Searching for Sugar Man

WAARDERING: 3.5 / 5

Onder het genot van Robin Thicke met Blurred Lines moest ik weer aan het liedje Sugar Man denken en daarmee ook aan de docu die ik laatst toch maar eens gekeken heb. Het moest er van komen, velen hadden het me aangeraden, maar ook werd mij iets anders duidelijk. Dat had vooral te maken met het plot.

Een steeds minder essentieel onderdeel van films, met als toppunt alle sci-fi rommel die uitkomt en waarbij regisseurs als Michael Bay (Transformers) het voortouw nemen, is het plot. Een trend die ook al jaren terug te vinden is in games, doordat de grafische kaarten, net als camera's, steeds beter worden en meer aankunnen.

Het plot zou de reden moeten zijn dat je een film maakt, in principe. Naar films kijken zonder plot kan vermakelijk zijn, maar dan moeten de andere aspecten wel echt goed in elkaar zitten. Een van mijn favoriete voorbeelden is The Matrix: Reloaded. Een onnavolgbaar verhaal, met totaal willekeurige doch vermakelijke personages zoals The Merovingean en The Keymaker, maar met prachtig gechoreografeerde actie. Bij deel drie - trilogieën waren toen echt hip - werd het al heel snel minder.

Pas écht vervelend wordt het als de film wel draait om het plot, maar een of andere onverlaat al heeft laten weten hoe het eindigt. Denk aan The Sixth Sense, The Skin I Live In of The Man From Earth. Films die om andere redenen vermakelijk zijn, hebben hier uiteraard geen last van. Hoe Project X, zonder twijfel de beste film in het genre we-gaan-heel-hard-zuipen-totdat-alles-uit-de-klauwen-escaleert, eindigt is niet interessant. Hetzelfde geldt voor Iron Man 3. Tony Stark gaat echt niet dood.

Dat echter documentaires ook vrij oninteressant kunnen zijn als je weet hoe de vork in de steel zit, wist ik eigenlijk niet. Dat komt enerzijds omdat documentaires vooral informatief zijn, zoals More Than Honey, of anderzijds vaak een punt duidelijk maken dat al wel duidelijk is, zoals bijvoorbeeld The Inside Job of Super Size Me. Dat de maker van de laatstgenoemde docu op doktersadvies moest stoppen met het eten van louter en alleen McDonaldsmaaltijden omdat zijn lever op een hamburger begon te lijken, zal niemand - -afgezien van wat Amerikanen - als schokkend hebben ervaren. Bij Searching For Sugar Man ligt dat helaas anders.

De zoektocht naar artiest Rodriguez, die in eigen land nooit van de grond kwam met zijn muziek, vindt plaats in Zuid-Afrika. De reden is dat Rodriguez daar, in tegenstelling tot Amerika, zo'n beetje net zo groot is als Elvis. Zijn twee platen uit de jaren '60 en '70 staan bij elk huishouden in de elpeedoos, maar niemand weet iets te vertellen over de beste man. Over zijn dood doen allerlei wilde verhalen de ronde. De maker van de docu wil voor eens en voor altijd uitzoeken hoe het nu zit en gaat op zoek naar de landelijke legende.

De docu volgt met name de makers in hun zoektocht. Tijdens de docu horen we minstens de helft van de nummers van Rodriguez, al is dat geen straf. Zijn rustige muziek met scherpe teksten zijn een uitstekende begeleiding onder de grauwe beelden van grijze Amerikaanse steden. In Zuid-Afrika is het lekker weer en worden de meer zomerse platen gedraaid.

Maar afgezien van het plot, dat sterk is, maar ondertussen ook bij velen bekend, is Searching For Sugar Man geen spraakmakende documentaire. Althans, niet meer. Want ik weet hoe het afloopt. Het is gewoon een prachtig verhaal dat de Oscar voor beste documentaire dubbel en dwars verdiend heeft, maar meer niet.

Weet je wie Rodriguez is of hoe dit verhaal afloopt? Dan is deze docu hooguit okee. Heb je echter geen idee wie de beste man is, dan moet je de docu absoluut gaan zien.

Great Expectations

WAARDERING: 2 / 5

Mijn verwachtingen voor Great Expectations waren niet erg hoog. Maar ze waren er wel, want met aangekondigde hoofdrollen van Ralph Fiennes en Helena Bonham Carter kan je een eind komen. Helaas stonden de bekende namen weer eens vooraan en werd mij een semi-leugen voorgeschoteld in de vorm van Jeremy Irvine. 

