Another Earth

Genre: Drama
Met: Brit Marling & William Mapother
Regie: Mike Cahill
Waardering: 4.5/5

Wanneer Rhoda (Marling) dronken van een feestje naar huis rijdt hoort ze op de radio dat er een nieuwe planeet is ontdekt. Terwijl Rhoda de instructies volgt van de DJ en al rijdend uit het raam kijkt ten westen van de poolster, ramt ze met volle snelheid een auto. Van de drie inzittenden overlijden er twee ter plekke en de derde, John Burroughs (Mapother) raakt in een coma. Rhoda wordt veroordeeld tot 4 jaar cel.

Gedurende de tijd dat ze in de cel zit wordt er steeds meer bekend over de nieuwe planeet. Zoals de titel suggereert blijkt de planeet een tweede Aarde te zijn. Dit is dan ook nauwelijks een spoiler te noemen, lijkt me. Die tweede Aarde lijkt niet alleen qua uiterlijk op de Aarde, inclusief een maan, maar wanneer er contact gemaakt wordt door een vrouw van NASA blijkt aan de andere kant van de lijn exact dezelfde vrouw te zitten, die exact dezelfde jeugd heeft meegemaakt. Interessant.

Het idee van een andere Aarde, zeg maar een replica in een ander universum, inclusief alle gebeurtenissen en bewoners, komt oorspronkelijk voort uit een gedachte-experiment. In de filosofie vinden ze dat leuk, gedachte-experimenten. Ze dienen allerlei doelen, voornamelijk doelen die bijzonder weinig mensen kunnen interesseren. Een bekend gedachte-experiment is bijvoorbeeld de situatie dat je 2 exact gelijke Aardes hebt, maar op de ene planeet (de onze) is water H2O (qua structuurformule, u weet wel), terwijl op de andere planeet (Aarde 2) water XYZ is. Beide populaties ervaren hetzelfde m.b.t. `water' en noemen de substantie `water', maar de persoon op Aarde 1 verwijst naar H2O en degene op Aarde 2 naar XYZ. Betekenen de beide soorten `water' dan nog wel hetzelfde en zo niet, hoe komt men dan aan de betekenis van het woord `water'? De meeste mensen zal het aan hun anus oxideren natuurlijk, of die oxidatie nou wordt veroorzaakt door H2O of XYZ, maar toch. Dit even om de achtergrond van het gedachte-experiment te schetsen.

Als je van determinisme of predestinatie uit gaat, zal er in twee exact dezelfde werelden geen enkel verschil zijn, alles ligt immers vast. Het kan ook de verklaring zijn waarom twee vrouwen van NASA op hetzelfde moment, op dezelfde frequentie, dezelfde vragen stellen en dezelfde antwoorden geven. Maar wat gebeurt er als twee van dit soort werelden met elkaar in contact komen, twee planeten die synchroon bestaan? Wat gebeurt er op het moment dat men op beide Aardes zich realiseert dat er op de andere Aarde ook een exemplaar van jezelf rond loopt? Zal die wetenschap iets veranderen aan het verloop van de toekomst op beide planeten? Wat doet je andere ik op die andere planeet? Of in het geval van Rhoda, zou ze ook op hetzelfde moment uit het raam gekeken hebben en daardoor 2 mensen hebben vermoord?

Another Earth biedt vooral stof tot nadenken. De film zit daarnaast vol met allerlei mooie anekdotes. Over Plato of de eerste Russische kosmonaut. Het verhaal is goed uitgewerkt en de twee hoofdpersonen acteren erg overtuigend. Vooral Brit Marling acteert fantastisch en is enerzijds ontzettend gefascineerd door de andere Aarde, maar zit tegelijkertijd met een enorm schuldgevoel. Ze kwelt zichzelf, maar probeert tegelijkertijd iets van haar leven te maken en antwoorden te vinden op vragen waar ze al jaren mee rond loopt.

Over het verhaal wil ik niet teveel kwijt, dan is de lol er snel vanaf. Kijk ook vooral niet de trailer. Toch blijft de film boeiend vanaf het moment dat Rhoda en John elkaar wederom ontmoeten. De film werkt op mooie wijze naar een climax toe die je met allerlei vragen laat zitten. In dit geval is dat echter niet zo erg, want het lijkt me juist het doel te zijn van de film. Denk maar een beetje aan het einde van Inception. Soort van open, maar toch een afgesloten geheel.

