Cell 211

Genre: Thriller
Met: Luis Tosar & Alberto Ammann
Regie: Daniel Monzón
Waardering: 4.5/5

Juan (Ammann) heeft een nieuwe baan als gevangenisbewaarder. Het lijkt hem een goed idee om een dagje eerder alvast eens langs zijn werk te gaan om kennis te maken met zijn collega's. Ze lopen een beetje met hem te sollen en geven hem vast een rondleiding. Op het moment dat Juan met zijn nieuwe collega's door één van de gangen loopt, klinkt er een kleine explosie en valt er een gedeelte van het plafond op Juans hoofd. Juan raakt bewusteloos en de twee collega's besluiten hem tijdelijk in een cel te leggen, voordat ze hem naar de ziekenboeg brengen. In cel 211.

De kleine explosie blijkt een afleidingsmanoeuvre te zijn. Tijdens een klein moment van paniek weet de grootste crimineel van de gevangenis, Malamadre (Tosar), een bewaker te overmeesteren en zichzelf te bevrijden. Vervolgens opent hij binnen mum van tijd de andere cellen en de opstand is een feit. Gevangenen nemen de gevangenis over, het grootste tuig leidt de rest en Juan ligt in zijn cel. Hij komt weer bij en realiseert zich wat er gaande is. Hij ontdoet zich razendsnel van zijn riem, veters en ring en pretendeert een gevangene te zijn die die ochtend is binnengebracht. Het is zijn enige manier om de opstand te overleven.

Juan komt al snel met Malamadre in aanraking. Juan probeert het vertrouwen te winnen van de achterdochtige Malamadre. Malamadre is een topcrimineel met niks te verliezen. Zijn uiterlijk, zijn uitstraling, zijn stem en zijn handelingen spreken voor zich. Juan bevindt zich in een lastige situatie, wanneer bijvoorbeeld één van zijn toekomstige collega's afgeranseld wordt met een moker. 

Er zijn twee dingen helemaal geweldig aan deze film. Ten eerste is er de spanning. Die is echt om te snijden en vanaf het moment dat de opstand begint tot aan de allerlaatste scène is het tergend spannend. Gaan ze erachter komen dat Juan eigenlijk een bewaker is of weet Juan zijn rol koste wat kost te behouden? Hoe past Juan zich aan tussen de meest uiteenlopende criminelen? Juan verzint verhalen over zijn criminele verleden, maar hoe lang hou je dat vol en prikken de echte criminelen er niet door heen?

Ten tweede is er een ongekend goede uitwerking van de personages. Je hebt bijna altijd wel eens in films dat personages rare keuzes maken. Het genre horror bestaat eruit. Maar ook in goede films maken personages onlogische keuzes, zoals DiCaprio aan het einde van The Departed. Dat had anders gekund, denk ik dan. Cell 211 bewijst dat een film echter nog spannender kan zijn op het moment dat de hoofdpersonen wél rationele beslissingen nemen. De situatie in de gevangenis, maar ook die daarbuiten, verandert constant en elke keer moeten Malamadre en Juan zich aanpassen. Er komen onderhandelaren langs, er komt nieuwe informatie beschikbaar, er ontstaan rellen en ze komen op het nieuws. Er zijn talloze factoren waardoor Juan en Malamadre steeds genoodzaakt zijn zich aan te passen. Deze subtiele transformaties, met verreikende gevolgen, zijn fantastisch uitgewerkt, op een niveau dat je maar zelden ziet.

Cell 211 is een Spaanse film uit 2009, maar pas vorig jaar in Nederland uitgekomen. Ik had er nooit van gehoord, maar 'em toch maar gekeken. Wel fijn, want het is echt een topfilm. Aanradertje!

Black Butterflies

Genre: Drama
Met: Carice van Houten, Rutger Hauer & Liam Cunningham
Regie: Paula van der Oest
Waardering: 2.5/5

Toen Nelson Mandela zijn eerste speech hield voor het Zuid-Afrikaanse parlement citeerde hij een gedicht van Ingrid Jonker; "The Dead Child of Nyanga". In zekere zin gaat deze film over de totstandkoming van dit gedicht. In zekere zin, want de verhaallijn van de film moet je er meestal zelf maar een beetje bij bedenken. De film mist continuïteit en de regie is niet van hoog niveau, waardoor het vooral een aaneenschakeling is van chaotische scènes zonder dat duidelijk wordt waar de hoofdpersoon zich bevindt. Aan één kant is hier iets voor te zeggen, want Ingrid Jonker was psychisch niet helemaal in orde en had last van psychoses, maar de geestelijk gezonde kijker, waar ik mezelf voor het gemak even bij schaar, wordt een beetje tureluurs van de manier van filmen, de chaos, de onoverzichtelijke structuur en de onsamenhangende scènes.

