofwaardig (dingen lopen echter steeds meer uit de hand) en boeiend, maar toch was ik niet zo onder de indruk als bij bijvoorbeeld `The Rabbit Hole', waar ik de hele film veel boeiender en geloofwaardiger vond, zowel qua verhaal als qua acteren. Het gevoel blijft hier knagen dat er wellicht meer in had gezeten.

Stone

Genre: Drama-Thriller

Met: Edward Norton, Robert DeNiro, Milla Jovovich
Waardering:  1.5/5

Gerald Creeson (Norton), met de bijnaam Stone, is opgesloten in de gevangenis wegens brandstichting. Hij zit daar al een jaar of 8 en moet nog een jaar of 5, maar hij heeft de mogelijkheid tot vervroegde vrijlating. Om dat te realiseren moet hij wel een heel aantal gesprekken voeren met Jack Mabry (DeNiro), zijn reclasseringsambtenaar. Jack moet bepalen of Stone genoeg gerehabiliteerd is en hij moet de kans inschatten dat Stone nog eens in de fout gaat. Jack is nogal een chagrijnige man, met ook een dubieus verleden, die nog een paar weken moet werken voordat hij met pensioen mag. Hij kan niet al teveel sympathie opbrengen voor de popie-jopie Stone. De gesprekken tussen de twee lopen niet bepaald soepel en Stone krijgt langzaam maar zeker het idee dat hij zijn vervroegde vrijlating wel op zijn buik kan schrijven. Daarom besluit hij om zijn laatste troef uit te spelen, zijn vrouw Lucetta (Jovovich). Stone vraagt aan zijn vrouw of ze niet Jack kan manipuleren en zo zijn vervroegde vrijlating te garanderen. Lucetta vindt dat wel een puik plan en gooit al haar vrouwelijke charmes in de strijd om Jack te manipuleren.

Klinkt als een degelijk concept toch? Nou, de film zuigt hoor. Het is echt niet best. Het script moet er goed uit hebben gezien, want ik kan me niet voorstellen dat Norton en DeNiro zich hier anders voor lenen, maar het verhaal is echt slecht en gaat helemaal nergens over en ook nergens naar toe. Vooral van Edward Norton vind ik het jammer, want hij heeft eigenlijk alleen maar goede films op zijn naam staan zoals toppers als `Fight Club', `American History X' en `The Illusionist' en neemt ook niet heel veel rollen aan. Deze had hij ook beter kunnen overslaan. Een wat oudere leuke film met Edward Norton en Robert DeNiro is trouwens `The Score', lees deze recensie en kijk lekker die, maar deze zeker niet.

De film begint met een scène waarin Jack TV aan het kijken is, zo'n 20 jaar geleden ofzo. Zijn vrouw kondigt aan hem te gaan verlaten, waarop Jack naar boven loopt en dreigt hun dochter uit het raam te gooien als zijn vrouw hem verlaat. Zijn vrouw besluit toch maar te blijven en in de volgende scène zien we Jack weer zitten in exact dezelfde pose, terwijl hij TV kijkt, maar nu in tegenwoordige tijd.

De regisseur wil zeker weten dat elke kijker met het IQ van een goudvis vanaf het begin weet dat Jack dus echt een nare man is, die zijn vrouw onderdrukt. Dat kan ook anders natuurlijk, maar waarom moeite doen, zal hij gedacht hebben. Ook drukt de regisseur ons op het hart dat Jack wel spijt heeft van zijn daden, of in ieder geval niet gelukkig is met zichzelf, want hij luistert constant naar een Christelijke zender die de luisteraars verteld dat ze allemaal gedoemd zijn enzo.