Ralph Fiennes maakte eerder Coriolanus, samen met Gerard Butler. Coriolanus is een verfilming van een stuk van Shakespeare. Great Expectations is ook een verfilming, de zoveelste, maar dan van het gelijknamige boek van Charles Dickens - toch geen kleine schrijver in de Britse literatuur.

De Britse quizshow Eggheads, waarin een aantal uitdagers het opnemen tegen vijf Britse bollebozen die het plakkaat 'wandelende encyclopedie' eer aan doen, had onlangs een vraag over Charles Dickens. Judith, een van de bollebozen en tevens een persoon die om tot de quizelite van Engeland te behoren encyclopedieën doorspit, moest het antwoord schuldig blijven. Sterker nog, ze had het boek van Dickens niet uitgelezen. De reden: het was te langdradig.

Dat aspect van Dickens' boeken is in Great Expectations goed verwerkt. De film is een lange zit, zonder hoofdrollen voor Fiennes en Bonham Carter, maar met een hoofdrol voor een matig acterende Jeremy Irvine, die in het tevens langdradige War Horse ook al niets wist toe te voegen aan de vele mooie plaatjes die Steven Spielberg op het beeld toverde. Mooie beelden zijn Great Expectations overigens ook niet vreemd, maar poe hé, wat duurt het lang eer het verhaal op gang komt.

Het trage epos draait om Pip (Irvine) wiens droom het is om een gentleman te worden - in die tijd een beroep. Vooralsnog is hij leerling bij een lokale wapensmid, dus Pip heeft nog een lange weg te gaan. Maar dan opeens, uit het niets, verschijnt advocaat Jammers (Robbie Coltrane) die Pip afkoopt en hem onderbrengt bij Miss Havisham (Bonham Carter) waar hij op slag verliefd wordt op Estella (Holliday Grainger). Maar dan slaat het noodlot toe en wordt hij teruggestuurd naar de wapensmid.

Miss Havisham is een verbitterde, onpeilbare, heksachtige vrouw wiens aanstaande bruiloft ooit is geruïneerd door haar toenmalige verloofde. Sinds die tijd zit ze in de kamer waar de feestelijkheden zouden plaatsvinden, de trouwjurk nog aan en de bruidstaart op tafel. De mysterieuze Estelle komt als personage nooit van de grond en blijft in het ontastbare hangen. Pip tenslotte beklaagt zich op nogal ongeloofwaardige wijze, keer op keer. Een grote frustratie is ook Jeremy Irvine, die echt nog een lange weg te gaan heeft, wil hij iets gaan presteren. Ik heb de potentie nog niet ontdekt in elk geval.

Na een veelbelovend begin, met een van de schaarse scènes van Fiennes, kakt de film in. Fiennes is een rasacteur, iemand die altijd overtuigd in de meest uiteenlopende rollen. Bonham Carter timmert ook al langer aan de weg en heeft sinds Fight Club veel grappige rollen gedaan. Onbegrijpelijk dat de kwaliteiten van Bonham Carter en Fiennes niet meer zijn gebruikt. Great Expectations heeft bij mij nooit hoge verwachtingen gecreëerd, maar is desondanks teleurstellend.

Sightseers

WAARDERING: 4 / 5

Wanneer je nieuwe liefde op dag één van de vakantie al iemand dood rijdt, zou dat reden kunnen zijn om je vakantie af te breken. Maar niet voor Chris en Tina. 

Sightseers is een gortdroge komedie van Britse makelij waarin twee behoorlijk verknipte, anti-sociale tortelduifjes een trektocht door Groot-Brittannië maken. Naast het bezoeken van mooie bezienswaardigheden en de groene, heuvelachtige landschappen die het land rijk is, doen Tina en Chris iets dat de meeste toeristen niet doen: moorden.

Tina, 34 jaar oud, woont nog bij haar moeder. Tina heeft wat moeite met het ontwikkelen van een eigen mening. Ja, zelfs met het ontwikkelen van logische gedachtegangen. Haar moeder verdrinkt bijna in zelfmedelijden, hetgeen niet zal veranderen zolang Tina blijft reageren op haar klaagbedes. De verbitterde moeder, die tot overmaat van ramp ook nog ziek is, is behoorlijk tergend om te zien. Overal in huis hangen foto's van Poppy, het witte hondje dat is overleden. Het witte hondje dat door Tina's moeder meer werd gewaardeerd dan haar eigen dochter. Het witte hondje dat werd verzorgd door Tina die zelfs diploma's op zak heeft voor 'canine care'.

