Project X

Genre: Komedie (88 min.)
Met: Thomas Mann, Oliver Cooper & Jonathan Daniel Brown
Regie: Nima Nourizadeh 
Waardering: 4.5 / 5

Het Trailerprobleem

Het 'Trailerprobleem' is voor zover ik weet geen universeel dilemma, laat staan een bekend begrip, maar iets wat iedereen vast wel herkent en vooral komedies hebben er last van. Het houdt in dat de trailer eigenlijk net zo grappig is als de film zelf, of in ieder geval het leeuwendeel van de goede grappen bevat, waardoor de film nauwelijks het kijken waard is. Veel komedies kampen met een te simpel verhaal en te weinig grappen. Het verhaal kan in 30 seconden verteld worden en aangezien trailers 120 seconden duren wordt er ook nog 90 seconden aan grappen weggegeven. 

In de meeste komedies is er sprake van meer dan alleen ogenschijnlijk willekeurige gebeurtenissen. Een goede zaak natuurlijk, maar het presenteert ook een moeilijkheid. De paar goed uitgewerkte grappen die de schrijvers hebben bedacht moeten goed verwerkt worden in het verhaal. Het is lastig om een verhaal, hoe simpel ook, vol te gooien met goede grappen omdat een goede grap ook een bepaalde omgeving vereist. Je kan niet zomaar grappige one-liners gaan opdreunen en je zal situatiegebonden grappen moeten inleiden. Doe je dat niet dan komt de grap uit de lucht vallen en werkt het niet meer. Veel films hebben daarom een sidekick die out-of-the-blue grappen maakt, vaak op basis van zijn of haar karakter, zodat de grappen niet ten koste gaan van het verhaal. Denk aan Alan in The Hangover, of Scrat in Ice Age. De sidekick waarborgt eigenlijk de humor, zodat de hoofdpersoon zijn of haar verhaal kan vervolgen. Bij Project X is er echter niet zozeer sprake van een verhaal als wel van een bepaalde sfeer waarin heel veel grappen werken. Afgezien van de hoofdpersoon en zijn liefje is bijna iedereen een sidekick te noemen en volgen de grappen elkaar dan ook in hoog tempo op zonder aan kracht te verliezen.

De oplossing van Het Probleem is natuurlijk simpelweg meer grappen bedenken dan de 90 seconden trailertijd, maar uit financieel oogpunt (als men eenmaal in de bios zit is het geld al binnen) hoeft men daar niet altijd aandacht aan te besteden. Veel commerciële komedies zijn daarom ook niet grappiger dan hun trailer. Project X is ook een commerciële komedie, met grote letters prijkt het predicaat 'From the producer of The Hangover' op het affiche, maar is gelukkig ook een uitzondering op het trailer-probleem.

Project X

Project X gaat over drie vrienden, Thomas (Mann), Costa (Oliver) en JB (Brown) die op high school zitten en niet erg populair zijn, maar ook niet gepest worden of iets in die trend. Thomas' ouders gaan een weekendje weg en Thomas, zelf bijna 17 jaar oud, wordt door zijn twee beste vrienden overgehaald om een verjaardagsfeest te geven. En niet zomaar een feestje. Costa, één van de twee vrienden van Thomas, ziet een situatie zich voordoen waarin drie adolescenten hun populariteit een flinke boost kunnen geven door één van de grootste feesten in de historie van high school feesten te geven. Project X beslaat één dag. 's Ochtends vertrekken de ouders van Thomas en neemt Costa het voortouw. Hij is de regelneef van de drie en heeft ondanks zijn populariteit veel contacten. Costa weet wel hoe je een feestje organiseert, dat mag duidelijk zijn. Hij heeft serieus goede ideeën al denkt hij niet altijd na over de consequenties. Thomas is niet altijd gelukkig met zijn beslissingen en JB (Brown) lijkt alles wel prima te vinden. Hij wil een meisje scoren en heeft daar allerlei theorieën voor, al vraag ik me af of 'the spider' of 'the small scissors' in de smaak zullen vallen.

Project X lijkt af te stevenen op een over-the-top tienerkomedie met veel drank, blote tieten en vreemde typetjes. Al deze elementen zijn wel aanwezig en het testosterongehalte van de film is behoorlijk hoog, maar Project X bevat naast wat flauwe grappen ook een aantal goedgevonden one-liners die onze testosteronloze medemens ook zal kunnen waarderen. Zo zat ik met twee testosteronloze medemensen te kijken en ook zij hebben zich goed vermaakt. Sommige grappen zijn van behoorlijk hoog niveau en worden extra komisch doordat ze worden uitgesproken door iemand die krap 18 jaar oud is. De hilarische, soms haast bizarre gebeurtenissen op het feest zijn over het algemeen echter nog veel grappiger dan de spitsvondige one-liners die de hoofdpersonen eruit persen. Tel daarbij ook nog een geweldige cast op met een goede mix van ronduit vreemde personages, mooie vrouwen en een dwerg en het feest kan niet meer stuk.

Tot slot is de regisseur die debuteert met deze film erin geslaagd om je in een komedie te zuigen zonder dat daar drank voor nodig is. Ik heb deze film op een katerloze middag gezien en me helemaal kapot gelachen, maar me tevens verbaasd over hoe vet alles is opgebouwd. Project X wordt zorgvuldig laagje voor laagje gecreëerd totdat er op een gegeven moment een bouwwerk is ontstaan van bizarre en komische situaties met een goede mix van goede en flauwe grappen. Het feest begint nog redelijk kleinschalig, maar naarmate er meer mensen op komen dagen raken de hoofdpersonen de controle kwijt. Je hebt bovendien zelf het idee dat je tussen de feestmenigte staat doordat alles is opgenomen met handycams en smartphones. Een tof detail wat het gevoel van een film ontzettend bepaalt (het werkt echt goed in horror, zie Rec of Cloverfield) en in Project X is dit echt een toevoeging. 

Critici en Komedie

v.l.n.r. Costa, Thomas & J.B.

Ik probeer een film altijd in zijn genre te beoordelen en misschien is komedie dan wel het moeilijkste genre. Humor is persoonlijk, veel persoonlijker dan een goed verhaal, goede acteurs of goede regie. Je mag Ryan Gosling weliswaar geen goede acteur vinden (voor vrouwen is dit overigens onmogelijk) of Martin Scorsese geen goede regisseur, maar dan val je wel buiten een grote groep mensen die het erover eens zijn dat deze twee mensen in kwestie absoluut bij de top van hun desbetreffende vakgroep horen. Bij humor is er aanzienlijk minder overeenstemming. Volgens critici, waar ik mezelf niet per se onder reken aangezien ik dit vooral voor de lol schrijf en mijn doel niet is om kritiek te geven, maar om mensen te behoeden voor kutfilms, zijn komedies maar zelden goed. Redenen daarvoor zijn talrijk, maar behelzen vaak een slecht plot, flauwe grappen, slechte acteurs en voorspelbaarheid. Critici zullen niet serieus worden genomen als ze zoiets een hoog cijfer geven. Recensenten proberen vaak op een originele manier films af te zeiken en dat is op zich leuk om te lezen, maar het lijkt me niet realistisch. Kijken om het zeiken is schraal.

