Paul

Genre: Komedie
Met: Simon Pegg, Nick Frost & Jason Bateman
Waardering: 3/5

Simon Pegg en Nick Frost maakten eerder het vrij geniale Shaun of the Dead. Nu zijn de 2 vrienden terug met een nieuwe komedie die zich dit keer in Amerika afspeelt. Greame (Pegg) en Clive (Frost) zijn 2 Britse vrienden die helemaal gek zijn van stripboeken en science-fiction. In een camper crossen ze door Amerika en bezoeken ze de Comic Con, 's werelds grootste stripboekenbeurs. Alle vreemde figuren ter wereld zijn dan te bezichtigen in één kolossaal gebouw. Verder gaan ze uiteraard naar Area 51 in Nevada en Roswell, New Mexico. Als slechts 5% waar is van alle verhalen over Area 51 en Roswell moeten aliens wel bestaan, zal de maker gedacht hebben. Dus komen Greame en Clive een alien tegen, genaamd Paul.

De alien, Paul (Seth Rogen doet de voice-acting), gaat mee met Greame en Clive. Het blijkt dat Paul weet heeft van allerlei staatsgeheimen en zijn kennis van het universum is door de Amerikaanse overheid gebruikt voor allerlei globale doeleinden. Paul heeft een flink aandeel gehad in de Westerse geschiedenis. Paul was een gevangene, maar is nu ontsnapt en wil terug naar huis. Greame en Clive gaan hem hierbij helpen, maar het zal niet zonder slag of stoot gaan. En ook niet zonder enkele explosies en vuurgevechten. De trigger-happy FBI agent Zoil (zelf misschien ook een alien, met zo'n naam) doet er namelijk alles aan om Paul tegen te houden en gebruikt alle middelen die hij tot zijn beschikking heeft. Jason Bateman lijkt uit MIB te zijn weggelopen, al is hij een stuk minder grappig dan Will Smith of Tommy Lee Jones. Hij wordt bijgestaan door een mysterieuze vrouw die hij alleen over de telefoon spreekt en door de 2 lokale agenten die niet al te snugger zijn.

Greame en Clive zijn, net zoals de helden in Shaun of the Dead, hele aandoenlijke en tastbare personages, die met dezelfde flair worden gespeeld als de onwetende helden in de zombiefilm. Ze zijn grappig, hun blikken zijn goud waard en ze komen door hun onbenulligheid in allerlei lachwekkende situaties terecht.

Paul is helaas lang niet zo leuk als Shaun of the Dead, een film die qua humor ook moeilijk te evenaren is, wat mij betreft. De voornaamste reden is Paul zelf, die afgezien van zijn uiterlijk maar weinig weg heeft van een alien. Misschien woont hij al te lang op de Aarde en is 'ie ingeburgerd. Ik begin een steeds grotere afkeer van Seth Rogen te ontwikkelen en zeker na The Green Hornet kan ik die kerel eigenlijk niet meer zien of horen. Paul is niet bijzonder grappig, veel te bijdehand en ik had de film stukken leuker gevonden als iemand anders die stem had ingesproken. Ben Stiller ofzo, als het dan toch flauwe humor moet zijn, dat zou best prima geweest zijn.

Wel leuk aan de film zijn de talloze verwijzingen naar sci-fi films en de nerd-factor is daarmee automatisch best hoog. Zo speelt Sigourney Weaver nog een klein rolletje, wordt Star Wars uitvoerig besproken en spreekt men Klingon. Als je wel eens science-fiction films kijkt is dat leuk, zo niet dan zullen veel subtiele verwijzingen je ontgaan en daarmee ook wel wat van de humor. Er blijft op zich genoeg te lachen over, maar deze film was stukken beter geweest zonder Paul zelf en dat kan eigenlijk niet de bedoeling zijn.

Submarine

Genre: Drama / Komedie / Arthouse
Met: Craig Roberts, Yasmin Paige, Noah Taylor & Sally Hawkins
Waardering: 3.5/5

Oliver Tate (Roberts) is een excentrieke, intelligente jongen van 15 jaar oud die zijn ware liefde al heeft gevonden, al blijft hij relativeren dat het misschien allemaal niet meer uitmaakt wanneer je 38 bent. Niet toevallig is dat de leeftijd van zijn moeder. Zijn favoriete bezigheden zijn dingen in de fik steken, woordenboeken en encyclopedieën uit zijn hoofd leren en zijn ouders bespioneren. In de openingsscène fantaseert hij over wat mensen van hem zouden denken als hij plotsklaps zou komen te overlijden.

