10 Cloverfield Lane

★★★★

Het debuut van regisseur Dan Trachtenberg is overweldigend en bruist van originaliteit. Met Cloverfield heeft de film niet zoveel te maken, afgezien van een monster hier en daar. 

Michelle (Mary Elizabeth Winstead) krijgt een spectaculair auto ongeluk waarin het lijkt alsof je zelf in de auto zit. Het is echt een heel goed plan om voor deze scène alleen al naar een IMAX bioscoop af te reizen - de manier waarop dit gefilmd is, is fenomenaal. Michelle ontwaakt met een infuus en een ketting aan haar been. Ze zit vast in een bunker van Howard (John Goodman). Hij is ervan overtuigd is dat de wereld is vergaan. Na een paar jaar zal de radioactiviteit wel weer over zijn en kunnen ze naar buiten. Maar tot die tijd niet.

De derde bewoner is Emmett (John Gallagher Jr.), een wat suffige bouwvakker die de bunker bouwde en naar eigen zeggen net op tijd binnen was. Hij zag lichtflitsen en wist: het einde der tijden is nabij. Tussen deze twee mannen zit Michelle - de wanhoop is haar nabij, maar ze moet overleven, of het nu binnen of buiten de bunker is.

10 Cloverfield Lane is ongekend spannend. Niet alleen heb je geen flauw benul of de apocalyps nu wel of niet heeft plaatsgevonden, ook de onderlinge conflicten binnen het bonte gezelschap zijn bijzonder goed bedacht. Knap daarbij is de dosering tussen dialoog en suspense. Net wanneer je even tot rust bent gekomen volgt een nieuwe ijzingwekkende situatie, tot aan de climax toe. Dat Trachtenberg het uiteindelijk voor elkaar krijgt een soort komische wending aan zo'n soort film te geven toont alleen maar zijn klasse als regisseur.

John Goodman als paranoïde doemdenker schittert. Zijn aanwezigheid is beklemmend en heeft direct invloed op Michelle. De wisselwerking tussen de twee is geweldig en de relatie die ze gedurende de film ontwikkelen weerzinwekkend. Ga deze film kijken in een IMAX theater, hier krijg je geen spijt van.

Spotlight

★★★★★

Na de Oscaruitreiking moest ik deze film toch echt gewoon zien. Mijn verwachtingen lagen uiteraard hoog, na de Oscars voor Beste Film en Beste Script en ze werden volledig waargemaakt. Wat een grandioze film is dit.

Spotlight rakelt het verleden op, brengt pijnlijke feiten van kindermisbruik binnen de Katholieke kerk aan het licht én toont op geweldige wijze de onderzoeksjournalisten van de Boston Globe. Spotlight schittert op alle vlakken: fantastisch acteerwerk over de gehele linie, een prachtig geschreven verhaal en een interessant, zij het ietwat uitgekauwd onderwerp. Het mooiste aan de film zijn echter de scènes op de redactie van Spotlight team. Die zijn zo levendig, zo ontzettend realistisch, alsof je zelf op de redactie werkt en af en toe naar binnen loopt.

De chemie tussen de vier leden van het Spotlight-team (een speciaal team binnen de krant dat zaken tot op de bodem uit zoekt) draagt daar veel aan bij. Walter 'Robby' Robinson (Michael Keaton) leidt Spotlight, hij bepaalt richting en probeert z'n team uit de wind te houden. Hij botst daardoor soms met de bevlogen Mike Revendez, gespeeld door Mark Ruffalo die echt geweldig is. Het personage dat hij neerzet pakt vrijwel meteen de aandacht door zijn doortastendheid. Elke scène waarin je Revendez ziet is hij ook aan het werk als een terriër die niet loslaat voordat hij de informatie heeft waar hij naar op zoek is. Het team wordt aangevuld door Sacha Pfeiffer (Rachel McAdams) die een subtielere aanpak kiest als onderzoeksjournalist en zich vooral meelevend en zachtmoedig opstelt. Matt Carol (Brian d' Arcy James) maakt het kwartet compleet als de meest ervaren journalist. Hij is wat minder goed uitgewerkt dan de andere drie leden.

Met de komst van een nieuwe eindredacteur op de Boston Globe, de Joodse Marty Baron (Liev Schreiber, ook geweldig in deze film), waait er een frisse wind door de redactie. Baron krijgt lucht van een column over kindermisbruik binnen de Katholieke kerk - eind jaren '90 nogal een instantie in Boston. Een vervolgverhaal komt er niet, deels door de macht van de kerk, deels omdat men op dat moment nog niet de schaal van het misbruik inziet. Baron wil echter Spotlight op de zaak zetten.

