The Kings Of Summer

WAARDERING: 3.5 / 5

Joe en Patrick besluiten samen weg te lopen van huis omdat ze hun alleenstaande vader resp. ouders niet uit kunnen staan. Ze bouwen aan een blokhut en aan hun volwassenwording. Beiden komen af, soort van, al blijven het wat krakkemikkige bouwwerken. Ze zijn tenslotte pas 15 jaar oud.

The Kings of Summer is een klassiek coming-of-age drama dat zich veelal afspeelt in het bos. Daar waar de blokhut staat. Er is maar weinig zo tof als je eigen blokhut maken en er vervolgens gaan wonen. Dat je ouders denken dat je eventueel gekidnapt bent, is dan bijzaak.

Hoofdpersonen zijn Joe (Nick Robinson) en Patrick (Gabriel Basso), die uit onverwachte hoek hulp krijgen van Biaggio (Moises Arias). Biaggio is absoluut onpeilbaar en kan minutenlang voor zich uit staren. Arias komt ongetwijfeld nog eens in een horrorfilm terecht. Hij speelt overigens ook in het onlangs afgeronde Ender's Game, een sci-fi spektakel van wederom epische proporties.

De reden dat Joe en Patrick zijn weggelopen is simpel: hun ouders. Die zijn nogal tergend. De vader van Joe is gewoon ronduit een verbitterde klootzak, en de ouders van Patrick werken je per direct op de zenuwen. Ze vormen een onstuitbaar team dat de grootst mogelijke onzin uitkraamt en in een totaal andere wereld leeft. Niet alleen t.o.v. Patrick, maar eigenlijk t.o.v. iedereen. Een goede reden om je biezen te pakken.

Eenmaal bivakkerend in de bossen wordt de band tussen de jongens op de proef gesteld. Ze hebben niemand om op terug te vallen, moeten overleven in het wild - mooi geschoten trouwens, met plaatjes van rondlopend wild en een prachtige zonsondergang - en zijn op zichzelf aangewezen. Die mate van verantwoordelijkheid is prettig, maar het is de vraag hoe lang ze er mee om kunnen gaan. Bovendien kan het goede leven niet langer duren dan de zomervakantie.

The Kings of Summer is een hele prettige film om te zien. De humor, vaak droog en een tikkie absurdistisch, is altijd raak en de jonge acteurs spelen overtuigend. Het puike script van Chris Galletta - zijn debuut - wordt door regisseur Jordan Vogt-Roberts - zijn eerste lange film - omgezet een in ingetogen drama. Het zijn twee mensen om in de gaten te houden, de schrijver en regisseur, want met minimale middelen zetten ze een film neer die bijvoorbeeld wel wat weg heeft van Mud. Zomers, fris, nooit saai, gewoon prima. Meer had ik niet verwacht en meer heb ik ook niet gekregen.

The East

WAARDERING: 3.5 / 5

Ik kijk steevast alle films van Brit Marling, wat mij betreft een van de meest talentvolle actrices van de afgelopen jaren. Samen met regisseur Zal Batmanglij schreef en filmde ze eerder The Recordist en The Sound Of My Voice. Daarnaast was ze te zien in het briljante Another Earth en nu in The East, een film over linkse eco-terroristen. 

In The East gaat een agente van een particuliere variant van de CIA undercover om een terroristische cel te ontmaskeren. De term 'terroristen' moet overigens wel met een korreltje zout genomen worden, want anders zat de echte CIA er wel achteraan. Agente Sarah (Brit Marling) krijgt haar bevelen van leidinggevende Sharon (Patricia Clarkson) en volgt deze braaf op. Niet al te lange tijd later lukt het haar om te infiltreren bij de terroristische cel The East, die midden in de voorbereidingen zitten om een actie op touw te zetten. Zelf noemen ze het steevast een 'jam'. Toepasselijk, want dat betekent zoiets als 'verstoring'. In films hoor je het meestal als het gaat over geweren die 'jammen', of radars die 'gejamd' worden. Zelden is het een zelfstandig naamwoord.