Een pure komedie, zoals deze film, heeft geen enkele andere pretentie dan vermaak en humor voor een bepaalde doelgroep. En vermaak en humor zijn volop aanwezig. Ik heb me werkelijk waar een breuk gelachen en de ene scène is nog hilarischer dan de andere. Er zit verder geen verhaal in en de enige reden dat er een totaal overbodige romance aanwezig is lijkt te zijn dat de film een soort van degelijk einde heeft. Ben je echter student, dat ooit geweest of heb je wel eens een feest van licht epische proporties meegemaakt (liefst in andermans huis) dan ga je dit ongetwijfeld waarderen. Als je de huishoudschool hebt gedaan en houdt van KRO-detectives is dit misschien een minder geschikte keuze.

Project X tovert enkele dagen na het zien ervan een glimlach op mijn gezicht als ik terugdenk aan sommige scènes. Project X is de grappigste film die ik sinds tijden heb gezien. Beter dan The Hangover, om maar een voorbeeld te noemen. De laatste keer dat ik zo hard heb gelachen om een film was denk ik bij The Trip. Dit is echter een totaal andere komedie, want het gaat werkelijk waar helemaal nergens over en waar The Trip wel een beetje staat of valt bij het wel of niet snappen van verwijzingen hoef je je daar bij Project X geen zorgen om te maken. Het gaat niet over vriendschappen, opgroeien, high school problemen of liefdesperikelen, maar om het vetste feest ooit. Ik was erbij, keek ernaar en heb me kostelijk vermaakt. 

Safe House

Genre: Thriller (115 min.)
Met: Denzel Washington, Ryan Reynolds, Vera Farmiga & Brendan Gleeson
Regie: Daniel Espinosa
Waardering: 3 / 5

Een safe house is een verblijfplaats waar de C.I.A. gemiddeld zo'n één keer per jaar gebruik van maakt. Ze zitten blijkbaar overal en nergens en variëren van bedrijven tot boerderijen. De rest van de tijd, wanneer er dus geen politieke vluchteling of vermeende terrorist wordt gehuisvest, wordt een safe house bewaakt door een 'conciërge'. De C.I.A. moet veel slimme mensen in dienst hebben als ze een afgestudeerd econoom van Yale dit baantje laten opknappen. De conciërge van het safe house in kwestie, gevestigd in Zuid-Afrika, is Matt Weston, gespeeld door Ryan Reynolds. Matt heeft al 12 maanden niemand langs zien komen en aast op een promotie. Er gebeurt dus geen kont, totdat op een dag Tobin Frost (Washington) wordt binnengebracht.

Tobin Frost is een geslepen man, vriendelijk, maar ook dodelijk, ex-C.I.A. en wordt in vier continenten gezocht. Op Antarctica nog niet dus. Tobin Frost wordt gemarteld, maar weet al aan te geven dat de methode waarmee hij gemarteld gaat worden niet goed wordt uitgevoerd. De handdoeken zijn te licht. Zo'n 350g te licht. Aan alles wordt duidelijk dat Tobin Frost een door de wol geverfde crimineel is, die ogenschijnlijk moeiteloos omgaat met zijn verblijf in het safe house en binnen mum van tijd in staat is om in de hoofden van zijn ondervragers te kruipen, in plaats van andersom. Het contrast tussen Matt en Tobin kan bijna niet groter en de manier waarop Tobin inpraat op Matt is mooi verfilmd. Matt komt net kijken, heeft geen enkele veldervaring en komt plotseling in aanraking met één van de beste agenten die de C.I.A. ooit heeft gehad. Matt voelt de druk, maar heeft tegelijkertijd ook ontzag voor Tobin en die dynamiek maakt het eerste gedeelte van de film erg interessant en spannend. Tobin en Matt zijn al snel op elkaar aangewezen, na wat ongeloofwaardige gebeurtenissen in het safe house.

Het eerste gedeelte van de film zit goed in elkaar, de spanning wordt mooi opgebouwd en de twee hoofdpersonen worden sterk uitgewerkt, maar zo halverwege de film verliest het script haar kracht. Vooral wanneer het hoofdkwartier van de C.I.A. in Langley zich er mee gaat bemoeien door Linklater (Farmiga) en Barlow (Gleeson) op pad te sturen naar Zuid-Afrika wordt de film met de minuut ongeloofwaardiger. Je kan je daaraan storen of er niet al teveel bij nadenken, maar ik heb toch regelmatig dat eerste gedaan. Zeker omdat de film zichzelf op de meeste andere vlakken nogal serieus neemt en dan vind ik dat je ook wel wat realisme mag verwachten. Ik heb het dan niet over magazijnen leegschieten en niemand raken, want dat is gewoon standaard, maar over handelingen van de hoofdpersonen. Zo gaan Matt en Tobin niet al te lang in het safe house verblijven, maar doen ze allerlei locaties aan. Dat is op zich natuurlijk leuk voor een film, beetje plaatjes schieten op allerlei stukjes Afrika, maar er is echt geen enkele reden waarom een C.I.A. agent een voortvluchtige meeneemt naar een volgepakt voetbalstadion om daar een G.P.S. op te halen uit een kluisje. 

Safe House is een typische C.I.A.-thriller, mocht zoiets een genre zijn. De C.I.A. wordt in films maar zelden afgeschilderd als een integere organisatie, maar is een gewilde instantie in films en ook hier is het weer raak. Er is sprake van grootschalige corruptie en als er ook maar enige kern van waarheid in al die films zit zou de C.I.A. toch ondertussen een keer opgeheven zijn. Safe House besteedt naar mijn mening iets te weinig aandacht aan de details en het verhaal mist wat consistentie. Ook zijn er een aantal vreemde scènes waar opeens bijrijders in een auto zitten en een andere vreemde scène waarin Tobin Frost door zijn hoofd geschoten lijkt te worden, maar de volgende scène wandelt hij weer gewoon over het trottoir. Wie er dan wel dood is was mij een raadsel. Alsof ze een scène vergeten zijn eruit te knippen. Safe house is overigens wel gedurende de hele film spannend, vooral ook omdat het lange tijd onduidelijk is waar Tobin Frost op uit is. Wanneer je echter iets meer aandacht gaat besteden aan het verhaal valt al snel op dat het uiteindelijk een opeenstapeling van allerlei ongeloofwaardige gebeurtenissen blijkt te zijn. Dat is jammer, want voor de rest is het een hele degelijke thriller.

Het acteerwerk van Denzel Washington is als vanouds sterk, maar Ryan Reynolds maakt op mij zelden een goede indruk. Ook hier vond ik hem niet erg overtuigend en hij is gewoon niet cool genoeg om zo'n rol goed te kunnen brengen. Als je op zoek bent naar wat realisme in serieuze thrillers dan ben je bij Safe House niet aan het juiste adres. Maar hou je van gewoon spanning en een prima te volgen, al dan niet wat ongeloofwaardig, verhaal dan kan deze film je ongetwijfeld wel bekoren. 

