Killing Them Softly

GENRE: Misdaad / Thriller
CAST: Brad Pitt, Richard Jenkins, Ray Liotta, James Gandolfini e.a.
REGIE: Andrew Dominik
WAARDERING: 4.5 / 5
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

In een verlaten, vernielde buitenstad klinkt een speech van Obama terwijl junkie Russell door een tunnel loopt. De openingsscène is niet toevallig zo gekozen, de abrupte scènewisselingen ook niet. Het is alsof regisseur Andrew Dominik de positieve speech van Obama uit elkaar wil trekken, door het steeds te onderbreken met troosteloze uitzichten vanuit een tunnelvisie. 

Terwijl Russell een stuk of 15 gestolen honden uitlaat en afval levendig mee dwarrelt op de wind, leren we dat de lokale economie van de onderwereld, onderhouden door pokerspelen die worden beschermd door de mafia, dreigt in te storten wanneer voor de tweede keer zo'n pokerspel wordt overvallen. Tijd voor de mafia om orde op zaken te stellen en wie huur je dan in? Juist: Brad Pitt.

Organisator van illegale pokerspelen, en daarmee ook verantwoordelijke voor de lokale onderwereldeconomie, is Markie Trattman (Ray Liotta). Het is algemeen bekend dat hij verantwoordelijk is voor de eerste overval op zijn eigen tent. Waarom niemand hem alsnog te grazen heeft genomen is niet helemaal duidelijk. Wel geeft de situatie aanleiding tot een vrij geniaal idee: de tent nog een keer overvallen, waarna iedereen Markie zal verdenken. Dit idee is afkomstig van Johnny Amato (Vincent Curatola) die de junkies Frankie (Scoot McNairy) en Russell (Ben Mendelsohn) inhuurt om dit plan uit te voeren. Mede door prachtige cameravoering, langgerekte shots, trage scènes en de angst in de stemmen van onervaren criminelen die een klus ver boven hun kunnen uitvoeren, is de overvalscène erg beklemmend. 

KIPPENVEL

Frankie en Russell zijn niet al te snugger, hetgeen alleen al blijkt uit de outfit waarin ze de tent gaan overvallen. Hun memorabele conversaties - Tarantino zou ze geschreven kunnen hebben - zorgen voor heel wat vermaak. Het duurt zeker een minuut of twintig voordat we Brad Pitt ten tonele zien verschijnen. Onder begeleiding van Johnny Cash, karakteriserend voor de muziekkeuze in deze film, stapt hij uit zijn auto en loopt naar Richard Jenkins toe. 

Tot zover is de film vrij geniaal en rijst de vraag in hoeverre Pitt en Jenkins de film naar een hoger niveau kunnen tillen. Ze doen dit echter door de veteranen binnen de onderwereld uit te hangen, alle kleine criminelen uit te lachen en de kijker te vermaken met wederom prachtige gesprekken, zij het van een ander kaliber dan die tussen Frankie en Russell. Zo vindt Jackie Cogan (Brad Pitt) het niet fijn om mensen om te leggen die hij kent en huurt hij daarvoor Mickey (James Gandolfini) in. De reden? "Have you ever killed someone? They piss their pants, they start praying, they cry for their mothers, it's fucking embarassing man."

Killing Them Softly weet niet alleen te intrigeren door de prachtige anekdotes en sterke personages. Ook de grauwe omgevingen van stadsdelen vol puin en de mistroostige regenbuien tijdens actiescènes dragen bij aan de sfeer. Moeiteloos gaan komische scènes over in moordscènes, waarbij de camera constant over de schouder van de moordenaar meekijkt. Ik heb de laatste jaren zelden zo'n stijlvolle moord gezien als in deze film. In super slow motion worden kogels afgevuurd, vallen hulzen op de grond en versplinteren glazen ramen. Een jaren '50 popliedje eronder en de stalen blik van Jackie die op deze momenten angstaanjagend is, bezorgen de kijker kippenvel. 

PULP FICTION

Het plot is vrij simpel, maar Killing Them Softly is meer dan een standaard gangsterfilm. Achter het hele verhaal, dat prachtig wordt verfilmd en waarin scherpe dialogen zowel grappig zijn als personages definiëren, zit een gedachte. Jackie Cogan, een koele kikker en bijzonder efficiënte huurmoordenaar, uit deze gedachte. Jackie hekelt Obama met zijn woorden over één natie, één volk. Amerika, haar overheid en de analogie met de economie van de (onder)wereld, worden impliciet bekritiseerd. Jackie gelooft niet in Amerika, maar in zaken: "In America you're on your own. It's just business, so pay me!"

Ik moest tijdens het kijken vrij snel denken aan Pulp Fiction. Deze film is Pulp Fiction in het klein en gebruikt dezelfde elementen. Scherpe, goed geschreven dialogen tussen twee grappige criminelen, kunstzinnige actiescènes en cinematografisch verantwoord geweld. Alles speelt zich af in de onderwereld, iedereen is crimineel, maar alles is zo weergegeven dat het herkenbaar is en zodoende interessant blijft. Waar Pulp Fiction nou precies over gaat weet ik niet. Waar Killing Them Softly precies over gaat is ook niet met zekerheid te zeggen. Wel staat als een paal boven water dat beide films gewoon top zijn.