Zijn ware liefde luistert naar de naam Jordana (Paige) en ze is al net zo excentriek als Oliver. Jordana is mysterieus en houdt niet van sentiment, romantiek en meisje-meisje-dingen. Ze is stoer, heeft een goede pony (qua haar hè, geen meisje-meisje-pony natuurlijk) en een gotische make-up stijl. Ze steekt ook graag dingen in de fik en haar favoriete plekken zijn verlaten industrieterreinen. Ze toont haar emoties nauwelijks, ook niet naar Oliver toe, en is zo'n typisch onbereikbaar meisje die je in veel films en op middelbare scholen altijd wel ergens hebt rondlopen.

Olivers ouders zijn een verhaal apart. Zijn vader (Taylor) is depressief en emotieloos. Hij is een bioloog met een fascinatie voor de zee en vissen, maar zelfs in zijn meest euforische moment tijdens een lezing over de diepte van de zee kan er geen lachje vanaf. Olivers moeder (Hawkins) is neurotisch en kijkt uit haar ogen alsof ze constant aan de speed zit. Ze heeft niet veel affiniteit meer met haar man en wanneer haar oude liefde, de licht-goeroe Graham (Paddy Considine), naast hun komt wonen slaat de vonk weer over. Olivers vader valt dit niet op, of het kan hem weinig schelen, maar Oliver gaat er alles aan doen om het huwelijk van zijn vader en moeder te redden.

In dit licht absurdistische filmdebuut van Richard Ayoade weet hij ons te vermaken met een goede mix van komedie, uitstekend script en een kleine portie drama. Ayoade regisseerde eerder een concert van de Arctic Monkeys. De zanger van de Arctic Monkeys, Alex Turner, verzorgt de soundtrack van de film met singer-songwriter muziek.

De film is een typische `coming-of-age'-film. Een typisch Engelse, onvertaalbare (opgroeifilm, volwassen-worden-film?) filmterm die de lading aardig dekt. Oliver is in taal en denken al erg volwassen en gebruikt zinnen die de meeste volwassenen niet zouden kunnen formuleren. Op  relatiegebied is hij verre van volwassen, aangezien een substantieel gedeelte van de communicatie nog via briefjes gaat en zijn voornaamste doel is zijn maagdelijkheid te verliezen. Zoals in alle andere teen-movies. Deze film is echter zoveel beter omdat de personages goed worden neergezet en je Oliver en Jordana heel erg gaat waarderen. Iets waar ik bij veel andere teen-movies echt geen last van heb.

Another Year

Genre: Drama
Met: Jim Broadbent, Ruth Sheen & Lesley Manville
waardering: 3.5/5

Gerri & Tom

Tom (Broadbent) en Gerri (Sheen) zijn een jaar of 55. Ze wonen in een ouderwets huisje met retro behang en dito meubilair in Londen. Buiten de stad hebben ze een stukje grond waar ze biologische groenten telen en waar ze regelmatig naar toe gaan om de boel om te schoffelen en van de natuur te genieten. Tom en Gerri zijn een beetje suf en burgerlijk, maar bere-gelukkig met elkaar. De film volgt dit gelukkige stel gedurende een jaar. Een jaar dat voor Tom en Gerri waarschijnlijk niet anders is dan de vele jaren ervoor. `Just another year' dus.

Tom en Gerri zijn niet heel interessant. Tom is geoloog en Gerri is psycholoog met een bijpassend, begripvol hoofd. De film wordt vooral interessant door de vrienden en familie van Tom en Gerri. Deze zijn allesbehalve bere-gelukkig en met hun problemen komen ze regelmatig naar Tom en Gerri, die daar op verschillende manieren mee omgaan. Gerri weet goed om te gaan met alle drama, vooral vanwege haar werk natuurlijk, maar Tom is wat minder subtiel. Hij snapt soms niet waar mensen nu zo moeilijk over doen en schroomt ook niet om een aantal individuen dat duidelijk te maken, wat soms tot grappige situaties leidt. Tom boort overdag gaten, komt vervolgens thuis bij zijn liefhebbende vrouw en eet zijn eigen geteelde groenten. En hij vindt het wel goed zo. 

Ken

Eén van de probleemgevallen is Ken (Peter Wight), die nog steeds niet over de dood van een goede vriend heen is. Hij zuipt aan de lopende band bier en rookt als een ketter. Hij heeft fors overgewicht, dept voortdurend het zweet van z'n voorhoofd en maakt een zeer ongezonde indruk. Hij is vrij lomp en onbeschoft, maar Tom en Gerri, goede mensen als ze zijn, vangen Ken op en bieden een luisterend oor. En een lauw biertje.