Ingrid Jonker (Van Houten) is dichter, één van de beroemdste in de tijd van de Apartheid, in Zuid-Afrika. Haar vader (Hauer) is minister van Censuur en het spreekt vanzelf dat er een flinke spanning tussen die twee zit. Ingrid wordt niet gewaardeerd en naarmate haar gedichten steeds liberaler worden verslechterd de toestand. Zo worden er bijvoorbeeld boeken van vrienden van Ingrid waarin zwarten niet als inferieur, maar als gelijken worden gezien, niet uitgegeven en haar vader is daarvoor direct verantwoordelijk. 

Ingrid wordt in één van de eerste scènes gered uit zee door een schrijver. Jack Cope (Cunningham) is een bekende auteur uit die tijd en al snel krijgen ze een relatie. Dit kabbelt zo'n beetje de hele film voort, maar het gaat nogal met horten en stoten, voornamelijk vanwege Ingrids gesteldheid. Langzaam maar zeker begint iedereen door te krijgen dat er iets mis is. Zelfs Ingrids dochtertje, die zeer aandoenlijk is overigens, krijgt door dat het fout gaat. Niet veel later zoekt Ingrid haar toevlucht tot de alcohol, waardoor de situatie alleen maar verslechterd. Carice heeft op sommige momenten net zo'n uitdrukking als in "De Gelukkige Huisvrouw", met die sarcastische, onbegrepen blik en achteloze houding. Ze speelt wederom fantastisch. De achteruitgang van Ingrid is mooi gefilmd en is bij vlagen indrukwekkend, maar het is niet genoeg.

Het grote probleem is, zoals ik al zei, continuïteit. De film is heel slecht te volgen en de samenhang ontbreekt. Losse fragmenten volgens elkaar in hoog tempo op en personages komen soms uit de lucht vallen. Daarnaast heb ik me toch zeker een half uurtje geërgerd aan het accent van Ingrid, dat er nogal dik bovenop ligt. De speech van Mandela bindt het geheel losjes aan elkaar, maar als film is het niet geslaagd. De speech op zichzelf maakte op mij meer indruk dan de 1,5 uur film ervoor en dat is vooral de regisseur aan te rekenen.

Friends With Benefits

Genre: Romkom
Met: Mila Kunis & Justin Timberlake
Regie: Will Gluck (Easy A)
Waardering: 3/5

In Friends With Benefits onderzoeken Dylan (Timberlake) en Jamie (Kunis) of het mogelijk is om als twee vrienden door het leven te gaan en daarnaast ook seks met elkaar te hebben, zonder dat daar gevoelens bij komen kijken. Seks om de seks en vrienden om het vrienden zijn. Je hebt denk ik twee vrij emotieloze mensen nodig om dit concept langer dan een paar maanden vol te houden. Of twee hele rationele (misschien is dat hetzelfde) en daar wordt het meestal ook niet leuker op.

Dylan is een succesvol webdesigner. Hij is dan ook gewild door allerlei organisaties en zijn websites krijgen miljoenen hits per maand. De bedrijven die in hem geïnteresseerd zijn sturen vervolgens een headhunter eropaf. Bij voorkeur iemand van het andere geslacht, lijkt me. Ik maak me geen illusies dat ik later als filosoof ooit te maken zal hebben met headhunters, maar in het rijke zakenleven is het blijkbaar vrij normaal. 

Dat er goede headhunters zijn bewijst Jamie. Ze is aantrekkelijk, verleidelijk en intelligent en weet Dylan te strikken voor een sollicitatiegesprek. Ze krijgt daarvoor een bonus en gezien de leefstijlen van de twee hoofdpersonen is het duidelijk dat zowel webdesigners als headhunters prima rond kunnen komen. Jamie heeft zelfs de middelen om een heuse flashmob te mobiliseren op Times Square, bestaande uit wel 200 man. Naast het zijn van een headhunter, of misschien beslaat het haar werkzaamheden, fungeert ze ook als gids in New York, een stad die Dylan niet kent. Zodoende leren ze elkaar steeds beter kennen en van het één komt het ander, zoals men dat mooi zegt.

