The Big Short

★★★★★

Sinds het uitbreken van de kredietcrisis heb ik interesse in het ontstaan ervan. Mooie materie is het, ook voor films. Mocht je nou willen weten wat er zoal fout is gegaan - en dat is een hoop - dan is The Big Short een aanrader. Ben je op zoek naar een geweldige film? Dan ook. 

The Big Short speelt zich met name af in de aanloop naar de crisis. Het begint met de introductie van derivaten, een financieel product dat bestaat uit opgeknipte stukjes hypotheken. Deze derivaten zijn uiteindelijk het begin van alle ellende, maar voor het zover is zijn we vele jaren verder.

Een goede omschrijving van het plot staat in dit geval eigenlijk gelijk aan een goede uitleg van het ontstaan van de kredietcrisis. Dat ga ik dus niet doen. Wel zal ik proberen drie redenen aan te geven waarom deze film zo fijn is:

1: Een topcast, met namen als Ryan Gosling, Christian Bale (die hier een Oscarnominatie voor ontving), Brad Pitt (idem) en Steve Carell (die er een had moeten hebben). Gosling speelt Jared Vennett, een gladjakker die als eerste ontdekt dat de meeste mensen hun hypotheken niet kunnen betalen, waardoor de hele huizenmarkt zich op drijfzand begeeft. Bale's personage Michael Burry ziet dit ook en richt zijn bedrijf haast ten gronde om te gokken tegen de huizenmarkt - short gaan. Met andere woorden, als de huizenmarkt in elkaar klapt, verdient Burry heel veel geld. Brad Pitt speelt het geweten van de film, Ben Rickert, een voormalig bankier die vooral het menselijk aspect van zo'n crisis benadrukt - namelijk het feit dat miljoenen mensen werk- en dakloos raken. Carell tot slot speelt Mark Baum, een onuitstaanbare, paranoïde bankier die het hele financiële systeem niet vertrouwt en óók short gaat op de derivaten.

2: Een heerlijk script, waarin mensen als Selena Gomez en Margot Robbie in een badkuip je uitleggen hoe ingewikkelde financiële producten (zoals de derivaten) in elkaar steken. Dit soort intermezzo's zijn bijzonder komisch en leerzaam tegelijkertijd. Daarnaast spreekt de cast soms direct het publiek toe, zoals dat ook regelmatig gebeurt in House of Cards.

3: Een relevant onderwerp, want wie snapt nou echt hoe het zit met die kredietcrisis? Ben je daarin geïnteresseerd, zoals ik, dan zou ik je een kleine filmcursus aanraden van drie lessen/films. Te beginnen met The Big Short, de aanloop naar de crisis. Gevolgd door Margin Call, waarin vanuit een Lehman Brothers-achtig bedrijf de crisis wordt gevolgd. De twee sluiten naadloos op elkaar aan. Met de kennis die je dan hebt opgedaan kijk je de afsluiter Inside Job, een documentaire die goed aansluit bij het sentiment dat ook in The Big Short heerst, namelijk dat zo'n beetje de hele sector frauduleus is. Bovendien zou je na het zien van de twee films Inside Job goed moeten kunnen volgen.

The 5th Wave

★

Ik probeer er een gewoonte van te maken zo blanco mogelijk een film in te gaan. Alles wat ik wist over The 5th Wave was dat het een alien invasion movie was. En dat soort meuk valt bij mij meestal wel in goede aarde.

Maar nu effe niet.

The 5th Wave is echt hemeltergend slecht. Het is een verfilming van een young adult sciencefictionboek en tapt uit hetzelfde vaatje als The Maze Runner, Divergent en The Hunger Games, maar dan met aliens. De wereld vergaat, een nieuwe orde rijst op en aan een stel kinderen om de hele handel te stoppen.

De hoofdrol is weggelegd voor Chloe Grace Moretz die vooral verbaasd en verongelijkt kijkt. Soms wat afschuw, maar dat is het palet aan emoties wel. 't Is niet best. Ze speelt Cassie, een high school meisje dat heimelijk verliefd is op de footballcaptain Ben. Cassie verliest haar broertje Sammy, die door het leger is meegenomen en is vastbesloten hem terug te vinden. Ze verzorgt tevens de voice-over in het eerste deel van de film, waarin wordt teruggeblikt op de tijd vóórdat de aliens kwamen.

