Seven Days In Utopia

GENRE: Drama
CAST: Robert Duvall, Lucas Black, Melissa Leo & Deborah Ann Woll
REGIE: Matt Russell
WAARDERING: 1 / 5
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Golfer Luke Chisholm draait door na een paar misslagen tijdens een golftoernooi. Hij rijdt lukraak ergens naar toe en komt terecht in het dorpje Utopia. Zeven dagen later heeft hij zijn innerlijke rust, zijn focus en Jezus gevonden. Dat laatste is jammer, want zonder Jezus was dit een prima film geweest. Jezus is in dit geval de oorzaak van een half uur ellende, een droevige plotwending en een dramatisch slechte film. 

De film open met een Bijbeltekst. Een stukje uit Jesaja. Niks aan de hand, dacht ik. Ezechiël 25: 17 heeft Tarantino ook geen windeieren gelegd. Daarna zien we golfer Luke Chisholm (Black) door het lint gaan tijdens een kwalificatietoernooi voor de Texas Open. Om zeker te weten dat de kijker snapt dat hij het echt heel zwaar had, wordt de scène gedurende de film eindeloos herhaald. Hij volgt het advies (lees: de wil) op van zijn vader - dat doet hij zijn hele leven al -  en het pakt dit keer slecht uit. Hij doet 14 slagen over één hole - par is 4 - en kwalificeert zich niet. Totaal gefrustreerd stapt hij in zijn auto, rijdt hij richting Utopia en ziet hij een koe pas op het laatste moment op de weg staan. Hij crasht, raakt gewond en wordt opgevangen in Utopia door Johnny Crawford (Duvall), Lily (Leo) en Sarah (Woll).

ONCONVENTIONELE COACHING

Johnny blijkt zelf vroeger ook een balletje geslagen te hebben. Hij neemt Luke onder zijn hoede en past een heel aantal onconventionele trainingen toe om Luke weer zijn focus te laten vinden. Johnny, sterk gespeeld door Duvall die een serene rust uitstraalt, heeft een goede invloed op Luke. Utopia - 375 inwoners - is het ideale rustoord. Het idyllische dorpje beschikt over een immer perfecte lichtinval, schitterende velden en akkers en schattige houten blokhutten met sfeervolle olielampen. Elk shot - vaak met een typerend okerkleurig laagje - is een genot voor het oog en men maakt goed gebruik van de omgeving.

Johns onconventionele trainingsmethoden, zoals schilderen, vliegen en vliegvissen, zouden misschien kunnen werken. Zeker in films zie je maar zelden dat mensen gewoon hard trainen en iets bereiken. Er moet altijd iets aparts gedaan worden en wie weet is dat in het echt ook wel zo. Wat echter ontbreekt bij Luke is de uitstraling van een winnaar, of in ieder geval die van een topsporter. Nooit is Luke overtuigend, zelden zie je de mentaliteit van topsporters en ik snap best dat Luke de top niet haalt. Het is een beetje een doetje, een nietszeggend persoon, iemand met weinig karakter en zijn lach trekt eerder iemand van hetzelfde geslacht aan dan Sarah - de mooie, roodharige, blauwogige serveerster. 

HET ROER GAAT OM

De film kabbelt, net als het leven in Utopia, rustig voort. Golf is een rustige sport, spektakel is niet nodig en zoals gezegd kunnen we genieten van de prachtige beelden. Golf is ook groot in Utopia, ze hebben een eigen golfbaan - weliswaar met geiten - en in de kroeg staat Golf TV op. Maar dan na een uur, uit het niets, lijkt het erop alsof de EO de regie overneemt. Waar het eerst nog allemaal lijkt te draaien om focus, concentratie en het spelen van je eigen spel, komt de ware evangelische aard van de film naar boven. Golf is niet belangrijk, God is belangrijk. Luke moet zich bekeren - en doet dat ook - en zal dan gelukkig zijn. Ongeacht zijn golfresultaten.

Het laatste half uur zijn de christelijke metaforen niet meer weg te denken. Demonen in Luke's hoofd die hij moet overwinnen, een klassiek David tegen Goliath verhaal en meer van dat soort verwijzingen. Ja, beste lezer, natuurlijk heb ik de titel gezien. Ja, ook daar zie ik, weliswaar achteraf, de symboliek wel van in. En John, en Luke. Maar ik ging af op de acteurs. Robert Duvall en Lucas Black spelen ook samen in Get Low, één van de betere films van 2011. En golf, achja, maakt mij het uit. Daarnaast is er gedurende het eerste uur helemaal niks dat wijst op een slechte EO-film. Maar dat is het dus wel. 

Zodra het evangelie om de hoek komt zetten wordt de film moralistisch, gaat men bekeren, draait men christelijke popmuziek - die is echt heel slecht, kijk maar eens naar de EO-Jongerendag - en blijkt de film niet te gaan over het succesverhaal van een golfer, maar om het toevoegen van nog een zieltje aan het Koninkrijk Gods. Voordat ik daar eventueel terecht kom - God vergeef mij deze recensie - hoop ik in ieder geval deze film nooit meer te hoeven zien.

Men in Black 3

GENRE: Sci-Fi / Komedie / Actie (106 min.)
CAST: Will Smith, Tommy Lee Jones, Josh Brolin & Jemaine Clement
REGIE: Barry Sonnenfeld
WAARDERING: 2.5 / 5
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

MiB 3 heeft de bekende upbeat deuntjes, de grote witte letters die pontificaal in beeld staan en agenten Kay en Jay. Alles lijkt in orde. Maar drie kwartier later heb ik nog nauwelijks gelachen, is het verhaal bedroevend, de slechterik niet overtuigend en maakt men een grote fout; MiB 3 speelt zich af in het verleden waardoor Jay en Kay geen duo meer zijn.