Naarmate de schaal van het misbruik in omvang toeneemt wint de film ook aan momentum. Hoe verder de journalisten zich ingraven in de materie, hoe schokkender de zaak en hoe interessanter de film. Het eerste half uur wordt je gegrepen door de fantastische setting en het geweldige acteerwerk. Daarna zit je op het puntje van je stoel, tot aan de publicatie van een stuk in de Boston Globe dat uitiendelijk stof zou doen opwaaien over de gehele wereld.

London Has Fallen

★

De vraag is hoe vaak je het type aanslagen dat je in Olympus Has Fallen en London Has Fallen kan uitvoeren op één president. En eigenlijk moet je bij dit soort films die vraag helemaal niet stellen, maar gewoon hersenloos genieten van Mike Banning die zich al grommend en messentrekkend een weg door terroristen baant om de Amerikaanse president te redden.

Maar als tijdens de film het gevoel je bekruipt dat dit allemaal wel pijnlijk goedkoop oogt, er kop noch staart aan de film zit, deze film nog patriottistischer is dan z'n voorganger tot op het racistische af én je vanwege de slappe actie de aandacht er nauwelijks bij kunt houden, wat dan?

Nou, dan blijft er weinig te genieten over hoor.

London Has Fallen is eigenlijk een mislukte kopie van het origineel, Olympus Has Fallen. Die eerste film was al niet best, maar had nog wel wat, met name fijne actie en een zeer gestroomlijnde openingssequentie waarin Koreanen op soepele wijze het Witte Huis infiltreerden en de president gijzelden. Daarna was het Mike Banning vs Noord Korea, toonde de film ons Amerikaanse vlaggen en kreeg het publiek de boodschap mee dat Amerika het beste land ter wereld was.

Regisseur Babak Najafi maakt het vervolg, maar is de titel ´regisseur´ eigenlijk niet waardig, want hij weet werkelijk niets in goede banen te leiden. Zelfs een scène bestaande uit 1 shot waarin de SAS het opneemt tegen een privéleger terroristen in één straat loopt uit op een onoverzichtelijke puinhoop. Kogels vliegen je om de oren en je ziet dat er over de scène is nagedacht, maar er valt helemaal niets van te maken.

In London zijn het niet de Koreanen, maar een lading terroristen die de dood van de Prime Minister van Engeland aangrijpen om eens eventjes alle wereldleiders om te brengen tijdens de begrafenis. En ze hadden er voor kunnen kiezen om ook daadwerkelijk iets tijdens de begrafenis zélf te organiseren - weet je zeker dat je ze allemaal hebt. In plaats daarvan blazen ze allerlei wereldleiders op terwijl ze zich bij Londonse landmarks bevinden: de Japanse minister op de Chelsea Bridge, de Italiaanse met een jonge vrouw op Westminster Abbey, de Duitse bondskanselier bij Buckingham Palace en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Waarom doen de terroristen dit, afgezien van het feit dat een goede terrorist volgens mij helemaal geen motivatie nodig heeft, behalve het zaaien van terreur? Nou, dat doen ze omdat ze tijdens een droneaanval tijdens een bruiloft hun hele familie zijn kwijtgeraakt. De moraal van de film - afgezien van het feit dat Amerika het beste land ter wereld is - lijkt dan ook te zijn dat die droneaanvallen geoptimaliseerd moeten worden, zodat de Amerikanen veilig vanuit containers in eigen land de vijand kunnen uitschakelen. En dat er dan willens en wetens collateral damage bij komt in de vorm van families, ach. Dankzij een scène waarin opperterrorist Aamir Barkawi meldt dat zijn zoon niet alleen de vijand moet ombrengen, maar ook diens gezin hoeven we hier niet rouwig om te zijn, toch?

The Choice

★

Dat hele beleid van mij om gewoon naar willekeurige films te gaan zonder éven te checken waar het nou eigenlijk over gaat, begint nu toch wat pijnlijke vormen aan te nemen. Kijk, romkoms, niet m'n favo genre hoor, maar dít? Een verkapte protestfilm tegen levensbeëindiging is het. En nog verdomd slecht gemaakt ook.