Wrath of the Titans

Genre: Actie (99 min.)
Met: Sam Worthington, Rosamund Pike, Toby Kebbell, Bill Nighy, Ralph Fiennes & Liam Neeson
Regie: Jonathan Liebesman
Waardering: 2 / 5

Wrath of the Titans is het spectaculaire vervolg op Clash of the Titans, hetgeen weer een remake was van de gelijknamige film uit 1981. Ook in dit deel wordt er met elementen gesmeten, vliegen de Griekse mythologische figuren je om de oren en zien we de wereld net niet ten onder gaan aan een soort van gereïncarneerde vulkanische golem die ook wel bekend is onder de naam Kronos. De Grieks-mythologische equivalent van de tijd en tevens een Titaan, waarvan wij weer een aantal woorden hebben afgeleid die u thuis zelf ongetwijfeld kan bedenken. 

In Wrath of the Titans neemt men het redelijk nauw met de geschiedenis, voor zover je daarvan kan spreken wanneer het gaat om religie en mythologie. Het verhaal is dat Hades (Fiennes) en Ares (Edgar Ramirez) hun broer resp. vader Zeus (Neeson) verraden door hem uit te leveren aan Kronos die gevangen zit in de berg Tartarus. Onlangs verscheen 'Immortals' die op dit vlak het meerdere malen bij het verkeerde eind had, maar in deze film hebben ze zich aardig aan de bestaande mythologie gehouden. De mythologie is overigens spannend genoeg, afgaande op de verhalen die mijn leraar Grieks altijd aan het einde van de les vertelde. Kronos wil ontsnappen uit de berg Tartarus en heeft daarvoor Zeus' krachten nodig.

Het feit dat er een apart kopje is voor 'Mortal Conquests'
vond ik al reden genoeg voor dit plaatje.

Kronos is de vader van Zeus. Enige gelijkenis is ver te zoeken, overigens. De vader-zoon relaties in deze film hebben veel overeenkomsten met die van een slechte soap, maar dat vonden die Grieken vroeger prachtig. Al die Goden gingen vreemd bij het leven en hadden net zoveel buitenechtelijke kinderen als Mick Jagger. Perseus (Worthington), de held, is één van de vele zonen van Zeus (Ares is er ook één) en moet niet alleen zijn vader redden uit de lavahanden van Kronos, maar ook de wereld. Wanneer Kronos (een Titaan, geen Olympische God) namelijk alle macht verzameld heeft zal alles wat de Olympiërs (Zeus, Hades, Poseidon etc.) ooit hebben opgebouwd uiteen vallen en de bewoonde wereld hoort daar ook bij. Mocht u het thuis allemaal niet meer zo begrijpen qua stamboom, zie dan het bijgevoegde plaatje. Erg verhelderend.

Perseus moet Zeus redden, daar komt het op neer. Het plan is simpel, Ze moeten op zoek naar Hephaestos (Nighy). Hephaestos heeft namelijk Tartarus gebouwd en weet dus ook hoe je daar als sterveling binnen moet komen om je in eerste instantie onsterfelijke vader te redden hetgeen natuurlijk niet noodzakelijk zou zijn als hij daadwerkelijk onsterfelijk was, wat hij dus niet is. Wel wat vreemd, voor Goden, zouden wij denken, maar het idee God en het concept onsterfelijkheid zijn niet per se in den beginne en per Griekse definitie met elkaar verweven. Er is niet direct een reden te bedenken voor Goden om onsterfelijk te zijn en in Wrath of the Titans sneuvelen er dan ook een paar. Net als theekopjes op een keukenvloer, zoals Herman Finkers al eens terecht opmerkte.

Waar Perseus eerst, in deel 1, een vrij onschuldig Griekse burger was die langzaam maar zeker zijn lot onder ogen zag en uitgroeide tot een halfgod gaat hij uiteraard dit proces niet nog eens herhalen. Nu, in deel 2, gaat het zelfs zo ver dat hij zo nu en dan overkomt als een arrogant mannetje waar toch maar weinig sympathie voor valt op te brengen. Ook de harige sidekick Agenor (Kebbell) probeert de film naar een hoger komisch niveau te tillen, maar zijn pogingen en kazige oneliners zijn tevergeefs. De relatief mooie blonde koningin Andromeda (Pike) voert een bataljon Grieken aan in de epische eindstrijd en trekt verder gedurende de film wat verbaasde gezichten, maar overtuigend is het niet. Dialoog is lachwekkend en van coherente verhaallijn is geen sprake. Het enige dat eigenlijk imponeert zijn de special effects en de Titanen worden in alle soorten en maten op het scherm getoverd. Ze komen letterlijk uit de lucht vallen, zorgen voor wat chaos en visueel spektakel, maar voegen maar weinig toe aan het bijzonder dunne verhaal. 

Er moet dan ook geconcludeerd worden dat deze film zich niet in het rijtje gaat scharen van 'sequels die beter zijn dan het origineel'. Het is slechter, stukken slechter zelfs. De special effects imponeren, maar zijn ook niet van dusdanig niveau dat het de hele film kan redden en net als Andromeda heeft Wrath of the Titans bijzonder weinig om het lijf. Het is gewoon echt niet de moeite om dit te gaan zien.

Weekend

Genre: Drama (97 min.)
Met: Tom Cullen & Chris New
Regie: Andew Haigh
Waardering: 4 / 5

Russell (Cullen) besluit na een feestje van zijn beste vriend Jamie nog even de stad in te duiken. Hij komt terecht in Propaganda, een hippe gaybar. Daar ontmoet hij Glen (New), die hem naar eigen zeggen redt van een dronken gnoom, met wie hij enkele uren later in bed belandt. In eerste instantie lijkt het slechts een one-night-stand te zijn, maar schijn bedriegt en er slaat wel degelijk een vonkje over tussen Glen en Russell. Ze zullen een heel weekend met elkaar doorbrengen. Het weekend beslaat de hele film en bestaat uit dialoog, drugs, drank en seks. Het deed mij erg denken aan 'Habitación en Roma', waarin twee lesbiennes elkaar in Rome tegenkomen en o.a. hun levensverhaal met elkaar delen. 

Nu was 'Habitación en Roma' een behoorlijk kleurrijke, vrolijke film en al hadden de hoofdpersonen daar ook wel de nodige problemen, ze zaten wel in een mooi hotel in een prachtige stad. Depressieve mensen in Rome hebben natuurlijk eigenlijk geen recht van spreken. Nee, dan de buurt waarin Russell leeft. Het is grauw, grijs, hij woont op 14 hoog in een vervallen flat in een buurt waar Vogelaar waarschijnlijk zou willen ingrijpen, hij werkt in een aan de klok te zien bouwvallig zwembad als badmeester en homo's zijn er niet bepaald geliefd. Anderen noemen het Nottingham. Deze grauwe sfeer typeert niet alleen de habitat van Russell, maar ook de rest van de film. Weekend is af en toe grappig en zo nu en dan kon ik me erg vinden in de gesprekken tussen Russell en Glen, maar het grootste gedeelte van de film is een beschrijving van het leven van Russell en dat leven gaat niet over rozen.