Magic Mike

GENRE: Drama (110 min.)
CAST: Channing Tatum, Alex Pettyfer, Olivia Munn & Matthew McConaughey
REGIE: Steven Soderbergh
WAARDERING: 3.5 / 5
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Een ervaren stripper leert een jong broekie zijn broekie stijlvol uit te doen. In een kleine wereld hebben de strippers grootse plannen. Tegelijkertijd heeft iedereen ook zo z'n problemen. Het strippersbestaan is niet alles, en bovendien hebben strippers uiteraard te maken met een houdbaarheidsdatum. Al deze problemen worden verwerkt in een aardig drama, gemaakt door niemand minder dan Steven Soderbergh.

Steven Soderbergh is lekker bezig de afgelopen tijd. Hij bracht ons in een jaar de rampenfilm Contagion en de rauwe actiethriller Haywire, maar heeft daarnaast een omvangrijk oeuvre met meerdere toptitels. Denk aan de Ocean's trilogie, Che en Traffic, waarvoor Soderbergh een Oscar kreeg. Als je zijn lijstje bekijkt valt op dat hij vooral thuis is in het actiethriller genre, maar met Magic Mike gooit Soderbergh het over een hele andere boeg. Hij brengt het er aardig vanaf, maar levert dit keer geen topfilm af.

TATUM EN PETTYFER

Magic Mike draait om Mike die gespeeld wordt door Channing Tatum. Ook Tatum is goed bezig en heeft in 2012 al drie films op zijn naam staan. Mike is overdag een entrepeneur, zoals hij zichzelf het liefste omschrijft, en heeft naast allerlei randbedrijfjes een grote passie: van drijfhout en strandafval nieuw meubilair maken. 'Custom made'. Helaas voor hem is meubilair van afval geen gat in de markt en om geld te verdienen doet Mike iets waar hij ook goed in is, namelijk strippen.

Mike ontmoet Adam (Alex Pettyfer) op een bouwplaats. Dezelfde avond duwt Mike Adam het podium op, om daar te gaan strippen voor een stel opgewonden, uitzinnige vrouwen. Onder de goedkeurende blik van striptenteigenaar Dallas - leuke rol weer van Matthew McConaughey - valt Adam in de smaak en hij mag blijven. Mike is cool, magisch en wordt ook zo gezien door Adam. Adam is ontzettend uncool, slaapt bij z'n zusje Joanna (Olivia Munn) en heeft bepaalde nutteloze principes - zoals het niet dragen van een stropdas - waardoor een baan vinden, en daarmee een uitweg uit zijn huidige, enigszins hopeloze bestaan, er niet sneller op gaat.

DUBBELLEVEN

Wat sterk is aan de film is de prima mix tussen dansen (Tatum kan dit, zo bewees hij al in Step Up), strippen en realistisch drama. Hoewel je dit zou kunnen typeren als een vrouwenfilm, doe je Magic Mike daarmee tekort. Soderbergh weet meer te brengen dan strippen, seks en een hoop ontblote bovenlijven, want de onvermijdelijke problemen die strippers ongetwijfeld zullen hebben worden mooi in beeld gebracht. Deze beelden gebruiken in de striptent een ander kleurenpalet dan daarbuiten, waardoor het contrast binnen het dubbelleven van Mike extra geaccentueerd wordt.

Hoewel de andere strippers, wiens artiestennamen eigenlijk alles is wat we van ze te weten komen, niet erg interessant zijn, weten Adam en Mike de kijker te boeien. Vooral Channing Tatum speelt erg sterk. Op het podium is hij de zelfverzekerde, sexy Magic Mike, maar buiten de striptent is hij onzeker, denkt hij na over de dubieuze toekomst en wil hij niets liever dan een eigen, succesvol bedrijfje. 

Minder sterk aan Magic Mike is het feit dat uiteindelijk de film toch vervalt in een hoop clichés. Het laatste gedeelte van de film is aanzienlijk minder interessant dan de sterke eerste helft en de spanning en sensatie blijft helaas geen uren behouden. Jammer, want de film was erg sterk geweest met een iets origineler einde. Magic Mike is namelijk geen typische romkom en heeft lange tijd weinig weg van het standaard Hollywood verhaal, maar Soderbergh weet er uiteindelijk niet zo'n mooi einde aan te breien zoals in Traffic of Ocean's Eleven. Magic Mike 2 is overigens, volgens IMDb althans, al weer in de maak.

Total Recall

GENRE: Sci-Fi / Actie / Thriller (118 min.)
CAST: Colin Farrell, Kate Beckinsale, Bokeem Woodbine, Jessica Biel e.a.
REGIE: Len Wiseman
WAARDERING: 2.5 / 5
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

In Total Recall, de remake van de gelijknamige film uit 1990, ziet de hardwerkende Douglas het niet meer zitten. Hij meet via het bedrijf Rekall zichzelf een nieuw geheugen aan, maar al snel beginnen dromen en realiteit door elkaar heen te lopen. Kan leuk zijn, zoals in Inception, maar hier is het minder geslaagd. Het origineel - een van de betere films van Arnold Schwarzenegger - was toentertijd een prima futuristische thriller, maar deze nieuwe variant is niet echt de moeite waard.