Zeker een aanrader dus, mits je een beetje van films houdt die een iets hoger doel hebben dan slechts vermaak. Denk aan `A Man From Earth' of `The Sunset Limited'. De film is zelf tot op zekere hoogte ook een visueel en theoretisch gedachte-experiment. Veel vragen, weinig antwoorden, het lijkt wel filosofie. En daar is helemaal niks mis mee.

Crazy Stupid Love

Genre: Romkom
Met: Steve Carell, Ryan Gosling, Julianne Moore & Emma Stone
Regie: Glen Ficarra & John Requa (I Love You Philip Morris)
Waardering: 4/5

Cal Weaver (Carell) is getrouwd met Emily (Moore), maar daar komt een einde aan wanneer Emily vreemd gaat met haar collega David (Kevin Bacon). De reden hiervoor is eigenlijk de saaiheid van haar man. Cal Weaver was 25 jaar geleden nog sexy, grappig en scherp, maar nu is er nog maar weinig van over. Emily begint wat te daten met David, terwijl Cal zichzelf gaat bezatten in een chique tent.

Cal komt daar Jacob (Gosling) tegen. Jacob versiert in die chique tent elke avond een vrouw, de ene nog mooier dan de andere. Vrouwelijke lezers snappen waarschijnlijk wel waarom. Ik zou 'em ook wel doen hoor. Jacobs oog valt niet alleen op het vrouwelijk schoon in de zaal, maar ook op de man die daar nachten achter elkaar aan de bar loopt te klagen over zijn vrouw. A la Morpheus wenkt Jacob Cal bij zich en stelt hem de simpele vraag of hij de reden wil weten waarom vrouwen hem niet meer zien staan. Dat wil Cal wel, na enige aarzeling.

Cal gaat bij Jacob in de leer, hij leert de kneepjes van het vak. Hij krijgt een nieuwe outfit, waarbij de verkoopsters mening dient als maatstaf. Langzaam transformeert ook Cal in een womanizer en waar eerst zijn openingszinnen nog wat kazig zijn, hoeft hij iets later nog maar weinig inspanning te doen om iemand zijn motelkamer in te krijgen. Terwijl Cal steeds meer begint te lijken op een oudere versie van Jacob, gebeurt bij Jacob het tegenovergestelde wanneer hij Hannah (Stone) ontmoet. 

Emma Stone is momenteel één van mijn favoriete actrices. Sinds ik Easy A heb gezien ben ik verkocht. Waar ze in die film nog vunzige gesprekken heeft met Rhi doet ze dat hier met Liz, haar beste vriendin. Hannah heeft een relatie met één of andere nerd die uiteraard wel heel lief voor haar is, maar verder zich slechts bezighoudt met rechten. Dit tot grote ergernis van Liz, die geen moment voorbij laat gaan om hem belachelijk te maken in de hoop Hannah aan het verstand te peuteren dat haar vriendje een loser is. Altijd leuk, dat soort vriendinnen in films.

De film is heel grappig, op een aandoenlijke manier. De humor is, net als in Easy A, nooit heel plat, maar heeft altijd wel een vernuftig element. De chemie tussen Carell en Gosling is sterk aanwezig en de hele cast lijkt elkaar al jaren te kennen in de film. Het zijn allemaal acteurs van formaat en de regisseurs hebben het tot een interessant geheel weten te verfilmen. Zeker een aanrader als je eens een degelijke romkom wilt zien zonder climax die je na 10 minuten al ziet aankomen, want daar zijn er niet zoveel van.

Conan The Barbarian

Genre: Actie / Avontuur
Met: Jason Momoa, Stephen Lang, Rachel Nichols & Ron Perlman
Regie: Marcus Nispel (Texas Chainsaw Massacre, Friday the 13th)
Waardering: 1.5/5

Ik kan het gewoon niet laten om dit soort films te gaan kijken. Je weet dat het slecht wordt, zelfs de trailer was al vrij rampzalig, maar toch hoopt iets in mij dat ik bepaalde aspecten ervan wel kan waarderen. Ik doel vooral op de actiescènes natuurlijk, waarbij ik toch stiekem zit te hopen op rondvliegende ledematen. Niemand zit te wachten op diplomatieke barbaren, net als niemand zit te wachten op 46 rondjes Formule 1 Grand Prix van Monaco zonder crash.