Een nieuwe alien wordt uit de onuitputtelijke alien-database getrokken en op een gevangenis op de maan gezet. Dit keer heet hij Boris The Animal; een gerimpelde dikzak met een zonnebril op, een grote mond en een moordende wandelende tak die resideert in zijn hand. Boris had door iedereen gespeeld kunnen worden, zo uitdrukkingsloos is hij, maar Flight of the Conchords zanger Jemaine Clement heeft de rol op zich genomen. Zijn zeer karakteristieke stem is echter bij Boris niet terug te horen.

Boris ontsnapt vanaf de maan, keert op één of andere manier terug naar de Aarde - het blijven aliens hè - en reist vanaf daar naar het jaar 1969. In 1969 vermoordt Boris agent Kay (Jones), die verantwoordelijk is voor Boris' arrestatie. Aan Jay (Smith) de taak om deze tijdelijke moord te voorkomen. Hij reist ook terug naar 1969 en ontmoet daar de jonge versie van Kay (Brolin).

TERUG IN DE TIJD

Een sprong terug in de tijd wordt gebruikt om Kay wat uit te diepen - zonder succes. Het is ook onnodig. Het grootste probleem is dat het verleden van Jay en Kay nooit een issue is geweest in de films. Kay staart in het origineel weliswaar eenmalig naar een satellietbeeld, maar de karakters in MiB hebben geen historische achtergrond nodig om geloofwaardig te zijn in een surrealistische wereld vol aliens. Wanneer ze in MiB 3 opeens wel een achtergrond krijgen doet dat eerder afbreuk aan het genre dan dat het de film ten goede komt. 

Waar MiB sterk begon en je meteen in de film zoog met een spectaculaire achtervolging en hilarische sollicitatieprocedure, heeft MiB 3 moeite om te blijven boeien. Boris mist uitstraling en het bekende duo Jay en Kay zijn maar zelden van de partij. Tommy Lee Jones heeft slechts een bijrol. Josh Brolin doet het prima als jonge, optimistische Kay. Brolin heeft een bijna identieke stem en dito accent - waarvoor hulde -, maar de chemie met Will Smith is minder sterk. Jay is nauwelijks in staat om grappig te zijn zonder de oude, vertrouwde, grumpy Kay.

HET MIB GEVOEL

De eerste helft van de film zijn de grappen van een droevig niveau en actiescènes nauwelijks aanwezig. Pas na een prima grap over Mick Jagger - uiteraard een alien - komt er een beetje vaart in de film en komt eindelijk het oude MiB-gevoel weer wat bovendrijven. Ook een achtervolging op futuristische eenwielers kon mij wel bekoren. De toevoeging van Griffin (Michael Stuhlbarg) die een alien is die alle mogelijke werelden kan zien, is een aangename. Zijn intelligente grappen worden steeds sterker en zijn vaardigheid wordt prima uitgewerkt. 

De tweede helft van de film is aanzienlijk beter, maar het gevoel van de originele MiB weet men bij lange na niet te bereiken. Soms, heel soms, zie je een glimp van grappen en scènes die het origineel zo succesvol maakten, maar te vaak is het slap, flauw en ongeïnspireerd. Het grootste probleem, namelijk het ontbreken van het geliefde duo Jay en Kay, is vrijwel onoverkomelijk, waardoor MiB 3 zelfs niet beter is dan deel MiB 2. En die was al niet zo best.

Bel Ami

GENRE: HISTORISCH DRAMA (105 min.)
CAST: ROBERT PATTINSON, UMA THURMAN, KRISTIN SCOTT THOMAS & CHRISTINA RICCI
REGIE: DECLAN DONNELLAN, NICK ORMEROD
WAARDERING: 2 / 5

Georges Duroy is een simpele boerenzoon en een veteraan uit de oorlog die na zijn terugkomst wordt geïntroduceerd binnen de Franse elite. Vastberaden zijn oude leven achter zich te laten, raakt Georges verwikkeld in romances, intriges en bedrog. Hij doet er alles aan om niet wederom in armoede te vervallen, maar tegen welke prijs?

Parijs, 1890. De Franse overheid heeft een oorlog geïnitieerd in Noord-Afrika en Georges Duroy (Pattinson) keert terug van het front. Hij heeft geen rooie centime en werkt bij de spoorwegen. Hij gaat af en toe naar de hoeren en ontmoet op een dag Charles Forestier (Philip Glenister) in een kroeg die tevens als bordeel lijkt te dienen. Charles nodigt Georges uit voor een diner bij hem thuis, leent hem wat geld voor een net pak en geeft hem zijn kaartje. Niet veel later gaat Georges zijn memoires uit de oorlog publiceren in de krant. Het idee daarachter is dat de publieke opinie verandert en de Franse overheid - die blijkbaar nog meer oorlogsplannen heeft - onder druk wordt gezet en zodoende ten val wordt gebracht.

WOMANIZER

Madeleine (Thurman) is Charles' vrouw en helpt George op weg met zijn artikelen. Fictieve ervaringen rollen van haar tong en zonder moeite verplaatst ze zich in een jonge man die oog in oog staat met de vijand. Haar zinnen lopen lekker, maar ze lijken wel gejat uit een roman van Danielle Steele. Het wordt in ieder geval wel duidelijk dat Madeleine, net als veel andere vrouwen in de film, veel invloed heeft. De meningen van de vrouwen worden erg gewaardeerd, maar George waardeert wel meer dan slecht hun mening. Nadat George Madeleine's verhaal heeft neergepend maakt Madeleine duidelijk dat ze geen interesse heeft om de maîtresse te worden van Georges. 