De Aarde, tegenwoordig onbewoonbaar door chemische oorlogen, is verdeeld in twee fracties. De rijke onderdrukkers en het onderdrukte klootjesvolk. Je kent het wel. Middels een gigantische lift door de Aarde gaan de arbeiders vanuit Australië elke keer naar Engeland om daar te werken. 

HANDIG

Douglas (Colin Farrell) gaat niet als zijn voorganger naar Mars, maar blijft op de Aarde. Verder heeft het verhaal weinig weg van het origineel, al zijn bepaalde scènes nog aanwezig, zoals de vrouw met de drie borsten. Douglas is getrouwd met Lori (Kate Beckinsale), werkt in een fabriek die synthetische politiemannen maakt - waarom ze het niet gewoon robots noemen is mij een raadsel - en gaat 's avonds net als de andere arbeiders zuipen in de kroeg. Zijn leven is nutteloos, hij wil een nieuw geheugen en gaat naar Rekall. Na zijn bezoek aan Rekall - John Cho heeft een cameo - is echter niets wat het lijkt.

Total Recall biedt weinig om van te genieten. Het verhaal wordt al snel vaag en de enige leuke dingen zijn de nieuwe technologieën die in deze film wel tot de verbeelding spreken. Zo hebben mensen in de toekomst in hun telefoon letterlijk in hun hand zitten. Handig dus. En je raakt hem niet meer kwijt. Ik vroeg me wel af hoe je dat ding gaat opladen. 

COLLATERAL DAMAGE

Dat Schwarzenegger geen groot acteur is, is alom bekend, maar Colin Farrell en zijn tegenspeelster Kate Beckinsale brengen het er niet veel beter vanaf. Alleen Jessica Biel weet enigszins te overtuigen. In de nieuwste film van Len Wiseman (Underworld) schittert hooguit de reflectie van de schaarse zon op oude, roestige metalen platen waaruit de futuristische steden zijn opgebouwd. In toekomstige sloppenwijken kijken we naar een reeks onoverzichtelijke achtervolgingen, langdurige gevechten, heftige schietpartijen en een paar worstelingen. Ook komen er ongebruikelijk veel onschuldige mensen om het leven. Ik denk dat een kwart van de figuranten het niet overleeft. Enige rustpunt is een scène waarin Douglas de toetsen beroert van een Yamaha en een klassiek stuk speelt. 

Actie, actie, actie. Het is teveel, te overheersend en vaak niet goed gemaakt. Slechts enkele actiescènes zijn tof, zoals de zwevende-auto-achtervolging en een gevecht in de enorme lift. Maar het gros van de actie is ondermaats. Het doodt de tijd, maar veel meer heeft Total Recall niet te bieden. Teleurstellend.

Ruby Sparks

GENRE: Drama / Romantiek (104 min.)
CAST: Paul Dano, Zoe Kazan, Chris Messina, Antonio Banderas e.a.
REGIE: Jonathan Dayton & Valerie Faris
WAARDERING: 4 / 5
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Paul Dano speelt dit jaar wederom een schrijver met een writersblock, zij het in een aanzienlijk minder trieste film dan Being Flynn. Aanzienlijk minder triest, en beter om aan te zien, want Ruby Sparks is origineel en grappig en daarmee een van de betere drama's dit jaar. 

Calvin Weir-Fields (Paul Dano) heeft een succesvolle roman uitgebracht en staat sindsdien te boek als een groot schrijver. De laatste jaren produceert hij echter niets, hetgeen gesymboliseerd wordt door de camera op lege velletjes in zijn typemachine te richten. Een stuk pakkender dan een wit Macbookscherm met een bewegingsloze knipperende cursor. Bovendien zijn schrijvers die nog typemachines gebruiken cool.

Schrijven lukt dus niet, totdat Calvin het meisje van zijn dromen in zijn dromen tegenkomt. Calvin krijgt inspiratie en schrijft over zijn nieuwe muse Ruby (Zoe Kazan). Ruby Sparks wordt steeds levendiger in zijn fantasie, totdat ze opeens in Calvins woonkamer staat. Een levend, leuk, roodharig persoon is uit Calvins brein en vervolgens uit zijn typemachine ontsprongen. 

DE MYTHE VAN PYGMALION

Het idee van een kunstwerk dat tot leven komt is niet nieuw: in de Griekse mythologie schenkt Afrodite een beeld van beeldhouwer Pygmalion het leven. Pygmalion was altijd in de ban van zijn kunst en had, net als Calvin, geen tijd voor relaties en vrouwen. Misschien had hij, net als Calvin, ook simpelweg geen verstand van vrouwen. Hij werd, net als Calvin, verliefd op zijn eigen kunstwerk en gelukkig zijn er dan Goden die het wel geinig vinden om zo'n beeld dan tot leven te wekken. Afrodite speelt overigens geen rol in dit drama.