Tina heeft onlangs Chris ontmoet, een roodharige, wollen trui dragende, bebaarde dikkerd die in de caravanindustrie zit. Chris heeft serieuze problemen zoals moordneigingen en wat andere psychologische mankementen die ik niet zo goed kan duiden, maar die desondanks in grote mate aanwezig zijn. Chris heeft soms last van extreme jaloezie. Wanneer Tina Chris vraagt wat hij wil is zijn antwoord: 'I just want to be feared en respected.' Chris is met name gevaarlijk op de momenten dat zijn planning wordt verstoord. Zijn planning die zorgvuldig is gemaakt, met punaises op een kaart op de nog te bezoeken monumenten, grotten en musea.

Chris en Tina gaan vervolgens op reis, met een dikke Volvo en een caravan. Het is best gezellig, zo het eerste kwartier, maar al snel moet het vakantiegevoel plaats maken voor verdriet, wanneer Chris woedend met caravan en al achteruit rijdt en niet ziet dat daar iemand achter staat. Of is het misschien geen ongelukje?

Sightseers is echt behoorlijk grappig. Mede door de trip en de bezienswaardigheden kent de film vrij veel afwisseling qua omgevingen en zien we ook werkelijk prachtige plaatjes van het landschap, maar de hoogtepunten zijn de moorden en de scènes die daartoe lijden. En bij Chris hoef je niet heel veel verkeerd te doen om vermoord te worden, zo blijkt.

De chemie tussen Tina en Chris, die in een soort van oncomfortabele manier wel degelijk aanwezig is, is sterk en een essentieel onderdeel van de film. Naarmate ze elkaar beter leren kennen - en tijdens een vakantie leer je elkaar wel kennen, is mijn ervaring - hebben ze ook steeds sneller door van elkaar wat ze nu weer uitgespookt hebben. Wat ze allemaal verzinnen is soms te achterlijk voor woorden, maar tevens hilarisch. Zowel Tina als Chris doen sterk denken aan de wannabe Jihadstrijders uit Four Lions.

Alice Lowe en Steve Oram schreven ook het script. Het acteer- en schrijfwerk van de twee doen niet voor elkaar onder. Ze zitten dan ook perfect in hun rol, hetgeen de film erg ten goede komt. Samen met regisseur Ben Wheatley maken ze een film die in het rijtje te scharen valt van The Trip en Four Lions. En dat is een meer dan prima rijtje.

Gangster Squad

WAARDERING: 3 / 5

Een team van agenten dient 'off the record' de topcrimineel Mickey Cohen op te ruimen. Een geweldige cast weet echter niet een gangsterfilm van weleer af te leveren. 

In de stijl van de bekende, gewelddadige en grimmige gangsterfilms opent Gangster Squad met een scène waarin Mickey Cohen (Sean Penn) iemand middels twee auto's tweeëndeelt. De toon is gezet, hoopte ik. Voorafgaande aan deze bloederige opening zien we Mickey die zich letterlijk een weg naar boven knokt. Al meppend tegen een boksbal vertelt de voice-over dat Mickey de stad L.A. overgenomen heeft en iedereen die tegen hem in gaat moet het met zijn of haar leven bekopen. Sommigen door twee auto's en wat kettingen, anderen met een boormachine en weer anderen met de welbekende benzine in combinatie met een zippo.

Het 'gangster squad' dat Mickey aan moet pakken is letterlijk een bij elkaar geraapt zootje. Middels zeer korte introducties waarvan alleen die van Ryan Gosling als Jerry blijft hangen, maken we kennis met het team. De leider is John O'Mara (Josh Brolin), een veteraan net als de rest van het team, aangezien de film zich in 1949 afspeelt en iedereen net terug is uit de oorlog. Onder zijn bewind vallen verder whizkid Conway Keeler (Giovanni Ribisi), revolverheld Kennard (Robert Patrick), diens licht achterlijke hulpje Navidad (Michael Pena) en tot slot Coleman Harris (Anthony Mackie).

Gangster Squad moet het van drie dingen hebben: Mickey, al heeft Sean Penn wel eens een betere crimineel gespeeld, Jerry en Grace (Emma Stone). Voor de steekt het op geen enkele manier boven andere gangsterfilms uit.

De chemie tussen Ryan Gosling en Emma Stone, zoals ze die al eerder hadden in Crazy, Stupid, Love werkt ook deze keer en zoals we ondertussen van Gosling gewend zijn speelt hij overtuigend. Zijn rol is die van een stille jongen die geweld niet schuwt en altijd wat mysterieus blijft. De regisseur heeft Drive ongetwijfeld bekeken en zich door de chauffeur laten inspireren. Verder sterk aan de film is het strakke camerawerk en een aantal mooie shots. Maar zo halverwege gaat het wel fout met onze helden.