Daarnaast weten de meeste van dit soort films wel een soort episch gevoel op te wekken, waardoor ik ergens misschien zelfs wel zin heb om ook eens op zo'n slachtveld te staan. Lekker hakken met je zwaard, beetje de stoere bink uithangen. 't Is niet echt voor mij weggelegd, ik zou meer neigen naar de diplomatieke barbaar en zoals eerder aangegeven zit niemand daar op te wachten, maar ik denk dat (toch vooral) mannen dit gevoel wel ergens herkennen. Hoop ik, eigenlijk.

Je kan ervan uitgaan (en het is zo) dat het verhaal niet al te sterk is. Twee personages, namelijk Conan (Momoa) en de kwade heerser Khalar Zym (Lang), zijn redelijk uitgewerkt en hun verleden gaat vele jaren terug. Voor de twee vrouwen in de film geldt dit in veel mindere mate. De dochter van Zym is een soort heks en kan mummies met wapens uit het zand toveren. De andere vrouw is Tamara (Nichols) en zij is om onverklaarbare redenen een `pureblood'. Ze kan bijzonder weinig, hoewel ze als monnik blijkbaar wel gevechtstraining heeft gehad. Puur bloed is nodig om een masker te vullen met bloed waarna Zym allerlei duistere krachten zal verzamelen om zo voor eeuwig de wereld te kunnen onderwerpen. Iedereen zal, net als in het verleden, slaaf zijn. Conan moet dit alles voorkomen.

Wat me het meeste stoort aan de film is dat je ten eerste nooit enig idee hebt waar de personages zich bevinden. Je krijgt een shot te zien van een stad, in witte letters verschijnt de naam van die stad eronder, maar omdat er nauwelijks dialoog is heb je geen idee wat Conan in die stad gaat doen en waarom hij daar is. Meestal komt het neer op wat vechten en dan gaat hij naar de volgende stad. De film bestaat uit zo'n 7 van dit soort scènes en ze verschillen bijzonder weinig van elkaar.

Ten tweede mis ik het epische gevoel. Conan lijkt nooit onderdeel te zijn van het grotere, belangrijke geheel. Misschien omdat zijn hersencapaciteit dat niet toelaat. Er zijn geen massieve veldslagen, geen belegeringen, geen vette wapens, geen toffe tegenstanders. Conan sluipt met een dief zelfs het laatste kasteel in om zonder problemen in de troonzaal uit te komen. Okee, er zit een inktvisje in de weg, maar noemenswaardig is anders.

Als laatste is het gewoon wat iedereen al weet, namelijk een kutfilm. Maar omdat zelfs de actie niet al te overtuigend is en vaak ook niet echt goed in elkaar zit, is deze film slechter dan de gemiddelde slechte actiefilm, helaas.

Captain America: The First Avenger

Genre: Sci-Fi / Actie
Met: Chris Evans, Tommy Lee Jones, Hugo Weaving & Dominic Cooper
Regie: Joe Johnston (Hidalgo, The Wolfman, Jumanji)
Waardering: 3/5

Marvel is in rap tempo hun superhelden aan het uitmelken, of iets vriendelijker gezegd, om hun protagonisten klaar te stomen voor wat de grote finale lijkt te worden: The Avengers. Maar nu eerst de eerste Avenger, en wel Captain America. Om deze held te waarderen moet je vrees ik ook een Amerikaan zijn met een groot gevoel voor nationalisme, maar ik heb toch een poging gedaan.

Steve Rogers (Evans) wil in het leger, maar hij heeft astma en mag zich niet inschrijven. Toch ziet een speciale afdeling van het Amerikaanse leger wel iets in Rogers. Hij heeft een goed hart, daar komt het eigenlijk op neer. Reden genoeg om hem in één of andere cabine te transformeren tot een heus Übermensch. Met een schild, dat dan weer wel.

Amerika creëert een Übermensch om de ideologie van dezelfde Übermensch te kunnen bestrijden. De film speelt zich namelijk af in de 2e Wereldoorlog. Terwijl de Duitsers op zoek zijn naar magische technologie om de oorlog te winnen en de Ariërs voor eeuwig op de kaart te zetten, lijkt slechts één persoon in staat om dit alles ongedaan te maken, namelijk Captain America. Natuurlijk mag je het in deze films niet al te nauw nemen met realisme, maar toch willen de films zichzelf wel heel graag koppelen aan historische evenementen, waarbij de 2e Wereldoorlog één van de favorieten is. De historische referentie is echter het enige realistische dat er in deze film te ontdekken valt.