Nicholas Sparks schreef The Notebook en Dear John en nog 16 andere boeken, allemaal ´romance vs rampspoed´, waarvan er maar liefst 11 verfilmd zijn. Elf! En dan schrijft-ie geen eens trilogieën hè, maar rom-kom pulp die grotendeels inwisselbaar is. En daar is op zich niks op tegen, want er is een markt voor. En er moet gezwijmeld worden op Valentijnsdag. Ik snap dat. Of ja, eigenlijk snap ik daar geen reet van, maar heb me erbij neergelegd dat mensen dat prettig vinden. Maar zelfs het katzwijm kan niet verbloemen hoe ontzettend matig deze Sparks-verfilming is.

Want wat heb ik mogen aanschouwen? Nou, ten eerste een film over twee mensen die in een soort vierkantsrelatie terecht komen. Denk The Holiday ofzo. Zij is christelijk (en ze gaat vreemd, maar dat terzijde) en hij niet. Zij is Gabby, een student geneeskunde, hij Travis, een dierenarts. Zij heeft een vriendje, gehouwen uit een blok beton, upper-class, arts, reuze vriendelijk ook. Hij is een womanizer, heeft een knipperlichtrelatie met Monica, super mooi, nauwelijks tekst, actrice Alexandra Daddario verdient echt betere rollen. Zij wordt verliefd op Hij. En andersom. Dat snap je wel.

Zij wordt gespeeld door Teresa Palmer, die het met name van haar ontfermende blikken moet hebben. Net als de puppy's in deze film, overigens. Echt schaamteloos, het gebruik van puppies. Gabby lepelt wat clichés op en de braafste seksscène sinds mensheugenis is een feit. Uiting van passie is het feit dat er wat vaatwerk van het aanrecht wordt geveegd. Ik vraag me af of mensen dat in het echt ook wel eens doen, dat je je regelmatig niet kunt bedwingen met als gevolg dat je elk weekend naar de IKEA moet voor nieuw servies.

Hij wordt gespeeld door Benjamin Walker die we nog kennen uit Abraham Lincoln: Vampire Hunter. Walker heeft een werkelijk vreselijk southern accent en zegt constant 'You bother me.' Alsof vrouwen dat leuk vinden om te horen. 'Come. bother me baby.' Ja echt, ik verzin dit niet. Dat slaat dus echt he-le-maal nergens op. Maar Zij vindt het leuk, of uitdagend, of wat dan ook.

Dat de film voorspelbaar is, prima. Natuurlijk worden Gabby en 'you bother me' op elkaar verliefd. En gaat dat weer stuk. En weer niet. En weer wel. Mocht je de beste man Sparks niet kennen en het deductieve vermogen van een hamster hebben, dan komt het 'life-changing event' uit de lucht vallen, maar de openingsscène in het ziekenhuis zou al wat alarmbellen moeten doen rinkelen. En staat 'you bother me' voor een keuze. Dé keuze. Die hij niet maakt. En dan komt tóch alles goed. En dat is dan de moraal van het verhaal, want er gaat maar één persoon over leven en dood.

Want wat wordt hier een kutverhaal verteld zeg. En dat niet alleen, het wordt ook nog eens slecht verfilmd. En bevat ook nog eens totaal ongeloofwaardige personages die op hun beurt ondermaats worden vertolkt. Het tempo van de film wisselt tussen slakkegang in de eerste akte waar ze verliefd worden, met onverklaarbaar veel shots van water, tot sneltreinvaart in de derde akte, waarin er binnen 2 minuten opeens een heel gezin in beeld staat.

Ik kan niet wachten op de volgende Sparks-verfilming.

Beyond Sleep

★★★★

Een mooie filmervaring is het: Beyond Sleep, de verfilming van het boek Nooit Meer Slapen van W.F. Hermans. Als kijker ben je van dichtbij getuige van de toenemende waanzin van de jonge geoloog Alfred, die het werk van z'n overleden vader wilt voortzetten in het noorden van Noorwegen.

Freud zou wel raad weten met de dromen van Alfred. De droom waarin zijn vader hem verstikt is nog te doen, maar degene waarin een reusachtige naakte vrouw hem doodslaat alsof hij een mug is? Als kijker weet je niet altijd wat er nou precies gebeurt of hoe je de dromen, laat staan de realiteit, moet duiden. Ondanks wellicht een gebrek aan psychoanalytische vaardigheden zal de kijker de schoonheid van de beelden wel opvallen. Kan ook bijna niet anders in dit prachtige Noorse berggebied.