Die tijd was dus prima - totdat er een buitenaards schip kwam die de mensheid uitroeit. Zoals je verwacht zijn er vijf waves om dit te bewerkstelligen. De eerste is bijvoorbeeld een globale elektromagnetische pulse, waardoor de wereld zonder stroom komt te zitten. Daarna volgen tsunami's en een gemodificeerd vogelvirus. Geen idee hoe die aliens dat zouden moeten modificeren, het is bijzonder omslachtig allemaal zonder laboratorium lijkt me, maar de theorie achter deze tactiek is dat de aliens efficiënt de mensheid willen uitroeien zonder dat de Aarde beschadigd raakt.

Zodra de eerste flashback wordt ingezet weet je al: dit is niet best. Het script stapelt het ene cliché op het andere en de film bevat geen spatje originaliteit. Wanneer Cassie en een alien verliefd op elkaar worden (wie had dat nou zien aankomen) en dat uiteindelijk uitspreken was ik niet de enige die m'n lach niet kon inhouden. Ronduit hilarisch, weliswaar onbedoeld, zijn de scènes waarin de desbetreffende alien schetst dat hij een sleeper agent is, half mens, half alien. En half varken, dacht ik nog. Ook de manier waarop de mensheid wordt getypeerd ten opzichte van de aliens (The Others genoemd), is ongelofelijk inspiratieloos.

Nou is het slechte nieuws dat het boek - dat dus blijkbaar wel goed is ontvangen, in tegenstelling tot deze film - een trilogie is, of moet worden. En dat betekent, lieve mensen, dat ook de film waarschijnlijk in drievoud opgeleverd zal worden, met zeer waarschijnlijk deel drie opgesplitst in twee delen. Vraag me niet waarom, maar die marketingtruc blijkt gewoon te werken. Elke keer weer.

Voorgaande alinea impliceert dat er ook goed nieuws zou zijn.

Dat is niet het geval.

The Hateful Eight

★★★★

Tarantino´s achtste film kent de onnavolgbare stijl van ´s werelds meest geliefde regisseur, maar toont dit slechts bij vlagen. Tuurlijk, het is een goede film, Tarantino maakt niet anders, maar hij haalt niet het niveau dat we ondertussen van hem gewend zijn.

The Hateful Eight draait om een achttal personages die vanwege een sneeuwstorm tot elkaar veroordeeld zijn. Nog niet veroordeeld, maar wel bijna, is Daisy Domergue die door premiejager John Ruth wordt vervoerd naar Red Rock om daar te worden geëxecuteerd. Onderweg heeft het paar collega/premiejager Marques opgepikt en de toekomstige sheriff van Red Rock: Chris Mannix. Het viertal strandt in Minnie's Habernashery, een blokhut waarin de Mexicaan Bob, generaal Sandy Smithers, Oswaldo Mobray en Joe Gage zich bevinden.

In de blokhut komt de vaart er goed in. Briljante stukjes dialoog sijpelen tussen de akten door, net als goed geplaatste grappen. De film duurt meer dan drie uur, maar verveelt geen moment. Dat is echt een prestatie, als je ziet dat 90% van de film bestaat uit dialoog. Tarantino, zelf door Samuel L. Jackson overgehaald om de film te maken nadat het script was gelekt, heeft Ennio Morricone zover gekregen om de score te arrangeren, iets dat Morricone de afgelopen 40 jaar niet meer had gedaan. Zo ontstaat een gepaste sfeer in een winterse western die zich afspeelt in Wyoming, net na de Amerikaanse Burgeroorlog.

Tarantino knipt zijn film wederom op in hoofdstukken, zoals we dat ondertussen gewend zijn. Ook geen onbekenden zijn de acteurs Samuel L. Jackson, Michael Madsen, Kurt Russell en Tim Roth die na zoveel samenwerkingen ongetwijfeld nog nauwelijks directies nodig hebben. Een voice-over (Tarantino zelf) plakt wat scènes aan elkaar en wordt op originele wijze gebruikt. Zo wordt het publiek erop attent gemaakt dat tijdens een voorgaande scène er ook nog iets anders is gebeurd: iemand heeft de koffie vergiftigd en alleen Daisy heeft het gezien.