Paul Dano's vriendin Zoe Kazan schreef het scenario voor deze film. Haar vriendje nam uiteraard de hoofdrol op zich - zoiets kan je niet weigeren - en Dano speelt de rol waar hij patent op heeft: gereserveerd, intelligent, gevat, sociaal niet erg vaardig en de blik op oneindig. Ruby is het tegenovergestelde. Ze is uitbundig, lief, spontaan en sociaal. Verder spelen Calvins broer en zelfverkozen vrouwenexpert Harry (Chris Messina), zijn stiefvader en hobbymeubelmaker Mort (Antonio Banderas) en zijn New-Age moeder Gertrude (Annette Benning) verdienstelijke bijrollen.

REALISME EN MYSTERIE

Realisme brengen in een mysterieuze film is altijd complex, maar Jonathan Dayton en Valerie Faris (Little Miss Sunshine) kan je wel om een boodschap sturen. Ze weten afgezien van de haast magische creatie van Ruby Sparks dicht bij de realiteit te blijven, waardoor deze film veel mensen zal aanspreken. Als de verliefdheid een beetje wegebt en de magie van het creëren van mensen er wel af is, blijken Calvin en Ruby gewoon normale te zijn.

De film begint erg komisch. Zo wordt Calvin - met lichte psychische problemen en pleinvrees - uitgenodigd als bekend schrijver om voor volle zalen te spreken. Komedie maakt na een tijdje plaats voor drama, want naarmate Ruby reëler wordt, wordt de film dat ook. Ruby Sparks transformeert langzaam van een mysterieuze romkom tot een surrealistische, psychologische thriller. Omdat de sleutelscènes subtiel zijn, de personen dicht bij de materie blijven en er sterk wordt geacteerd, met name door Paul Dano, verloopt deze overgang soepel en tilt het Ruby Sparks naar een hoger niveau. 

Savages

GENRE: Thriller / Misdaad (131 min.)
CAST: Taylor Kitsch, Aaron Johnson, Blake Lively, Benicio Del Toro e.a.
REGIE: Oliver Stone
WAARDERING: 3 / 5
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Twee drugsdealers en hun gezamenlijke vriendin krijgen een aanbod van een Mexicaans kartel dat ze niet kunnen weigeren. Ze doen dit echter toch, met alle gevolgen van dien.

Ben (Aaron Johnson) is een hippie, een wereldverbeteraar, een botanist en weet wietplanten te telen waar 33% THC in zit. Dat is veel, schijnbaar. Chon (Taylor Kitsch) is een ex-Navy SEAL en heeft verder weinig eigenschappen. Chon kan vooral heel goed mensen omleggen, zou best wat anger management kunnen gebruiken gezien zijn dwaze, impulsieve, gewelddadige acties en heeft bovendien een snipereenheid uit Irak tot zijn beschikking. Waarom weet niemand, maar hij zal hun leven wel gered hebben. De derde speelster in deze goedaardige driehoeksverhouding is O. (Blake Lively) hetgeen de afkorting van Ophelia is. Ze heeft met beiden seks, soms zelfs tegelijk en beiden beschouwen haar als hun vriendin. Gezellig. Raar ook.

De hoeveelheden THC en het enorme netwerk dat Ben en Chon hebben opgezet valt ook het Mexicaanse Baja kartel o.l.v. Elena alias "La Reina" (Selma Hayek) op. Ze doet de twee jongens een aanbod, ze weigeren, O. wordt gekidnapt, de twee jongens gaan wat drugs voor het kartel vervoeren en komen uiteindelijk tot een betalingsregeling. Er gebeurt van alles en nog wat, het is allemaal goed te behappen, maar echt spannend of boeiend wordt het nooit.

Elena krijgt hulp van witwasser Alex Reyes (Demián Bichir), personificatie van het kwaad Lado (Benicio Del Toro) en nog wat andere ongure personen. En om het rijtje compleet te maken is er ook nog de corrupte DEA-agent Dennis (John Travolta) die van twee walletjes eet. 

Voornamelijk Lado is echt heel vies. Del Toro speelt erg sterk, heeft een vlassige snor en ziet eruit als een uitgerangeerde pornoacteur. Als hij zegt dat hij je gaat vermoorden geloof je dat wel. De rest van de cast acteert niet bijzonder sterk en vooral Selma Hayek weet niet te overtuigen als leidster van een kartel.

Savages begint heel heftig, met het onthoofden van mensen met een kettingzaag. Daarna is het allemaal vrij leuk en lief. Op de achtergrond klinken surfmuziekjes en we zien het strand en het enorme huis aan de Californische kust van Ben en Chon. Maar vervolgens, na de kidnapping, wordt de film weer grimmiger en worden harde actiescènes, martelingen en zelfs verkrachting niet geschuwd. Alles loopt door elkaar. Humor, misdaad, lompe actie, grappige oneliners. Als kijker raak je verward.

De keiharde actie en de grove handelingen van de Mexicanen passen helemaal niet bij Elena, die veel te zachtaardig is voor een kartelleider en nogal op Cleopatra lijkt. Lado had de baas moeten zijn, maar niet Elena. Veel van het excessieve geweld lijkt nu ongepast. 