Afgezien van een flinke lading clichés en een grote mate van voorspelbaarheid - iets waaraan je als je veel films kijkt niet aan ontkomt, krijg ik de indruk - mist Gangster Squad een degelijk script. Het team van O'Hara lijkt maar willekeurig wat te doen, sterke verhalen over de oorlog ontbreken en motieven van gangster Mickey eigenlijk ook. Alleen Gosling krijgt het voor elkaar van Jerry een mens te maken, zonder overigens enige achtergrondinformatie. Zijn maniertjes, zijn gesprekken met Grace (Emma Stone) en zijn voorkomen intrigeert.

Wat vrouwen met Ryan Gosling hebben, heb ik met Emma Stone. Geen universeel mooie vrouw, maar wel iemand met enorm veel uitstraling. In de setting van de jaren '40 met rode lippenstift en dito avondjurk komt ze goed uit de verf, maar ook Grace komt niet echt van de grond. Dit is eigenlijk het probleem met de hele film. De opening is aardig, maar het wordt naar het einde toe steeds slechter en alles wat we zien heb je in de bekende gangsterfilms van de afgelopen tien jaar ook kunnen zien.

Maar dan aanzienlijk beter.

Gangster Squad is vrij vermakelijk, met prima actie, een hoop Tommy guns en wat achtervolgingen in oude auto's. Het hele achterliggende idee van de beëindiging van WO II en het effect dat dit zou hebben op gangsters en de LAPD komt echter totaal niet tot zijn recht. De anti-climax aan het einde is behoorlijk matig en de voldoende is toch voornamelijk te danken aan het feit dat de film redelijk weet te vermaken, zij het hersenloos, en omdat we wederom kunnen genieten van Emma Stone en Ryan Gosling. Een gouden combinatie.

The Girl

WAARDERING: 3 / 5

Na het zien van Hitchcock en The Girl is me iets duidelijk geworden: een film over Hitchcock maken blijkt een bijzonder lastige opgave.

Hitchcock ging over de gelijknamige regisseur en het tot stand komen van zijn grootste succes Psycho. De film verscheen een paar weken geleden en de bios en draait nog steeds, maar zonder al teveel succes. Terecht ook, want het is verre van een meesterwerk.

HBO - ondertussen ook bekend in Nederland met o.a. een eigen kanaal en de beste series van het westelijk halfrond - maakt ook films. Een heel aantal van die films zijn de moeite, bevatten bekende acteurs en doen op geen enkele manier onder voor Hollywood- of indiefilms. Dat geldt ook voor The Girl, een TV-film van HBO over de film The Birds, geheel toevallig ook de opvolger van Psycho. Chronologisch gezien komt het dan ook prima uit om eerst Hitchcock te bekijken en daarna The Girl, hoewel de laatste een half jaartje eerder verscheen.

In The Girl wordt Hitchcock vertolkt door Toby Jones, een acteur wiens gezicht iedereen kent, maar waarvan maar weinigen een film kunnen noemen. In grote producties speelt hij vaak bijrollen, maar hier neemt hij de hoofdrol op zich en dat vertaalde zich direct in een Golden Globe nominatie. Toby Jones speelt Hitchcock ook een stuk geloofwaardiger dan Anthony Hopkins, die dan wel Sir mag zijn, maar daarmee zich nog steeds schuldig maakte aan een sterk overdreven vertolking van een excentriek persoon. 'Less is more', zo bleek al snel, en Toby Jones gaat voor 'less'.

Zijn tegenspeelster is Sienna Miller, die Tippi Hedren speelt en één van de 'Hitchcock blondes' is. The Girl draait om de relatie tussen Tippi en Hitch die respectievelijk als werkrelatie en obsessie gezien wordt. Hitch brengt Tippi constant in een lastig parket, waardoor haar acteerkunsten enerzijds verbeteren, maar de persoonlijke relatie tussen de twee snel verslechterd. Veel beter dan in Hitchcock wordt de machtsverhouding uitgewerkt en de enorme druk die Hitchcock op zijn crew legt. Beide films tonen de regisseur als een onuitstaanbare man, maar The Girl is een stuk overtuigender.