De aartsvijand van Captain America is in deze film Red Skull (Weaving). Ik vind Hugo Weaving eigenlijk altijd tof en zijn karakteristieke manier van spreken en de Agent Smith-achtige gelaatsuitdrukkingen maken Red Skull misschien wel toffer dan Captain America. Ze hadden eigenlijk zijn vel er gewoon op moeten laten zitten, dan was hij helemaal pure evil geweest. Nu blijft het toch een vreemde verschijning.

Red Skull heeft geheime basissen waar hij zijn technologie ontwikkelt. Deze geheime basissen blijken niet zo geheim, wanneer Captain America gelukkigerwijs uitkomt in een kamertje waar de locaties van alle basissen op een kaart staan. Vervolgens rest hem de taak om de basissen te vernietigen en ook red Skull moet natuurlijk geëlimineerd worden.

Het verhaal is nogal slap, maar de film wordt gered door de goede cast en de goed uitgewerkte actiescènes. Ook leuk zijn de talloze verwijzingen naar andere (Marvel-) films, zoals Iron Man, Indiana Jones en vele, vele anderen. Het Marvel universum begint door alle onlangs uitgebrachte films steeds meer visuele vorm te krijgen. De Marvel comic fans gaan dit deel toch wel kijken en fans van Captain America zelf ook natuurlijk, maar voor degenen die gewoon op zoek zijn naar een prima actiefilm is dit waarschijnlijk niet wat je zoekt.

Later dit jaar zal Captain America, met o.a. Thor, Iron Man en nog een zootje actiehelden de wereld gaan redden van Loki, die we nog kennen uit Thor. Het belooft een spektakel te worden. Hopelijk wordt het geheel wat beter dan de delen waaruit het nu opgebouwd is, want de losse films, met uitzondering van Iron Man, spreken nog niet echt tot de verbeelding.

Rundskop

Genre: Drama
Met: Matthias Schoenaerts, Jeroen Perceval, Tibo Vandenborre & Frank Lammers
Regie: Michael R. Roskam
Waardering: 4/5

In Rundskop, een Vlaamse film, maken we kennis met de volledig onverstaanbare Belg Jacky Vanmarsenille (Schoenaerts). Hij heeft niet alleen de kop van een stier, maar ook een ontzettend gespierd, ietwat opgepompt, lichaam en is daarmee meteen een imposante verschijning. Hij slikt testosteron en anabolen, met alle gevolgen van dien. De redenen daarvoor liggen bij een incident in zijn jeugd. Een incident dat hem altijd blijft achtervolgen.

Jacky werkt op een boerderij. Om de productie te verhogen krijgen de beesten op de boerderij hormonen. Eén van de gevolgen is dat de lokale veearts (Lammers) part-time crimineel is en handelt in verboden hormoonpreparaten. Er blijkt zelfs een heuse hormoonmaffia te bestaan die over lijken gaan om hun zaakjes draaiende te houden. Jacky probeert de veearts ervan te weerhouden om zaken te doen met de hormoonmaffia, maar de veearts Sam kan het niet laten. Jacky, zijn familie en zijn bedrijf raken steeds meer betrokken bij de criminele praktijken en hij komt in situaties terecht waar zelfs de spierbundel Jacky niet tegen opgewassen is.

Ondertussen schakelt de film soms over naar de hormoonmaffia en schetst een beeld van meedogenloze mensen die desondanks ook wat personen in dienst hebben die aanzienlijk minder intelligent zijn dan de mensen aan de top. Wanneer de Vlaamse hormoonmaffia bijvoorbeeld zaken gaat doen met wat lokale Walen levert dat vrij grappige situaties op. Het grootste gedeelte van de film is echter een aangrijpend drama waarin we hoofdpersoon Jacky steeds verder zien wegzakken. Zijn gruwelijke verleden en verslaving beginnen hun tol te eisen en in zijn vrije val sleurt hij vele anderen mee. 

Een indrukwekkend drama waarin een ontroerend verhaal mede door overtuigend acteerwerk van eigenlijk de gehele cast, maar Schoenaerts in het bijzonder, heel goed tot haar recht komt. Van begin tot einde is de film boeiend en alle verschillende verhalen uit heden en verleden komen in de prima climax mooi bij elkaar. Fijne film.