Gelukkig hoeven we niet alleen naar Dylan en Jamie te kijken, al is er weinig mis mee. De chemie is wel aanwezig en de dialogen zijn vrij origineel, voor een romkom. Ook grappig is dat beide hoofdpersonen alle clichés uit andere Hollywood romkoms kennen en die vervolgens voortdurend proberen te voorkomen, hetgeen maar zelden lukt. Naast Dylan en Jamie bestaat de ondersteunende cast uit een stel prima personages.

Zo hebben we Lorna (Patricia Clarkson), Jamies moeder. Ze heeft de jaren '60 nooit achter zich gelaten en wanneer ze Dylan met Jamie in bed aantreft is ze trots op haar dochter, want er moet tenslotte geëxperimenteerd worden. Verder is Lorna blijkbaar vroeger zo seksueel actief geweest dat ze geen idee heeft wie de vader van Jamie is, iets waar constant grappen over worden gemaakt. Een ander opmerkelijk personage is Tommy (Woody Harrelson), een collega van Dylan. Hij is `Too Gay To Function', en zijn werkzaamheden bestaan er dan ook voornamelijk uit om te achterhalen of Dylan niet toevallig toch homo is. Hij is verreweg de grappigste persoon in de film, mede omdat hij zo ontzettend ordinair en openlijk gay is. Harrelson speelt dat fantastisch.

Al met al heb ik me wel vermaakt, maar het plot is net zo cheesy als in veel andere romkoms. Tussendoor gebeurt er echter genoeg om het interessant te houden en de goede ondersteunende cast maakt deze film wel het kijken waard. Als je van romkoms houdt is dit een topper, als je van films houdt is het een voldoende.

Midnight in Paris

Genre: Komedie / Drama
Met: Owen Wilson, Rachel McAdams & Marion Cotillard
Regie: Woody Allen
Waardering: 4/5

Woody Allen's jaarlijkse film en dit jaar was een goed jaar voor Woody. Met Midnight in Paris wijkt hij ietwat af van z'n gebruikelijke liefdesdrama's waarin meer relatiecrisissen voorkomen dan in GTST. Dit keer is het een surrealistisch drama geworden met in de hoofdrol de zeer aandoenlijke Owen Wilson. 

Wilson speelt Gil, een succesvol scriptschrijver wiens overstap naar literatuur nog niet echt wil vlotten. Hij is financieel onafhankelijk wegens zijn succes, maar diep van binnen wil hij een goede roman schrijven. Gil is iemand die ervan overtuigd is dat alles vroeger beter was. Hij heeft een passie voor nostalgie en zou het liefste in de jaren '20 in Parijs willen leven. In de regen, als het even kan. Dan gebeurt er iets bijzonders, want na een avondje stappen met zijn verloofde in Parijs raakt hij op de terugweg naar het hotel verdwaald. Hij gaat op een trapje zitten op de hoek van twee straatjes in Parijs en er komt klokslag 12 een oude koets voorbij rijden. De mensen in de koets vragen hem of hij meegaat en na enige aarzeling hapt hij toe en stapt hij in. De koets vertrekt en wanneer Gil uitstapt is hij in de jaren '20 terecht gekomen, precies zoals hij altijd al wilde.

De jaren '20 zijn tof. De sfeer, de mensen, de kostuums, de dialogen en de vele beroemdheden die Gil tegenkomt maken de parallelle jaren '20 wereld erg aantrekkelijk. Gil krijgt veel inspiratie voor zijn boek en ontmoet de ene na de andere beroemdheid, variërend van Hemingway tot Dali. Mijn kennis over de jaren '20 is helaas beperkt, dus ongeveer de helft van de personages zeiden mij maar weinig, maar zelfs dan is de film er niet minder leuk om. Hemingway (Corey Stoll), een actie-junkie pur sang en schrijver van wilde verhalen, wordt fantastisch gespeeld, net als de vele andere types. Het verbaasde hoofd van Wilson elke keer als hij weer een idool tegenkomt is goud waard.