Grootste nadeel van zowel Hitchcock als The Girl is het feit dat het begin, einde of enige vorm van continuïteit ver te zoeken is. Beide films beginnen pats, boem gewoon ergens en houden er ook praktisch net zo plotseling weer mee op. Wanneer respectievelijk Psycho en The Birds klaar zijn, allebei na de nodige moeite, financiële perikelen en liefdesproblemen, zijn de films Hitchcock en The Girl ook afgelopen en blijf je met een leeg gevoel achter. Je hebt weer een paar jaar van een regisseur gezien die al decennia dood is, blijkbaar niet erg aardig was en nu slechts naamsbekendheid geniet. Je ziet slechts een klein stukje van Hitchcock's leven dat maar heel moeilijk te plaatsen is in de rest van zijn tumultueuze en succesvolle bestaan, simpelweg omdat dit niet behandeld wordt.

Als je al recht wilt doen aan een regisseur met zo'n omvangrijk oeuvre en status en impact, dan kan je er beter een serie van maken. Dat gaat natuurlijk niet gebeuren, want daar gaat niemand naar kijken. Nu verschijnen er in korte tijd twee films die er beiden niet in slagen om de kijker mee te nemen naar de hoogtijdagen van Hitchcock. Misschien laat het leven van 'the master of suspense' zich niet in een historisch drama vatten.

John Dies at the End

WAARDERING: 2.5 / 5

Of John het einde van de film haalt is niet zo boeiend. Of de kijker het einde van de film haalt is veel interessanter. 

John Dies at the End is een uiterst vreemde film, waarin een buitenaardse drug mensen verschillende parallelle universa laat waarnemen en tegelijkertijd de wereld wil veroveren. Het verschilt weinig van andere Sci-Fi in dit opzicht, maar onderscheidt zich vooral door andere concepten op overdreven manier uit te werken.

Tijd en ruimte lopen door elkaar en alleen mensen die dronken of stoned genoeg zijn kunnen het andere universum, met daarin voornamelijk monsters en ander gespuis, zien. En de mensen met de buitenaardse drugs op kunnen nog veel meer. Zo krijgt Dave een oproep van John, terwijl ze met zijn tweeën zitten te eten in een restaurant zonder dat John op dat moment belt.

Dit soort praktijken vinden plaats in een bizarre en surrealistische setting. Naast de soms flauwe humor laat de regisseur ons nadenken over tijd en ruimte en verschillende universa die naast elkaar bestaan. Er worden verder wat intellectuele suggesties gegeven die zowel grappig als intelligent gevonden zijn. Het plot van de film is ondergeschikt aan de bizarre taferelen die zich afspelen en waar overigens prima naar te kijken valt. Een ding is zeker - John Dies at the End is een originele film geworden.

Naast het onbeschrijflijke verhaal en dito monsters en gebeurtenissen, is de film behoorlijk vermakelijk. Dat zit hem in de constante staat van verwondering waarin de kijker zich bevindt. Net als de hoofdpersonen lijkt de kijker zich in een trip te bevinden waaruit maar moeilijk ontwaakt kan worden. Op een bepaalde manier is zeker het eerste gedeelte van de film beklemmend, maar wanneer alle vreemde indrukken langzaam beginnen te wennen, gaat het snel bergafwaarts met John.

Na een tijdje ben je er ook klaar mee. En dat terwijl de regisseur nog niet genoeg heeft van verwijzingen naar andere vage films zoals Eyes Wide Shut. De film die aandoet als een mix tussen The Hitchhikers Guide to the Galaxy en Mulholland Drive, weet geen tastbaar plot te brengen, waardoor je uiteindelijk de interesse in de personages en het verhaal verliest. Wanneer de verbazing plaats maakt voor een gevoel van herkenning heeft de film zijn beste tijd gehad. En tegen die is niemand meer geïnteresseerd in het lot van John.

Les Miserables

WAARDERING: 3 / 5

In Frankrijk in de negentiende eeuw onttrekt zich een drama in musicalvorm. Een zingende Hugh Jackman speelt ex-gevangene Jean Valjean die zijn heil zoekt in de kerk, maar wiens verleden in de vorm van Javert (Russell Crowe) hem blijft achtervolgen.

Als je een musical gaat verfilmen, moet je dat wel goed doen. Anders wordt het een overbodige adaptatie van een overbekend stuk. Een stuk waarvan ik, toegegeven, het verhaal niet kende. Ik en mijn klassiekers blijft een problematisch fenomeen waar ik sporadisch iets aan tracht te doen - zoals oude films kijken uit de jaren '50 en '60 - maar wat vooralsnog een onoverbrugbare achterstand lijkt. Voordeel is dat Les Miserables daardoor wel redelijk spannend was, want in tegenstelling tot intellectueel Nederland had ik geen idee hoe het verhaal zou aflopen.