Deze jams worden gedreven door persoonlijke redenen. Zo heeft een lid van The East een familielid verloren aan een bepaald medicijn. Vervolgens plannen ze een aanslag op de desbetreffende farmaceutische fabrikant. Echt sprake van een groter doel lijkt er niet te zijn, maar de persoonlijke verhalen en denkbeelden binnen de terroristische cel gaan Sarah niet in de koude kleren zitten. De levenswijze en de filosofieën van celleider Benji (Alexander Skarsgaard) doen Sarah twijfelen aan de Westerse standaarden. Ze ontwikkelt sympathie voor het groepje dat een soort kruising tussen Volkert van der G. en Greenpeace is, met een snufje self-sufficiency.

Het is vooral dit aspect, het interne conflict van Sarah, dat The East interessant maakt. Ze ziet dat sommige bendeleden bereid zijn over lijken te gaan, en is daar zelf geen voorstander van, maar ze kan zich tevens niet aan de indruk onttrekken dat The East wel een punt heeft. Ondersteund door beelden waarbij het milieu grote schade heeft opgelopen en de assumptie dat de natuur niet in staat is voor zichzelf te zorgen, zien we Brit Marling die het interne conflict mooi verbeeldt. Daarnaast levert het de nodige spanning op, want als haar ware intenties duidelijk worden, zijn de gevolgen niet te overzien.

Minder sterk zijn de vele randzaken die The East kenmerken. Sarah is getrouwd en al dat undercoverwerk doet haar huwelijk geen goed. Het voegt echter weinig toe, de scènes met haar man. Hetzelfde geldt voor de scènes waarin haar organisatie overleg heeft met hun opdrachtgever. Slechts de opdracht om The East te ontmantelen was afdoende geweest. De eco-thriller had nog veel interessanter kunnen zijn als Sarah meer tijd zou spenderen bij de bendeleden. Juist de periode in hun schuilplaats, de politieke spelletjes en ideeën en de jams zijn indrukwekkend gemaakt en bovendien erg spannend.

The Bling Ring

WAARDERING: 4 / 5

Een trend is de verloedering van de jeugd, de invloed van social media en hoe die twee factoren samen tot onvoorstelbare gebeurtenissen kunnen leiden. Project X bleek een voorbode van menig uit de hand gelopen feest, variërend van het kraken van een Franse villa tot het slopen van Haren. Gebeurtenissen in Hollywood waarbij jongeren de huizen van celebraties beroofden, vormen de aanleiding voor The Bling Ring.

Harmony Korine liet met veel gevoel voor stijl en humor zien dat Spring Breakers net als de jongeren in The Bling Ring makkelijk op het criminele pad komen. Alleen brave Disneygirl Selena Gomez paste. En nu is het de beurt aan Sofia Coppola, die haar vaak rustige films nu eens afwisselt met een luidruchtige, hitsige film over jongeren die de huizen van celebraties gaan beroven in Hollywood. Gewoon, omdat het kan.

Coppola's vorige film, Somewhere (2010), was mij te traag. Het verhaal sprak ook niet echt tot de verbeelding. Hoe anders is The Bling Ring, een schreeuwerige, lawaaierige film met jongeren die zich zo stierlijk vervelen dat gewoon zuipen en blowen niet meer voldoende is. Dat doen ze ook, daar niet van, maar ze zijn op zoek naar een thrill.

De adrenalinerush wanneer ze zich voor het eerst in Paris Hiltons huis bevinden is meteen raak. 'Oh My God' en 'This is soooo awesome' vliegen je om de oren, terwijl de pompende soundtrack door blijft ratelen. Leuk detail is dat Paris (net als wat andere celebs) toestemming gaf in haar huis te filmen. Paris is al jaren publiek bezit, maar doet daar nooit moeilijk over. Ook nu niet. Haar schoenencollectie, sieradencollectie en foto's van zichzelf die overal te vinden zijn, vinden gretig aftrek in de montage. Niet alleen de jongerencultuur, maar ook hun voorbeelden worden kritisch bekeken.