Het plot draait verder om Adriana (Cotillard), het liefje van Picasso in de jaren '20. Gil vindt haar bijzonder aantrekkelijk en dat is best te begrijpen. Haar licht trieste blik, die ze ook veelvuldig als Mal in Inception tentoonspreidde, is bijzonder intrigerend. Gils probleem is echter tweeledig. Ten eerste leeft Adriana in de jaren '20, een plek die Gil alleen 's nachts kan bereiken. Daarnaast is Gil verloofd met de ontzettend snobby Inez (McAdams). McAdams zet een prachtige karikatuur neer van een vrouw die veel te veel geld heeft en iets te weinig intelligentie, maar dat laatste probeert te verbloemen door met zelfverklaarde intellectuelen om te gaan. De intellectueel waar het hier in het bijzonder om gaat is Paul (Michael Sheen) en Paul weet overal iets vanaf. Kunst, literatuur, geschiedenis, filosofie, hij is dé expert. Ook fantastisch gespeeld overigens, want na 5 minuten heb je al een hekel aan die kerel.

Al met al een zeer geslaagde, grappige en originele film uit de magische hoed van levende legende Woody Allen. Zeker een aanrader, al is het alleen maar om Owen Wilson eens niet in een doelloze komedie te zien. In deze film, waarin hij weliswaar niet heel anders speelt dan in de komedies, komt zijn onnozelheid en oprechte verbazing heel goed tot zijn recht.

Bad Teacher

Genre: Komedie
Met: Cameron Diaz, Jason Segel & Justin Timberlake
Regie: Jake Kasdan (Orange County)
Waardering: 2/5

Elisabeth Halsey (Diaz) is lerares. Eentje van het type die niet echt bestaan; een soort vulgaire, bad-ass versie van Michelle Pfeiffer uit Dangerous Minds. De film is er ook losjes op gebaseerd, zelfs Coolio komt nog even voorbij met Gangsters Paradise, al is er in deze film niet echt sprake van criminelen. Elisabeth rijdt rond in een dure Mercedes, woont in een gigantisch appartement en is getrouwd met een enorme loser voor het geld. Wanneer zelfs haar man doorheeft hoe onaantrekkelijk Elisabeth eigenlijk is, beëindigt hij de relatie en wordt Elisabeth gedwongen om te werken voor haar geld.

Ze gaat er vervolgens financieel nogal op achteruit, dus blijft ze op zoek gaan naar rijke mannen. Het is dan ook verrassend dat haar aandacht wordt getrokken door Scott Delacorte (Timberlake). Hij is niet bepaald aantrekkelijk, een ontzettende nerd en wat de oppervlakkige Elisabeth in hem ziet is me volledig ontgaan. Een veel leuker alternatief, maar iemand met minder geld misschien, is Russell Gettis (Segel). Hij is gymleraar, charmant, houdt net als Elisabeth van een jointje overdag en hij heeft humor. Scott daarentegen mist elke mogelijke positieve eigenschap en het is gewoon een beetje tergend om naar te kijken.

Niet alleen Scott is tergend om naar te kijken, ook de film zelf is eigenlijk niet om aan te zien. Ik had er weinig van verwacht hoor, maar dit... Diaz is niet grappig als lompe lerares. Ze speelt niet slecht, maar het waardeloze script doet haar personage de das om. Segel is de enige met een leuke rol en hij weet soms nog iets van de film te maken. Hij is echt grappig en hoeft niet zoveel moeite te doen om komisch over te komen. Timberlake daarentegen is tergend in deze rol en waarom hij dit zou willen spelen is me een raadsel. Sja, ik kan er van alles over zeggen, maar deze mislukte cross-over tussen Dangerous Minds en Bad Santa (wél echt leuk, met Billy Bob Thornton op topniveau) is er weer één in de categorie: 'Voor niemand leuk'.

Another Earth

Genre: Drama
Met: Brit Marling & William Mapother
Regie: Mike Cahill
Waardering: 4.5/5

Wanneer Rhoda (Marling) dronken van een feestje naar huis rijdt hoort ze op de radio dat er een nieuwe planeet is ontdekt. Terwijl Rhoda de instructies volgt van de DJ en al rijdend uit het raam kijkt ten westen van de poolster, ramt ze met volle snelheid een auto. Van de drie inzittenden overlijden er twee ter plekke en de derde, John Burroughs (Mapother) raakt in een coma. Rhoda wordt veroordeeld tot 4 jaar cel.