De film bevat momenten die niemand anders dan Tarantino kan bedenken en tot een goed einde kan brengen, maar deze momenten zijn schaars in tegenstelling tot voorgaande films. Een monoloog over rechtvaardigheid haalt het niet bij mayonaiseverhalen of de introductie van O-Ren Ishii. Oswaldo Mobray, de excentriekeling van het stel en tevens de beul van Red Rock, is slechts een schim van de karakters die Christoph Waltz tot leven bracht, al zie je meteen dat zo'n personage uit de koker van Tarantino komt. Zo blijf je met een film zitten die goed is, maar na zeven meesterwerken verwacht je een achtste. En dat is The Hateful Eight niet geworden.

The Hunger Games: Mockingjay Part 2

★★★

Katniss houdt vast aan haar boog, maar de spanning is er wel een beetje vanaf. Lafjes komt de opgevoerde trilogie met een opgesplitst derde deel aan haar einde, waarbij het enige choquerende element het feit is dat een film met zoveel potentie en zo'n topcast geen denderende finale kent.  

Terwijl Peeta nog steeds agressief in de isoleer zit, wordt Katniss alweer volop gebruikt voor propo's. Goede hoeken worden uitgezocht, nieuwe filmpjes verzonnen en niets of niemand wordt ontzien om de rebellen te indoctrineren. Alsof de rebellen deze onzin allemaal echt nog geloven, maar president Coin gelooft erin en dat is alles wat uit lijkt te maken. En Katniss ondergaat het spektakel zichtbaar gelaten.

De rebellen zelf naderen het Capitool. Als laatste truc tovert Snow binnen de muren van het Capitool nog wat pods uit de hoge hoed - geavanceerde boobytraps. Zo verschijnen er enorme mitrailleurs uit flatgebouwen, stroomt er een zee aan olie een plein op (waar dat opeens allemaal vandaan kwam?) en verandert een straat in een vuurzee. Op papier lijken die pods wellicht wat, maar op het scherm wordt het beoogde effect gemist. Zo effectief als alle sadistische middelen in de eerste film waren, met die gemene wespen en vicieuze honden, zo lafjes zijn de pods.

In de eerste twee films nam Katniss het publiek moeiteloos mee in haar strijd, zelfs wanneer de Hunger Games gewoon dunnetjes werden overgedaan in deel twee. Nu is ze uitgeblust, murw geslagen door de propaganda en het verlies van vele vrienden. De heldin is moe en de actrice erachter lijkt ook niet meer zoveel zin te hebben in haar rol.

Zo slaagt regisseur Francis Lawrence, die vanaf het tweede deel de regie heeft, er niet in de franchise waardig af te sluiten. De beide Mockingjay films maken de verwachtingen niet waar. Jammer, want de film had met een betere, minder zoetsappige climax goed kunnen aansluiten bij het dystopische Panem.

Star Wars - The Force Awakens

★★★★

Na het kijken van de zevende editie van de ongekend populaire franchise moet je concluderen dat er vooral een nieuwe start wordt gemaakt met de hulp van veteranen. J.J. Abrams werd al eerder om een intergalactische boodschap gestuurd (twee zelfs) in het Star Trek universum en bracht dat tot een goed einde, maar lukt het hem met Star Wars ook?

Gedeeltelijk.

Wat ik wel prettig vond, naast het feit dat dit m'n eerste IMAX 3D ervaring was en het me eigenlijk opviel hoe lekker die 3D geïntegreerd was in de film, is dat het er allemaal bijzonder goed verzorgd uitziet. De sets, decors, kleding en CGI zijn van topkwaliteit, wat je ook zou verwachten. Lekker geluid ook van de blasters, TIE fighters en de zoemende lightsabers. De typische humor, cantina scènes, vreemde wezens en interactieve bordspellen zijn tevens van de partij.

Het verhaal?

Vrijwel iedereen is het bestaan van The Force en/of Jedi vergeten, zo´n 40 jaar na de gebeurtenissen van The Return Of The Jedi. Luke Skywalker is spoorloos, maar wordt gezocht. Protagonist Rey (Jedi in spé) vindt het wiel opnieuw uit en speelt met haar krachten. Ze wordt bijgestaan door Finn (ex-stormtrooper), Poe (piloot) en Han Solo, gespeeld door Harrison Ford die zichtbaar plezier heeft in de reprise van z'n iconische rol. Ook Leia en Chewbacca sieren het doek na vele decennia afwezigheid.