De jongeren, bestaande uit een homo en vier jonge meiden, zijn geobsedeerd door mode en glamour. Ze zien Paris of Lindsay lopen met een Chanel of Louis Vuitton en willen dat hebben. Ze kijken wanneer Paris een feestje host of wanneer Lohan is gearresteerd en breken die avond in om zo hun accessoires op te pikken. Dat ze eventueel gepakt kunnen worden, dat het illegaal is, dat gij niet zult stelen, daar denken ze niet over na. En criminaliteit loont. Vrienden respecteren hun acties, hun buit en ze worden toegelaten in exclusieve clubs.

Juist het gemak waarmee de jongeren binnendringen in de huizen en zich tot tijdelijke eigenaar benoemen, is het sterkste aspect aan de film. De huidige jongerencultuur en de kritiek daarop wordt feilloos gefilmd en het is nog leuk om naar te kijken ook. Sofia Coppola weet de sfeer goed te vangen, zet de onbezonnen, naïeve jeugd erg sterk neer en brengt een waargebeurd verhaal over dat zeker de moeite is om te zien. Dat het einde dan ietwat langdradig is, is bijna onvermijdelijk. Het blijft tenslotte Sofia Coppola.

The Frozen Ground

WAARDERING: 2.5 / 5

Ik blijf maar films kijken in de hoop dat Nicholas Cage weer eens een goede film maakt. Misschien is het deze keer raak? Mr. Cage zal bij mij nooit volledig uit de gratie raken, al doet hij nog zo zijn best.

Nicholas Cage speelt een agent die nog een laatste klus krijgt voordat hij overstapt op een andere baan. Wat voor een baan is niet echt duidelijk, maar de baanwissel is nog slechts een formaliteit. Een formaliteit die middels formulieren afgehandeld dient te worden. Formulieren die Nicholas Cage eigenlijk niet wil invullen, omdat het zijn einde betekent bij de Alaska State Troopers. Maarja, zijn vrouw wil het zo graag hè. En zijn nieuwe baan zal ongetwijfeld minder gevaarlijk zijn.

De rechercheur in kwestie is Jack Halcombe. Getrouwd, niet gescheiden en niet aan de drugs en in dat opzicht een verademing ten opzichte van de politierollen die Cage normaal gesproken voor zijn rekening neemt. De laatste zaak in kwestie is die van een gewetenloze seriemoordenaar die decennia geleden de staat Alaska daadwerkelijk onveilig heeft gemaakt. Het is een waargebeurd verhaal, al kijk ik tegenwoordig nergens meer van op sinds Pain and Gain ook waargebeurd bleek te zijn. Cage bevindt zich op bekend terrein wanneer hij de seksindustrie onderzoekt, iets dat hij in het nog iets naardere 8MM ook al deed.

In films als The Frozen Ground bestaat er niet zoiets als een zaak overdragen aan iemand anders. Dat woord komt in het vocabulaire van Halcombe niet voor, dus bijt hij zich in de zaak vast als een bulldog. Een dan nog onbekende man, waarvan de kijker al weet dat het John Cusack is, vermoordt en verkracht systematisch jonge, kleine vrouwen. Hij lokt ze met het perspectief van een fotoshoot of blowjob van $300, waarna hij ze ontvoert, een tijdje vastbindt, verkracht, ze neerschiet en ze laat opeten door de wilde dieren in de bossen van Alaska. Vrij gruwelijk.

John Cusack is net als in The Paperboy een genadeloze moordenaar. Dit maal speelt hij banketbakker Robert Hansen die in zijn vrije tijd de moordenaar uit hangt. Hij is echter onvoorzichtig, schiet zijn slachtoffers op klaarlichte dag neer en ondanks het feit dat hij dat doet in een afgelegen omgeving in de bossen van Canada, is het een wonder dat hij al jarenlang met verscheidene moorden is weg gekomen. Vervolgens is hij ook nog stom genoeg om terug te komen op de plekken waar hij de meisjes ontvoert, wetende dat een van zijn slachtoffers is ontsnapt.

Grootste minpunt van de film is echter de geloofwaardigheid van de personages. Jack Halcombe is vrij stabiel, en kroongetuige Cindy (Vanessa Hudgens) is constant labiel. Dat is prima, maar de rest van de cast maakt gedachtesprongen om een vreemde plotwending te bewerkstelligen, een plotwending die bovendien niets toe voegt aan de film. Helaas moeten we dan ook concluderen dat het Nicholas Cage wederom niet is gelukt om een aardige film te maken.