Waar Weekend vooral om draait is, middels een karakterschets van een doorsnee persoon die toevallig homo is, aangeven hoe moeilijk het is om homo te zijn en hoe je daar mee om kan gaan. Daarin verschillen Glen en Russell radicaal van elkaar, hetgeen de film ook zo interessant maakt. Glen is een wijsneus, houdt er redelijk wat semi-filosofische inzichten op na en claimt dat de mensheid hem als zodanig niet interesseert. Hij deed me wel wat aan mezelf denken een aantal jaren terug wanneer ik me nog niet had gerealiseerd dat de meeste mensen niet zitten te wachten op filosofische theorieën, hopelijk overtuigende argumenten en vrijetijdsfilosofen. Glen wil geen relaties, wil niet weten wat mensen van hem denken, maar lijkt slechts uit te zijn op wat tolerantie voor de homofiele medemens. Zijn filosofische inzichten en zijn doelen stroken niet echt met elkaar en Glen vond ik in eerste instantie maar een vervelend mannetje. Zijn methodes staan mij persoonlijk niet zo aan en echt een aimabel persoon kan je Glen niet noemen, maar hij heeft zo zijn charmes en bedoelt het allemaal wel goed.

Russell daarentegen is een gelaten persoon, niet op zoek naar problemen en wil het liefst met rust gelaten worden door de buitenwereld. In tegenstelling tot Glen is Russell nog niet volledig uit de kast en maakt hij zich wel druk om wat mensen van hem denken. Hij weigert in het openbaar te zoenen en is bang om uitgescholden te worden vanwege zijn geaardheid. Hij heeft een veel meer gesloten persoonlijkheid en dat botst wel lekker met Glen. Maar Weekend biedt meer dan homo-gerelateerde problemen, want naast seksualiteit komen ook allerlei andere onderwerpen aan bod die voor velen, homo of niet, herkenbaar zullen zijn. Veel mensen zullen zich wel ergens herkennen in Glen of Russell. Het contrast tussen Glen en Russel, hun door drugs gevoede gesprekken en een realistisch kijkje in hun levens zijn de peilers waarop de film rust. Deze peilers vormen de basis van een mooi drama dat zich weet te onderscheiden door overtuigende acteurs en zodoende uitgroeit tot meer dan een protestfilm alleen.

Hugo

Genre: Drama / Komedie (126 min.)
Met: Asa Butterfield, Chloë Grace Moretz, Sacha Baron Cohen & Ben Kingsley
Regie: Martin Scorsese
Waardering: 4 / 5

Genomineerd voor elf Oscars, er vijf gewonnen en ik had de film nog steeds niet gezien. Kan niet natuurlijk, dus het werd hoog tijd en het is altijd wel plezierig als je van tevoren weet dat je een goede film gaat zien. Hugo viel ondanks de hoge verwachtingen zeker niet tegen en maakte de meeste verwachtingen waar. Met wat goede wil had deze film nog wel meer Oscars op kunnen leveren, al zijn elf nominaties natuurlijk al een prestatie op zich.

Hugo vertelt het verhaal van Hugo (Butterfield), een wees die na de dood van zijn vader (Jude Law) op het treinstation van Parijs leeft. Het enige dat Hugo heeft overgehouden aan zijn vader zijn klokkenmakervaardigheden en een automaton, hetgeen een soort robot is die goed te vergelijken valt met een extreem complex muziekdoosje. De automaton komt uit een museum, is ooit meegenomen door Hugo's vader, maar is nu niet meer functioneel omdat er een essentieel onderdeel mist. Hugo wil het mysterie van de automaton achterhalen en de ontrafeling van het mysterie vormt de rode draad van deze film. Gelukkig voor Hugo komt hij Isabelle (Moretz) tegen, een Britse wijsneus wiens vader een speelgoedwinkeltje op het station heeft. Hugo introduceert Isabelle aan de automaton en geïnspireerd door de vele boeken die Isabelle heeft gelezen wil zij het avontuur wel aangaan, niet wetende dat het mysterie van de automaton behoorlijk wat gesloten deuren zal openen waarvan niet iedereen wil dat ze geopend worden.

Het leven van een wees op het station van Parijs is niet makkelijk. Zeker niet omdat het lijkt alsof de stationswacht er zijn persoonlijke missie van heeft gemaakt om alle weeskinderen in Parijs op te sluiten in het weeshuis. Deze stationswacht wordt goed gespeeld door Sacha Baron Cohen, beter bekend als Ali G, Brüno, Borat en tegenwoordig de Dictator. De stationswacht is ondanks zijn missie best een goede peer. Bureau Toezicht kan er voorbeeld aan nemen, in plaats van dat misplaatste gevoel van autoriteit waardoor ze met regelmaat de meest tergende mensen zijn die je in de binnenstad kan tegenkomen, naast hangjongeren die je proberen een Greenpeace abonnement aan te smeren zodat die groene rakkers nog meer dure boten kunnen kopen omdat ze blijkbaar niet in staat zijn Japanse walvisvaarders te ontwijken. En die zie je wel aankomen hoor. 

Hugo is een boeiende film. Het geheel komt een beetje traag op gang, maar ook in de eerste momenten is de film niet vervelend, terwijl het volstrekt onduidelijk is waar de film naar toe gaat. Het acteerwerk van de gelouterde cast, met naast genoemde namen ook Ben Kingsley en Christopher Lee (Saruman), is uitstekend. Chloe Moretz en Asa Butterfield, in de film een jaar of 15 gok ik, zijn vooral aandoenlijk en dat lijkt ook te zijn wat de film wil uitstralen. De sfeer in Parijs in de jaren '30 is heel erg gemoedelijk en de enige vorm van een slechterik is zo'n karikatuur van zichzelf dat hij de kijker niet veel angst weet in te boezemen, al zal dat voor 12-jarige kinderen misschien anders zijn. Ik vond het verhaal behoorlijk pakkend en niet al te voorspelbaar, een valkuil waarin dit soort film vaak vallen. 

Maar het meest indrukwekkend aan Hugo is toch wel het beeld en geluid. Grafisch is de film echt schitterend en het oude Parijs wordt op weergaloze wijze tot leven gebracht. Het is moeilijk om te achterhalen wat er nu met de computer gemaakt is en wat niet en dat is een goed teken. De gedeelten CGI en echte decors lopen feilloos in elkaar over en Hugo heeft een haast fantasy-achtig laagje artwork dat helemaal in de film past. De intense kleuren met veel contrast en de kleine stukjes geanimeerde stukjes Parijs zijn een waar genot voor het oog en het is één van de mooiste films die ik de laatste tijd heb gezien.

Daarnaast is er het geluid en ondanks het feit dat mijn 5.1 surround setje nog niet zo oud is en ik er nog niet zoveel films mee heb bekeken is Hugo qua geluid fenomenaal. Kijk, Hugo leeft dus op het station in Parijs en wat Hugo regelmatig doet is ervoor zorgen dat alle klokken op het station gelijk lopen. Klokken, vergankelijkheid en tijd zijn belangrijke thema's in de film en constant wanneer de film zich afspeelt op het station hoor je overal klokken tikken, maar dan heel subtiel. De tikkende wijzers worden zo nu en dan afgewisseld met wat stoom, een arriverende trein en wat lopende mensen, maar als je goed luistert hoor je steeds op de achtergrond die klokken. Het is net alsof je echt op dat station rondloopt en dit soort dingen vind ik heel tof in films. Details, want het is gewoon veel extra werk om dat allemaal zo te regelen en op te nemen. Veel films gebruiken de dolby surround maar erg sporadisch, bij dikke actiescènes en af en toe bij een dichtslaande deur, maar in Hugo is hier gedurende de hele film aandacht aan besteed en hier heeft de geluidsafdeling wat mij betreft die Oscar dubbel en dwars verdiend.