Maar even terug naar de adaptatie. Musicals op het witte doek uitbrengen vergt toch wel wat vakmanschap. Ralph Fiennes - een acteur pur sang - maakte bijvoorbeeld heel knap Coriolanus, naar het origineel van Shakespeare. Bij het kijken van Les Miserables ontbreekt de verwondering. Je hebt, afgezien van het feit dat iedereen liedjes zingt, nooit het gevoel naar een musical te kijken. Op zich niet erg, mits je het gevoel hebt naar een film te kijken. Dat heb je echter ook niet. Je kijkt eigenlijk precies naar wat Les Miserables is: een adaptatie van een musical. En het werkt niet.

Waar een overdreven expressieve Simone Kleinsma op de bühne de sterren van de hemel zingt, gaat zoiets voor de camera niet werken. Het moet allemaal veel meer ingetogen zijn, zeker wanneer een high-res camera zo ver inzoomt dat je nog maar twee derde van het hoofd ziet. Waarschijnlijk de reden dat Hugh Jackman en Anne Hathaway relatief een Oscarnominatie en Oscar ontvingen, want in tegenstelling tot de rest van de cast snappen ze dat een subtiel, ingetogen en gedoseerd optreden meer dan genoeg is.

Naast de cast, wiens gebrek aan klassieke scholing en zang het meest opvalt bij Russell Crowe - op zich geen verrassing - is een ander heikel punt het tempo. Les Miserables begint sterk, met mooie beelden, long shots van Parijs, goede samenzang en een prima introductie van personages. Na ongeveer een uur zakt het in, blijven nieuwe personages maar hun intrede doen en begin je te smachten naar het eind. De film duurt zeker een uur te lang, de liedjes verliezen hun aantrekkingskracht en het enige duo dat de film een beetje uit het slop weet te trekken bestaat uit Sacha Baron Cohen en Helena Bonham Carter. Beiden zijn bijzonder geestig. Ook geen verrassing natuurlijk.

Regisseur Tom Hooper verwierf faam met The King's Speech, won er een Oscar mee en het was afwachten wat hij nu zou gaan doen. Hij brandt echter zijn vingers aan Les Miserables en verkijkt zich op de houdbaarheid van het verhaal. De Franse Revolutie spreekt toch niet zo tot de verbeelding als WO II, de setting van The King's Speech. De relatie tussen Javert en Valjean mist wat chemie en waar je urenlang naar Geoffrey Rush en Colin Firth kon kijken, heb je het hier op een gegeven moment wel gezien. Jammer, want gezien het budget, de cast en de potentieel sfeervolle historische setting had Les Miserables zo veel meer kunnen zijn.

Anna Karenina

WAARDERING: 3.5 / 5

Anna Karenina speelt zich af in Rusland in 1874 en valt, net als Rusland een eeuw later, steeds een beetje verder uiteen. Erg spijtig, want Anna Karenina heeft wel degelijk stukken film die meer dan de moeite waard zijn.

In Anna Karenina, gebaseerd op het gelijknamige boek van Tolstoy, zien we het tsaristische Rusland in al haar glorie. De sfeer is overweldigend, de muziek sterk aanwezig, zonder af te leiden en de decors stuk voor stuk kleine meesterwerken. Keira Knightley speelt Anna Karenina, een vrouw die verkeert in de hoogste kringen binnen St. Petersburg en met graaf Karenin (Jude Law) is getrouwd. Van een gelukkig huwelijk is echter geen sprake en wanneer Anna legerofficier Vronsky (Aaron Taylor-Johnson) in Moskou tegenkomt is het liefde op het eerste gezicht.

Anna Karenina is in de eerste plaats een liefdesdrama, maar al snel valt op dat de insteek van de film een komische is. Leden van het orkest lopen soms al spelend door het beeld, decors worden constant verschoven en de film kijkt weg als een gelikt toneelstuk. Het eerste uur van Anna Karenina is dan ook ijzersterk, met een goed verhaal, veel komedie en heel veel origineel gefilmde scènes. De overgangen tussen de verschillende scènes zijn een lust voor het oog, mede door sterk gebruik van decors en hele lange shots waarin van alles gebeurt en veel te zien valt.