28 Hotel Rooms

WAARDERING: 3 / 5

28 Hotel Rooms behelst een affaire die zich louter en alleen afspeelt in hotelkamers. Achtentwintig stuks, welgeteld. Een soort Up In The Air, maar dan zonder al het gevlieg en de ontslagen. En is het dan nog leuk? Mwah. 

28 Hotel Rooms is meer een project dan een volwaardige film. De focus ligt zo erg op de twee hoofdpersonen, een naamloze mannelijke schrijver en een naamloze vrouwelijke data-analist, dat de film wat beperkt aanvoelt. Het is niet slecht, niet saai en zeker niet slaapverwekkend, maar op den duur beginnen de seks en de muren van de hotelkamers wat te vervelen. De protagonisten hebben daar overigens zelf ook last van, maar naar buiten gaan zit er niet in. En waarom is een data-analist 28 keer in een jaar of drie in hotels te vinden?

Regelmatig val je als kijker midden een scène of gesprek. Toch pak je vrij snel de draad weer op, waardoor regisseur Matt Ross zich een capabel regisseur mag noemen. Ook de hotelkamerscène met time lapse is leuk gevonden. Scènes voelen niet geforceerd aan, maar op het schrijfwerk valt wel wat aan te merken. Met name de besluiteloosheid van de personages is op een gegeven moment niet erg realistisch meer. With or Without You van U2 is er niks bij.

Lovenswaardig dat regisseur Matt Ross niemand anders in beeld neemt dan zijn twee hoofdrolspelers, afgezien van af en toe de room service. Maar na een niet onaardige 82 minuten weet je eigenlijk nog niet wie de hoofdpersonen zijn, wat hen drijft, wat ze zouden willen. We zien alles vanuit het perspectief van de hoofdpersonen, maar een echte band ontbreekt. Het helpt ook niet dat de relatie de eerste periode van puur fysieke aard is. Iets dat overigens dit maal een initiatief is van de vrouw.

Het probleem ligt niet bij Marin Ireland en Chris Messina. Beide acteurs zetten geloofwaardige karakters neer. De oorzaak ligt vooral in het feit dat we naast de gesprekken geen enkele informatie krijgen over de personages. Waar ze normaal wonen, waar hij over schrijft, wat zij analyseert. We weten het niet. Juist het aspect dat Up In The Air zo succesvol maakt, het leven van de personages buiten hun affaire om, ontbreekt hier. En dat is een gemis.

A Single Shot

WAARDERING: 2.5 / 5

John de jager schiet per ongeluk een vrouw dood in een gebied waar überhaupt niet gejaagd mag worden. Hij dumpt haar lijk in een container en vindt daarin vervolgens een grote doos met geld. Vrij snel daarna beginnen de bedreigingen aan Johns adres binnen te stromen. 

Naast een moord, een lading gestolen geld en de bedreigingen probeert John (Sam Rockwell) zijn vrouw en zoon terug te krijgen. Zijn vrouw wil van hem scheiden, want John is blut, niet erg snugger en geen goed voorbeeld voor zijn zoon. Ze heeft wel een punt. Naarmate John zich realiseert wat hij zich allemaal op de hals heeft gehaald, verliest hij langzaam de controle. Nachtmerries over de vermoorde vrouw blijven hem achtervolgen, net als een mysterieuze vreemdeling die zint op wraak.

De sfeer in de film is grimmig, met grauwe kleuren en een manisch strijkorkest. Het voelt allemaal wat geforceerd aan, al valt Sam Rockwell weinig te verwijten. Hij doet wat hij kan en speelt de verwilderde, schietgrage jager heel aardig, maar zijn personage mist diepgang en een band creëren met de hoofdpersoon wordt na diens acties steeds lastiger. En veel redenen voor zijn gedrag zijn er niet aan te dragen. Een constatering die voor de gehele cast geldt. A Single Shot dat eigenlijk had moeten gaan over de impact van een jachtongeluk, mist cohesie.