Gedurende de tijd dat ze in de cel zit wordt er steeds meer bekend over de nieuwe planeet. Zoals de titel suggereert blijkt de planeet een tweede Aarde te zijn. Dit is dan ook nauwelijks een spoiler te noemen, lijkt me. Die tweede Aarde lijkt niet alleen qua uiterlijk op de Aarde, inclusief een maan, maar wanneer er contact gemaakt wordt door een vrouw van NASA blijkt aan de andere kant van de lijn exact dezelfde vrouw te zitten, die exact dezelfde jeugd heeft meegemaakt. Interessant.

Het idee van een andere Aarde, zeg maar een replica in een ander universum, inclusief alle gebeurtenissen en bewoners, komt oorspronkelijk voort uit een gedachte-experiment. In de filosofie vinden ze dat leuk, gedachte-experimenten. Ze dienen allerlei doelen, voornamelijk doelen die bijzonder weinig mensen kunnen interesseren. Een bekend gedachte-experiment is bijvoorbeeld de situatie dat je 2 exact gelijke Aardes hebt, maar op de ene planeet (de onze) is water H2O (qua structuurformule, u weet wel), terwijl op de andere planeet (Aarde 2) water XYZ is. Beide populaties ervaren hetzelfde m.b.t. `water' en noemen de substantie `water', maar de persoon op Aarde 1 verwijst naar H2O en degene op Aarde 2 naar XYZ. Betekenen de beide soorten `water' dan nog wel hetzelfde en zo niet, hoe komt men dan aan de betekenis van het woord `water'? De meeste mensen zal het aan hun anus oxideren natuurlijk, of die oxidatie nou wordt veroorzaakt door H2O of XYZ, maar toch. Dit even om de achtergrond van het gedachte-experiment te schetsen.

Als je van determinisme of predestinatie uit gaat, zal er in twee exact dezelfde werelden geen enkel verschil zijn, alles ligt immers vast. Het kan ook de verklaring zijn waarom twee vrouwen van NASA op hetzelfde moment, op dezelfde frequentie, dezelfde vragen stellen en dezelfde antwoorden geven. Maar wat gebeurt er als twee van dit soort werelden met elkaar in contact komen, twee planeten die synchroon bestaan? Wat gebeurt er op het moment dat men op beide Aardes zich realiseert dat er op de andere Aarde ook een exemplaar van jezelf rond loopt? Zal die wetenschap iets veranderen aan het verloop van de toekomst op beide planeten? Wat doet je andere ik op die andere planeet? Of in het geval van Rhoda, zou ze ook op hetzelfde moment uit het raam gekeken hebben en daardoor 2 mensen hebben vermoord?

Another Earth biedt vooral stof tot nadenken. De film zit daarnaast vol met allerlei mooie anekdotes. Over Plato of de eerste Russische kosmonaut. Het verhaal is goed uitgewerkt en de twee hoofdpersonen acteren erg overtuigend. Vooral Brit Marling acteert fantastisch en is enerzijds ontzettend gefascineerd door de andere Aarde, maar zit tegelijkertijd met een enorm schuldgevoel. Ze kwelt zichzelf, maar probeert tegelijkertijd iets van haar leven te maken en antwoorden te vinden op vragen waar ze al jaren mee rond loopt.

Over het verhaal wil ik niet teveel kwijt, dan is de lol er snel vanaf. Kijk ook vooral niet de trailer. Toch blijft de film boeiend vanaf het moment dat Rhoda en John elkaar wederom ontmoeten. De film werkt op mooie wijze naar een climax toe die je met allerlei vragen laat zitten. In dit geval is dat echter niet zo erg, want het lijkt me juist het doel te zijn van de film. Denk maar een beetje aan het einde van Inception. Soort van open, maar toch een afgesloten geheel.

Zeker een aanrader dus, mits je een beetje van films houdt die een iets hoger doel hebben dan slechts vermaak. Denk aan `A Man From Earth' of `The Sunset Limited'. De film is zelf tot op zekere hoogte ook een visueel en theoretisch gedachte-experiment. Veel vragen, weinig antwoorden, het lijkt wel filosofie. En daar is helemaal niks mis mee.