Spijtig is het tweede uur, waarin regisseur Joe Wright (Pride and Prejudice, Atonement) het niveau van het eerste niet meer weet te halen en het verhaal zich erg traag ontvouwt. Het liefdesdrama gaat de kant op van het drama, grappen worden schaars en de verveling slaat toe. Veel scènes worden saai, het gedraai en geijsbeer van menig personage begint wat te storen en veel speelse elementen uit het begin van Anna Karenina moeten plaats maken voor een zwaarmoedig einde. Het einde, daar kunnen we Wright niet op aanspreken natuurlijk, aangezien het een boek van Tolstoy betreft en je je pas echt in gevaarlijk vaarwater gaat begeven als je het origineel gaat wijzigen.

Anna Karenina blinkt uit in decors, sfeer en muziek, maar mist vaart. Daarnaast lopen er erg veel personen rond in het 19e eeuwse Moskou en een heel aantal van die personen zijn verre van bewonderenswaardig. De rek is er na een uurtje dus wel uit en ondanks het feit dat het geen straf is de film uit te moeten zitten, had het misschien wel meer dan alleen de Oscar voor beste kostuums kunnen winnen.

Flight

Het besturen van een Boeing is ongetwijfeld erg moeilijk, maar toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het vliegen zelf redelijk gemakkelijk is. De landing en het opstijgen, dat is de kunst. Misschien is dat ook de reden dat wanneer er iets fout gaat in de lucht, dus op het moment van vliegen, er in Flight (zo blijkt uit simulaties) geen enkele piloot ter wereld in staat is het falende vliegtuig enigszins intact aan de grond te zetten. Behalve Whip Whitaker, onze held, gespeeld door Denzel Washington.

De reden voor het slagen van de miraculeuze noodlanding is het feit dat Whitaker het vliegtuig op zijn kop laat vliegen om zo uit een vrije val te geraken. Een vrije val kan leuk zijn, maar met een Boeing zie je dat soort dingen liever niet. Ik las een artikel in de krant over de waarschijnlijkheid van de film - niet vaak het beste criterium om films op te beoordelen - en daarin vertelde een piloot dat een Boeing ongeveer 10 seconden op zijn kop kan vliegen, en daarna alsnog neerstort. Dat heeft te maken met druk. Ik gok neerwaartse druk van olie en dat soort dingen, maar verder dan druk ging de krant niet. De Metro was het, geloof ik.

Flight is misschien niet een hele realistische film, al is het niet zo dat de Boeing minuten lang op zijn kop vliegt, maar wel pakkend, mede door een goede portie drama, een sterk uitgewerkte, chaotische crash en een aantrekkelijke hoofdpersoon in de vorm van Whip Whitaker. Whitaker is namelijk een piloot die constant zuipt en drugs gebruikt, het liefste samen met een stewardess. Wanneer na de noodlanding, die aan 'slechts' zes mensen het leven kost, er een bloedonderzoek wordt gedaan bij de gehavende Whitaker, meten de autoriteiten een alcoholpromillage van 0,24. Dat is twaalf bier. 

Er komt een hoorzitting. Er is een zondebok nodig en Whitaker lijkt voor de hand te liggen, ook al ligt de oorzaak voor het neerstorten bij een technisch mankement. Maar Whitaker is een geniale piloot, want zoals beschreven zouden bij elke andere piloot - dat moeten we dan maar aannemen - alle 102 inzittenden niet levend uit het vliegtuig zijn gekomen. Dilemma.

Nu zou je verwachten, en hopen in mijn geval, dat een groot gedeelte over het ethische dilemma van Whitaker gaat, want dat is het. Moet je zo iemand straffen voor zijn drankgebruik, of is hij een held met een slokje en een snuifje op? Flight legt meer de nadruk op het persoonlijke leven van Whitaker, toont hem al zuipend in een blokhut en verfilmt een tamelijk inhoudsloze romance met een verslaafde, jonge vrouw. Boeiender zouden de eerstgenoemde aspecten zijn.

Het verhaal deed me denken aan Marco Kroon, Neerlandsch oorlogsheld, wiens lichaam lichtjes naar links hangt wegens al het eremetaal dat hij in het verre Oosten heeft verzameld. Moet zo iemand gestraft worden, omdat hij graag in zijn eigen tijd wat cocaïne en MDMA gebruikt? Lijkt me niet. Leek de rechter ook niet. Leek Nederland ook niet. En borsthaar bleek daarnaast geen goede maatstaf voor gerechtigheid. 

--- SPOILER ---

Maar Nederland is niet Amerika. Nederlanders zijn verre van een homogene groep, maar Amerikanen hebben toch een soort rechtvaardigheidsgevoel waar wij, of ik althans, niet bij kan/kunnen. Voor mij is het einde dan ook praktisch onvergeeflijk, waarbij een misplaatst gevoel van Amerikaanse gerechtigheid waarschijnlijk de reden is dat iemand dit script heeft goedgekeurd. Het doet aardig wat afbreuk aan een verder prima film, waarin vooral Denzel Washington goed speelt. Een heel aardig drama, maar met een climax waar niemand op zit te wachten.