Het eenzame bestaan van een jager aan de bosrand wordt aardig verfilmd, al is de film wat traag. Jagers moeten geduld hebben en voor de kijker geldt dat ook. Het geduld wordt echter niet beloond met een mooie hertenkop aan de muur, maar met een lijk in een container. Het begin is veelbelovend, maar het niveau wordt omlaag gehaald door het middelmatige script en ronduit ongeloofwaardig einde. Motieven ontbreken grotendeels voor misdaden die maar weinig mensen zouden plegen.

Kleine bijrollen zijn nog weggelegd voor William H. Macey en Jeffrey Wright. Macey speelt advocaat Pitt, die de enige advocaat is in de regio en zodoende alle geheimen kent van de kleine gemeenschap. Wright speelt Simon, een oude bekende van John, en is altijd dronken. De rollen zijn echter zo klein dat ze vooral gecast lijken om wat grotere namen te kunnen toevoegen aan de cast. Dat is gelukt, maar het maken van een spannende film of meeslepend drama helaas niet.

The Best Offer

WAARDERING: 4.5 / 5

Veilingmeester Mr. Oldman kan het eigenlijk met niemand vinden. Maar dan kruisen de paden van Mr. Oldman en Claire en ontstaat er een bijzondere band. 

Mr. Oldman is een toepasselijke naam voor iemand die zich bezig houdt met antiek. Zowel voor taxaties als veilingen ben je bij Mr. Oldman aan het juiste adres. Oldman's Auctions draait goed, gezien Mr. Oldman's woning. Hij veilt de objecten zelf en houdt daar een leuk zakcentje aan over. Daarnaast blijkt hij sommige werken als vervalsingen te taxeren om de waarde ervan te verminderen, ze vervolgens ter veiling aan te bieden en ze zelf op te kopen via zijn handlanger Billy (Donald Sutherland) in de zaal. Zo tikt hij originele, extreem waardevolle kunstwerken op de kop voor een prikkie, die vervolgens belanden in Mr. Oldman's kluis.

Mr. Oldman kan uren vertoeven in de kluis, die van aanzienlijke grootte is. De vele kunstwerken aan de muur doen hem glunderen, een blik die we verder maar weinig van hem zien. Een erg vriendelijk mens is Mr. Oldman namelijk niet. Hij is ijdel, stijf, snobby en bijgelovig. Hij kaffert zijn personeel uit, is een heetgebakerde arrogante zak met smetvrees en Geoffrey Rush speelt deze rol met verve.

Zijn tegenspeelster, Sylvia Hoeks, speelt Claire, een meisje met een hoop antiek in de aanbieding nadat haar ouders vorig jaar zijn overleden. Een villa vol zooi heeft ze geërfd, en ze weet niet wat ze er mee aan moet. Dus ze belt Mr. Oldman voor een taxatie. De omgang tussen Claire en Mr. Oldman is van vreemde aard, want Claire heeft agorafobie en weigert in de buurt van mensen te zijn. Ze heeft zich in een kamer in de villa opgesloten en communiceert met Mr. Oldman door de muur. Toch ontwikkelt zich een bijzondere band.

Meer wil je niet weten over deze geniale film. Het verhaal is zeer doordacht en origineel. Tussendoor valt er te genieten van Geoffrey Rush die wederom een weergaloze rol neer zet. Maar ook Sylvie Hoeks laat zich van haar beste kant zien. Het voormalig model spreekt bovendien haast accentloos Engels, hetgeen haar Nederlandse vrouwelijke collegae (afgezien van Famke Jansen) vooralsnog niet echt gelukt is. Yolanthe mocht in Pain and Gain dan vier zinnetjes tekst hebben, het klonk nergens naar.

The Colony

WAARDERING: 1.5 / 5

Deze dreadlockshippie zit er ook nog in.

Er is in de verre toekomst technologie ontwikkelt om met het weer te klooien. Weermanipulatie in combinatie met het opbranden van de fossiele brandstoffen heeft echter tot een nieuwe ijstijd geleid. Het grootste gedeelte van de wereldbevolking is uitgeroeid in deze postapocalyptische thriller, en slechts enkele kolonies zijn over.