Vroeger was alles beter natuurlijk, maar Hugo laat het je haast geloven. Hugo bestaat uit zoveel geraffineerd filmwerk dat de passie van de filmmaker voelbaar is. Vooral op het gebied van beeld en geluid is Hugo bijzonder indrukwekkend en de film lijkt ergens een filmtechnische oefening, maar degenen die dat allemaal niet zo doorhebben of interessant vinden kunnen zich alsnog vermaken met deze hele leuke familiefilm waar de algehele aandoenlijkheid vanaf druipt. 

Coriolanus

Genre: Drama (123 min.)
Met: Ralph Fiennes, Gerard Butler & Brian Cox
Regie: Ralph Fiennes
Waardering: 4 / 5

Coriolanus is een stuk van Shakespeare. Dat is belangrijk om te weten, want het bepaalt de volledige film en zal de reden zijn dat sommige mensen dit heel plezant vinden en anderen er helemaal niks mee kunnen. Ik behoor tot de eerste categorie. Coriolanus is een uitstekende vertaling van een toneelstuk naar film en alle aspecten die men in een degelijk toneelstuk zou verwachten zijn aanwezig, behalve een romance. Ik vind dat niet zo erg, aangezien in 80% van alle films de romances zo geforceerd en voorspelbaar zijn dat ze wat mij betreft toch maar weinig toevoegen.

Coriolanus is een moderne vertaling van een eeuwenoud stuk. De film speelt zich af in een grauwe stad die zichzelf Rome noemt, maar dat niet is. Rome wordt geteisterd door hongerige burgers, op macht beluste politici, een opkomende burgeroorlog als resultaat van de eerste twee categorieën en een daadwerkelijke oorlog met een andere stad, Antium. Caius Martius (Fiennes) staat aan het hoofd van het Romeinse leger en neemt het in een hevige strijd op tegen Tullus Aufidius (Butler). In deze veldslag strijden de twee legers tegen elkaar en vallen er veel doden aan elke kant, totdat de twee leiders elkaar treffen en het besluiten met een messengevecht af te handelen. Martius komt als winnaar uit de bus en wordt in Rome onthaald als oorlogsheld. Aufidius verliest, maar overleeft het, en trekt zich terug naar Antium.

In Rome raakt Martius echter verwikkeld in een politiek web gesponnen door machtsbeluste politici. Martius krijgt een nieuwe bijnaam, Coriolanus, na zijn recente overwinning, maar van hem wordt ook verwacht dat hij een politiek ambt gaat bekleden. Onder druk van zijn moeder, verschrikkelijk goed gespeeld door Vanessa Redgrave, en van een bevriende politicus Menenius (Cox) probeert Martius zich staande te houden in het politieke wespennest, maar al snel blijkt dat dit niet gaat lukken. 

Martius is een soldaat, hij vecht met eer en is bereid om te sterven voor Rome. Zijn plek is in de frontlinie waar hij de moraal van zijn mannen hoog weet te houden, niet in de Senaat. Hij is een eersteklas soldaat en de beste die Rome heeft, maar hij heeft ook zijn zwaktes. Martius is behoorlijk arrogant en veel te trots. Net als veel soldaten is hij ook niet bepaald subtiel en een heel aantal publieke uitspraken die er voornamelijk op neerkomen dat de burgers niet moeten zeuren omdat Martius het vuile werk voor hen opknapt en zo Rome veilig houdt, vallen in het verkeerde keelgat bij de burgers. Ook omdat er in het goede keelgat zo weinig valt. Zijn achtergrond stelt hem niet in staat om compromissen te sluiten, iets dat zijn potentiële politieke carrière niet ten goede komt. Martius verliest zowel binnen de Senaat als bij het volk steeds meer steun en raakt steeds meer gefrustreerd. Tegelijkertijd groeit de haat van Aufidius en is hij uit op wraak.

Coriolanus is een goede film, ten eerste omdat je het idee hebt dat je naar een toneelstuk aan het kijken bent. Dat komt door de uitgebreide aandacht voor de mono- en dialogen en door de focus op de onderlinge relaties. De film heeft maar weinig beelden nodig om de intense haat tussen Martius en Aufidius weer te geven. Een paar mooie zinnen zijn genoeg. Ten tweede is er fantastisch acteerwerk. Zelfs de ondersteunende, voornamelijk Britse cast speelt ontzettend sterk, met naast de al genoemde personen mensen als Jessica Chastain (Tree of Life) en James Nesbitt (Cold Feet). Ralph Fiennes (misschien wel het bekendste als Voldemort) steekt er echter toch nog een stukje bovenuit en dat is indrukwekkend. Zijn faciale expressie, de manier van praten en zijn goed uitgebeelde gekrenkte trots zijn fantastisch om te zien. Er is, net als in het theater, wel wat sprake van `overacting', maar het komt de film alleen maar ten goede. Tenslotte is de film niet erg voorspelbaar en heeft het allerlei leuke plotwendingen, zonder dat het geheel slecht te volgen is of ongeloofwaardig wordt. Of je moet het stuk kennen natuurlijk, maar tenzij je Engels studeert zal dat waarschijnlijk niet het geval zijn.

Dus kan je oud-Engels goed pruimen, hou je wel van toneelstukken en Shakespeare of wil je weer eens wat anders zien dan je standaard Hollywood-productie dan is Coriolanus zeker een aanrader. Hou je meer van romkoms, gewoon Engels en geforceerde romances dan kan je dit beter overslaan.

Rampart

Genre: Drama / Misdaad (108 min.)
Met: Woody Harrelson
Regie: Oren Moverman
Waardering: 3 / 5

De LAPD had een speciale divisie eind jaren '90, 'Operation Rampart', met als doel het opsporen van bendes. In werkelijkheid maakten veel officieren van die divisie zich schuldig aan allerlei misdaden, variërend van het vervalsen van bewijs tot moord. Niet per se in die volgorde. Rampart is een grauwe misdaadfilm over een corrupte agent die losjes is gebaseerd op het 'Rampart Scandal'. Ik zeg losjes gebaseerd, want de film slaagt er helaas niet in het schandaal, waar tot op de dag van vandaag allerlei onduidelijkheden over bestaan, op coherente wijze te brengen waardoor de film slechts een schets is van een corrupte agent. Jammer, want met een beter, doordachter script en wat minder loze personages had het zoveel meer kunnen zijn.

De reden dat de film toch nog een voldoende krijgt ligt voornamelijk aan de vertolking van de corrupte agent, genaamd Dave Brown. Dave wordt erg sterk gespeeld door Woody Harrelson, die van Dave een kettingrokende, corrupte, onethische, brute, gewelddadige en racistische womanizer maakt die ondanks het rijtje bijvoeglijke naamwoorden, en daarmee eigenschappen, volledig geloofwaardig is. Dave is onderdeel van Operation Rampart, hetgeen vooral door het naambordje wordt verduidelijkt wanneer hij zijn kantoor in loopt, aangezien hij maar zelden te maken heeft met instructies, bevelen of autoriteit. Hij is ook niet het type daarvoor. Autoriteit is aan Dave niet besteed.