Er is een nieuwe boosaardige groep ontstaan, de mysterieuze First Order. We maken kennis met de Supreme Leader die beschikking heeft over een nieuwe soort Death Star. Ook de dark side is er natuurlijk nog, ditmaal belichaamd door Kylo Ren. Hij draagt een masker, net als Darth Vader, maar mist nog diens krachten en invloed. Eigenlijk is Kylo Ren vrij pathetisch, het is echt nog een knulletje. Net als Anakin dat was in de laatste trilogie. Sinds de originele trilogie hebben we niet echt meer kunnen smullen van een goede antagonist.

Opvallend is de hoeveelheid herhaling. Ja, we zitten natuurlijk in hetzelfde universum en de film zal moeten voldoen aan een aantal verwachtingen, maar er zit wel heel erg veel analogie tussen deze en voorgaande films, zoals jullie waarschijnlijk al kunnen opmaken uit bovenstaande tekst. Ik zou nog makkelijk drie alinea's kunnen vullen met scènes die praktisch een-op-een overeen komen met voorgangers. The Force Awakens lijkt dan ook een opstap te zijn naar een nieuwe reeks films waarbij we nu vooral kennis maken met de hoofdpersonen die niet op bijzonder originele wijze worden geïntroduceerd.

Niet dat dit een straf is, want de hoofdpersonen worden goed vertolkt. Oscar Isaac, die Poe speelt, heeft zich al bewezen natuurlijk en is praktisch een gevestigde naam. Dat kunnen we niet bepaald zeggen van Daisy Ridley (Rey) of John Boyega (Finn), maar met name Rey zet zichzelf op de kaart. Daarnaast steelt de droid BB-8 de show, met een paar geweldig geschreven scènes. Zo weet J.J. Abrams Star Wars een nieuwe boost te geven en volgt er ongetwijfeld meer moois, maar The Force Awakens mist wel de impact van Abrams´ vorige films. Star Trek uit 2009 kwam binnen als een battlecruiser op lichtsnelheid, terwijl The Force Awakens niet veel meer is dan een prima podracer.

Creed

★★★★

Creed treedt in de voetsporen van een paar legendarische Rocky films, maar wordt niet overschaduwt door z´n voorgangers. Sylvester Stallone geeft Michael B. Jordan de ruimte, zowel als trainer als acteur, en pakt daarmee z´n tweede Oscarnominatie voor beste acteur. Mooi en verdiend. De eerste kreeg hij voor Rocky, in 1977.

Het zal voor de fans een bekende naam zijn: Creed. Apollo Creed, oude vriend en rivaal van Rocky Balboa, blijkt echter een zoon te hebben die bijzonder goed kan vechten, genaamd Adonis. Hij ruilt z'n kantoorbaan in voor een carrière als profbokser, waarbij hij wil dat de oude veteraan Rocky hem gaat trainen. Dit alles tot ongenoegen van zijn moeder, die haar man heeft zien sterven in de ring.

Dat gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot (haha). Maar meer dan om het eigenlijke vechten tegen een weinig tot de verbeelding sprekende rivaal ("Pretty" Ricky Conlan) draait Creed om het fijntjes uitgewerkte verhaal van Adonis, met op de achtergrond een Rocky die zich schuldig voelt over het lot van zijn vroegere vriend. Het blijkt een gouden combinatie, geholpen door sterk spel van zowel Michael B. Jordan als Sly, die een hoop melancholie toont zonder emo te worden. Hij speelt echt steengoed en zal tijdens veel scènes inspiratie hebben geput uit z'n eerste Rocky.

De symboliek in Creed is sterk aanwezig, maar niet op z'n Hollywoods waarbij het overduidelijk met strijkers je strot in wordt geduwd. Soms is het in your face, wanneer Creed in de boxing outfit van z'n overleden vader bokst, maar andere keren een stuk subtieler, bijvoorbeeld als Rocky z'n pupil voor de spiegel laat staan en z'n eigen stoten laat ontwijken. 

Een film als deze wordt pas succesvol als zowel de gevechten binnen als de strijd buiten de ring tot in de puntjes zijn uitgewerkt. Mede hierdoor is Warrior nog altijd een van m'n favoriete vechtfilms en is zoiets als Southpaw bagger. Creed toont een hoop persoonlijkheid en ontwijkt clichés die als een mokerslag kunnen aankomen, waardoor de film je meesleept tot aan de laatste ronde. 