Dat klinkt misschien raar - George heeft nog geen woord over haar gerept -, maar het is niet zo vreemd. Georges kijkt namelijk zo smerig uit z'n ogen dat je geen waarzegster hoeft te zijn om te zien wat hij wil. Bij elk aanzicht van een vrouw, of iets dat daar enigszins bij in de buurt komt, lijkt Georges zich maar nauwelijks te kunnen beheersen. Georges loopt met de woorden "ik wil seks" op zijn voorhoofd geschreven door de film en iedereen kan het lezen. Het is best wel vies, eigenlijk. Niemand lijkt het echter iets te deren, ze vinden het alleen van goed fatsoen getuigen om Georges even te melden dat ze niet op zijn non-verbale uitnodiging in zullen gaan. Behalve Clotilde (Ricci) die naar eigen zeggen een levensgenieter is. 

PATTINSON WEET NIET TE BOEIEN

Georges zelf is een inhoudsloos karakter en had veel meer achtergrond moeten hebben. Een beetje menselijkheid is nauwelijks te herkennen in Georges en als acteur doet Pattinson ook geen goede zaak. Pattinson acteert niet op een manier zodat je enig idee hebt wat er in Georges' hoofd omgaat. Slechts oppervlakkigheden als macht, geld en seks lijken hem te interesseren. Maar macht als doel zijnde getuigt van weinig intelligentie. Georges heeft naast macht vergaren geen idee wat hij er mee wil doen, hij heeft geen visie, geen ambitie en geen plan. Georges komt ook niet erg snugger over, of is dat slechts schijn? Hoe dan ook, zijn succesverhaal maakt hem er niet sympathieker op. 

De situatie in Marokko blijft volledig onderbelicht. Hoe de verhoudingen liggen tussen Frankrijk en Marokko wordt niet uitgewerkt, waardoor de hele Marokko-situatie slechts achtergrond voor een verhaal over Georges is. De romances binnen Georges' machtsstrijd zijn helaas ook te voorspelbaar en te schraal uitgewerkt om de film interessant te houden. Bovendien is het allemaal nogal onrealistisch. Zo vraagt Georges iemand ten huwelijk nadat welgeteld één minuut daarvoor haar man is overleden. Ze gaat er ook nog eens serieus op in, in plaats van hem een draai om zijn oren te verkopen. Wat onlogische beslissingen later wordt de hele situatie ook zo complex dat je als kijker het overzicht kwijt raakt. Na de laatste scène is Georges schijnbaar gelukkig - vraag me niet waarom - en blijft de kijker met een leeg gevoel achter.

Being Flynn

Genre: Drama (102 min.)
Met: Robert DeNiro, Paul Dano, Julianne Moore & Olivia Thirlby
Regie: Paul Weitz
Waardering: 3 / 5

Regisseur Paul Weitz, die ons eerder American Pie en Little Fockers bracht, werpt zijn komische mantel af en komt nu met een drama. Being Flynn - gebaseerd op een autobiografische roman van Nick Flynn - vertelt het verhaal van Nicholas Flynn, zoon van de zelfverkozen schrijver Jonathan en suïcidale, hardwerkende Jody. Zijn moeder pleegt zelfmoord en zijn vader heeft hij al jaren niet gezien. Wanneer echter zijn vader 18 jaar later plotseling opbelt verandert het leven van Nicholas ingrijpend.

Jonathan is voor Nicholas een manifeste absentie, zoals hij het zo mooi weet te omschrijven. Jonathan was er nooit, was altijd op pad en heeft in de gevangenis gezeten voor fraude en heling. Jonathan is een homofobe racistische alcoholist, een ongevoelig persoon, een egoïst, altijd op zoek naar erkenning en mist elke vorm van empathie. Hij acht zichzelf een geniaal novellist, briljant dichter en hartveroverend verhalenverteller. Alles wat hij aanraakt verandert in goud, hij is met drie meesterwerken tegelijk bezig en wacht slechts nog op de erkenning van de intellectuele gemeenschap. Tot die tijd is hij taxichauffeur om flarden uit de levens van passagiers mee te pakken, die hij mogelijkerwijs eloquent zou kunnen verwoorden in zijn bijna afgeronde klassieker. 

In werkelijkheid is Jonathan een talentloze narcist. Dat is dubbel problematisch. Hij is narcist - vindt zichzelf geweldig - maar heeft tegelijkertijd maar weinig schrijftalent. Erkenning, iets waar hij zo naar snakt, zal hij dan ook niet snel krijgen. Zijn wanen hebben echter ook zo z'n voordelen. Zo is Jonathan er stellig van overtuigd dat alles wat hem overkomt hem een betere, zo mogelijk nog genialere, schrijver zal maken. Hoe diep hij ook zinkt, hij ziet alles als potentieel schrijfmateriaal voor zijn meesterwerk en gaat nooit bij de pakken neer zitten. 

Nicholas is in veel opzichten het tegenovergestelde van zijn vader. Hij is timide, niet erg zelfverzekerd, heeft redelijk wat schrijftalent, werkt met daklozen en heeft een kalme uitstraling. Nicholas is niet erg welbespraakt voor een schrijver, maar zijn gezichtsuitdrukkingen - laat dat maar aan Paul Dano over - zijn veelzeggend. Hij krijgt een leuke vriendin via z'n werk en alles loopt op rolletjes, maar naarmate het contact met zijn vader intenser wordt gaat het mis. Nicholas begint steeds meer van zichzelf in zijn vader te herkennen en jeugdherinneringen - niet de meest gezellige herinneringen - komen weer boven. Jonathan en Nicholas brengen het slechtste in elkaar naar boven en beiden zijn langzaam maar zeker hun leven aan het vergooien.