Hij krijgt echter met het al lopende schandaal te maken wanneer hij aangereden wordt door een Mexicaan en deze vervolgens bijna dood slaat op klaarlichte dag. Het voorval wordt gefilmd, breed uitgemeten in de media en Dave wordt op het matje geroepen. Zijn bazen, het zijn er meerdere al is het onduidelijk wie nu wie is en wie welke functie heeft, zijn niet blij met de media-aandacht en willen Dave schorsen of zelfs ontslaan. Waarom ze het niet doen, een vraag met een constant terugkerend karakter, is wederom onduidelijk, al zou het iets te maken kunnen hebben met Dave's eloquente, van dossierkennis getuigende bedreigingen. Met mooie zinnen dient hij zijn superieuren van repliek, bestaande uit redeneringen met ethische en psychologische argumenten die doen vermoeden dat we hier wel degelijk met een intelligente man te maken hebben. De scènes in het kantoor waar hij de rust zelve is en zeer beheerst antwoord geeft op de vragen staat in schril contrast met de manier waarop hij met verdachten omgaat. Af en toe slaan de stoppen door. Maar wat is er fout gegaan?

Vietnam misschien, het is iets dat terugkomt. Maar hij lijkt me te jong, ook in de jaren '90, om daar te zijn geweest. Of zijn werk, of zijn aangeleerde intense haat tegenover buitenlanders al claimt Dave dat hij alle mensen evenveel haat. Vragen over Dave's motieven en handelingen worden niet beantwoord en tot op zekere hoogte is dat geen probleem, maar de film blijkt uiteindelijk niet meer te zijn dan een zeer overtuigende, sinistere agent zonder verdere enige omlijsting. Hij versiert vrouwen, zuipt en rookt zich helemaal kapot, verwaarloost zijn familie, maakt zijn collega's uit voor rotte vis en stort zichzelf langzaam in een bureaucratische diepte van interne onderzoeken waaruit hij waarschijnlijk niet meer zal ontsnappen. 

De grauwe sfeer van de film wordt vooral bepaald door Dave, maar verder wordt Rampart helaas geteisterd door plotgaten en wat teveel losse eindjes . Een open einde kan ik prima hebben, maar dit gaat wel erg ver. De film introduceert allerlei personages die niet van wezenlijk belang zijn en werkt een aantal personages matigjes uit die wel van wezenlijk belang zijn. Dave ontmoet allerlei mensen, sommigen zien we slechts één scène, die behoorlijk irrelevant lijken te zijn voor het verloop van de film. Deze tijd had beter besteed kunnen worden aan wat meer achtergrondinformatie, character-building of uitwerking van het plot.

Rampart heeft een goede cast met verder Ben Foster als gehandicapte informant, Sigourney Weaver en Steve Buscemi als rivaliserende bazen en Ice Cube als agent. Allemaal acteurs die prima in staat zijn een belangrijke rol te dragen en een verhaal overtuigend te brengen, maar ze krijgen hiervoor niet de kans, omdat het script ontbreekt of slecht is uitgewerkt. Aan het einde van de film zit je dan ook met een dubbel gevoel en moet je concluderen dat de regisseur het trucje van zijn vorige film, The Messenger, tevens met Harrelson en Foster, heeft geprobeerd te herhalen, maar dat deze keer de emoties minder pakkend zijn en de film als geheel niet overkomt. 

This Means War

Genre: Romkom / Actie (97 min.)
Met: Reese Witherspoon, Chris Pine & Tom Hardy
Regie: McG
Waardering: 2 / 5

In This Means War nemen twee CIA-agenten het op tegen elkaar. Niet omdat ze elkaar verraden hebben, zijn verbannen door het hoofdkwartier of omdat ze een missie hebben vernacheld, maar omdat ze allebei achter dezelfde vrouw aanzitten. Via een datingsite, en later via wat satellieten, komt Lauren (Witherspoon) in beeld en al snel heeft ze dus twee extreem gevaarlijke, althans dat wil de film ons laten geloven, CIA-agenten achter zich aan zitten. De redenen voor dit curieuze plot worden in de introductie gegeven.

"Remember, this operation is covert." Ik vind het altijd vrij problematisch wanneer CIA-agenten eraan herinnerd moeten worden dat de operatie geheim is. Maar ze zouden het maar vergeten. Doffe ellende natuurlijk. Nu hebben onze twee helden, Tuck (Hardy) en FDR (Pine), het geheugen van een goudvis en 10 minuten later staat het hotel in fik, zijn er 6 doden gevallen en is er iemand enkele tientallen meters naar beneden gestort om niet zachtjes te eindigen op het dak van een passerende auto. Het idee was om boef Heinrich (Til Schweiger, die de meesten zullen kennen als Hugo Stiglitz uit Inglorious Basterds) te grazen te nemen, maar in plaats daarvan sterft Heinrich's broer, Jonas. Heinrich is boos, de bazin van de CIA ook en Tuck en FDR worden geschorst.

Ze vervelen zich en Tuck, wanhopig op zoek naar de ware, schrijft zich in bij een datingsite. FDR vindt het maar triest. Ik kom nog even terug op die naam / afkorting overigens, maar eerst nog even het flink schrale plot. De datingsite, itsfate.net,  regelt een afspraakje. Tuck en Lauren keuvelen wat en het gesprek dat voornamelijk volzinnen als "Say that again, your voice is beautiful." en "You're gorgeous." beslaat wordt afgesloten met de mededeling van Lauren dat ze een filmpje en een koude douche gaat pakken. Hopelijk niet tegelijkertijd, dacht ik nog. Tuck zegt "ik ook", maar dan in het Engels, en ze gaan allebei naar huis. Ik kan me de laatste keer niet herinneren dat ik zo een gesprek heb afgesloten.

Lauren loopt vervolgens naar de videotheek waar ze FDR tegen het lijf loopt. FDR is de gladheid zelve en claimt te weten hoe hij vrouwen moet behandelen. Lauren heeft dat wel door en laat zich niet zo makkelijk inpakken als de recentere overwinningen van FDR, waardoor FDR haar natuurlijk alleen maar aantrekkelijker vindt. Niet veel later laten Tuck en FDR elkaar hun recente vlam zien om erachter te komen dat die vlam dezelfde is. Ze stellen een 'gentleman's agreement' op, met daarin enkele regels zoals het niet dwarsbomen van elkaars dates etc. Maar je raadt het al, daar gaan ze zich natuurlijk niet aan houden en waarom zouden ze ook, als ze een halve CIA-afdeling tot hun beschikking hebben met personeel die het spelletje gewoon meespelen en van het stellen van kritische vragen nog nooit gehoord hebben. Verder dan wat bezwaren over 'constitutional issues' (mooie term voor het ondermijnen van de Grondwet) komt het niet, waarop FDR maar één antwoord heeft; "Patriot Act." Voor de goede orde, zo'n antwoord slaat echt helemaal nergens op. 