De meeste tragiek vinden we bij Mary (Manville). Mary is secretaresse en een collega van Gerri. Ze is 2 keer getrouwd en 2 keer gescheiden. Afhankelijk als ze is loopt ze de deur plat bij Tom en Gerri, om vervolgens een fles witte wijn soldaat te maken en haar hart uit te storten. Ze heeft nogal wat problemen op sociaal en financieel gebied en ook met haar carrière is ze niet echt gelukkig. Wanneer de man op wie ze hopeloos verliefd is een vriendin krijgt is het drama compleet. Ze maakt een depressieve en soms angstige indruk en drinkt haar problemen weg met witte wijn.

Mary

Another Year is vooral goed door sterke dialogen en goed geacteerde personages. Ik had echt te doen met Mary. Een minpunt is het ontbreken van verhaal, waardoor je vooral naar situaties kijkt zonder dat ze invloed hebben op Tom en Gerri. Er zijn allerlei mensen met problemen, maar Tom en Gerri lezen aan het einde van de dag een boekje in bed en delen slechts hun verwondering over alle ongelukkigen. De personages ontwikkelen zich niet gedurende de film en je gaat ze alleen waarderen omdat je ze beter leert kennen. Wanneer de film vervolgens vrij abrupt ten einde komt heb je helaas niet meer gezien dan een gelukkig jaar uit het leven van Tom en Gerri met omringend drama om hun geluk te accentueren.

Goed voer voor psychologen, lijkt me, maar ik had een beetje tempo of verhaal niet erg gevonden. De film is wat langdradig en soms een beetje saai. Ondanks dat komt na 2 uur het abrupte einde onverwacht.

Scream 4

Genre: Horror / Komedie
Met: Neve Campbell, Courteney Cox & David Arquette
Waardering 3.5/5

Ik moet maar meteen toegeven dat mijn waardering voor de film vooral uit nostalgie voortkomt. Toen (ik was 12 ofzo) vond ik Scream bijzonder eng, nu vind ik deel 4 vooral grappig en doet het me denken aan goede tijden. Ook deel 2 en 3 heb ik vrij snel gekeken nadat ze uitkwamen en ik vind Scream vele malen leuker dan bijvoorbeeld de Halloween, Final Destination of de I Know What You Did Last Summer horror-reeks.

10 jaar na de laatste slachtpartij in Woodsboro (Scream 3) komt Sidney Prescott (Campbell) weer eens langs in het dorpje om haar boek te promoten. Ze heeft in de afgelopen 3 Scream-films trauma's moeten doorstaan die de meeste mensen tot waanzin zouden drijven, maar Sidney heeft de gebeurtenissen verwerkt door een boek te schrijven. Naast Sidney maakt ook Ghostface zijn/haar retour, om voor ons vermaak weer de nodige hoeveelheid mensen af te slachten en Sidney een verse portie trauma's te bezorgen.

Personen lijken maar al te graag vermoord te willen worden. Ze zien Ghostface en zijn benieuwd of hij het echt is, ze doen de deur open na verscheidene dreigtelefoontjes of ze komen uit hun auto nadat Ghostface ze net heeft bedreigd. Dat soort idiote situaties. Systematisch slacht Ghostface de domme personages af, vaak zelfs nog op dezelfde soort locaties als in de eerdere films. De formule is hetzelfde gebleven en deel 4 is één van de betere uit de reeks. Ik heb me erg goed vermaakt tijdens het kijken van de film.

Wel kon ik me storen aan Dewey (Arquette) die nog steeds de sheriff is, echt helemaal niks kan en ondertussen getrouwd is (ook in het echt trouwens) met Gale (Cox). Wie valt er nou op Dewey?  Kinky, dichtgeplamuurde reporter Gale toch zeker niet. Dewey probeert met zijn politiekorps, bestaande uit volslagen imbecielen, de moorden op te lossen, waarbij deputy-sheriff Hicks (Marley Shelton) de kroon spant. Ze is opmerkelijk vervelend en hoeft maar weinig moeite te doen om me te irriteren. 

Andere personages worden gekenmerkt door oppervlakkigheid. Praktisch iedereen is inwisselbaar en deze personages, die vaak niet vervelend zijn om te aanschouwen, dienen vooral als slachtvee. Het grappige aan de personages is hun horrorkennis. Men kent alle horror-clichés en probeert deze te vermijden. Tevergeefs natuurlijk. Complete theorieën over het horrorgenre, verhaalont-wikkeling en het opbouwen van een personage worden onderbouwd met argumenten uit bestaande horrorfilms. 