The Revenant

★★★★★

Begin negentiende eeuw was de bonthandel booming business. Het dragen van een beverhoed was superhip toentertijd in het Westen. Voordat de bevers echter hoeden werden, zaten ze nog lekker dammen te bouwen in Noord-Amerika en moest er dus op ze gejaagd worden. Dierenactivisten waren er niet om dat feestje te verpesten, maar vijandige Indianen wel.

The Revenant (iemand die terugkeert, met name uit de dood) gaat over zo'n bontexpeditie. Een groep mannen jaagt op wild in het territorium van de Ree, een agressieve Indianenstam. Hun kamp wordt aangevallen en een handjevol mannen blijven over, waaronder protagonist Hugh Glass (Leonardo DiCaprio) en antagonist John Fitzgerald (Tom Hardy). Glass wordt aangevallen door een grizzly, hetgeen een bijzonder goede en ontzettend realistische scène oplevert, waarna hij voor dood wordt achtergelaten door zijn team.

Fitzgerald, sterk en grommend gespeeld door Tom Hardy die in zijn vorige leven ongetwijfeld zelf een grizzly was, haalt vrijwel meteen al het bloed onder je nagels vandaan. Sterk daarbij is dat hij - zeker aan het begin van de film - best een punt heeft, want Glass is op sterven na dood en ze worden op de hielen gezeten door een groep agressieve Indianen. Lekker voor dood achterlaten dus. Hardy legt wederom een bepaalde bruutheid in z'n spel, hetgeen in de rauwe setting (winter op de grens van het hedendaagse Amerika en Canada) goed past. 

Fitzgerald rekent echter niet op de veerkracht en de survivalkennis van Glass. Bear Grills mag dan een dode slang volpissen en die om z'n nek leggen om af te koelen in de woestijn, Leo kruipt gewoon in een dood paard om op te warmen. Glass toont veel verbeten blikken, z'n longen kraken net zo hard als z'n botten en zijn pijn is voelbaar. 

DiCaprio speelt al 15 jaar de sterren van de hemel en heeft met deze film z'n zesde (!) Oscar nominatie te pakken. Het is echter niet z'n sterkste rol en de competitie is weer moordend, want Eddie Redmayne doet weer mee en die man is toch wel een klasse apart, al moet ik The Danish Girl nog zien. Als Leo 'em krijgt is dat omdat de Academy zich zal realiseren dat ze dat beeldje al lang hadden moeten overhandigen (voor The Wolf of Wall Street natuurlijk), want dit jaar is hij niet de beste. 

The Revenant is een mooie mix tussen survival- en revengemovie, kent een prachtige cast én regisseur Alejandro G. Inárritu, de man achter Birdman. Wederom maakt de beste man een prachtige film waarbij hij oog heeft voor het lijden en de harde omstandigheden, met veel close-ups, maar ook voor de prachtige ongerepte natuur, met langgerekte wijde shots. De gevechten en actie is ook bijzonder treffend verfilmd, waarbij het publiek regelmatig eens 'aaaw' kermde als een mes met veel gevoel voor detail in een knie belandde. Het is knap dat hij na het onnavolgbare Birdman een totaal ander genre kiest en een net zo goede film aflevert. Dat vinden overigens meer mensen, want The Revenant is genomineerd voor maar liefst 12 Oscars. Lekker.

Op sterven na dood

Daar zitten we dan, in de Ysbreeker. Geert Mak schreef er blijkbaar een boek over, want dat ligt hier op de leestafel. Zoals Geert er ooit was (neem ik aan, heb geen tijd dat boek te gaan lezen) zit ik er nu ook. De bediening rent zich een slag in de rondte, de hipsters zijn er niet te tellen, ik heb uitzicht op de Amstel. Mooie plek voor een blogbericht.

Want wat is er nu eigenlijk allemaal aan de hand lieve kijkbuiskinderen? Nou, ik zal proberen dat in een aantal woorden eens uit de doeken te doen. Het verhaal begon eigenlijk afgelopen zomer en sinds een week in de Alpen is mijn leven in een stroomversnelling terecht gekomen, waardoor ik nu als een ware hipster zit te bloggen in een kroeg in Amsterdam Zuid.

Afgelopen zomer bevond ik mij met allemaal onbekende, doch vriendelijke mensen in een onbemande vallei in Zuid Frankrijk. Tenminste, het grootste gedeelte van het jaar is het onbemand, nu hadden we uiteindelijk 50 feestgangers die simultaan het leven vierden, met zwevertjes (Belgische experimentele drank), disco en overdag een hoop stilte, rust en zaligheid.