In een van de kolonies leven nog enkele tientallen mensen, nadat de kolonie met 400 man was begonnen. Grootste boosdoener is de griep, maar onder leiding van Briggs (Lawrence Fishburne) heeft de kolonie altijd kunnen bestaan. De onvrede onder de inwoners groeit naarmate de griep meer slachtoffers eist. De griep is een plaag en heeft de potentie om de hele kolonie uit te roeien, maar griep is niet het enige gevaar.

Bondgenoot 'Colony 5' zendt een S.O.S. signaal uit en een 3-mans expeditie gaat op onderzoek uit. Briggs zelf, de jonge held Sam (Kevin Zegers) en een onervaren rookie starten een gevaarlijk onderzoek naar de 50 mensen die ooit in 'Colony 5' woonden. De hoeveelheid bloed voor de ingang belooft al niet veel goeds, maar het zou geen thriller zijn als de expeditie niet desondanks naar binnen ging. En drie keer raden wie er als eerste het loodje legt.

In 'Colony 5' staat de expeditie oog in oog met een horde bloeddorstige kannibalen. Het voedsel is op, dus mensenvlees is erg in trek. Op zich heb ik daar geen problemen mee. Beetje door nauwe gangetjes manoeuvreren met zaklampen in de dampende krochten van een metalen bouwwerk, op zoek naar overlevenden en op de vlucht voor kannibalen. Pas het tweede deel van de film vliegt de regisseur uit de bocht. De spanning smelt als sneeuw voor de zon en horrorelementen doen hun intrede. Dat is maar zelden een goed teken.

De film had het beter kunnen laten bij een ijzingwekkende thriller door nauwe paden in een vreemde kolonie. Het is spannend, ook al zijn de vijanden lachwekkend. Hun bijgevijlde tandjes, gebrek aan communicatie en voorliefde voor handwapens is nogal doelloos. Waarom moeten kannibalen lijken op Mad Max-achtig tuig? De film zelf tracht een verklaring te bieden, maar dat maakt de zaak er niet beter op. Iets met de ervaringen van Briggs in het leger en dat mensen soms de controle verliezen. Ja, dat zal wel, maar dit is het andere uiterste hè?

Verder heeft de film overigens weinig te bieden, afgezien van de heel aardig gemaakte sneeuwsetting en de spanning in het eerste deel. Het verhaal is slecht en de acteurs al niet veel beter. Er zijn voor liefhebbers van postapocalyptische films vrij veel betere keuzes. Om toch met een vrolijke noot af te sluiten wilde ik u deze quote niet onthouden: 'You know you're screwed when even the rabbits won't fuck.' Een waarheid als een koe.

Two Mothers

WAARDERING: 2 / 5

Wanneer twee hartsvriendinnen met elkaars zonen beginnen te scharrelen zijn de 'je moeder' grappen natuurlijk niet aan te slepen. Geen van die grappen wordt echter gemaakt. Jammer, want dat had de film nog een beetje op kunnen leuken.  

Two Mothers speelt zich af in Australië. In een bijzonder aantrekkelijke omgeving zijn hartsvriendinnen Lil (Naomi Watts) en Roz (Robin Wright) woonachtig in waanzinnige strandhuizen. Ze kennen elkaar al hun hele leven, hebben beiden een zoon en beginnen beiden met elkaars zoon een relatie. Lils man is overleden, Roz' man zit in Sydney.

Een relatie met de zoon van je beste vriendin gaat natuurlijk geheid fout. Praten over seks wordt opeens super awkward, om nog maar niet te spreken over kerstdiners en dat soort dingen. Lil en Roz pakken het geheel in eerste instantie echter luchtig aan. Niemand doet ze wat, ze gaan lekker hun gang en hun onderlinge relaties hebben er schijnbaar niet onder te lijden. Dat wordt anders wanneer Roz opeens verstandig blijkt te zijn en na twee jaar (!) de rationele beslissing neemt dat er achter beide relaties een punt gezet moet worden. Iets in het kader van het maatschappelijk belang, of zo. 'late reactie', kun je ook denken.

Zonen Ian (Xavier Samuel) en Tom (James Frecheville) leiden hun bestaan ook op uiterst zorgeloze wijze. Ze zijn surfers die een beetje werken, beetje surfen en heel veel zonnen. Dat de personages, die zich gedurende de hele film zo'n beetje op het strand bevinden, niet wat bruiner zijn, is een wonder. Ook opvallend is de hoeveelheid badkleding van de vrouwen. In elke scène dragen Watts en Wright een ander badpak of bikini.