Scream 4 maakt voortdurend haar eigen genre belachelijk en de film neemt zichzelf niet al te serieus. De personages die karakter nodig hebben nemen dat mee uit de vorige films, de rest is eigenlijk niet interessant en al snel ben je weer ondergedompeld in de typische sfeer van Woodsboro. "What's your favorite scary movie?" De moorden, de oude vertrouwde koppen en de combinatie van spanning en droge humor maken dit een feest van herkenning. Een leuke film uit een reeks die 10 jaar na dato dit deel nog prima kan hebben. 

The Tree of Life

Genre: Arthouse-Drama
Met: Brad Pitt, Jessica Chastain, Hunter McCracken & Sean Penn
Waardering: 4/5

The Tree of Life beschrijft een gezin uit de jaren '50. Mr. O'Brien (Pitt) is een marinier en zijn 3 zonen genieten een harde en strenge opvoeding. Het heeft soms iets weg van een strafkamp en vooral de oudste zoon Jack (McCracken) moet eraan geloven. "Can you pass the salt Sir, please?" is de manier waarop O'Brien aangesproken wil worden door zijn zonen tijdens het eten. Hij leert ze voor zichzelf opkomen, want zwakkelingen redden het niet in de harde samenleving.

Mrs. O'Brien (Chastain) is heel erg gelovig en haar geloof wordt op de proef gesteld wanneer haar zoon overlijdt. Mrs. O'Brien zal niet van haar geloof vallen, maar ze gaat wel twijfelen aan Gods intenties. Bemoedigende woorden zouden helpen, maar blijven achterwege. De predikant legt het boek van Job nog eens goed uit, waarbij de conclusie lijkt te zijn dat we in dit leven nergens invloed op hebben. En al helemaal niet op God. Een buurvrouw merkt droogjes op dat Mrs. O'Brien blij mag zijn dat ze nog twee zonen overheeft.

Hier komen we langzaam aan bij de kerngedachte van de film, want werkt de wereld volgens de weg van de genade of volgens de weg van de natuur? Deze vraag wordt aan het begin van de film gesteld. Creationisme vs. evolutie. Tegenwoordig is dit voor veel mensen duidelijk (althans, denken ze), maar in de jaren '50 ligt dit nog iets anders. Mr. O'Brien is de weg van de natuur, zou je kunnen zeggen. Hij is hard, materialistisch en heeft een hekel aan zwakkelingen. Hij wil bij de sterksten horen, want alleen dan kom je aan de top. Zijn kerkbezoek dient vooral voor het opbouwen van een netwerk, want de boodschap van de predikant neemt hij niet ter harte.

Mrs. O'Brien wel. Ze is de goedheid zelve, heeft een zalig gezichtje met rood, krullend haar en zweeft af en toe door de kamer. Waar dat zweven goed voor is weet ik niet. Ze wacht vol smart op Gods genade en zou graag willen dat Hij haar duidelijk maakt wat ze moet doen en waarom Hij de dingen doet die Hij doet. Duidelijkheid is helaas nooit Gods sterkste punt geweest, waardoor ze zich 2 uur en een kwartier kan afvragen waar haar leven eigenlijk goed voor is, een mogelijkheid die ze ten volle benut. 

Het resultaat van genade en natuur is Jack. Jack leeft in onze tijd en de oude versie van Jack wordt gespeeld door Sean Penn, waarschijnlijk gecast vanwege zijn immens trieste blik. Ik kan me geen dialoog herinneren van Penn, hij staart voornamelijk in de verte en uit alleen maar zijn gedachten. Hij leeft in een enigszins deprimerende wereld, vol enorme glazen gebouwen en zonder duidelijk doel in zijn leven. Hij probeert de band met zijn vader wat te herstellen. Hij lijkt `Wall Street werk' te hebben, het soort financieel werk dat niet meer uit te leggen is aan de normale mens, maar wat potentieel de wereld naar de maan helpt.

The Tree of Life is een ietwat pretentieuze film die vooral gebruik maakt van beeldspraak en impressionisme. We zien prachtige beelden van de natuur, variërend van de volledige kosmos met sterrenstelsels en mooie plaatjes van Jupiter en Saturnus (toch wel mijn favoriete planeet) tot het leven op celniveau. Er zit zo'n 30 minuten `Planet Earth'-achtig materiaal in terwijl we een koor klassieke muziek horen zingen. Vulkaanuitbarstingen, roterende planeten, een eclips, dinosaurussen en de verklaring voor het uitsterven ervan, het lijkt niet op te houden. Niet voor iedereen weggelegd, maar ik vond het mooi en achteraf passend. De film is soms langdradig en typisch arthouse. Daar moet je van houden. Ik doe dat meestal niet, maar in dit geval wel.