Samen met de Noren Arne, Mikkelsen en Qvigstad dwaalt Alfred door Noorwegen op zoek naar onderbouwing voor zijn theorie dat de meren in Noorwegen niet door de ijstijd, maar door meteorietinslagen zijn veroorzaakt. De theorie is echter slechts een excuus om Alfred in een ongerepte omgeving vol muggen te plaatsen. Beyond Sleep gaat namelijk om Alfred zoals Tirza om Gijs Scholten van Aschat's Jörgen ging.

Reinout Scholten van Aschat, Gijs' zoon, speelt de getergde Alfred. Getergd, omdat hij zijn vader niet kende, maar wel de druk van diens wetenschappelijke erfenis voelt. Getergd ook, omdat niemand zijn (en zijn vaders) theorie serieus neemt. En getergd door de muggen die eeuwig lijken te zoemen, de bergen waar hij vanaf glijdt, het water waar hij constant in pleurt. De kwelling die de Noorse woestenij vormt voor de slecht voorbereidde, jonge Nederlander heeft zo z'n consequenties: Alfred gaat steeds meer in zichzelf praten en krijgt last van waanbeelden.

Ook wij maken onderdeel uit van Alfred's beleving. Het levert mooie, zij het incoherente beelden op die niet altijd goed te plaatsen zijn, zowel qua tijd als ruimte. Ze sluiten echter wel goed aan bij Alfred's gemoedstoestand. Want wat is nu nog de realiteit? Alles wat we zien, tot en met de gangbare theorie dat de ijstijd de meren heeft gevormd, bevindt zich op los zand, waardoor het publiek langzaam alle houvast wordt ontnomen.

Grimsby

★★★★

Ik heb zo ontzettend hard gelachen afgelopen donderdag om de ontzettend foute grappen in deze film, echt niet normaal. Normaal gesproken is dit niet zo mijn humor, maar Sacha Baron Cohen kan ik altijd wel waarderen. Dit keer is hij een Engelse hooligan. 

Na Ali G, Brüno, Borat en The Dictator speelt Sacha Baron Cohen nu Nobby, een Engelse voetbalsupporter met 9 kinderen en een vette vriendin (Rebel Wilson). Nobby is een stereotype Engelse hooligan: een vader die alles doet voor z'n kinderen, maar tijdens het weekend na de wedstrijd alles kort en klein slaat en met vuurwerk in z'n kont in de pub staat. Oké, misschien geen stereotype Engelse hooligan... Wel een vrij scherpzinnige karikatuur ervan.

Op jeugdige leeftijd werd Nobby gescheiden van z'n broertje Sebastian (Mark Strong), maar bij toeval lopen ze elkaar 28 jaar later tegen het lijf. Sebastian is nu echter geheim agent. Je kan je de situaties al wel voorstellen: Sebastian die probeert een syndicaat te ontmaskeren, terwijl Nobby met een flesje bier achter hem aan loopt en ondanks al z'n slungeligheid toch iets bij draagt. Zo blijkt Nobby bijzonder effectief met een pistool en totaal gevoelloos voor de verleidkunsten van mooie vrouwen.

Grimsby is een film die een hoop mensen niet zullen waarderen. Je weet echter wel wat je kunt verwachten, namelijk de typische humor van Sacha Baron Cohen die volledig opgaat in z'n personage. Kan je zijn vorige werk goed hebben, dan zal je dit ook bekoren. Want ook al speelt Grimsby zich weer in een hele andere setting af dan Cohen's voorgaande werk, Cohen tapt wel uit hetzelfde vaatje en hij bewijst dat dat vaatje nog lang niet leeg is.

De kijker wordt dan ook vele hilarische scènes voorgeschoteld. Veel grappen zijn ontzettend plat en fout (maar desondanks grappig), hoewel hier en daar ook best wat intelligente humor te bespeuren valt. Met name de scène waarin Daniel Radcliffe HIV krijgt is echt geweldig, inclusief de nieuwsbulletins die volgen en Sebastian die tegen Nobby zegt: 'You gave Harry Potter AIDS!'

Deadpool

★★★★★

Deadpool is een van de grappigste films die ik sinds tijden heb gezien. De enorme ladingen zelfspot, seksgrappen, grof taalgebruik en dito geweld leidden tot een R-rating in Amerika, maar ook tot een geweldige film die eens een keer geen rekening houdt met het preutse Amerikaanse publiek en gewoon doet waar-ie zin in heeft.  