Niemand vertelt Jonathan dat hij een mislukkeling is. Ik weet niet of het nut zou hebben, maar niemand probeert het. Zijn zoon - die toch ondertussen moet weten wat er mis is - en zijn vrienden gaan geen hulp voor hem zoeken. Ze zijn hem liever kwijt dan rijk, lijkt het. De enigszins labiele Nicholas kan niet goed omgaan met de situatie van zijn vader, zeker niet wanneer zijn vaders problemen hem op allerlei persoonlijke vlakken gaan treffen. Werk en privé gescheiden houden wordt moeilijk in dit geval. 

Paul Dano is fenomenaal als de enigszins labiele Nicholas die het beste van zijn leven probeert te maken. Dat is niet gemakkelijk, gezien de omstandigheden. Met veel moeite houdt hij zich staande en Dano is ideaal voor dit soort rollen. Ik ben sowieso erg fan van Dano, die prachtige rollen in There Will Be Blood en The Good Heart vertolkt, maar ook hier sterk speelt. 

Robert DeNiro levert na wat films met vooral bijrollen weer eens een degelijke rol af. Hij is geen karikatuur of sidekick, maar heeft een noemenswaardige rol. Hij zet Jonathan wel heel theatraal neer. Hij blijft maar hameren op zijn genialiteit en 90% van de gesprekken gaan over hemzelf. Wanneer dat niet zo is zorgt hij daar wel voor, door simpelweg anderen te onderbreken en te verkondigen hoe lekker hij aan het schrijven is, de laatste tijd. Maar of zijn vertolking realistisch is? Helaas is het relevantste gedeelte van mijn praatgroepje - bestaande uit twee psychologen, een psychiater, een kunstmatig intellect en mijzelf - op vakantie en kan ik het niet verifiëren.

Being Flynn laat ons middels flashbacks kennis maken met Jody (Moore). Jody, Nicholas' hardwerkende moeder, heeft twee banen, veel vriendjes nadat Jonathan hen verlaten heeft en leidt een stressvol bestaan. Maar is dat genoeg reden voor zelfmoord? Waarom ze het doet en het enige wat ze liefheeft achterlaat wordt niet uitgewerkt. De afwerking van het verder goed opgezette Being Flynn laat sowieso wat te wensen over. Nadat er een interessante situatie is ontstaan tussen Nicholas en Jonathan neemt de film opeens een sneltreinvaart. Van de goed opgebouwde spanning, de menselijke problemen en de intrigerende personages blijft nog maar weinig over. Het einde komt over als een afgeraffeld essay waarbij de schrijver een goed idee had voor een concept, maar dat uiteindelijk is vergeten fatsoenlijk uit te werken.

Katy Perry: Part of Me

Genre: Documentaire (93 min.)
Met: Katy Perry, Russell Brand e.a.
Regie: Dan Cutforth, Jane Lipsitz
Waardering: 3 / 5

Katy Perry heeft een documentaire laten maken over zichzelf. Tijdens een uitgebreide tour in 2011 wordt ze zowel on stage, off-stage en backstage gefilmd en geïnterviewd. Gedurende een jaar, want zolang duurde die tour, volgen de makers Katy Perry en leren we haar beter kennen.

Er zijn veel mensen die Katy Perry afschilderen als een talentloze eendagsvlieg. Voor talentloze eendagsvliegen moet je echter bij Idols en the Voice zijn, waar de jury met ze wegloopt. Over de jury gesproken: van Velzen vind ik één van de meest overgewaarde artiesten van Nederland. Hij kan zingen, en goed piano spelen, maar die muziek wordt elk jaar slechter en commerciëler. Daarnaast staat nu al vast dat iedereen over 4 jaar de winnaar van dit jaar vergeten zal zijn. Waarschijnlijk al over 2 jaar, want op dat moment treden ze alleen nog op in Holland Casino. Vorig jaar won Iris Kroes, ze heeft 6 covers uitgebracht waarvan er slechts twee de top 40 hebben bereikt. Wat een winnaar. John de Mol moet zich helemaal kapot lachen - elke avond weer - nadat wederom miljoenen mensen hebben gekeken naar The Voice. Kan het hem verrekken dat vervolgens alle winnaars floppen en door het ondertekenen van een wurgcontract ook nergens anders meer aan de bak komen. En gelijk heeft 'ie. Stelletje aandachtsgeile prutsers.

Maar nu dus een echte artiest: Katy Perry. Nee, ik ben niet sarcastisch. Ze is begonnen als gospelzangeres, heeft een plaatje gemaakt, is een paar keer van label verwisseld en raakte vervolgens in een dip. Maar enkele jaren later bestormt ze glorieus de hitlijsten met de hit I Kissed A Girl. Ze schrijft haar eigen - zeer catchy - liedjes, ze kan best aardig zingen, ze heeft de mentaliteit om een jaar lang te touren en ze waardeert haar fans. Dat is het korte levensverhaal van Katy Perry, die ondanks haar miljoenenpubliek nog heel gewoon gebleven is. 

De documentaire is wel een beetje cheesy. Het begint met kinderen die tegen de camera vertellen hoe Katy Perry hun leven heeft veranderd. Dat was niet zo nodig geweest. Maar verder is de setting niet zo overdreven en dramatisch. Het is een kijkje achter de schermen, zonder dat er heel veel aan beeldvorming wordt gedaan. Bij een show van Lady Gaga in Madison Square, die ik een tijdje terug op DVD zag, voerde drama de boventoon. Om niet verklaarde redenen ging ze huilen, er werd vaak op gehamerd hoe zwaar ze het had en haar boodschap bestaat uit confrontatie en wrok. Ze loopt te bitchen op haar vroegere leraren die haar talent niet zouden erkennen, op haar opleiding en op de maatschappij. Haar houding - I don't give a shit and gonna make it anyway - levert haar steun op - vooral van andere onbegrepen mensen - maar ik denk dat ze het ook zonder al die poeha had gered. Katy Perry heeft hier gelukkig geen last van, loopt niet te dramatiseren en komt over als een intelligent, gevat meisje dat al jaren weet wat ze wil, maar zichzelf niet op de borst slaat als ze het eenmaal heeft bereikt.