De levensvragen over God, de dood en de zin van het leven in combinatie met uitstekend camerawerk en goede acteurs creëren een prettige stroom van prachtige beelden waarop ik me fijn heb laten meevoeren. Afgezien van Mr. O'Brien bevinden de meeste hoofdpersonen zich in een existentiële crisis, iets dat op originele wijze wordt uitgewerkt. De regisseur, Terrence Malick, heeft hier misschien ook last van. Geen geschikte film voor een eerste date, maar wel één om nog eens over na te denken.

Rio

Genre: Animatie
Waardering: 3.5/5

Blu (Jesse Eisenberg) is een blauwe ara, die in de Zuid-Amerikaanse jungle gevangen wordt genomen. Hij is klein en schattig en kan dan nog niet eens vliegen. In de V.S. komt Blu in Minnesota terecht, bij Linda. Ze worden beste maatjes en Blu is een simpel huisdier totdat er een dierenarts langskomt. Hij is op zoek naar de laatste blauwe ara's om de soort in stand te houden. En dan ga je natuurlijk naar Minnesota. Blu moet mee naar Rio de Janeiro om daar te paren met Jewel (Anne Hathaway), het laatste vrouwtje van hun soort.

Jewel en Blu kunnen in het begin niet echt met elkaar opschieten. Blu is een beetje een mietje, heel erg afhankelijk van Linda en het feit dat hij niet kan vliegen maakt niet bepaald indruk op Jewel. Tot overmaat van ramp worden Blu en Jewel (wederom) gevangen genomen door een groepje schurken die worden bijgestaan door een evil kaketoe, Nigel (Jemaine Clement, van Flight of the Conchords). Blu moet Jewel zien te redden en wordt daarbij geholpen door wat andere vogels en een buldog met overtollige slijmproductie, waarvan hij zelf claimt dat het een medische aandoening is.

De typetjes in de film zijn grappig. Blu twijfelt aan elke beslissing en het leven buiten zijn vertrouwde omgeving in Minnesota is hij duidelijk niet gewend. De twijfel en onzekerheid hoor je terug in Eisenbergs stem. Jewel daarentegen is heel zelfverzekerd en eigenwijs. Ze loopt over Blu heen, want hij heeft nauwelijks iets in te brengen. De leukste figuur vond ik Nigel. Clements voice-acting is heel sterk en Nigel is een kwaaie pier. Je ziet nog de trekjes van zijn vroegere succes, maar nu is hij een uitgerangeerde artiest die zijn haat en frustratie uit in het opsluiten en terroriseren van onschuldige vogels. Vooral aan papegaaien lijkt hij een hekel te hebben. De redenen voor zijn mislukte carrière blijven onduidelijk.

Rio is een leuke animatiefilm geworden die lekker weg kijkt. Echt bijzonder of supergrappig wordt het nooit, maar ik heb me er prima mee vermaakt. De mooie en scherp vormgegeven animaties, de karaktervolle dieren en de over het algemeen sterke voice-acting zorgen ervoor dat Rio wel de moeite waard is. De makers van Ice Age leveren wederom een prima animatiefilm af, al wordt het niveau van Ice Age niet gehaald. Scrat is ook niet te evenaren natuurlijk.

5 Days of War

Genre: Oorlogsdrama
Met: Rupert Friend, Richard Coyle, Val Kilmer & Andy Garcia
Waardering: 1.5/5

Een oorlogsdrama over de oorlog in Zuid-Ossetië, in augustus 2008, die zoals je wel snapt maar liefst 5 dagen heeft geduurd. De film is ook bekend onder de naam `5 Days of August'. Rusland en Georgië vochten om een grensgebied: Zuid-Ossetië. Nederlanders zullen deze oorlog zich waarschijnlijk het beste herinneren vanwege Stan Storimans, de RTL-journalist die omkwam door Russische clusterbommen. De dood van één man was al snel meer nieuws dan die hele oorlog bij elkaar. Rusland heeft overigens altijd ontkent dit soort bommen, die niet gebruikt mogen worden volgens internationale verdragen, gebruikt te hebben. Regels opstellen over hoe je mensen mag vermoorden heb ik altijd wel fascinerend gevonden. Een clusterbom mag niet, maar een mislukt 'precisie'-bombardement wel. De intentie van moord is blijkbaar belangrijker dan het effect.