Het contrast tussen Tuck en FDR is geprobeerd te maken, maar in feite zijn het allebei trieste excuses voor CIA-agenten (Tuck vraagt tijdens actiescènes tot twee keer toe een nieuw magazijn voor zijn revolver) en trieste excuses voor volwassen personen. Tuck is wat serieuzer, heeft geen familie en spendeert zijn vrije tijd met sporten en zijn kindje, Joe. FDR is een womanizer en er blijkbaar goed in. Hij heeft een huis met als plafond een glazen bodem van een zwembad waar van de regisseur alleen maar vrouwen mogen zwemmen in bikini.

This Means War is vrij slecht. Ten eerste, FDR?! De 'F' staat voor Franklin en de rest mag je zelf bedenken (Hint: WO II). Je noemt je karakter alleen maar FDR als...Nee, dat doe je gewoon niet. Zeker niet in zo'n film. De regisseur wel, maar deze noemt zichzelf ook 'McG'. Iets minder erg dan FDR, maar McG bestaat dus in de realiteit en staat garant voor behoorlijk waardeloze films. Hij maakte beide Charlie's Angels en Terminator Salvation. This Means War is echter een stuk slechter dan Charlie's Angels, een film waar ik nog wel naar kon kijken al was het verhaal of de regie daarvoor niet verantwoordelijk.

Ik ga niet benoemen wat er allemaal niet klopt aan deze film, maar een aantal punten moet genoeg zijn om mensen ervan te weerhouden dit te aanschouwen. Er zijn de personages die simpelweg niet sympathiek zijn en waarmee je nooit een band voelt. Voornamelijk FDR is behoorlijk irritant. Lauren is wat flets en haar mix van hopeloosheid en actiechick werkt totaal niet. Van Tom Hardy is het jammer dat hij überhaupt in deze film zit, na in een paar topfilms te hebben geschitterd. Het leukste karakter is de beste vriendin van Lauren, Trish. Ze geeft Lauren allemaal slechte adviezen, maar het is wel redelijk grappig. Ze deed me een beetje denken aan de hoofdrolspeelster uit Bridesmaids. Daarnaast is de film ontzettend voorspelbaar. Het enige dat nog eventueel een verassing is, is de keuze van Lauren, maar de oplettende kijker zal niet van zijn of haar stoel vallen van verbazing. Tel daarbij cheesy soundtracks op "How You Feelin' Now", het tergende script en de van tijd tot tijd saaie stukken film en je hebt niet iets om naar uit te kijken. Dat moet je dan ook zeker niet doen.

The Devil's Double

Genre: Thriller / Drama (109 min.)
Met: Dominic Cooper, Ludivine Sagnier, Raad Rawi & Philip Quast
Regie: Lee Tamahori
Waardering: 3.5 / 5

The Devil's Double geeft een kijkje in het leven van de zoon van de dictator Saddam Hoessein. Luitenant Latif Yahia wordt opgeroepen door Saddam's zoon, Uday Saddam Hoessein. Misschien een eer voor aanhangers van het regime van Hoessein, maar niet voor Latif aangezien hij een vriendelijke, vredelievende man is met een afkeer van het gruwelijke beleid van Saddam. De reden dat Latif wordt opgeroepen, het is 1987, is dat hij sprekend lijkt op Uday en hij moet zijn dubbelganger worden. Dictators en andere ongure personen doen dit voor hun eigen veiligheid, maar ook omdat ze veel openbare optredens hebben waar ze niet allemaal aanwezig kunnen zijn indien er maar één versie, hetgeen meer dan genoeg is natuurlijk, van hen op deze Aarde rondloopt. 

Maar Latif weigert. Hij wordt gemarteld, zijn gezin wordt met de dood bedreigd en na een week van marteling vraagt Uday het nog maar eens. Niet vriendelijk, overigens. Latif stemt in en moet vervolgens nog weken het leven van Uday bestuderen, martelvideo's bekijken die de kijker ook ziet en waar je behoorlijk misselijk van kan worden (al duren deze scènes niet zo lang) en een chirurgische ingreep aan zijn gezicht ondergaan. Hij wordt uiteindelijk door Saddam goedgekeurd en dan begint zijn leven als dubbelganger pas. 

Latif heeft echt bestaan, leeft nog steeds en heeft uiteindelijk weten te ontsnappen aan Uday. Hij is in Ierland gaan wonen en heeft een aantal boeken geschreven over zijn leven als gevangene en tevens dubbelganger van Uday. Eén van die boeken is The Devil's Double en dit boek is dus bij dezen vertaald naar het witte doek. Regisseur Lee Tamahori, die eerder onder andere Die Another Day maakte, maakt van The Devil's Double een aardige combinatie van spanning en drama en gaat een aantal gruwelijke scènes niet uit de weg. Ik had er geen problemen mee, zeker niet omdat het bijdraagt aan het gevoel dat de film wil opwekken.

Dominic Cooper speelt zowel Uday als Latif, op zich een logische keuze natuurlijk, maar ondanks het feit dat het dezelfde acteur is weet je altijd precies naar wie je aan het kijken bent en dat is best indrukwekkend. Het acteerwerk van Dominic Cooper steekt wel een eind boven de prestaties van de rest uit. Veel andere personages worden niet al te best uitgewerkt met als toppunt dame van plezier Sarrab, gespeeld door Ludivine Sagnier. Zij ondergaat een paar vrij ongeloofwaardige plotwendingen die de film niet ten goede komen, zeker omdat hetzelfde verhaal verteld had kunnen worden zonder dit personage. Ze is alleen aanwezig voor een geforceerde romance. 

In het begin van de film is Uday uiteraard geen aardige man, maar veel verder dan de gemiddelde Hollywoodschurk komt hij niet. Hij martelt, trekt een kwaad gezicht en heeft macht die hij niet verdient. Naarmate de film vordert en Latif steeds dichter bij Uday komt te staan krijgt de kijker steeds een beter beeld van Uday. Uday is een totaal gestoorde man, zonder enig geweten. Hij heeft mensen in dienst om alles voor hem te regelen wat hij wil. Drank, drugs en vrouwen zijn het enige waar Uday zich mee inlaat en de laatste categorie gaat meestal niet vrijwillig mee. Latif kijkt alles met meelij aan, maar kan niks doen. Zijn machteloosheid staat in schril contrast met de ongelimiteerde mogelijkheden van Uday. Het miserabele leven van Latif, die desondanks zich staande weet te houden, komt dan ook goed uit de verf en maakt deze film interessant om te zien.

Echt sprake van een verhaal is er niet, afgezien van het rekruteren van Latif en diens einde. De tussenperiode bestaat voornamelijk uit een schets van Uday, die haast een karikatuur van zichzelf lijkt te worden. Ik vond dat niet zo'n probleem, voornamelijk omdat het verre van saai is en niet ongeloofwaardig. Het script is wel het één en ander op aan te merken, voornamelijk wanneer het gaat om dialogen tussen een aantal sleutelfiguren in de film, maar wat men wél effectief doet is de situatie schetsen binnen een leven waarin alles mogelijk is, behalve ontsnappen aan Uday.