Centraal staat antiheld Deadpool, vernoemd naar een poule waarin er wordt gewed op welke huurling er het eerste het loodje legt. De barman van de huurlingenbar waar dit gebeurt wedt op Wade Wilson, hetgeen Deadpool's echte naam is. Wilson, gespeeld door Ryan Reynolds, is een veel te bijdehante huurling, iemand die het leven totaal niet serieus neemt. Zelfs niet wanneer hij terminale kanker krijgt.

Deadpool schakelt snel en soepel tussen heden en verleden. Flashbacks geven achtergrondinformatie over Wade Wilson en we zien de romance opbloeien in de vorm van een paar zeer komische seksscènes tussen Wade en z'n liefje Vanessa (Morena Baccarin, de vrouw van Brody in Homeland). Om de kanker te ontlopen ondergaat Wilson experimentele behandelingen die hem doen muteren tot een eigenzinnige superheld met een rotkop. Om z'n rotkop te fixen gaat hij op zoek naar de veroorzaker ervan, een Britse bad guy genaamd Ajax, tevens leider van het mutatieproject waar Wade in verzeild raakt.

Het mooie aan Deadpool is de originele opzet, op zo'n beetje elk niveau. Het begint met een cinematografisch zeer fraaie vertoning van een autocrash terwijl ondertussen teksten in beeld verschijnen als:  Starring: A complete idiot. Written By: The true heroes of this story. Ja, sterk. 

Zowel film als personage kenmerken zich door een hoop vunzige, goed getimede grappen en een scheepslading zelfspot. Niet alleen het eigen personage, maar ook de X-men, het Marvel universum, Ryan Reynolds' acteerkunsten, het feit dat dit waarschijnlijk een franchise gaat worden en zelfs de teaser voor een volgende film worden op de hak genomen. Ook spreekt Deadpool het publiek regelmatig toe, een staaltje filmkunst dat sinds House of Cards bezig is aan een serieuze opmars. Je ziet het steeds vaker gebeuren, maar zelden zo lekker uitgevoerd als hier.

Gods of Egypt

★

De meest bekende Egyptische goden passeren de revue en een fantasierijke mythologie ligt ten grondslag aan Gods of Egypt, maar de film zelf is zo plat als de aarde in die tijd. 

Horus (Jamie Lannister) staat op het punt gekroond te worden tot koning van Egypte. Dat is een tikkie raar, aangezien het hier een god betreft, maar zo gaan die verhalen nou eenmaal. Later namen de farao's het over, als afgezanten van de goden. Ook lichtelijk apart is het feit dat de goden goud door hun aderen hebben stromen en anderhalf keer zo groot zijn als mensen. Op zich makkelijk, want je weet meteen wie wie is, maar in filmisch opzicht leidt het tot hele vreemde scènes, alsof je naar Horus en een zooi halflings aan het kijken bent.

Maar goed, Horus wordt dus koning. Is tenminste het idee. Dit bescheiden volksfeestje wordt echter ruw verstoord door Set (Gerard Butler) die na een lange tijd in de woestijn ook wel eens zin heeft om te regeren. Hij doodt z'n broer Osiris, steekt Horus de ogen uit en voert een waar schrikbewind.

Zo beangstigend als de kwaliteit van deze film is het echter niet. Tegen dit script valt niet op te terroriseren, god of niet. Er zit geen fatsoenlijk stukje dialoog in de film, die verder een aaneenschakeling van inconsistente voorvallen is, afgewisseld met een tergende moraal: Horus neemt wraak op Set met behulp van de sterveling Bek en leert zodoende dat de mensen die hij eerst verachtte zowaar waardevol zijn. Ook heeft de film zeer matige visuals. Waar die 160 miljoen dollar budget aan is opgegaan? Toch zeker niet aan de salarissen van de bedroevend misplaatste cast zeker? Met een kwart van dit budget zijn in het verleden verscheidene malen mooiere beelden geproduceerd.

Gods of Egypt is net zo oppervlakkig als het ritueel waar de doden mee te maken krijgen in Anubis' onderwereld: genoeg schatten meenemen voor toegang tot het hiernamaals (de Katholieken ook niet vreemd trouwens, dit principe), of verzwolgen worden in een roterende zwarte wolk. Of de chaos. Of wat die roterende schijf ook maar mocht voorstellen. De millenia oude verhalen weerstaan de tand des tijds ogenschijnlijk gemakkelijk. Deze film is morgen echter iedereen weer vergeten.