Qua criminelen is de film behoorlijk onrealistisch. Zo gaat Elena steeds meer om met O. terwijl iedere crimineel - en filmkijker - weet dat een band scheppen tussen gijzelaar en gijzelnemer funest is. Of een stel bandito's schieten iemand door het hoofd in een auto, stelen vervolgens deze auto en gaan er door Laguna Beach mee rijden. Dat ding ziet eruit als de auto in Pulp Fiction en dat op klaarlichte dag. 

Andere aspecten van de film werken ook niet. Zo blijft O. de kijker gedurende de hele film updaten, maar voegt dat eigenlijk niks toe. Of iets anders: op vreemde momenten - na een marteling - wordt er mooie klassieke muziek gedraaid. Savages is dan ook slechts gedeeltelijk geslaagd. 

Ik heb genoten van Benicio Del Toro die een prachtige schurk op het beeld tovert en Blake Lively, één van de betere actrices in deze film. Het verhaal - vol intriges, bedrog en met een hoop plotwendingen - is goed te volgen, maar wel een beetje cliché. Ik heb me niet verveeld, maar de ruim twee uur aan film worden niet optimaal benut. Savages is dan ook niet slecht, maar Oliver Stone (Wall Street, Platoon, Alexander) kan veel beter dan dit. Hij heeft getracht een snoeiharde misdaadfilm te maken, maar een hippie hoofdpersoon, een ongeloofwaardige kartelleidster en een overmaat aan stijlen gooien roet in het eten.

The Amazing Spider-Man

GENRE: Actie / Drama / Superhelden (136 min.)
CAST: Andrew Garfield, Emma Stone, Rhys Ifans, Martin Sheen e.a.
REGIE: Marc Webb
WAARDERING: 4 / 5
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Regisseur Marc Webb (Webb, Spider-Man, haha) zag waarschijnlijk de laatste drie Spider-Man films met lede ogen aan. En hij niet alleen, want ondanks het kassucces waren het zeer matige films, met een irritante hoofdrolspeler die meer op een vis dan op een spin lijkt. Dat kan beter, moet Webb gedacht hebben. En The Amazing Spider-Man is beter. Stukken beter.

Het verhaal is wel bekend. Peter Parker (Andrew Garfield) groeit op bij zijn oom en tante, omdat zijn ouders zijn overleden. Wanneer door Peters onverschilligheid ook zijn oom Ben (Martin Sheen) om het leven komt, en Peter zelf ondertussen al superkrachten heeft gekregen van een radioactieve spin, zijn de rapen gaar. Voor de criminelen althans, want Peter Parker wordt Spider-Man en gaat, zoals dat hoort bij superhelden, de misdaad bestrijden.

GOED VERHAAL, VETTE ACTIE

Tot dusver is er weinig bijzonders aan de hand, zou je zeggen. Het eerste uur van de film lijkt in grote mate op de Spider-Man uit 2002, maar heeft het grote voordeel dat Tobey Maguire - alleen geloofwaardig met masker op - en Kirsten Dunst - keek vooral zielig en verbitterd uit haar ogen - vervangen zijn door Andrew Garfield - met Elviskuif - en Emma Stone - leuk, mooi, grappig, topwijf - waardoor de film al vanaf moment een goed te aanschouwen is.

Verder heeft The Amazing Spider-Man een goed verhaal, mede omdat de helden en de bad guy met elkaar verbonden zijn, hetgeen de interactie tussen schurk en held extra boeiend maakt. Verder weet Webb onnodige hoeveelheden romantiek achterwege te laten en komt Gwen Stacy (Emma Stone) er vrijwel direct achter dat Peter Spider-Man is. Geen ellenlang Lois en Clark-gezeik dus, maar gewoon focussen waar het om draait om superheldenfilms: actie, vette special effects, toffe bad guys en coole gadgets. Een sterk verhaal, in dit geval aanwezig, is alleen maar mooi meegenomen. 

De actie is wel een speciale vermelding waard. Niet alleen zijn actiescènes stijlvol, vlijmscherp geschoten en heel origineel vormgegeven, ook zijn vechtstijlen typerend voor de verschillende personages. Spider-Man gebruikt zijn webben en wendbaarheid om zijn tegenstanders te slim af te zijn en beweegt soms als een spin. Hij schakelt ledematen uit, redt ondertussen wat voorbijgangers en gebruikt grote stukken van de omgeving om zijn aartsvijand te verslaan. Deze aartsvijand, The Lizard (Rhys Ifans), heeft als voornaamste wapen brute kracht en scènes waarbij voorwerpen of Spider-Man niet door een muur worden gegooid zijn schaars. En daar is niks mis mee.

THE AMAZING SPIDER-MAN VS. SPIDER-MAN

De vergelijking met de trilogie ligt nogal voor de hand en ik ga 'em maken ook. De acteurs zijn al even de revue gepasseerd, maar ook op andere vlakken zijn grote verschillen zichtbaar. Het voornaamste verschil is een gebrek aan originaliteit als je kijkt naar de trilogie. Er werd maar zelden gebruik gemaakt van Spider-Mans kwaliteiten en afgezien van wat webben schieten en slingeren door de straten, kregen we vooral vreemde vijanden - die kerel met die stalen octopusarmen... - voorgeschoteld en een overschot romkomdrama. The Amazing Spider-Man pakt dit vele malen beter aan en heeft inventieve, originele manieren bedacht om Spider-Man meer spin en minder dramaqueen te laten zijn. Z'n vechtstijl, z'n zelf gefabriceerde gadgets, z'n bijdehante opmerkingen en de intelligente manieren om The Lizard - gelijkend op een enorme teenage mutant ninja turtle - aan te pakken springen direct in het oog.