Crazy Stupid Love

Genre: Romkom
Met: Steve Carell, Ryan Gosling, Julianne Moore & Emma Stone
Regie: Glen Ficarra & John Requa (I Love You Philip Morris)
Waardering: 4/5

Cal Weaver (Carell) is getrouwd met Emily (Moore), maar daar komt een einde aan wanneer Emily vreemd gaat met haar collega David (Kevin Bacon). De reden hiervoor is eigenlijk de saaiheid van haar man. Cal Weaver was 25 jaar geleden nog sexy, grappig en scherp, maar nu is er nog maar weinig van over. Emily begint wat te daten met David, terwijl Cal zichzelf gaat bezatten in een chique tent.

Cal komt daar Jacob (Gosling) tegen. Jacob versiert in die chique tent elke avond een vrouw, de ene nog mooier dan de andere. Vrouwelijke lezers snappen waarschijnlijk wel waarom. Ik zou 'em ook wel doen hoor. Jacobs oog valt niet alleen op het vrouwelijk schoon in de zaal, maar ook op de man die daar nachten achter elkaar aan de bar loopt te klagen over zijn vrouw. A la Morpheus wenkt Jacob Cal bij zich en stelt hem de simpele vraag of hij de reden wil weten waarom vrouwen hem niet meer zien staan. Dat wil Cal wel, na enige aarzeling.

Cal gaat bij Jacob in de leer, hij leert de kneepjes van het vak. Hij krijgt een nieuwe outfit, waarbij de verkoopsters mening dient als maatstaf. Langzaam transformeert ook Cal in een womanizer en waar eerst zijn openingszinnen nog wat kazig zijn, hoeft hij iets later nog maar weinig inspanning te doen om iemand zijn motelkamer in te krijgen. Terwijl Cal steeds meer begint te lijken op een oudere versie van Jacob, gebeurt bij Jacob het tegenovergestelde wanneer hij Hannah (Stone) ontmoet. 

Emma Stone is momenteel één van mijn favoriete actrices. Sinds ik Easy A heb gezien ben ik verkocht. Waar ze in die film nog vunzige gesprekken heeft met Rhi doet ze dat hier met Liz, haar beste vriendin. Hannah heeft een relatie met één of andere nerd die uiteraard wel heel lief voor haar is, maar verder zich slechts bezighoudt met rechten. Dit tot grote ergernis van Liz, die geen moment voorbij laat gaan om hem belachelijk te maken in de hoop Hannah aan het verstand te peuteren dat haar vriendje een loser is. Altijd leuk, dat soort vriendinnen in films.

De film is heel grappig, op een aandoenlijke manier. De humor is, net als in Easy A, nooit heel plat, maar heeft altijd wel een vernuftig element. De chemie tussen Carell en Gosling is sterk aanwezig en de hele cast lijkt elkaar al jaren te kennen in de film. Het zijn allemaal acteurs van formaat en de regisseurs hebben het tot een interessant geheel weten te verfilmen. Zeker een aanrader als je eens een degelijke romkom wilt zien zonder climax die je na 10 minuten al ziet aankomen, want daar zijn er niet zoveel van.

Conan The Barbarian

Genre: Actie / Avontuur
Met: Jason Momoa, Stephen Lang, Rachel Nichols & Ron Perlman
Regie: Marcus Nispel (Texas Chainsaw Massacre, Friday the 13th)
Waardering: 1.5/5

Ik kan het gewoon niet laten om dit soort films te gaan kijken. Je weet dat het slecht wordt, zelfs de trailer was al vrij rampzalig, maar toch hoopt iets in mij dat ik bepaalde aspecten ervan wel kan waarderen. Ik doel vooral op de actiescènes natuurlijk, waarbij ik toch stiekem zit te hopen op rondvliegende ledematen. Niemand zit te wachten op diplomatieke barbaren, net als niemand zit te wachten op 46 rondjes Formule 1 Grand Prix van Monaco zonder crash.