Terug naar de film, want ik dwaal af. De film begint met 4 journalisten in een Jeep in Irak. Dit is belangrijk, want we moeten sympathiseren met Thomas Anders (Friend) in deze film en dat gaat niet lukken, zoals zo duidelijk zal worden. Hij raakt tijdens een hinderlaag zijn vriendin Miriam kwijt en zijn chauffeur, die identiteitsloos blijft. Thomas is oorlogsjournalist, voor zover dat een term is, en die mensen worden in deze film gekarakteriseerd als zuiplappen die met een kater overdag allerlei gruweldaden filmen. Ik denk dat bekenden van Storimans misselijk worden bij het zien van deze film.

Een typische oorlogsfoto.

De ergste van het stel is de `Dutchman' (Kilmer). Hij vergelijkt de oorlog met een lelijke tandeloze hoer. Beiden zijn lelijk, maar kunnen je soms plezieren. Ik zie de overeenkomst niet echt en het plezier van oorlog ontgaat me eigenlijk ook. "It's just a war", zegt de Dutchman, wanneer ze beschoten worden door Russische troepen en de Georgische bevolking wordt afgeslacht. Ik ben wel fan van relativeren, maar dit gaat me wat ver.

Thomas en zijn cameraman Chris (Coyle) hebben een Georgische connectie waardoor ze in het conflictgebied geraken. Ze zijn op een Georgische bruiloft wanneer de pleuris uitbreekt. Russische straaljagers vuren raketten af op de menigte en veel mensen overlijden of raken gewond. Uiteindelijk draait de film om het verenigen van een paar familieleden van die bruiloft, voornamelijk omdat de cameraman de theorie heeft dat dit soort verhalen goed scoren. 

Elke film heeft een slechterik en afgezien van het volledige Russische volk is dat hier Kol. Demidov, uitstekend gespeeld door Rade Serbedzija, beter bekend als Boris the Bullet Dodger. Een kwaliteit die hij nog steeds bezit. Bij een inval wordt het volledige eenheid van Demidov vermoord, maar Demidov overleeft het voorval, om later een volledig insignificante rol te vervullen.

De film vertelt een heel eenzijdig, onrealistisch en ongeloofwaardig verhaal van de oorlog, claimt dat Rusland de oorlog begonnen is en plaatst Georgië in de slachtofferrol. Dat Georgië het conflict zelf is begonnen vergeet de film even te vertellen. "The first casualty of war is truth.", is de quote waarmee de film opent en de film bewijst dat zelf nog maar eens. Als er al iets uit deze film is te halen dan is het dat internationale belangen en politieke relaties zwaarder wegen dan burgerlevens. Deze trieste, maar misschien ook onontkoombare, werkelijkheid was mij echter al bekend.

Detective Dee and the Mystery of the Phantom Flame

Genre: Detective
Met: Andy Lau, Bingbing Li, Chao Deng & Carina Lau
Waardering: 2.5/5

Keizerin Wu (C. Lau) staat op het punt om de macht over te nemen. De kroning van de keizerin komt in gevaar door een aantal mysterieuze moorden op haar ministers. Ze besluit om de beste detective van het land uit de gevangenis te halen, waar ze hem zelf heeft ingestopt. Detective Dee (A. Lau) is een professioneel rebel en hij moet de moorden gaan oplossen en wordt daarin bijgestaan door Jing'er (Li) en Pei (Deng). De film is een combinatie tussen Sherlock Holmes en Crouching Tiger, Hidden Dragon. 

Detective Dee volgt altijd zijn instinct en heeft zijn eigen agenda. Wat daar precies instaat en waarom hij bepaalde dingen onderzoekt blijft meestal erg vaag. Hij moet het doen zonder alle technische snufjes van Holmes, het is immers het jaar 689, maar beiden hebben wel hetzelfde analytisch vermogen en dezelfde soort humor. Ook Dee heeft zijn portie droge opmerkingen, al komen die niet direct over aangezien mijn Mandarijn niet al te best is. Dee kan ook bijzonder goed vechten, net als alle andere personages in de film. 

Detective Dee

Pei is zijn hulpje en beschikt over een flinke bijl waar hij behoorlijk bekwaam mee is. Pei, een blonde Chinees, fungeert als Dawson en waar zijn loyaliteit ligt wordt snel duidelijk. Voor de anderen geldt dit niet. Jing'er, de persoonlijk lijfwacht van de keizerin, helpt ook mee in de zoektocht naar de moordenaar. Wanneer je je persoonlijke lijfwacht weg stuurt is het idee van een persoonlijke lijfwacht weg, lijkt me. Vreemd.