Tegen het einde aan wordt de film echt spannend en vindt de strijd plaats op steeds grotere schaal. De straten van New York raken betrokken bij de titanenstrijd tussen Spider-Man en The Lizard. The Amazing Spider-Man mijdt onnodig gedoe met liefjes, maar laat onze held gewoon lekker matten met een uit de kluiten gewassen hagedis. En zo hoort het.

On The Road

GENRE: Drama (144 min.)
CAST: Sam Riley, Garrett Hedlund, Kirsten Dunst, Kristen Stewart e.a.
REGIE: Walter Salles
WAARDERING: 3.5 / 5
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jack Kerouac reisde in de jaren '40 per auto door Amerika. Hij maakte vele tochten, ontmoette een enorme hoeveelheid mensen en schreef het legendarische On The Road. Het 'zwerven', waaraan Acda en de Munnik een positieve betekenis geven, is afkomstig van Kerouac. Het zou ook de reden kunnen zijn dat tegenwoordig 80% van de Westerse bevolking 'reizen' als hobby heeft. En nu is het boek verfilmd en heb ik die film gezien. Niet in het vliegtuig op weg naar een tropisch oord, maar lekker op de bank, in Nijmegen-Oost.

TOONBEELD VAN MOREEL VERVAL

On The Road draait om Sal (Sam Riley) en Dean (Garret Hedlund). Sal is een 24-jarige schrijver die aankomt in New York en daar Dean ontmoet. Sal is zoekende naar inspiratie, die hij vindt in Dean. Dean is het toonbeeld van moreel verval. Dit in combinatie met een ongelofelijke aantrekkingskracht op vrouwen, het feit dat hij getrouwd is en zijn voorliefde voor elke vorm van avontuur, maakt hem tot een interessant personage. Na enkele avonden stevig kantelen worden ze dikke maatjes. Waar Sal gaat, daar gaat Dean, en vice versa.

Ze komen overal en nergens, van Alaska tot Mexico, en komen tal van personages tegen. Een aantal van die personages zijn Deans eerste vrouw Marylou (Kristen Stewart), zijn tweede vrouw Camille (Kirsten Dunst), Jane (Amy Adams) en Old Bull Lee (Viggo Mortensen) en een homofiele zakenman gespeeld door Steve Buscemi. De vele kleurrijke personages zijn allemaal leuk om te zien, maar komen niet erg goed tot hun recht. Het zijn er gewoon een stuk of drie teveel en daarnaast is de film, zeker in het begin, nogal onoverzichtelijk. Zonder kennis van het boek wordt je in het diepe gegooid. Gelukkig worden de twee hoofdpersonen en de belangrijkste vrouwen in hun leven goed uitgewerkt. 

ORGIE

On The Road is een grote trip, in alle opzichten. Sal en Dean zijn ongekend populair bij de vrouwen, behalve bij hun eigen vrouwen. Ze hebben een ongelimiteerde hoeveelheid drugs en drank paraat staan en leven op een manier waar men in de jaren '60 jaloers op zou zijn. De film lijkt dan ook in eerste instantie niet meer te zijn dan een grote orgie, waarbij de hoofdpersonen stelen, drugs gebruiken, heel veel zuipen en zo mogelijk nog meer seks hebben. Onder alle losbandigheid gaat echter een droevig verhaal schuil, want de flamboyante Dean ondervindt steeds vaker de consequenties van zijn onverantwoordelijke gedrag. 

Een reis zonder bestemming, een reeks fijn uitgewerkte impulsieve acties en een anarchistische cast; en dat op allerlei verschillende locaties terwijl er een prachtig sfeertje wordt gecreëerd. De oorlog is voorbij, de jaren '60 komen eraan, en Sal en Dean nemen alvast een voorproefje. Helaas heeft de film te kampen met een overschot aan personages en een onoverzichtelijk, non-lineair verhaal. Desondanks verveelt de film geen enkele van de 144 minuten. 

Ice Age: Continental Drift

GENRE: Animatie / Komedie
CAST: Ray Romano, Denis Leary, John Leguizamo e.a.
REGIE: Steve Martino, Mike Thurmeier
WAARDERING: 2 / 5
---------------------------------------------------------------------------------

Na het retourneren van een mensenkind, vluchten voor stijgend water en ontsnappen aan dinosauriërs worden Manny, Sid en Diego bedreigd door nieuw natuurgeweld en een stel piraten. Ice Age is toe aan wat realisme: het wordt tijd dat Manny en Diego uitsterven zodat Ice Age ook kan stoppen.