Your Highness

Genre: Komedie
Met: Danny McBride, James Franco, Natalie Portman & Zooey Dechanel
Regie: David Gordon Green
Waardering: 1/5

Your Highness speelt zich af in een fantasy-wereld met draken, ridders, middeleeuws wapentuig en een jonkvrouw die gered dient te worden. Jonkvrouw Belladonna (Deschanel) is gevangen genomen door de kwade tovenaar Leezar (Justin Theroux). Aan broers en prinsen Thadeous (McBride) en Fabious (Franco) de taak om Belladonna te bevrijden uit de toren van Leezar. Ze krijgen halverwege de film nog hulp van Natalie Portman, wiens rol in het geheel onduidelijk is. Waarom ze in deze tergend slechte film speelt is me een raadsel. Na Black Swan liggen er toch wel meer mogelijkheden, zou je denken.

McBride schreef het script en is er in geslaagd om geen enkele grap over te laten komen. Werkelijk waar niks aan deze film is grappig, in 100 minuten heb ik geen één keer kunnen lachen. De scènes die grappig zouden moeten zijn gaan alleen maar over seks, tieten en seks. En piemels, ook nog. Zo loopt Thadeous de halve film rond met een piemel om z'n nek, een trofee van een overwonnen minotaur. Het is pijnlijk om te zien en de film lijkt gemaakt te zijn door twee oversekste pubers zonder gevoel voor humor en timing. Daarnaast is het verhaal natuurlijk té cheesy, maar dat kan ik komedies meestal wel vergeven. 

Een ander punt zijn de personages. Fabious is de enige persoon die je enigszins kan waarderen, maar dat is voornamelijk omdat hij zo erg afsteekt tegen Thadeous. Thadeous voert de hele dag niks uit, heeft wat seks met bedienden, zuipt drank en rookt wiet. Hij is onbeschoft, jaloers op zijn oudere, succesvolle broer en heeft nog nooit een queeste succesvol ten einde gebracht. Hij is een slap excuus voor een prins, een slap excuus voor een personage en een slap excuus voor een acteur. Waarom zou je zo'n karakter op papier zetten als je zelf zo'n persoon moet spelen? Belladonna heeft nauwelijks tekst en dus ook geen persoonlijkheid en uit Isabel (Portman) komen alleen maar clichés en vieze praatjes, waardoor zich ook niet echt een karakter kan ontwikkelen en ze er bovendien niet aantrekkelijker op wordt.

Het blijft de vraag wat men voorzien had met deze film. Waar is het fout gegaan? Wie o wie heeft het script goedgekeurd? Aan de cast kan het toch niet liggen, met Oscarwinnares Natalie Portman, James Franco die echt heel sterk speelt in 127 hours en Zooey Deschanel die bewijst grappig te kunnen zijn in het fijne 500 Days of Summer. Ook regisseur David Gordon Green regisseerde eerder het geslaagde Pineapple Express, maar wat hij hier uit zijn hoge hoed tovert is een klein hoopje seksistische, ranzige ellende.

Kung Fu Panda 2

Genre: Animatie
Met: Jack Black, Angelina Jolie, Dustin Hoffman, Gary Oldman & Jackie Chan
Regie: Jennifer Yuh
Waardering: 4/5

Kung Fu Panda is terug in een nieuw avontuur. Po `The Dragon Warrior' (Black) en `The Furious Five' zijn terug, dit keer om een kwade pauw te stoppen. `The Furious Five', gezegend met jarenlange Kung Fu training en een fantastische voice-acting cast, hebben ondertussen Po weten te respecteren, ook al blijft het een iets te dikke panda met een lichte vorm van grootheidswaanzin. Tigress (Jolie), Monkey (Chan), Mantis (Seth Rogen), Viper (Lucy Liu) en Crane (David Cross) zijn personificaties van Kung Fu vechtstijlen en ze vechten ook overeenkomstig de desbetreffende stijl. Ook krijgen ze dankzij de sterke voice-acting meer karakter mee dan de gemiddelde sidekick in een animatiefilm.

De hoofdrol is wederom weggelegd voor Jack Black, wiens voice-acting het volledige karakter van Po bepaalt. Mensen die Jack Black een beetje kennen zien ook al snel de overeenkomsten tussen Po en Black. Zijn uitmuntende en karakteristieke stem is eigenlijk altijd goed. Verder is Black erg komisch en Po's opmerkingen zijn vaak heel grappig. De film bevat een goede mix van hele flauwe tot vrij intelligente grappen, waarbij Po zichzelf regelmatig belachelijk maakt en via allerlei stunts zijn missie weet te voltooien, soms tot ongenoegen van zijn medestrijders. Met Po's zoektocht naar innerlijke vrede en zijn eigen oorsprong is deze film iets serieuzer dan zijn voorganger.