Dat is echter nog niet zo vreemd als de beenspieren van onze helden. Uit stand springen ze vele meters en hun zolen zullen knap elastisch geweest zijn zo'n 1300 jaar geleden, want ze hoppen van muur naar muur. Ook zwaartekracht heeft soms maar zelden invloed, totdat er honderden pijlen worden afgeschoten. Deze bewegen en dalen wél in keurige parabolische curven. Eén wereld met twee soorten fysica; dit zou Newton niet gewild hebben.

Pei en Jing'er

Wanneer een pratend hert de keizerin komt waarschuwen voor het naderende onheil heb ik het een klein beetje gehad met deze onzin. Het beest blijkt zelfs een verdachte. Het pratende hert wordt gecompenseerd door een aantal aardige en goed gechoreografeerde vechtscènes, waarbij men eens heeft gekozen voor iets anders dan die eeuwige zwaarden. Een bijl, een speciale knots en een zweep zorgen in de capabele handen voor aardig wat vermaak.

Het verhaal is goed te volgen, maar wel  voorspelbaar en langdradig en dat is niet fijn bij detectives. Er gebeuren allerlei onverklaarbare dingen, die niet verklaard gaan worden. Zelfs niet met pratende herten. De actie is vet, de CGI is dat allerminst. Enorme ongedetailleerde stadsdelen en uitgestrekte stukken water met honderden schepen erin zien er niet geloofwaardig uit en voegen bovendien niets toe aan de film. De personages zijn tenslotte vlak en niet interessant, al worden ze wel prima vertolkt.

De film blijft een beetje standaard en haalt nooit het niveau van de andere vlieg- en springfilms uit het verre Oosten, zoals Hero en House of Flying Daggers. Er mist diepgang, spanning en sfeer, iets dat in veel Chinese en Japanse films vaak wél te vinden is.

That's What I Am

Genre: Drama / Komedie
Met: Ed Harris, Chase Ellison & Alexander Walters
Waardering: 2/5

De 13-jarige Andy (Ellison) probeert op de basisschool een `low-profile' te houden, zodat de pesters hem niet in het vizier krijgen. Alles loopt op rolletjes totdat zijn docent Mr. Simon (Harris) voor het gezamenlijk eindproject zelf groepjes maakt van 2 personen en Andy koppelt aan de grootste nerd van de school, Stanley (Walters).

Andy krijgt net als de andere nerds te maken met Freel en Ricky Brown, de 2 grootste pestkoppen van de school. Hij ondervindt langzaam wat het is om gepest te worden en krijgt daardoor steeds meer waardering voor Stanley, die de pestkoppen hun gang laat gaan. Andy gaat Stanley respecteren, waardoor er wederzijds respect ontstaat. Stanley heeft met zijn 3-cijferige IQ het lot van de pestkoppen voorzien en troost zich met de gedachte dat types als Ricky Brown (die de 3 cijfers niet zullen halen) 20 jaar later naar alle waarschijnlijkheid nog steeds niets kunnen. Iets dat de aftiteling nog eens moralistisch beaamt.

Dit alles is niet grappig natuurlijk, al zullen pesters daar misschien anders over denken. De grappen komen voornamelijk van de verteller, Andy op volwassen leeftijd. De verteller kijkt terug op zijn tijd op de basisschool en praat als een eloquente columnist met scherp geformuleerde volzinnen. Helaas is Andy niet grappig en het onderwerp leent zich niet heel goed voor grappen. De leuk bedoelde opmerkingen van de verteller zijn wat ongepast.

Mr. Simon is de reden dat ik deze film wilde zien. Ed Harris is een goede acteur en ook hier zet hij de sympathieke Mr. Simon, een wereldverbeteraar en goedzak van nature, goed neer. Zijn morele superioriteit betaalt zich door middel van een slogan-wedstrijd uit in een Pontiac GTO. Later verkoopt hij de Pontiac, want hij is niet materialistisch ingesteld. Alles leuk en aardig, maar hierin draait de film een beetje door. Redelijke wezens zoals Mr. Simon kunnen zich toch niet onttrekken aan de algehele tofheid van een Pontiac GTO, laat staan dat ze zo'n ding inruilen voor een Kever.

De film gaat over tolerantie, in de tijd van de Vietnam-oorlog. Terwijl Amerikaanse soldaten met napalm bossen, dorpjes en mensen levend verbranden, krijgen wij vraagstukken voorgeschoteld op een typisch cheesy, Amerikaanse, moralistische manier. Het ligt er ontzettend dik bovenop en dat vind ik naar, zeker als je kijkt waar de film uiteindelijk op uit draait.