Daan vertelde mij ooit dat ik iemand was die veel prikkels nodig had. Dat is een aardige manier om aan te geven dat ik zo lui als een varken ben en het liefst de hele dag geen reet uit voer. Die prikkels kwamen er, afgelopen zomer. Elke avond leg je opnieuw aan mensen uit wat je zoal doet (toen weinig), deed (soms best wat), denkt, dacht, wilt en gaat doen. En dingen gaan doen, da's niet mijn specialiteit.

Alle gesprekken zetten me echter aan het denken. Nu denk ik eigenlijk na over van alles en nog wat, maar denken aan de toekomst onder de levenden, dat doe ik zelden tot nooit. Ik heb al jaren het idee dat als ik morgen dood zou neervallen ik een prima leven heb gehad. Is ook zo. Vind ik een geruststellende gedachte. Dat zal ook niet veranderen, denk ik. Maar hierdoor leefde ik ook teveel in het heden, zonder na te denken over hoe het heden er in de toekomst uit zou kunnen zien.

Afgelopen zomer gebeurde dat wel, doordat ik allerlei feestgangers op mooie manieren in het leven zag staan. Jonge mensen met ambitie en mooie banen, leuke levens, of op z'n minst goede ideeën over hoe het heden er over een paar jaar uit zou moeten zien. Dit deed me realiseren dat mijn toenmalige leven (zo'n 20 uur werken per week en dan nèt (niet) kunnen rondkomen) eigenlijk geen succes was.

Kijk, dat wist ik natuurlijk wel, maar ik kon me er niet toe zetten er iets aan te doen. Mensen die ik al jaren ken (vrienden, ouders) kan ik niet meer los zien van hun situatie, die over het algemeen niet veel verschilde van die van de vakantiegangers. Alle prikkels die er kwamen, vanuit ouders of vriendengroep, waren tevens bekend en hadden hun uitwerking verloren. Die vakantie met een overload aan nieuwe indrukken deed me echter wel tot actie over gaan.

Niet meteen natuurlijk. Ik loog mezelf nog een paar gedachten voor, zoals het idee dat ik Nijmegen niet wilde verlaten en daarom twijfelde om bij Calco te solliciteren. Ik zou verhuisbereid moeten zijn en wist niet of ik dat was. In werkelijkheid stond Nijmegen symbool voor mijn eigen ontwikkeling: stilstand. Die stad is op sterven na dood. Het is immers de oudste stad van Nederland. Na je studeren moet je in Nijmegen gaan settelen of er als de wiedeweerga wegwezen, want na je studie valt er geen klap meer te beleven.

Ik besloot op aanraden van Corine een inhousedag te volgen van Calco, werd al snel behoorlijk enthousiast van de sfeer en de manier van werken, solliciteerde nog dezelfde dag en mocht op gesprek komen de week erna, na een aantal assessments te hebben voltooid. Zij: "Wanneer kan je beginnen?" Ik (bij wijze van grap): "Morgen." Zij: "We hebben nog wel een plekje morgen." Dag erna stond ik wederom in pak in een klaslokaal, beginnend aan een IT-traineeship die me uiteindelijk bij de ABN AMRO in Amsterdam zou brengen. De stad die wel in beweging lijkt te zijn, waar genoeg te doen is en waar ik met veel plezier momenteel verblijf.

Nu ben ik solution designer, zeg maar het tegenovergestelde van filosoof. Eens geen problemen of obstakels zien, maar kijken naar hoe we ideeën van anderen zo goed mogelijk kunnen implementeren op de bestaande soft- en hardware. Een behoorlijke klus, gezien de enorme hoeveelheden software en hardware die er zijn. Ik kan niet in detail treden, want veiligheid. Ik typ dit berichtje ook over een beveiligde verbinding (VPN: virtual private network) hetgeen me toch enigszins doet vermoeden dat ik in een film zit.

Over films schrijf ik later nog. Ik heb een filmhuis naast de deur, bekijk best mooie dingen af en toe, maar heb thuis nog steeds geen internet en TV. Dat wordt geregeld, hopelijk. Dan weer wat meer berichtjes van mijn kant. Voor nu laat ik het hier even bij.