Daarnaast weten de meeste van dit soort films wel een soort episch gevoel op te wekken, waardoor ik ergens misschien zelfs wel zin heb om ook eens op zo'n slachtveld te staan. Lekker hakken met je zwaard, beetje de stoere bink uithangen. 't Is niet echt voor mij weggelegd, ik zou meer neigen naar de diplomatieke barbaar en zoals eerder aangegeven zit niemand daar op te wachten, maar ik denk dat (toch vooral) mannen dit gevoel wel ergens herkennen. Hoop ik, eigenlijk.

Je kan ervan uitgaan (en het is zo) dat het verhaal niet al te sterk is. Twee personages, namelijk Conan (Momoa) en de kwade heerser Khalar Zym (Lang), zijn redelijk uitgewerkt en hun verleden gaat vele jaren terug. Voor de twee vrouwen in de film geldt dit in veel mindere mate. De dochter van Zym is een soort heks en kan mummies met wapens uit het zand toveren. De andere vrouw is Tamara (Nichols) en zij is om onverklaarbare redenen een `pureblood'. Ze kan bijzonder weinig, hoewel ze als monnik blijkbaar wel gevechtstraining heeft gehad. Puur bloed is nodig om een masker te vullen met bloed waarna Zym allerlei duistere krachten zal verzamelen om zo voor eeuwig de wereld te kunnen onderwerpen. Iedereen zal, net als in het verleden, slaaf zijn. Conan moet dit alles voorkomen.

Wat me het meeste stoort aan de film is dat je ten eerste nooit enig idee hebt waar de personages zich bevinden. Je krijgt een shot te zien van een stad, in witte letters verschijnt de naam van die stad eronder, maar omdat er nauwelijks dialoog is heb je geen idee wat Conan in die stad gaat doen en waarom hij daar is. Meestal komt het neer op wat vechten en dan gaat hij naar de volgende stad. De film bestaat uit zo'n 7 van dit soort scènes en ze verschillen bijzonder weinig van elkaar.

Ten tweede mis ik het epische gevoel. Conan lijkt nooit onderdeel te zijn van het grotere, belangrijke geheel. Misschien omdat zijn hersencapaciteit dat niet toelaat. Er zijn geen massieve veldslagen, geen belegeringen, geen vette wapens, geen toffe tegenstanders. Conan sluipt met een dief zelfs het laatste kasteel in om zonder problemen in de troonzaal uit te komen. Okee, er zit een inktvisje in de weg, maar noemenswaardig is anders.

Als laatste is het gewoon wat iedereen al weet, namelijk een kutfilm. Maar omdat zelfs de actie niet al te overtuigend is en vaak ook niet echt goed in elkaar zit, is deze film slechter dan de gemiddelde slechte actiefilm, helaas.

Captain America: The First Avenger

Genre: Sci-Fi / Actie
Met: Chris Evans, Tommy Lee Jones, Hugo Weaving & Dominic Cooper
Regie: Joe Johnston (Hidalgo, The Wolfman, Jumanji)
Waardering: 3/5

Marvel is in rap tempo hun superhelden aan het uitmelken, of iets vriendelijker gezegd, om hun protagonisten klaar te stomen voor wat de grote finale lijkt te worden: The Avengers. Maar nu eerst de eerste Avenger, en wel Captain America. Om deze held te waarderen moet je vrees ik ook een Amerikaan zijn met een groot gevoel voor nationalisme, maar ik heb toch een poging gedaan.

Steve Rogers (Evans) wil in het leger, maar hij heeft astma en mag zich niet inschrijven. Toch ziet een speciale afdeling van het Amerikaanse leger wel iets in Rogers. Hij heeft een goed hart, daar komt het eigenlijk op neer. Reden genoeg om hem in één of andere cabine te transformeren tot een heus Übermensch. Met een schild, dat dan weer wel.

Amerika creëert een Übermensch om de ideologie van dezelfde Übermensch te kunnen bestrijden. De film speelt zich namelijk af in de 2e Wereldoorlog. Terwijl de Duitsers op zoek zijn naar magische technologie om de oorlog te winnen en de Ariërs voor eeuwig op de kaart te zetten, lijkt slechts één persoon in staat om dit alles ongedaan te maken, namelijk Captain America. Natuurlijk mag je het in deze films niet al te nauw nemen met realisme, maar toch willen de films zichzelf wel heel graag koppelen aan historische evenementen, waarbij de 2e Wereldoorlog één van de favorieten is. De historische referentie is echter het enige realistische dat er in deze film te ontdekken valt.