The Devil's Double is een kijkje in de keuken van Uday Saddam Hoessein. Ik denk dat de film behoorlijk realistisch is en dat het alleen al daarom de moeite waard is. De vreemde, wrede Uday vond ik een geloofwaardig product van ongelimiteerde macht en mogelijkheden, aangezien hij zich alleen tegenover zijn vader hoeft te verantwoorden. En die had het nogal druk. De imposante vertolking van Dominic Cooper voegt nog wel een puntje toe aan de waardering van een verder spannende, goed te bekijken film die nooit saai wordt.

We Bought a Zoo

Genre: Drama / Komedie (124 min.)
Met: Matt Damon, Scarlett Johansson & Thomas Haden Church
Regie: Cameron Crowe
Waardering: 3/5

Benjamin Mee (Damon) is een alleenstaande vader met twee kinderen nadat zijn vrouw een half jaar geleden is overleden. We leren Ben kennen als een sympathieke man met een voorliefde voor avontuur, variërend van het interviewen van Zuid-Amerikaanse dictators tot het jagen op tornado's. Het oog ervan, om precies te zijn. Beide typen avonturen lijken me niet bepaald aan te raden, maar de introductie wordt met wat humor gebracht. Zo vraagt Benjamin naar de favoriete film van de dictator waarop deze antwoordt: "Toy Story, part two." 

Een avonturier dus, maar ook iemand die gekweld wordt door de herinneringen aan zijn overleden vrouw. Die herinneringen vindt Benjamin overal terug. Hij kan nauwelijks door het kleine, pittoreske stadje lopen zonder dat een burgertent of donutzaak hem aan zijn overleden vrouw doet denken. Ze moeten in de halve stad gedate hebben. Benjamin's broer, gespeeld door Thomas Haden Church, geeft hem het advies om te verhuizen en opnieuw te beginnen. Hijzelf heeft dat geprobeerd na een scheiding en dat is relatief goed bevallen, zo vertelt hij. Dus Benjamin gaat op huizenjacht. Zijn makelaar, een olijke zwarte man, laat hem wel tien huizen zien, maar Benjamin en zijn ontzettend schattige dochter van een jaar of acht (geen sarcasme, ze is echt heel aandoenlijk en het feit dat ik dat opmerk zegt in dit geval aardig wat) vinden niets van hun gading, totdat ze aankomen bij een nogal afgelegen huis.

Thomas Haden Church

Het is liefde op het eerste gezicht tussen Benjamin en het huis. "We're gonna live here", roept hij terwijl ze alleen nog maar de oprit oprijden. Een lichtelijk overhaaste beslissing en eenmaal binnen gekomen ziet Benjamin dat zijn dochtertje het huis helemaal geweldig vindt. Benjamin is in de wolken, totdat de olijke zwarte man verkondigt dat de achtertuin een dierentuin is. Dat is ook een tuin, dat wel. Benjamin is in de spreekwoordelijke ringstaartmaki gelogeerd. Er is echter geen weg terug in dit soort films. Misschien in het echt ook niet, met zo'n dochtertje. Ondanks het goede advies van zijn broer (iets in de trend van "Whatever you do, don't buy a zoo") koopt Benjamin het grondgebied, inclusief dierentuin, dieren en staf en rest hem de zware taak om het geheel op te knappen, goed te laten keuren en te heropenen in de zomer. 

Geen makkie, zelfs niet voor de geboren avonturier Benjamin. Gelukkig voor Benjamin, en voor mij, is dierverzorgster Kelly er nog. Het is een wat minder mooie, diervriendelijk versie van Scarlett Johansson, gespeeld door Scarlett Johansson. Het korte haar, de werkkleding, haar naam en de lichtelijk overdreven ethische houding ten opzichte van dieren kan echter niet verbloemen dat ze een prachtige vrouw is. Ze weet het ook. Ze is zelfverzekerd. Ja, sommigen zouden het arrogantie noemen, maar arrogante mensen hebben vaak gelijk. Gelijk krijgen is mede de voedingsbodem voor arrogantie. "If I wanted to be kissed by you, you wouldn't have a choice." Ze heeft gelijk, naar ik vrees. 

v.l.n.r. de hatelijke secretaresse, de dronkaard, Kelly,
de kerel met de aap en Lily.

We Bought a Zoo, een zin die door Benjamin's dochter met enige regelmaat wordt geëxclameerd, heeft wel wat mankementen. Ten eerste de cast. Matt Damon en Scarlett Johansson zijn prima te aanschouwen en ook Thomas Haden Church (Easy A en Sideways, beide aanraders) is bijzonder grappig. Naast deze drie goed uitgewerkte personages die ook het leeuwendeel van de humor aanleveren bevat de film een verder weinig interessante staf met een dronkaard, een kerel met een aap op zijn schouder en een secretaresse die het blijkbaar leuk vindt als de baas failliet gaat. Ze wil in de bijstand ofzo. Benjamin heeft verder een opstandig zoontje, Dylan (Colin Ford), die in eerste instantie niet erg aardig overkomt en in latere instanties eigenlijk ook niet. Kelly heeft nog een nichtje, Lily, gespeeld door Elle Fanning. Ik vond haar in Super 8 goed, maar hier heeft ze een doelloze rol als boerenmeid die verliefd wordt op Dylan. 

Ten tweede bevat het verhaal een overbekend concept hetgeen ook nog eens ontzettend clichématig wordt uitgewerkt. Van begin tot einde is de film behoorlijk voorspelbaar en daardoor aanzienlijk minder interessant. Een film als The Descendants, met een vader in een vergelijkbare situatie, heeft aanzienlijk meer om het lijf en is vele malen beter dan dit. Aan Matt Damon ligt het niet. Volgens wat vrouwelijke huisgenoten is het niet de meest aantrekkelijke Hollywood-acteur, maar naarmate ik meer films zie van Matt Damon ga ik hem ook steeds meer waarderen. Hij kan helaas deze film ook niet naar een iets hoger niveau tillen, iets dat vooral de schrijvers aan te rekenen valt.

Ten derde is het verhaal waargebeurd, maar krijg je toch meer het idee dat het een uit de hand gelopen grap is. Wie koopt er nou een dierentuin? Een Russische oliesjeik misschien, al hebben die tegenwoordig meer met voetbal dan met dieren, maar iemand met een normaal salaris zou dit toch niet doen? Het is eigenlijk aan de film om een goede reden te geven. Geef me in ieder geval een betere reden dan een overleden echtgenote, want de dood van een naaste genereert toch maar zelden een enorme portie geluk en dierenliefde. Het feit dat het waargebeurd is vind ik nog geen reden om het kopen van een dierentuin maar gewoon voor lief aan te nemen. Maar dit gebeurt wel. Benjamin is een avonturier en ziet de dierentuin als een levensgroot avontuur, zo luidt de verklaring. Ik vind het niet overtuigend.

Het is lekker weer buiten, het is weekend, ik ga zo barbecueën en Scarlett Johansson speelt in deze film. Dit zijn eigenlijk de enige redenen dat deze film een puntje hoger krijgt en dus daarmee een voldoende. Het is tenslotte een prima film voor de zomer, maar allemaal iets te ongeïnspireerd naar mijn mening. Er komt ongetwijfeld nog wel een betere feel-good movie uit die je op een nazomerse avond kan kijken, maar tot die tijd is dit zo slecht nog niet.