Stone is een heel ander verhaal. Hij lijkt oprecht spijt te hebben van zijn daden en hij staat op het punt van instorten in de gevangenis. Hij vraagt vaak aan Jack of hij niet ooit eens iets fout heeft gedaan. De kijker weet van wel natuurlijk en zal nu moeten sympathiseren met Stone. Dat zou op zich wel mogelijk zijn, als hij niet zo ontzettend vage en inconsistente kerel is. Hij vindt op een gegeven moment een folder van `Zukangor', een spirituele stroming waarbij het gaat om je zo te focussen dat je geluiden kunt horen die rechtstreeks van God afkomen waardoor je een stemvork van God kan worden. Stone vind het blijkbaar wel fijn om een stemvork van God te kunnen worden, want hij gaat helemaal op in `Zukangor'. Zover zelfs dat het hem op een gegeven moment niet meer uitmaakt of hij nou vervroegd wordt vrijgelaten of niet. Echter in andere scènes is Stone weer gewoon de die-hard crimineel, die stoere verhalen over z'n daden loopt te vertellen. Daarnaast lijkt hij te geloven dat zijn vrouw van een andere planeet komt. Aan het einde van de film is ook volledig onduidelijk wat er nu waar is van Stone's verhalen en overtuigingen. De `Zukangor' lijkt de rode draad te zijn in de film, of in ieder geval de geluiden die potentieel van God afkomen, gezien de eerste en laatste scène van de film, maar meer kon ik er ook niet van maken.

De vreemdste figuur in de hele film is Lucetta. Ze is getrouwd met Stone, al 8 jaar, is een juf op een basisschool en komt Stone regelmatig bezoeken. Tijdens die bezoeken lijken Lucetta en Stone echt verliefd en zetten ze allebei het plan op om Jack te manipuleren. Wat dan weer vreemd is, is dat Lucetta net voor dat bezoek iemand opbelt en daar seks mee heeft (niet Jack, maar gewoon een random gast met lang haar). Wanneer ze met Jack is, lijkt ze echter ook verliefd op Jack. Naarmate de film vordert groeien Lucetta en Stone echter steeds meer uit elkaar, ook doordat Stone echt heel raar gaat doen, maar ook tussen Jack en Lucetta wil het niet echt vlotten. Misschien probeert de regisseur ons duidelijk te maken dat ze echt een alien is. Het zou goed kunnen, want met menselijk logica zijn al haar escapades echt niet te bevatten.

Helaas biedt het einde geen opheldering. Misschien is de regisseur zelf wel een alien, bedenk ik me nu. Het loopt allemaal best wel uit de hand uiteindelijk, maar alles blijft onopgelost. We weten niet of Stone echt in `Zukangor' gelooft, we weten niet wat er met Lucetta en Stone gebeurt, we weten niet wat er met Jack en zijn vrouw gebeurt, we weten eigenlijk nog minder dan aan het begin van de film. Dat is knap hoor, maar ook verschrikkelijk slecht. Ik heb absoluut geen enkel idee wat de regisseur ons met deze film wil vertellen, maar het beste wat ik me kan bedenken is dat de geluiden van bijen komen van God en dat je er maar beter voor kan zorgen dat je een stemvork bent...

Een film met 3 absurde karakters, een stortvloed aan overbodige scènes en geen verhaal maken niet alleen verschillende scènes overbodig, maar de volledige film. Deze wil je niet zien, ook al ziet de trailer er tof uit en spelen er goede acteurs in.

Easy A

Genre: Komedie

Met: Emma Stone
Waardering:  4/5

Een high-school komedie, maar dan niet zo afgezaagd en gebaseerd op zuipen en seks. Ik moet zeggen dat het plot wel iets in die richting doet vermoeden, aangezien het gaat over een meisje dat liegt over met wie ze seks heeft gehad, om zo haar imago en dat van verzonnen sekspartners te verbeteren/veranderen. Maar het is niet wat je denkt. Het is eigenlijk best een prima film.

Het begint met een lekker deuntje, waarna Olive in beeld komt en uitlegt aan de wereld via een webcast wat er nu wel en niet waar is van haar verhalen. De webcast is de rode draad van de film en komt steeds terug, elke keer met een nieuw hoofdstuk aan leugens. De eerste leugen vertelt Olive aan Rhi, haar beste vriendin. Ze zegt dat ze niet mee kan gaan met Rhi's familie, omdat ze een date heeft. Na het weekend vraagt Rhi uiteraard hoe de date was en Olive liegt dat ze seks heeft gehad. In werkelijkheid heeft ze het hele weekend geen fluit uitgevoerd, laat staan een date gehad, hetgeen bijzonder grappig wordt verfilmd.