Ooit, miljoenen jaren terug, was er één continent, en nu, miljoenen jaren later, zijn er zes. Of zeven, als Antarctica mee telt. Twijfelgeval. Hoe dan ook, de reden voor dit wonderlijke fenomeen is Scrat, de eekhoorn. Scrat zet met zijn eikelobsessie een reeks gebeurtenissen in gang die haar weerga niet kent, net als in de voorgaande films. Binnen luttele minuten vormen zich zes (of zeven) continenten en worden bij gebrek aan inspiratie onze helden bedreigd door een naderende tektonische plaat van aarde en gesteente.

NATUURLIJKE SELECTIE

Ice Age wordt steeds extremer en absurder. Nog even en de wollige beesten gaan de ruimte in. We zien Sid die een potvis bestuurt wiens spuitgat dient als mitrailleur. We zien mammoeten die nog altijd over boomstammen kunnen lopen en als opossums aan dunne takken blijven hangen. We zien Scrat op wie natuurlijke selectie maar geen vat lijkt te krijgen. En narwallen, die ik toevallig herken uit een zoogdierengids van lang geleden. Een narwal is een kruising tussen een dolfijn en een eenhoorn. Ze dienen als buitenboordmotor.

Dialoog wordt schaars, de geanimeerde dieren gaan er grafisch niet op vooruit en Ice Age: Continental Drift is in feite een grote aaneenschakeling van achtervolgingen terwijl ondertussen obstakels vermeden dienen te worden. Obstakels zijn in grote getale aanwezig: orkanen, geisers, ineengestorte bergen, uiteengedreven stukken land, buitenproportionele krabben en als klapper op de vuurpijl piraten. Hawr!

APOCALYPTISCHE TAFERELEN

In de spaarzame momenten waar je geen stemacteurs hoort schreeuwen of geanimeerde apocalyptische taferelen ziet, gelijkend op de film 2012, heb ik niet gelachen. Sterker nog, ik heb geen een keer gelachen in de hele film. Alle capriolen van Scrat hebben we ondertussen wel gezien, het contrast tussen een onschuldige, domme eekhoorn en alle grote wereldgebeurtenissen heeft zijn lading verloren en de grappen over uitsterven worden antiek. In feite heeft Ice Age 4 dan ook niets te bieden. Vermaak voor een zes jaar oud kind misschien, maar zelfs die vinden een skippybal leuker.

Nicky Minaj doet mee. En de imp, uit Game of Thrones. Ook Jennifer Lopez en Queen Latifah zijn van de partij, want we zien ze in de aftiteling. Game of Thrones is misschien wel de beste serie die ik ooit heb mogen aanschouwen waarin de imp mijn favoriete personage is. Ook de imp zag hier waarschijnlijk geen heil in, dacht met weemoed terug aan seizoen drie van Game of Thrones en heeft door een gebrek aan verhaal, humor en degelijk script zijn stempel niet weten te drukken op zijn personage. Zelfs nadat Ice Age was afgelopen en ik de imp in beeld zag (zijn echte naam is overigens niet `de imp') had ik geen idee welk personage hij zou moeten zijn.

The Angels' Share

GENRE: Komedie / Drama (101 min.)
CAST: Paul Brennigan, John Henshaw, Gary Maitland, Jasmin Riggins e.a.
REGIE: Ken Loach
WAARDERING: 2.5 / 5
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Whisky proeven is leuk. Een film over whiskey proeven zou leuk kunnen zijn. The Angels' Share is dit echter niet. Het lijkt alsof drie regisseurs, of een regisseur met een multiple persoonlijkheidsstoornis, aan de slag zijn gegaan met een script. Het resultaat is The Angels' Share: een onsamenhangend geheel waarbij vele filmgenres de revue passeren.  

In een komische openingsscène - mede door het prachtige Schotse accent - komen allerlei criminelen voorbij die worden veroordeeld tot een taakstraf. Mo (Jasmin Riggins) krijgt 180 uur voor vernieling, Robbie (Paul Brennigan) 300 uur voor het permanent verbouwen van iemands gezicht en Albert (Gary Maitland) een aantal uren voor openbaar dronkenschap op een treinstation. 

EMOTIONELE ACHTBAAN

Alle veroordeelden melden zich bij reclasseringsambtenaar Harry (John Henshaw). Harry ontwikkelt snel een band met zijn crew en dient tevens als vaderfiguur voor de verloren zielen. Harry is erbij wanneer Robbie hardhandig wordt gemolesteerd door zijn schoonfamilie, net nadat hij vader is geworden. Zijn criminele verleden achtervolgt hem nog overal, ook nu hij zijn leven wil beteren als whiskyproever.

De kijker komt vervolgens terecht in een emotionele achtbaan. De film schakelt constant tussen de harde gebeurtenissen in de grauwe, ongure achterstandwijken van Glasgow en zonnige scènes tijdens whiskyproeverijen in Edinborough. Het emotionele gesprek van Robbie met een van zijn slachtoffers past totaal niet bij de volgende scène waarin we drie idioten zien die grappig proberen te doen. The Angels' Share weet geen keuze te maken tussen de harde realiteit enerzijds en de gepoogde komedie anderzijds. Na een grillige eerste helft transformeert de film langzaam in een Snatch-achtige komedie waarbij de  delinquenten besluiten om een zeer zeldzame whisky te stelen. 