Een speciale rol is weggelegd voor Gary Oldman, die Shen speelt. Shen is een kwade pauw die vuurwerk gaat gebruiken voor andere doeleinden. Hij bouwt enorme kanonnen waarmee hij China wil veroveren. Samen met zijn legertje wolven terroriseert hij de omringende dorpjes. De kanonnen zouden niet alleen het einde van China betekenen, maar ook het einde van Kung Fu. Kung Fu is namelijk niet opgewassen tegen buskruit, zoals we in Ip Man ook hebben kunnen zien. Shens machtslust en zijn pogingen om aan een profetie te ontsnappen doet hem onbeestelijke besluiten nemen. Het verleden van Shen is hierdoor nauw verweven met Po's oorsprong, want Po komt erachter dat de gans uit deel 1 niet echt zijn vader is. De opmerking van Tigress die volgt is goud waard.

De regie is deze keer in handen van Jennifer Yuh, die van oorsprong een animator is. Ze animeerde de originele Kung Fu Panda en brengt het er goed van af als regisseur. De film zit zowel grafisch als choreografisch goed in elkaar. De gevechten zijn altijd goed te volgen en de Kung Fu van de beesten komt goed uit de verf. De film kent best veel actie, maar verliest nooit uit het oog waar het om gaat, namelijk het verhaal. Talloze details, de vele subtiele grapjes en de toffe personages maken dit een heel sterk vervolg. Zeker een aanrader!

Transformers 3: Dark of the Moon

Genre: Sci-fi / Actie
Met: Shia LaBeouf, Rosie Huntington-Whiteley & John Turturro
Regie: Michael Bay
Waardering: 2/5

Deel 3 alweer en deze review komt wat laat. Daarvan ben ik me bewust. Maar toch, voor degenen die twijfelden of dit misschien beter was dan deel 2, ik zal jullie uit je lijden verlossen. Het is zo mogelijk nog slechter. Zo mogelijk slechter, want Megan Fox is vervangen. Zou zij het script hebben gelezen en de rol hebben afgewezen? Of misschien zag ze dat John Malkovich was gecast en werd ze herinnerd aan het abominabele Jonah Hex? Hoe dan ook, Megan Fox is niet in deze film terug te vinden. In plaats daarvan kunnen we nu genieten van de geweldige acteerkunsten van Rosie Huntington-Whiteley, een Victoria's Secret model. Lingerie staat haar ongetwijfeld goed, maar met kleren aan is het allemaal niet zo bijzonder.

De titel refereert naar de schaduwzijde van de maan. Omdat de maan niet om haar as draait, maar alleen om de Aarde, zien wij altijd dezelfde kant van de maan. Op de andere helft van de maan kan dus een ruimteschip landen, zonder dat wij het zien.

Transformers heeft zelf ook een transformatie ondergaan. Waar de Autobots en Decepticons in het origineel slechts een bijrol vervulden hebben ze ondertussen de hoofdrollen weten te bemachtigen. Ze nemen daadwerkelijk de wereld over, lijkt het. Shia LaBeouf moet genoegen nemen met aanzienlijk minder scènes en veel van zijn teksten zijn gereduceerd tot oerkreten en angstschreeuwen. Daar heeft niet alleen LaBeouf onder te lijden, want je zal begrijpen dat je in oerkreten en angstschreeuwen maar moeilijk een verhaal kan vertellen. Dat gebeurt dan ook niet.

Het verhaal is eigenlijk afwezig. Het plot behelst iets met een luchtbrugteleportapparaat, de planeet Cybertron die men wil teleporteren en een zooitje slecht van elkaar te onderscheiden Decepticons. Gedurende de hele film, die een aaneenschakeling is van op zich toffe actiescènes, vooral met robots erin, heb je maar zelden een idee waar iedereen zich bevindt en wat precies het doel is van hun acties. Na een uurtje gaat ook de actie vervelen en is er niks meer interessant aan de film. Allerlei oude bekenden komen terug uit vorige delen en ook Patrick Dempsey (McDreamy...) speelt een rolletje, maar niemand weet iets toe te voegen aan de film.

Transformers 3 is een volgepakte actiefilm geworden met vooral robots die elkaar vernielen. In het begin is daar wel naar te kijken, maar al snel gaat het vervelen. Dat de film 2,5 uur duurt helpt dan ook niet. Drie keer niks dus, maar wel een kaskraker, dus ik vrees het ergste met betrekking tot een vervolg.