De aartsvijand van Captain America is in deze film Red Skull (Weaving). Ik vind Hugo Weaving eigenlijk altijd tof en zijn karakteristieke manier van spreken en de Agent Smith-achtige gelaatsuitdrukkingen maken Red Skull misschien wel toffer dan Captain America. Ze hadden eigenlijk zijn vel er gewoon op moeten laten zitten, dan was hij helemaal pure evil geweest. Nu blijft het toch een vreemde verschijning.

Red Skull heeft geheime basissen waar hij zijn technologie ontwikkelt. Deze geheime basissen blijken niet zo geheim, wanneer Captain America gelukkigerwijs uitkomt in een kamertje waar de locaties van alle basissen op een kaart staan. Vervolgens rest hem de taak om de basissen te vernietigen en ook red Skull moet natuurlijk geëlimineerd worden.

Het verhaal is nogal slap, maar de film wordt gered door de goede cast en de goed uitgewerkte actiescènes. Ook leuk zijn de talloze verwijzingen naar andere (Marvel-) films, zoals Iron Man, Indiana Jones en vele, vele anderen. Het Marvel universum begint door alle onlangs uitgebrachte films steeds meer visuele vorm te krijgen. De Marvel comic fans gaan dit deel toch wel kijken en fans van Captain America zelf ook natuurlijk, maar voor degenen die gewoon op zoek zijn naar een prima actiefilm is dit waarschijnlijk niet wat je zoekt.

Later dit jaar zal Captain America, met o.a. Thor, Iron Man en nog een zootje actiehelden de wereld gaan redden van Loki, die we nog kennen uit Thor. Het belooft een spektakel te worden. Hopelijk wordt het geheel wat beter dan de delen waaruit het nu opgebouwd is, want de losse films, met uitzondering van Iron Man, spreken nog niet echt tot de verbeelding.

Rundskop

Genre: Drama
Met: Matthias Schoenaerts, Jeroen Perceval, Tibo Vandenborre & Frank Lammers
Regie: Michael R. Roskam
Waardering: 4/5

In Rundskop, een Vlaamse film, maken we kennis met de volledig onverstaanbare Belg Jacky Vanmarsenille (Schoenaerts). Hij heeft niet alleen de kop van een stier, maar ook een ontzettend gespierd, ietwat opgepompt, lichaam en is daarmee meteen een imposante verschijning. Hij slikt testosteron en anabolen, met alle gevolgen van dien. De redenen daarvoor liggen bij een incident in zijn jeugd. Een incident dat hem altijd blijft achtervolgen.

Jacky werkt op een boerderij. Om de productie te verhogen krijgen de beesten op de boerderij hormonen. Eén van de gevolgen is dat de lokale veearts (Lammers) part-time crimineel is en handelt in verboden hormoonpreparaten. Er blijkt zelfs een heuse hormoonmaffia te bestaan die over lijken gaan om hun zaakjes draaiende te houden. Jacky probeert de veearts ervan te weerhouden om zaken te doen met de hormoonmaffia, maar de veearts Sam kan het niet laten. Jacky, zijn familie en zijn bedrijf raken steeds meer betrokken bij de criminele praktijken en hij komt in situaties terecht waar zelfs de spierbundel Jacky niet tegen opgewassen is.

Ondertussen schakelt de film soms over naar de hormoonmaffia en schetst een beeld van meedogenloze mensen die desondanks ook wat personen in dienst hebben die aanzienlijk minder intelligent zijn dan de mensen aan de top. Wanneer de Vlaamse hormoonmaffia bijvoorbeeld zaken gaat doen met wat lokale Walen levert dat vrij grappige situaties op. Het grootste gedeelte van de film is echter een aangrijpend drama waarin we hoofdpersoon Jacky steeds verder zien wegzakken. Zijn gruwelijke verleden en verslaving beginnen hun tol te eisen en in zijn vrije val sleurt hij vele anderen mee. 

Een indrukwekkend drama waarin een ontroerend verhaal mede door overtuigend acteerwerk van eigenlijk de gehele cast, maar Schoenaerts in het bijzonder, heel goed tot haar recht komt. Van begin tot einde is de film boeiend en alle verschillende verhalen uit heden en verleden komen in de prima climax mooi bij elkaar. Fijne film.