Er zijn meer dingen die op vallen. In negatieve zin. Ten eerste de acteerprestaties van de mannen. Ze weten op geen enkel moment boven de status van 'pretty boy' uit te stijgen en al mag dat in Twilight genoeg zijn, hier wordt meer gevraagd. Ten tweede is er het script, dat met de minuut ongeloofwaardiger wordt. Mensen komen elkaar twee minuten tegen en zijn luttele scènes later getrouwd. Bovendien speelt steeds op de achtergrond mee dat het zogenaamd immoreel is wat er gebeurt. En dat is natuurlijk waar, want als beste vriendinnen met elkaars zonen aan de haal gaan verdient dat geen schoonheidsprijs, maar na twee jaar van standpunt veranderen en uit maatschappelijke overwegingen alsnog de relatie beëindigen zonder dat daar verder een reden voor is, slaat ook nergens op. Tot slot zijn alle andere personages, zoals Roz' man, de nieuwe scharrels van de jongens en een verliefde collega van Lil, totaal overbodig. Ze zijn leeg, hebben onzinnige dialogen en voegen niets toe aan het verhaal.

Wat de Franse regisseuse Anne Fontaine wilde bereiken met deze boekverfilming is onduidelijk. De overtuiging voor een meeslepend drama ontbreekt, subtiel acteerwerk ook en alleen Naomi Watts en de prachtige strandbeelden zorgen dat Two Mothers van de status 'totale ellende' behouden blijft. Waarom Naomi Watts overigens heeft ingestemd met dit script is een raadsel. Hopelijk doet haar volgende film, een biopic over Princess Diana, het stukken beter.

Now You See Me

WAARDERING: 3.5 / 5

Magie bestaat niet, maar wanneer vier illusionisten de trucendoos opentrekken en vanuit Las Vegas een bank in Parijs overvallen, zet deze gebeurtenis de FBI (en tot op zekere hoogte de kijker) aan het denken. 

In Now You See Me worden vier talentvolle illusionisten samengevoegd tot The Four Horsemen. De leden zijn Daniel Atlas (Jesse Eisenberg), een arrogante illusionist, mentalist Merritt McKinney (Woody Harrelson) die Char-achtige trucjes uithaalt, de jonge dief Jack Wilder (Dave Franco) en tot slot Henley Reeves (Isla Fisher), voormalig assistente van Daniel Atlas en aanwezig in de film omdat er anders wel erg veel mannen in zouden zitten.

Wil je een film zien met een degelijk verhaal, gelaagde karakters en niet teveel plotgaten, dan is dit geen aanrader. Maar ben je niet zo kritisch, heb je zoiets van 'het is weekend' en wil je gewoon vermaakt worden, dan kijkt deze film heerlijk weg. Now You See Me combineert flitsende beelden met grappige dialogen en visueel aantrekkelijke trucs. Alsof je een show van Hans Klok zit te kijken.

Naast The Four Horsemen, wiens achtergrond op geen enkel moment wordt uitgewerkt, zijn er nog meer sterren aanwezig in de cast. FBI-agent Dylan Rhodes (Mark Ruffalo) wordt bijgestaan door Interpol-agente Alma Dray (Mélanie Laurent) en samen gaan ze op zoek naar het geheim van The Four Horsemen, die midden in een show in Las Vegas een bank in Parijs hebben overvallen. Tevens zijn Michael Caine en Morgan Freeman (die uiteraard de voice-over verzorgt) aanwezig.

Pluspunten zijn de sneltreinvaart waarin de film zich af speelt, de mooie beelden, chemie tussen de personages en de leuke shows en actie. Nadeel is het verhaal, dat eerst heel mysterieus blijft en waarvan vervolgens middels voice-over alle geheimen worden onthuld. Beter was geweest als de makers de kijkers hadden laten gissen, net als in een goede magieshow. Desondanks bevat de film genoeg verrassende elementen om te blijven boeien. Prima vermaak voor het weekend.