The Beaver

Genre: Drama
Met: Mel Gibson, Jodie Foster, Anton Yelchin & Jennifer Lawrence
Regie: Jodie Foster
Waardering: 3/5

Walter Black (Gibson) is depressief, zo'n geval waar alleen medicijnen nog helpen, en dan nog maar nauwelijks. Dat onderscheid maakt Jodie Foster tenminste, in een IMDB-interview. Walter leidt aan de serieuze vorm en niet het geval waar gesprekstherapie nog helpt, zegt ze. Een betwijfelbaar onderscheid. Gelukkig denken de personages in de film in dit geval minder zwart-wit dan de persoon achter de schermen. Toepasselijke achternaam ook, trouwens. Lekker origineel. Met Mel Gibson en z'n jankhoofd is een depressieve aandoening al snel geloofwaardig natuurlijk. Dat dan weer wel.

Walter is de eigenaar van een speelgoedbedrijf (Jerry Co., al een stuk origineler dan zijn achternaam), maar sinds de digitale revolutie is het bedrijf in problemen gekomen. Kinderen spelen alleen nog met computers, naar het schijnt. Ik zit de hele dag binnen achter m'n computer, dus ik zou het niet weten. Ook zijn huwelijk met Meredith (Foster zelf) gaat steeds minder goed en het enige wat Walter doet is slapen en zich rot voelen. Het gaat van kwaad tot erger en ook al komt de film in het begin misschien over als een komedie, dat is het zeker niet. Niks lukt in Walters leven en wanneer hij op het punt staat om zelfmoord te plegen gebeurt er iets wonderlijks.

En wel het volgende: Enige tijd voor dit incident is hij uit huis gezet en heeft hij zijn oude leven verruild voor een paar flessen sterke drank. Zijn spullen heeft hij in een container gedumpt, behalve een oude beverpop. Zo eentje die je om je hand kan doen. En net voordat Walter uit het raam wil spelen grijpt de bever, die op dat moment toevallig aan zijn hand bevestigd is, in en redt zijn leven.

Vrij bijzonder. Walter lijkt last te hebben van een gespleten persoonlijkheid, waarin Walter het zielige hoopje ellende is en de bever degene die Walter moet gaan redden. De bever, die verder geen naam krijgt, maar genoegen neemt met zijn generieke naam, heeft ook een ander accent en praat net zoals Michael Caine. Ik moest imdb erop nazoeken om te kijken of Caine niet in de credits zat, maar dat bleek niet zo te zijn. De bever zal de hand van Walter geen seconde verlaten, hij gaat mee douchen, naar bed etc. Hoe Walter zich in zijn maatpak weet te hijsen blijft een raadsel. 

Gibson levert een prima acteerprestatie en het concept is origineel. Het idee achter de bever is dat hij Walter helpt met het creëren van een psychologische afstand, zodat hij langzaam zijn ernstige depressie kan overwinnen. Het lijkt me op z'n minst een controversiële therapie, maar het is erg populair in Zweden, weet de film ons te melden. In het begin gaat het ook best prima met de bever en Walter, maar wanneer de persoonlijkheid van de bever langzaam maar zeker gaat overheersen verandert het karakter van de film overeenkomstig. Van het soms grappige begin raken we verzeild in een drama, waarin de situatie steeds meer uit de hand loopt.

Jodie Foster regisseert en acteert, maar beiden zijn in deze film niet van heel hoog niveau. Foster, een gerenommeerd actrice, vervult een relatief kleine rol en van chemie tussen Walter en Meredith is maar zelden sprake. Misschien ook lastig, met een depressieve echtgenoot, maar toch. Op de achtergrond speelt verder het verhaal van hun oudste zoon Porter (Yelchin) en het meisje waarvoor hij een speech moet schrijven, genaamd Norah (Lawrence). Porter verkoopt namelijk zijn intellectuele capaciteiten door o.a. speeches, werkstukken en papers te schrijven voor medestudenten tegen een vrij riante vergoeding.

De film heeft als gimmick een bever, maar tegelijkertijd blijft er een gevoel van gebrek aan realisme knagen. De bever en Walters aandoening worden niet bepaald bevredigend behandeld en uiteindelijk kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de film beter een keuze had kunnen maken tussen een komedie met een beverpop of een degelijk drama over een depressief persoon. De eerste optie is riskant en de tweede weinig origineel, maar The Beaver bewijst dat deze vreemde combinatie tussen de twee ook niet werkt.