De roddels verspreiden zich echter en al snel weet de hele school dat Olive seks heeft gehad. De roddels worden nog sappiger wanneer mensen erachter komen dat ze geen seks heeft gehad, maar alleen maar zegt van dat ze seks heeft gehad. Dat is het moment waarop verschillende jongens (vooral de minder populaire) `regelingen' met Olive treffen om ook over hen wat geruchten te verspreiden. Het loopt dus nogal uit de hand en Olive probeert via de webcam aan iedereen (inclusief de kijker) duidelijk te maken wat er nu precies aan de hand is. Elk hoofdstuk wordt gepresenteerd door een ingenieuze tekst op een A4tje dat Olive steeds voor de webcam houdt. Ik vond het wel aardig verzonnen eigenlijk.

Olive wordt leuk gespeeld door Emma Stone. Ze heeft humor (dat missen veel actrices, naar mijn mening), een prettige lage stem (viel me gewoon op) en ze is iemand die het niet zo uitmaakt wat mensen van haar vinden. Pas als de hele school een mening over haar heeft gaat ze er wat aan doen, maar daarvoor boeit het haar allemaal niet zo. Haar persoonlijkheid heeft vast iets te maken met haar thuissituatie. Haar ouders zijn echt geniaal en worden briljant neergezet. Thuis kan Olive weinig fout doen en haar ouders maken over alle roddels wat geintjes. Olive heeft ook een geadopteerd broertje die constant door z'n ouders in de maling wordt genomen. Tijdens de scènes bij Olive thuis lig je standaard in een deuk, want Olive en haar ouders zijn perfect op elkaar ingespeeld. Ondanks dat zie je wel dat ze zich zorgen maken om hun dochter, maar pas als daar echt reden voor is. In alle andere gevallen worden de situaties met goede grappen opgelost. 

Even tussendoor; Emma Stone speelt ook in Zombieland, waar ze een vergelijkbare rol heeft als Wichita. Daar is ze wat bitchy, maar ook erg vermakelijk, net als die hele film trouwens. In het genre zombie-komedies staat Zombieland samen met Shawn of the Dead zeker aan de top. Allebei bijzonder grappig.

Voor de rest worden er trouwens nog geniale grappen over Demi Moore gemaakt die voornamelijk gaan over het feit dat Demi Moore in haar vroegere films bijna standaard uit de kleren ging. Scènes die meestal bijzonder weinig aan het verhaal van de film toevoegden, waardoor de reputatie van Demi Moore er niet beter op werd, maar dat terzijde.

Conclusie: Een komedie die zich afspeelt op high-school, maar niet echt de typische high-school komedie. De grappen zijn niet zo plat, de personages zijn niet zo stereotype en de film is erg grappig.

Tangled

Genre: Animatie
Waardering:  4/5

Ik ben niet zo bekend met sprookjes, moet ik toegeven. De allerbekendste ken ik wel, maar Rapunzel eigenlijk niet echt. Alleen van horen zeggen, iets met een meisje met lang haar in een toren, maar waarom? Geen idee dus. Lang leve de animatiefilms, die natuurlijk uitermate geschikt zijn om sprookjesverhalen te verfilmen. Zo ook hebben ze dat gedaan bij Rapunzel en om het allemaal lekker duidelijk te houden hebben ze de film `Tangled' genoemd. 

De film opent met een nogal sarcastische intro, waarin ik werd bijgepraat over Rapunzel en hoe ze nu eigenlijk in die toren terecht is gekomen. Ik ga het niet allemaal uitleggen, maar het komt erop neer dat een gemene oude vrouw genaamd Gothel niet wil verouderen en omwille van redenen heeft Rapunzel magisch haar met helende krachten. Rapunzel is de prinses, maar wordt na haar geboorte gestolen door Gothel uit het paleis en opgesloten in een toren. Daar moet ze af en toe even zingen, haar haar gaat dan gloeien en Gothel wordt er weer jonger op.