Katy Perry - 27 jaar - is eigenlijk nog een kind. Dat zegt ze zelf, maar het is ook zo. Haar shows lijken decors van Alice in Wonderland te gebruiken en ze heeft allerlei kleurrijke pakjes aan. Het lijkt soms K3 wel. Het publiek is ook niet veel ouder. Maar ze loopt niet te zeiken. Alleen Columbia Records krijgt er even van langs. De enige keer dat Katy Perry zichtbaar emotioneel is tijdens een show is vlak na de breuk met Russell Brand, haar voormalige echtgenoot. Een legitieme reden, vond ik zelf. Verder doet ze gewoon haar best, probeert ze haar fans te pleasen, is ze wereldberoemd, maar blijft ze zichzelf. Wat je ook van haar muziek vindt, de kans is groot dat je na het zien van deze documentaire de persoon Katy Perry best kunt waarderen. Daar is de documentaire niet voor bedoeld lijkt me, want het is vooral materiaal voor de fans, maar het is natuurlijk mooi meegenomen. 

Friends With Kids

Genre: Romkom (107 min.)
Met: Jennifer Westfeldt, Adam Scott, Maya Rudolph, Chris O'Dowd, Kristen Wiig & Jon Hamm
Regie: Jennifer Westfeldt
Waardering: 2.5 / 5

Julie (Westfeldt) en Jason (Scott) zijn al jaren beste vrienden en wonen in hetzelfde appartement. Julie belt Jason op, om 4 uur 's nachts, en vraagt hem: "Death by shark or alligator?" Ze spelen graag de lugubere versie van "Would you rather..." Jason is niet pissig, het is blijkbaar voor deze twee de normaalste zaak van de wereld om elkaar 's nachts op te bellen. Er volgt een kleine discussie over de hypothetische situatie of het wel mogelijk is om gedood te worden door een haai als je nooit in de zee komt. De camera zoomt wat uit en naast Jason ligt een vrouw in zwarte lingerie. Het is zijn vriendin waar hij het snel mee gaat uitmaken, zo vertelt hij Julie. Die ligt op haar beurt naast een kerel in witte onderbroek waar ze net seks mee heeft gehad. 

Julie en Jason zijn onderdeel van een vriendengroep die verder bestaat uit Alex (O'Dowd), Leslie (Rudolph), Ben (Hamm) en Missy (Wiig). Wie Bridesmaids heeft gezien - goede komedie - zal de cast wel herkennen. Het valt Jason en Julie op dat hun vrienden sinds de komst van kinderen zijn veranderd in neerslachtige, uitgeputte en chagrijnige mensen. Jason en Julie willen wel kinderen, maar willen niet zo eindigen als hun vrienden. Aangezien ze elkaar niet fysiek aantrekkelijk vinden lijkt het ze een goed plan om samen een kind te nemen, dat samen op te voeden en op deze manier allerlei perikelen die getrouwde stellen hebben te omzeilen. Naast het opvoeden van een kind kunnen ze op zoek naar de ware en kunnen ze daten. Tenminste, wanneer de vagina van Julie weer strak genoeg is, iets waar ze zich nogal druk om maakt. Dat blijkt later in de film, na bekkenbodemspieroefeningen - een leuke voor galgje - gelukkig zo te zijn. 

Het idee is absurd, natuurlijk. Daten, seks, de ware vinden en dus in feite egoïsme wordt verkozen boven een normale opvoeding van een kind. Het plan is ondoordacht, onverantwoordelijk, naïef en gaat uiteraard voor allerlei problemen zorgen. Maar Jason en Julie, allebei halverwege de 30, zien dit niet in. Ze hebben een keer seks, hetgeen behoorlijk ongemakkelijk moet zijn geweest, en krijgen een kind. En dan maar hopen dat je niet zo eindigt als je vrienden die worden geportretteerd als mensen wiens leven absoluut voorbij is wanneer je aan kinderen begint. Kinderen beroven je niet alleen van vrijheid, maar ook van elke vorm van redelijkheid, sociale omgang en liefde voor je man of vrouw, zo wil Westfeldt ons doen laten geloven. Ze schreef en regisseerde de film en heeft zelf geen kinderen.

Friends With Kids bevat een goede cast. Later in de film zullen Megan Fox en Edwards Burns ook nog een rolletje hebben. Megan Fox straalt maar één ding uit: dat wat Jason en Julie maar één keer gehad hebben. De acteurs zijn niet zo grappig als in andere films, met Bridesmaids als voornaamste vergelijkingsmateriaal. Daar voorziet de chemie tussen Wiig, Hamm en O'Dowd de hele film van een feel-good laagje. Hier ontbreekt dat een beetje. Scott en Westfeldt zijn best grappig en redelijk op elkaar ingespeeld, maar het is moeilijk door hun idiote beslissingen heen te kijken. Het zal ook niemand verbazen hoe de film zich zal ontwikkelen. Friends With Kids weet nooit te verrassen en is niet grappig genoeg om de moeite waard te zijn. 

War Horse

Genre: Drama / Oorlog (146 min.)
Met: Jeremy Irvine, Emily Watson, Peter Mullan & Tom Hiddleston
Regie: Steven Spielberg
Waardering: 2 / 5

War Horse is het bijzondere levensverhaal van een paard. Niet zomaar een paard, maar een paard dat half Europa door reist en de eerste wereldoorlog meemaakt. Tijdens zijn leven krijgt het paard, genaamd Joey, heel veel nieuwe baasjes en ook van die baasjes wordt het levensverhaal geschetst. Steven Spielberg staat aan het roer en regisseert opnieuw - na Saving Private Ryan en War of the Worlds - een grootschalig oorlogsdrama.