SPOILER: Het vreemdste is misschien nog wel de gedachte achter de film. Mr. Simon leest de klas voor uit Joan of Arc, de Franse vrijheidsstrijdster. Joan of Arc leidt de Fransen naar verscheidene overwinningen tegen de orders van haar superieuren in. Wanneer Mr. Simon ervan wordt beschuldigd een homoseksueel te zijn, stopt hij met lesgeven en vlucht hij naar een andere staat. Hij wil de eer aan zichzelf houden, maar moet hij niet net als Joan of Arc vechten voor zijn rechten? Als weglopen voor problemen de moraal is van de film weet ik niet of dit wel geschikt is voor kinderen op de basisschool, hetgeen de doelgroep van de film lijkt te zijn.

Priest

Genre: Sci-Fi / Horror / Thriller
Met: Paul Bettany, Cam Gigandet, Maggie Q & Karl Urban
Waardering: 1.5/5

3D wordt steeds vaker een excuus voor iets waaraan je een euro extra kwijt bent om vervolgens met een niet-passende bril enkele scènes toffe 3D te mogen aanschouwen in een verder volledig hersenloze film. Priest valt ook in dit snel groeiende rijtje van algehele inspiratieloosheid, weggemoffeld door visuele hoogstandjes.

De film begint met een intro in stripvorm waarin wordt verteld dat de wereld al millennia lang in oorlog is. Die oorlog wordt gevoerd tussen de mensen en de vampieren. De vampieren waren aan de winnende hand, totdat de priesters opstonden; getalenteerde `warrior-monks' die door middel van het gebruikelijke zilver, kruizen en daglicht de vampieren een halt toe riepen. De vampieren werden vervolgens opgesloten in reservaten (Waarom? Maak ze gewoon dood.) en sindsdien is de rust wedergekeerd op Aarde, totdat een groep vampieren bekenden van Priest (Bettany) ontvoeren.

Priest is sinds de laatste oorlog overbodig geworden en woont nu in een stad die wordt geregeerd door de Kerk. De vergelijking met middeleeuws christendom is snel gemaakt. De Kerk heeft de bevolking van de stad in haar greep en claimt dat zolang men de Kerk dient en in God gelooft de vampieren niet zullen terugkeren. Een raad geestelijken indoctrineert de burgers met leuzen als: "To go against the Church is to go against God." De stad is een rokende bende van ongezelligheid, tot op de tanden bewapende militairen, hetgeen het geloof van veiligheid niet echt bevordert lijkt me, en angstige inwoners. Boven de stad hangt een dikke laag smog en de stad is volledig geautomatiseerd. Zelfs de biechthokjes hebben automatische deuren en digitale biechtmogelijkheden. 

Buiten de stad is het heel anders, het wordt de `Wastelands' genoemd. Er zijn dorpjes en ranches, men loopt rond in cowboy-kleren en de lokale sheriff Hicks (Gigandet) draagt een authentieke sheriffster. Er rijdt nog een stoomtrein (ter vergelijking, Priest rijdt op een straalmotor-motor die zo'n 400 km/h gaat en wordt opgeladen door zonne-energie. Nou, dan hebben ze de zonne-energie efficiëntie aardig onder de knie gekregen in deze vampierenwereld), men heeft oude pistolen en geweren en draait grammofoonplaten van oude muzikanten. Het is alsof de tijd buiten de stad heeft stilgestaan en ze eind 19e eeuw in het Wilde Westen zijn blijven hangen, maar dan met vampieren i.p.v. bandieten. Het enorme verschil tussen de stad en de omgeving is absurd en het verhaal vertoont flinke plotgaten en een hoop slecht gejatte scènes.

Het is niet dat ik een goede film had verwacht. Deze films zijn dat maar zelden, maar de film is ook niet leuk om naar te kijken en klopt van geen kanten. Allerlei dingen passen niet in het plaatje. De vampieren zijn wezens die lijken te zijn weggelopen uit een random horrorfilm. De vampieren hebben geen ogen, maar weten Priest en zijn compagnons altijd feilloos te vinden. De baas van de vampieren (Urban), die net als Priest naam- en karakterloos is, orkestreert de hele meute monsters naar dorpjes om daar eten te verzamelen onder begeleiding van klassieke muziek. Hij dirigeert het dorpje de vernieling in, als het ware, en is de enige die voldoet aan de klassieke vampier die we uit vele andere films kennen.

Wat Rob de Geus heeft met rubbertjes heb ik met Priest; ik word hier niet vrolijk van. De slotscène laat meer dan genoeg ruimte voor een sequel. De film zelf is terecht vrij hard geflopt, dus laten we hopen dat de producenten het bij dit misbaksel laten.