GUN-FACTOR

We moeten sympathiseren met Robbie, getuige zijn moeilijke jeugd en het feit dat hij meerdere malen wordt afgeranseld. Echt lukken wil dat niet, omdat Robbie zelfs in whisky proeven nauwelijks zijn ziel weet te leggen. Je mag dit Paul Brennigan aanrekenen, die het goed doet als Schots straatschoffie, maar niet overtuigend is al proever. Hij komt niet over als iemand die zijn laatste kans ten volle gaat benutten, want in essentie blijft Robbie hetzelfde personage: niks interesseert hem en hij loopt lamlendig en scheldend door het beeld. Robbie is dan ook niet de sympathieke crimineel die je de angels' share gunt. Eerder iemand die gewoon achter de tralies zou moeten zitten. Het feit dat de film op feelgoodmodus gaat na 45 minuten doet daar niets aan af.

Abraham Lincoln: Vampire Hunter

GENRE: Actie / Horror
CAST: Benjamin Walker, Dominic Cooper, Anthony Mackie, Rufus Sewell e.a.
REGIE: Timur Bekmambetov
WAARDERING: 3.5 / 5
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Abraham Lincoln, de 16e president van de V.S., was in het geniep een vampierjager. Tevens leren we de ware reden dat The South - een vampierbolwerk - ten strijde trok tegen The North om de slavenhandel in stand te houden: Niet omdat slaven gratis katoen plukken, maar omdat ze zo lekker smaken. 

Nu deze historische incorrectheid uit de wereld is geholpen kan ik het hebben over de film. Die is namelijk behoorlijk vermakelijk. Abraham (Benjamin Walker) moet met lede ogen toekijken hoe zijn moeder in haar arm gebeten wordt. Ze sterft een langzame dood en Abe zweert wraak. Hij jaagt een kogel door het hoofd van de moordenaar, maar aangezien deze een vampier is gaat hij niet dood. Vampiers zijn al dood, namelijk. Ternauwernood ontsnapt Abe aan een vroegtijdige levensbeëindiging - hij zal pas jaren later vermoord worden in een theater, zie daarvoor The Conspirator - omdat Henry Sturges (Dominic Cooper), een professionele vampierjager, intervenieert. Abe gaat bij Henry in de leer en de held is geboren.

WE'RE ALL SLAVES TO SOMETHING

Een klassiek trainingsprogramma volgt, Abe leert omgaan met een verzilverde bijl zoals Neo al eens een stalen paal beroerde en het duurt niet lang of Abe maakt de ene na de andere vampier van kant. Eindbaas Adam (Rufus Sewell), de eerste vampier en al 5000 jaar oud, is hier niet content mee. Zijn lijfspreuk "We're all slaves to something" zou uitgewerkt kunnen worden, maar regisseur Bekmambetov (Wanted) laat dat na waardoor het slechts een mooie, maar nutteloze uitspraak is. 

De strijd tussen Adam en Abe is het hoofdbestanddeel van het verhaal, dat verder niet al teveel om het lijf heeft. Hoeft ook niet, want er valt genoeg te beleven. De klassieke kenmerken van vampiers (bloeddorstigheid, scherpe tanden, onzichtbaarheid, zilverangst, spiegelbeeldloos zijn en buitensporige agressie) zijn allen aanwezig en worden voor zover mogelijk origineel uitgewerkt. De vampiers halen alles uit de kast om Abe te stoppen, maar hun pogingen zijn tevergeefs.

MET PAARDEN SMIJTEN

De gevechten verdienen extra aandacht. Zeer fraai gestileerde actiescènes zijn alom present in allerlei prachtig vormgegeven omgevingen. Met vloeiende bewegingen ontdoet Abe zich van (delen van) zijn vijanden. Slow-motion wordt veelvuldig gebruikt, inclusief vertragende geluidseffecten en ook tof gedaan is de verminderde hoeveelheid kleur tijdens deze scènes. Het wordt daardoor nog iets grauwer zodat de excessieve, over the top en erg harde actie goed tot zijn recht komt. Het contrast tussen de kleurrijke, prachtige decors is dan ook groot en cinematografisch is de film erg indrukwekkend. 

Binnen het genre actie/horror/fantasy werkt Abraham Lincoln: Vampire Hunter goed. Beter dit dan Priest, From Dusk Till Dawn, Dylan Dog of Underworld. Geloofwaardigheid is ver te zoeken, maar wordt ook niet nagestreefd. Uiteraard neemt de film zichzelf niet serieus, met als toppunt een scène waarbij tijdens een achtervolging een vampier een paard oppakt aan zijn been en die op Abe afslingert. Films waarin met paarden wordt gesmeten krijgen altijd een puntje extra, dus bij deze. Als kijker moet je gewoon lekker hersenloos genieten van de prachtige plaatjes en fraaie actie. Ga je voor verhaal, sterk acteerwerk - hoewel het niet slecht is - en een lach en traan naar de bios dan ben je hier aan het verkeerde adres, maar dat had je gezien de titel kunnen vermoeden.