Wat je van Spielberg kan verwachten zijn prachtige plaatjes, goed gebruik van camerawerk en mooie decors. Al deze aspecten zijn aanwezig en de vooroorlogse setting is sfeervol en magnifiek gefilmd. Een Engelse boerderij, een Frans landhuisje en een Duits legerkamp zijn allemaal levendig vormgegeven en je krijgt een paar van de mooiste shots van afgelopen jaar te zien. De epische en typische muziek van de legendarische John Williams geeft nog een extra dimensie aan de schitterende beelden, al past de muziek niet altijd bij de fragmenten. Van Spielberg kan je verder goede, meeslepende drama's met een sterk verhaal en goed uitgewerkte personages verwachten. Die verwachtingen worden echter niet waar gemaakt.

De hoofdrolspeler in War Horse is namelijk een paard. Jah, ik heb de titel gezien ja, maar toch. Dat is een probleem, want ik heb wat moeite me te identificeren met paarden. Sterker nog, ik houd helemaal niet van paarden. Ze zijn me veel te groot en aangezien we tegenwoordig fietsen en auto's hebben vind ik ze tevens een beetje achterhaald. Een Shetland pony lijkt me tof, maar gewoon voor de heb. Paarden daarentegen. Maar ik sta vast niet alleen in dezen, ondanks verwoede pogingen van Spielberg en zijn paardenteam om Joey zo menselijk mogelijk te laten overkomen.

Joey is eigendom van de Narracotts. Albert, gespeeld door nieuwkomer Irvine, is een boerenzoon die gek is van Joey. Hij werkt op de boerderij, samen met zijn alcoholische vader Ted (Mullan) en zorgzame moeder Rose (Watson). Zijn ouders hebben grote schulden bij de landheer, onder andere omdat Ted het paard Joey voor veel teveel geld heeft gekocht. Zijn trots ging zijn verstand te boven en hij kon het niet hebben dat hij steeds werd overboden door de landheer. 

War Horse heeft afgezien van een problematische hoofdrolspeler wel meer problemen. Zo is het mierzoete verhaal geen geheel, maar zijn het losse fragmenten. Keer op keer verwisselt Joey van eigenaar en begint een nieuwe episode. Elke keer als je kennis hebt gemaakt met de nieuwe eigenaar wordt Joey verkocht, gestolen, rent 'ie weg of wordt 'ie in beslag genomen. Vervolgens dient de volgende eigenaar zich aan en zo gaat het de hele film door. War Horse begint steeds opnieuw, met Joey als enige link, en dat wordt na een keer of drie behoorlijk irritant.

Van chemie is dan ook nauwelijks sprake. Chemie tussen mens en paard bestaat ongetwijfeld, met dressuur ofzo, maar hier weet Spielberg me niet te overtuigen. Ook de verschillende acteurs krijgen te weinig tijd om hun karakters uit te werken en de kijker te laten meevoelen in hun leed. Leed is er wel, zij het in de zoetsappige Spielberg vorm, maar veel ontroerende scènes zijn er niet. Emoties worden zo geforceerd in beeld gebracht met tragische muziek en dito beelden, dat de kijker nauwelijks serieus wordt genomen.

Albert is een erg timide personage en Irvine weet Albert maar op één manier te brengen. Hij is erg terughoudend, niet overtuigend en verre van mannelijk. Zelfs in de oorlog, waar hij heldendaden verricht, komt Albert niet heldhaftig over. Het is zijn debuut, maar ik was niet onder de indruk. De rest van de cast speelt een stuk beter, maar heeft allemaal tamelijk kleine rollen waardoor het moeilijk wordt diepgaande karakters uit te beelden. Sommige acteurs slagen er wel in, zoals Niels Arestrup die een Franse opa speelt en Tom Hiddleston die in korte tijd een respectabele Britse kapitein verpersoonlijkt. 

In War Horse spreken ze tenslotte overal Engels. De Fransen met Frans accent en de Duitsers met Duits accent. Ook de Engelsen spreken Engels, dat dan weer wel. Spielberg zou ondertussen toch moeten weten dat zoiets het realisme niet ten goede komt. Duitsers moeten gewoon Duits praten, zeker in de oorlog. Het knullige, overdreven accent doet echt afbreuk aan de film, die naast mooie beelden en muziek al niet veel soeps is. 

The Five-Year Engagement

Genre: Romkom (124 min.)
Met: Emily Blunt, Jason Segel, Chris Pratt & Alison Brie
Regie: Nicholas Stoller
Waardering: 3.5 / 5

Tom (Segel) en Violet (Blunt) hebben op de dag af een jaar verkering. Het was liefde op het eerste gezicht op een nieuwjaarsfeest en een jaar later vraagt Tom aan Violet of ze met hem wil trouwen. Ze wil. Tussen deze vraag en de daadwerkelijke trouwerij zitten echter vele jaren vol met drama, romantiek en humor. Het verstrijken van de jaren wordt verfilmd in The Five-Year Engagement.

Tom is een koddige chef en werkt in een gerenommeerde tent. Het is een aimabele kerel, een tikkie gezet - da's chef eigen - sociaal, grappig en onvoorwaardelijk verliefd op Violet. Hij staat op het punt om chef-kok te worden, maar Violet krijgt bericht dat ze is aangenomen op de universiteit in Michigan. Violet is ambitieus, intelligent, ook grappig en wil carrière maken binnen de psychologie. Dit is de kans van haar leven en samen verruilen ze hun warme stekje in San Fransisco voor het koude, gure Michigan. Daar eenmaal aangekomen groeit het stel langzaam uit elkaar. Violet gaat carrière maken, maar voor Tom is er weinig tot niks te doen. Hij gaat sandwiches bouwen en jagen. Op herten. Met de buurman.