WAARDERING: 3.5 / 5

Zero Dark Thirty

Ik heb me een paar dingen voorgenomen. Het is maart, dus dan mag dat wel een keer.

Ten eerste ga ik maar wat meer bloggen op de manier waarop denk ik een blog bedoeld is. Mooie recensies - soms dan - schrijf ik nu voor andere websites, inclusief passende layout, revisie door eindredacteuren en al dat soort dingen, maar hier op m'n blog vind ik het teveel moeite. Daarom dus vanaf nu wat kleinere verhaaltjes, zonder revisie (van mezelf) en met één plaatje. Tenzij het echt iets toe voegt. Kortere verhaaltjes dus, maar uiteraard wel over films. Te beginnen vanaf heden, met Zero Dark Thirty.

Ten tweede heb ik me ook voorgenomen om alle films te zien die genomineerd zijn voor een Oscar. Ik ben een aardig eind. Het zijn vaak goede films, natuurlijk. De uitreiking is één groot circus en niet zo interessant, tenzij je het leuk vindt om actrices letterlijk op hun bek te zien gaan, maar de nominaties zijn meestal de moeite.

Over Zero Dark Thirty had ik een beetje mijn twijfels. De jacht op Osama, propaganda voor Amerika - en die kunnen dat goed gebruiken - en een bekend verhaal. Hoe spannend kan het zijn? Wel was een goed voorteken dat Kathryn Bigelow - zij won heel veel Oscars met The Hurt Locker - de film regisserde. The Hurt Locker vind ik één van de beste films van de afgelopen jaren, voornamelijk het moment dat na 2 uur intense spanning en bommen ontmantelen Jeremy Renner in de supermarkt staat en kijkt naar 5 rekken met daarin ontbijtgranen. Als ik zin heb ik koekjes kan ik gerust 3 minuten staan turen naar alle koekjes, maar als je jaren in oorlogsgebied in het heetst van de strijd hebt gestreden en je van je vrouw wat ontbijtgranen moet halen en je 300 verschillende pakken ontbijtgranen ziet, dan is dat niet prettig. Nutteloosheid ten top en perfect gesymboliseerd door een achteloze Renner.

Kan ze het trucje nu weer flikken, dit keer met een bekend verhaal?

Bigelow komt aardig in de buurt. Hoofdpersoon Jessica Chastain is beresterk als Maya, een CIA-agente die, zo mogen we dat wel stellen, geobsedeerd is door Osama Bin Laden. Na 2001 heeft hij haar niet meer losgelaten en Zero Dark Thirty volgt Maya in haar worsteling met bureaucraten, autoriteiten en haar oversten. Maya weet echter niet van opgeven, ook niet als haar collega's sterven en ook niet wanneer ze totaal uitgeput is van het leven in één grote zandbak onder tonnen stress.

De film duurt ruim 2,5 uur en komt wat traag op gang. Het opent met vrij expliciete martelingen en zoals we al zagen in The Hurt Locker wordt ook hier geen romantisch beeld geschetst van de oorlog. Het is namelijk oorlog, niet alleen volgens Bush, maar ook volgens de CIA die vrij ver gaat in het ondervragen van verdachten. Maar na de introductie, die tevens veel personages brengt en een hoop Arabische namen, wordt het allemaal snel duidelijk. Niet veel later ben je hooked en heb je met Maya te doen. Het intense acteerwerk van Chastain helpt daarbij enorm. Na het zien van The Tree of Life had ik niet verwacht dat Chastain, weliswaar bloedmooi, maar met een niet erg uitgesproken kop, het zo ver zou schoppen. De Oscarnominatie is echter volledig terecht.

Maar wel een aanrader dus. Je weet hoe het afloopt, maar Argo bewees al dat dat geen probleem hoeft te zijn. Het is aan het einde gewoon nagelbijten en er heerst een ontzettend beklemmende sfeer. Net als bij The Hurt Locker stopt de film ook op het goede moment. Geen zegetocht voor Maya, zoals die er ook niet was voor de bomexpert, maar de realisatie dat de ellende van één man weliswaar voorbij is, maar de terreur waarschijnlijk nog jaren, zo niet tot in de eeuwigheid, gaat duren.

WAARDERING: 4 / 5 Sterren