Het beste,
Wim

The Wave

★★

Afgelopen weekend was er eentje die in het teken stond van natuurrampen - qua films dan. Naast de krachten van de Mount Everest (en de krachten van The Force, maar dat is een ander verhaal) was er een andere berg die nogal wat leed veroorzaakte. Deze berg staat een stukkie dichterbij ook, namelijk in Noorwegen.

Want wat blijkt nou, uit de intro van de film? Noorwegen was de afgelopen eeuw meerdere malen slachtoffer van tsunami's die weer werden veroorzaakt door stukken berg die in fjorden of meren vallen en die vallen op hun beurt weer doordat de bergen in Noorwegen blijkbaar constant in beweging zijn. Dat je het even weet. En nu leek het de Noorse makers van The Wave leuk om een film te maken over wederom een tsunami als gevolg van een aardverschuiving waarbij vele Noren omkomen, maar ook een paar niet.

En is dat idee leuk? Nou, het is wel oké. The Wave is niet bijzonder origineel en dat speelt de film soms parten. Zo is de hoofdpersoon Kristian een geoloog die op het punt staat te emigreren, maar op zijn laatste dag breekt de pleuris uit en vindt er een enorme landverschuiving plaats. Zal je altijd zien. Z'n vrouw Idun werkt als hostess in een hotel dat op zeeniveau in de vallei ligt. En ook niet al te indrukwekkend zijn de special effects, waarbij vooral het water zich vreemd gedraagt en er behoorlijk nep uit ziet.

Wel aardig zijn de zonovergoten shots van de fjorden en het Noorse berglandschap, dat toch van ongekende schoonheid is. Ook helemaal goed zijn de menselijke relaties tussen Kristian, Idun en hun twee kinderen. Er is nauwelijks sprake van conflict en dat is ook wel eens verfrissend. Dat met name Idun als hostess van een hotel in paniek toch wel erg vreemde acties onderneemt en zich totaal niet bekommert om de gasten is dan weer jammer. The Wave had wel potentie, maar weet het natuurgeweld en het drama niet over te brengen op het publiek, waardoor je in tegenstelling tot de vele Noren helaas niet wordt meegesleept in deze film.

Everest

★★★★

Waarom mensen de hoogste berg ter wereld willen beklimmen met alle risico's van dien blijft voor velen een raadsel. Dat raadsel weet Everest gedeeltelijk op te lossen, terwijl tegelijkertijd de kijker betrokken raakt bij de barre tocht naar de top. 

In 1953 bereikten Edmund Hillary en Tenzing Norgay voor het eerst de top van de Mount Everest, in Everest steevast 'Everest' genoemd. Daarna probeerden vele professionele klimmers het ook. Een kwart van hen stierf. In 1992 begint Rob Hall (Jason Clarke) een bedrijf dat amateurs naar de top leidt: Adventure Consultants. Dat gaat een heel aantal jaren goed, tot 1996, het jaar waarin de film zich afspeelt.

We maken kennis met het team. Rob is de leider van de expeditie en wordt bijgestaan door basecamp manager Helen (Emily Watson) en arts Caroline (Elizabeth Debicki). Z'n klanten zijn onder andere Doug (John Hawkes), een postbode, Beck (Josh Brolin), een redneck uit Texas die denkt wel even de berg te beklimmen en schrijver Jon Krakauer (Michael Kelly) die verslag zal doen van de trip.

Krakauer vertolkt de gedachten van het publiek. Waarom willen mensen nou die berg op? Het leidt tot een paar mooie scènes waarin met name Doug schittert en ook Beck steeds menselijker trekjes krijgt. Everest zet de personages goed neer, geeft ze hun eigen achtergrondverhaal en laat ze bonden met elkaar door het gevecht aan te gaan met de onverzetbare berg. De machten der natuur winnen het altijd van het individu, maar met teamwork valt veel te bereiken.

Het wordt duidelijk hoeveel planning er aan de beklimming vooraf gaat. Sherpa's, zuurstof, touwen die in orde moeten zijn, radio's die moeten werken, de weersverwachting, alles moet goed geregeld zijn. Gebeurt dat niet, dan kan het catastrofale gevolgen hebben.

Krijg je van deze film nou inspiratie om een berg te gaan beklimmen? Nou, ik niet, maar wat Everest wel heel mooi doet is het sentiment weergeven op zo'n berg. Het toont meerdele malen de massiviteit van Everest met helikoptershots. Indrukwekkend. Dat in combinatie met een sterke cast die personages vertolken met menselijke drijfveren maakt Everest tot een succes.