De buurman en de baas van Tom zijn allemaal typetjes die goed tot hun recht komen. Ook de medestudenten van Violet zijn komisch. Zo denkt één van haar medestudenten - Doug - dat de wetenschap serieus aandacht moet besteden aan masturbatie. Al zijn psychologische experimenten zijn dan ook seksueel getint en regelmatig wil hij masturbatie toevoegen aan de onderzoeken of de vragenlijsten. Een andere student - Ming - zet allerlei willekeurige experimenten op zonder enige hypothese omdat hij simpelweg wil weten hoe de kandidaten reageren. Hij gaat slapende mensen onderdopen in geitenbloed en ze dan heel hard wakker schreeuwen. Gewoon, om te kijken wat er gebeurt. Vind ik mooi, zoiets.

Tom en Violet zijn een oprecht leuk stel en de chemie tussen Segel en Blunt - goede vrienden in het echt - is duidelijk aanwezig. Tom en Violet kunnen met elkaar lachen, zijn best lief voor elkaar en hebben als grootste overeenkomst dat ze serieus en gedreven zijn. De trouwerij moet perfect zijn. "It's your wedding! You only get a few of these," aldus Suzie.

Suzie (Brie) en Alex (Pratt) pakken de zaak heel anders aan. Suzie is de zus van Violet en Alex de collega van Tom. Samen vormen ze een onwaarschijnlijk koppel dat niks plant, gewoon het leven leeft en geniet van alle kleine dingen. Ze maken zich geen zorgen om de toekomst en laten alles gewoon rustig op hen afkomen. Het contrast tussen de twee stellen is enorm en wordt goed uitgewerkt in de film. Waar Tom en Violet zich regelmatig druk maken lijken Suzie en Alex veel lol te hebben. Beiden zijn ook erg grappig en zijn veel meer dan gewoon een sidekick in een romkom.

The Five-Year Engagement is echt een feel-good movie. Regelmatig heb ik gelachen om Alex' wienercarrot-humor, om Violet's subtiele grappen en om de olijke kop van Tom. Ook allerlei andere elementen in de film, zoals beide schoonfamilies - de ene Joods, de andere Brits en niet bereid naar Amerika te komen - en de uit de hand gelopen jachtpraktijken van Tom leveren hilarische situaties op. Zelfs sterfgevallen zijn perfect getimed en erg grappig. 

The Five-Year Engagement duurt helaas wel erg lang en het feel-good gevoel ebt halverwege een beetje weg. Misschien zijn vijf jaren en 124 minuten ook wat overdreven. Er ontstaat veel wrijving tussen Tom en Violet en ook al blijft het realistisch, het voegt maar weinig toe. Clichés probeert men te voorkomen, maar men slaagt daar niet in. Het duurt nu alleen 40 minuten langer. Door de prima grappen, de goede chemie tussen Tom en Violet en de uitstekende ondersteunende cast is The Five-Year Engagement toch een geslaagde komedie geworden die realisme en humor goed weet te combineren. Ik heb me goed met de film vermaakt, maar het was nog veel beter geweest met iets minder drama, een kortere verloving en minder minuten film.

One Life

Genre: Documentaire (85 min.)
Met: Daniel Craig
Regie: Michael Gunton & Martha Holmes
Waardering: 4 / 5

Planet Earth was de eerste in een reeks van spraakmakende en revolutionaire natuurdocumentaires van de BBC. Ze hadden altijd wel mooie documentaires, maar de nieuwe technieken zorgden voor schitterende beelden die nooit eerder waren vertoond. Prachtige films van dieren in hun natuurlijk habitat uit alle hoeken van de wereld werden gebruikt, gebundeld en door velen bekeken. Nu zijn de makers van Planet Earth terug met One Life.

"One Life: A story that connects us all. A story of hope and triumph." Het zou de tagline van Lord of the Rings kunnen zijn, maar in plaats van klagende Hobbits zien we dialoogloze dieren. Het is nogal wat om dit te zeggen over een documentaire en de makers maken hun claim ook maar gedeeltelijk waar. De claim geldt namelijk alleen als je ervan uitgaat dat mensen er ook alles aan doen om de soort in stand te houden. De mens doet er echter alles aan om de soort niét in stand te houden, lijkt het. Dat leven de verbinding - en overeenkomst - is tussen mens en dier had Darwin in 1859 al bedacht, alleen had hij nog niet de middelen om dat in 1080p aan ons te tonen. Of echter hoop en overwinning - vooral het aspect van onverwinning is onzichtbaar - ook voortvloeien uit deze documentaire valt te betwijfelen. En na wat twijfel valt het ook prima te ontkennen. Maar wat krijgt de kijker dan wel te zien?

<-- Apen! En meer beestjes. En één vleesetende plant. David Attenborough is vervangen door Daniel Craig, maar veel meer verschil is er niet met Planet Earth. Ik kan echter wel uren kijken naar al die beelden en in One Life zijn ze nog scherper en mooier dan in Planet Earth. We zien wederom allerlei vreemde wezens die inventieve manieren hebben ontwikkeld in de loop der jaren om te overleven. Capucijneraapjes die meester-notenkrakers zijn, sneeuwapen in Japan die de winter overleven in stoombaden en vliegende vissen die zo ontsnappen aan hun belagers. Je kan het zo gek niet bedenken en het bestaat. Dat geldt blijkbaar niet alleen voor het internet, maar ook voor het dierenrijk. One Life is in essentie een esthetisch verantwoorde oproep om een beetje respect te hebben voor de natuur. 