Degene die dit allemaal vertelt is Flynn Ryder, een meesterdief. Hij jat á la Mission Impossible de kroon uit het paleis en is op de vlucht voor de koninklijke wachters. Zijn vluchtroute komt uiteindelijk uit in de vallei waar de toren van Rapunzel in staat. Hij besluit dat het een goed idee is om in de toren even te schuilen, maar hij wordt gevangen genomen door Rapunzel. Uiteindelijk sluiten de twee een deal en beginnen ze samen aan een mooi avontuur.

Dat mooie avontuur is ook erg fijn om naar te kijken. Daar zijn een aantal redenen voor. Wat meteen opvalt is het grafisch detail. Het bos, de lichtinval en de personages zijn mooi gemaakt en alles is vrolijk en met veel kleur weergegeven. Typisch Disney. De personages zijn ook cool. Rapunzel en Flynn vormen een goed duo en hebben humor. Rapunzel heeft ook een kameleon, die Pascal heet en erg grappig is. Ze is constant met Pascal aan het overleggen wat ze moet doen, maar Pascal kan niet praten. Hij maakt met zijn pootjes, staart en kleurveranderingen duidelijk wat de bedoeling is. De mensen die dit trio te pakken willen krijgen zijn Gothel, Maximus (het paard van de koninklijke wachters) en nog wat andere lui. Deze figuren zijn wat minder uitgewerkt, maar ook wat minder in beeld en vooral om Maximus heb ik kunnen lachen. Maximus is om onverklaarbare redenen een speurpaard en is erg goed in het `tracken' van het trio. Hij loopt als een bloedhond al snuffelend door de vallei om sporen te vinden. Wat verder opvalt is dat er ook in wordt gezongen. Het is al weer even geleden dat ik een film heb gezien waarin beide hoofdrolspelers ook grote delen van het verhaal vertellen d.m.v. liedjes. Het deed me vooral denken aan Aladdin, die ik toch al een tijdje geleden gezien heb.

Goed gelukte animatiefilm en net als Rango zeker een aanrader.

The Mechanic

Genre: Actie
Met: Jason Statham, Ben Foster (Pandorum, The Messenger)
Van: Simon West (Con-Air, Tomb Raider) 
Waardering:  3/5

Met Jason Statham weet je eigenlijk al wat voor film je gaat kijken en wat voor rol hij speelt. Deze film is geen uitzondering. Statham doet niet heel veel anders dan in `Lock, Stock' of `Snatch', is net zo komisch en heeft uiteraard z'n accent niet aangepast. Hij heet hier geen Turkish, maar Arthur Bishop. Arthur is een `mechanic', iets dat je wel zou kunnen vertalen met klusjesman ofzo, aangezien hij klusjes opknapt. Hij werkt namelijk voor een uitzendbureau voor huurmoordenaars. Mensen kunnen Arthur via zijn uitzendbureau inhuren en Arthur gaat vervolgens op pad om z'n doel uit te schakelen. Alles gaat goed totdat hij een opdracht moet doen waar hij niet bepaald vrolijk van wordt. Meer hoef je eigenlijk niet te weten. Het is niet bijzonder origineel (want een remake uit 1972), vernieuwend of wat dan ook, maar laten we eerlijk zijn, had iemand dat verwacht?

Ik niet in ieder geval. Wat ik wel had verwacht waren mooie opmerkingen in Statham's fijne accent (Check!), lekkere actie (Check!) en een verhaal dat in ieder geval geen afbreuk doet aan de film (Check!). Misschien nog een mooie vrouw (Héél eventjes) Okee, je kan niet alles hebben. Al met al zijn de elementen voor een fijne actiefilm volop aanwezig en dat is deze film ook precies geworden. Als je Statham net als ik kan waarderen, zit het ook wel goed met de film en ga je 'em zeker waarderen. In zijn genre is het een prima film.

Naast Statham speelt ook Ben Foster een grote rol. Hij speelt Steve McKenna en wordt door Arthur opgeleid tot huurmoordenaar. Samen lossen ze wat klusjes op, ruimen ze elkaars rotzooi op en maken ze op vrij originele manier hun slachtoffers van kant, waarbij een paar lompe close-ups en headshots niet worden geschuwd.

Hou je van actiefilms en Statham? Dan is dit een prima film voor een avondje bier drinken en  hersenloze films kijken. Niks mis mee natuurlijk, als je maar niet meer verwacht dan dat.