Everything Must Go

Genre: Drama
Met: Will Ferrell, Rebecca Hall & Christopher Jordan Wallace
Waardering: 3.5/5

Nick Halsey (Ferrell) wordt ontslagen wegens drankgebruik. Na één laatste daad van wraak, waarbij hij zijn afscheidscadeau waar zijn naam in staat gegraveerd in de voorband van zijn voormalige baas achter laat, rijdt Nick naar huis om er daar achter te komen dat zijn vrouw hem verlaten heeft. De sloten van het huis zijn vervangen, de achtertuindeur heeft een nieuwe beveiligingscode en al zijn bezittingen staan in de voortuin. Een goede reden om het op een zuipen te zetten, mits hij geld zou hebben voor bier. Dat heeft hij niet, want zijn vrouw heeft hun gezamenlijke rekening bevroren. Gelukkig is het wel altijd lekker weer in Arizona.

Wanneer Nick 2 dagen laveloos in zijn voortuin zit, met om hem heen allerlei rotzooi, schakelen de buren de politie in. Een oude vriend bij de politie stelt hem een ultimatum. Je mag in Arizona een 'yard-sale' houden, 5 dagen lang. Het is Nicks enige optie, want in je eigen voortuin wonen is blijkbaar illegaal. Binnen 5 dagen moet Nick al zijn oude spullen zien te verkopen. Maar de grootste opgave is zijn leven binnen 5 dagen weer op de rails zien te krijgen.

Een begripvolle blik van de meelevende mooie buurvrouw 

Nicks ruimtelijk inzicht heeft te lijden gehad onder zijn alcoholisme, want de woorden 'estate sale' enigszins esthetisch op een bord schrijven wil niet lukken. Hij krijgt hulp van Kenny (Wallace) die toch niets beters te doen heeft dan op zijn fietsje rondrijden. Kenny is een klein ventje met overgewicht die aanleg blijkt te hebben voor het verkopen van rotzooi. Nick leert Kenny de kneepjes van het vak en de goedlopende `yard-sale' markeert het begin van een omslag in Nicks tot dan toe niet al te plezante leven. Nick en Kenny ontwikkelen samen een onwaarschijnlijke vriendschap die het mooiste tot uiting komt in een scène waarin ze allebei in het zwembad liggen en Yo-Mamma grappen aan het maken zijn, de ene nog harder dan de andere.

Echt interessante gesprekken hebben Nick en Kenny echter niet. We leren Nick vooral kennen via Samantha, zijn overbuurvrouw. De gesprekken tussen Samantha en Nick onthullen Nicks dubieuze verleden en de redenen van zijn alcoholmisbruik. Je kan bijna niet anders dan sympathiseren met Nick en dat is ook het sterke punt van de film. Ferrell speelt met enige regelmaat rollen waarin hij alleen maar onnozel is, soms grappig, maar niet iemand die ook iets teweegbrengt bij de kijker afgezien van een glimlach. Land of the Lost is een makkelijk, maar treffend voorbeeld. Overigens ook één van de slechtste films van de afgelopen jaren. In Everything Must Go speelt Ferrell wél een aandoenlijk, licht onnozel personage die slachtoffer is van alcoholgebruik.

Kenny

Everything Must Go weet op leuke wijze de problematiek te verfilmen van een alcoholverslaafde die na allerlei tragiek een terugval krijgt. De film wordt nooit echt dramatisch en heeft altijd een komische ondertoon. Will Ferrel bewijst in deze film wel degelijk te kunnen acteren. Hij trekt niet constant zo'n doelloze kop zoals bijv. in Old School, maar heeft zowaar wat menselijke trekjes. Iets dat ik nog niet eerder bij Ferrell had mogen aanschouwen. Naarmate meer spullen van Nick verdwijnen lijken ook zijn problemen langzaam te verdwijnen. Zijn verleden laat hij door het verkopen van oude spullen langzaam achter zich, totdat zelfs het geld, waar het hem in eerste instantie om te doen is, hem niet meer interesseert en hij de stoel waarin hij de 5 dagen van de `yard-sale' heeft gezeten uiteindelijk weggeeft aan de man die de eerste aankoop heeft gedaan. Een mooie gedachte in een prima, vermakelijke en lekker voortkabbelende film.