De nieuwste cameratechnieken en hoge resolutie camera's zijn gebruikt. Tevens hebben de makers soms wat geluidseffecten toegevoegd. Zo loopt bijvoorbeeld een kikker op een rots tegen een kikker-etende tarantula aan. Je weet wel, een vogelspin, maar dan één die kikkers eet en geen vogels. Vervolgens hebben de makers er een slikgeluidje ingebouwd, alsof de kikker even moet slikken dat hij opeens oog in veel ogen staat met zijn vijand. Deze geluiden geven de documentaire soms een komisch karakter door ze op de juiste momenten te gebruiken. Ik kon het wel waarderen. Ook wat achtervolgingen (luipaard vs. struisvogel) zijn voorzien van geluidseffecten en spannende muziek, waardoor menig achtervolging beter is dan die in de gemiddelde actiefilm. One Life maakt daarnaast goed gebruik van dolby surround, waardoor je soms het idee hebt letterlijk tussen de dieren te lopen. En dat zonder 3d. 

One Life vergelijkt regelmatig mens en dier. Door dieren te laten zien die met instrumenten ingenieuze bouwwerken bouwen en die fantastische manieren hebben bedacht om hun eten te vangen, willen de makers aantonen dat mens en dier nauwelijks verschillen. Maarja, dolfijnen overheersen de Aarde niet en apen doen dat alleen in films. Het verhaal van overwinning en hoop dat ons allen verbindt heb ik dan ook niet kunnen ontdekken. Wel zag ik heel veel bijzondere dieren die alles uit de kast halen om te overleven en de soort in stand te houden. Dieren blijven dieren, al lijken de makers zo gefascineerd te zijn van de dierenwereld dat ze dit nog wel eens vergeten.  

The Cabin in the Woods

Genre: Horror (95 min.)
Met: Kristen Connoly, Chris Hemsworth, Anna Hutchison & Richard Jenkins
Regie: Drew Goddard
Waardering: 3.5 / 5 

In The Cabin in the Woods gaat een groep van vijf mensen een weekendje weg naar een verlaten plek. Vijf is niet teveel, zodat je ze nog even kan leren kennen voordat ze er één voor één aan gaan. Daar aangekomen gebeuren er allerlei nare dingen, zoals je zou verwachten. Schrik-momenten worden afgewisseld met bloedige moordscènes en de film lijkt in eerste instantie op een simpele horrorfilm, maar schijn bedriegt. Al vrij snel wordt duidelijk dat de vijf jongeren gevolgd worden door een vreemde instantie. Drew Goddard, bekend van Cloverfield, en Joss Whedon, die Buffy the Vampire Killer schreef, hebben samen een zeer originele film gemaakt die naar eigen zeggen het horrorgenre binnenstebuiten zal keren. Letterlijk en figuurlijk, wel te verstaan. 

De jongeren zijn niet op vakantie in zomaar een bos. De vreemde instantie is in staat om het gedrag van de jongeren te beïnvloeden. Hoe ga ik niet verklappen, maar de manier waarop ze inspelen op de behoeftes en de psychologie van onze jonge helden is goed bedacht en erg komisch. De jongeren lijken slachtoffer te worden van een gruwelijk sociaal experiment. Dat experiment wordt uitgevoerd door Sitterson (Jenkins) en Hadley (Bradley Whitford) die al jarenlang collega's zijn. Het zijn twee harteloze mensen die totaal geen empathie met de jongeren hebben, maar omdat ze met z'n tweeën een subtiele vorm van kantoorhumor hebben ontwikkeld en goed op elkaar zijn ingespeeld, kan je plezierig naar ze kijken. Vooral een scène waarin The Harbinger - een hillbilly - op speakers staat terwijl hij naar de instantie belt is hilarisch en ergens krijg je het idee dat het toch gezellig moet zijn op de horror-afdeling. 

De jongeren ontwikkelen in korte tijd genoeg karakter om niet te worden gereduceerd tot slechts een maaltijd. Hunk Curt (Hemsworth) speelt american football en heeft verstand van Russische politiek. Hij heeft iets met Jules (Hutchison) die waarschijnlijk een cheerleader is, maar vooral om haar looks gecast lijkt te zijn. Ze kan angstig kijken, hard krijsen en gaat topless. Curt raadt studiebol Dana (Connolly) een boek aan koppelt haar onsubtiel aan Holden (Jesse Williams). Wat opvalt aan Holden is zijn naam, want dat is een rare naam, maar verder maakt hij nauwelijks indruk. Het vijftal wordt gecompleteerd door stoner Marty (Fran Kranz) die - ondanks het feit dat hij altijd stoned is middels een koffiekan die tevens als waterpijp dient - de meeste realiteitszin heeft. Marty valt qua karakter een beetje buiten de boot. De rest zal populair zijn op de universiteit, maar hoe Marty in het gezelschap verzeild raakt is wat onduidelijk. Hij komt simpelweg stoned in een oude stationwagen aanrijden en gaat gewoon mee op weekend.  

De film biedt een sterke mix van humor en horror. Ook is de film erg spannend, omdat de makers goed gebruik maken van de schaarse momenten waarin je je helemaal een ongeluk schrikt. Niet alleen wil je weten hoe het de personages vergaat, maar je wilt ook weten waar die vreemde instantie nou eigenlijk voor dient. Zijn het slechts psychopathische wetenschappers of zit er meer achter? Op originele manier neemt de film het horrorgenre op de hak. De film is goed gemaakt, grappig, angstaanjagend en knap geschreven. De dialogen zijn scherp en zeker het eerste deel van de film bevat veel geslaagde grappen.

De climax valt helaas vies tegen. De schrijvers zijn een beetje doorgeschoten in hun enthousiasme en waar halverwege de film nog origineel is en bij vlagen zelfs briljant, vervalt men aan het einde in een overkill aan plotwendingen en verklaringen. Veel dingen vallen uiteindelijk wel op haar plaats, maar het uitwerken van het onwaarschijnlijke verhaal doet The Cabin in the Woods geen goed en dat is spijtig.