Goosebumps

★★★

Hoe ze van ganzen naar kippen zijn gegaan mag Joost weten, en wellicht weet-ie het ook, maar Goosebumps is het Engelse origineel van een serie boeken die in Nederland bekend is onder de naam Kippenvel. Toen nog Kippevel, denk ik. 

Goosebumps is niet verrassend gemaakt voor dezelfde doelgroep als de boeken. Een kleine Google search leert ons dat de boeken tussen 1992 en 1997 verschenen. Allen werden ze geschreven door R. L. Stine, een Amerikaanse schrijver met als bijnaam 'The Stephen King of child's literature.' Z'n boeken zijn inmiddels 400 miljoen keer verkocht.

R. L. Stine speelt tevens een grote rol in deze film en hij wordt vertolkt door Jack Black. R. L. Stine zelf heeft een kleine cameo aan het einde van de film, waarin hij Mr. Black, een leraar speelt. Geinig. Het verhaal van Goosebumps is ook aardig gevonden: als kind zou Stine eenzaam zijn en daarom zijn levendige fantasie gebruiken om boeken te schrijven. Zijn fantasie was echter zo levendig dat de monsters waarover hij schreef daadwerkelijk tot leven kwamen. Hij sloot ze op in bepaalde boeken en dat is een hele tijd goed gegaan, totdat iemand per ongeluk die boeken open maakt. Dan breekt de pleuris uit in Madison, Delaware, in 3D nog wel.

Jack Black is niet alleen, maar speelt met zijn geliefde tegenspelers: kinderen. School of Rock is toch wel een van z'n betere films. Ook hier komt z'n enthousiasme goed over op z'n jongere collega's. Odeya Rush speelt Hannah, Stine's dochter. Ze wordt verliefd op Zach (Dylan Minnette), haar nieuwe buurjongen, die middels z'n nieuwsgierigheid de wondere, griezelige wereld van Stine opent.

Als je 10 bent dan.

Ben je geen 10, maar een veelvoud daarvan, dan heeft de film alsnog wel zo z'n charmes. Ik heb me dan ook prima vermaakt. Ik kan me de boeken niet meer herinneren, heb er wel een paar gelezen, maar ga er voor het gemak van uit dat een heel aantal monsters uit de boeken de revue passeren in de film. Monstermateriaal genoeg, immers. Met name de originele insteek van de film kon ik wel waarderen. Men had de makkelijke weg kunnen kiezen door gewoon een boek te verfilmen, maar doet dat niet. Zo is Goosebumps niet slechts een boekverfilming, maar een hommage aan de auteur zelf. 

How To Be Single

★★★

How To Be Single? Nou, daar heb ik nooit zo'n moeite mee. Dat gaat toch aanzienlijk soepeler dan hoe de mensen het in deze film aanpakken. Want man, die doen me daar een moeite om de burgerlijke status op ongehuwd te houden. 

Het begint met Alice, aantrekkelijk, doch grijze muis. Gespeeld door Dakota Johnson, die in dit soort rollen goed uit de verf komt. Die heeft namelijk iets liefs en schattigs wat Mr. Grey er in 50 Shades met alle SM van de wereld nog niet uit kon meppen, waardoor je meteen gelooft dat Alice al jarenlang met haar stabiele partner Josh een relatie heeft. Minder geloofwaardig is het gevoel dat Josh toch niet de ware is, waardoor ze een tijdelijke break-up voorstelt.

Dat werkt nooit, dames en heren. Niet in het echt, niet in de film. Mij houd je niet voor de gek. Zie de realiteit onder ogen en maak het gewoon meteen uit.

Alice gaat vervolgens helemaal los. De sidekick is Rebel Wilson - die zoals in elke film een (karikatuur van) zichzelf speelt en overigens best grappig is. Samen maken ze regelmatig Tom's Bar onveilig,  de bar van barman Tom, die na 45 minuten film de helft van z'n vrouwelijke klandizie heeft afgewerkt.

Voeg bij het rondsletten wat ongemakkelijke situaties toe, de onvermijdelijke one night stand, bezoek aan de SOA-kliniek, een overbezorgde zus tevens gynaecologe, een hoop idiote concepten voornamelijk verzonnen door Rebel Wilson en een lading gefeest op harde muziek en zie daar: How To Be Single.

Is 't leuk? Nou, de film kent zo z'n momenten. "Don't use an emoji or I will titpunch you" vond ik wel een aardige uitspraak. En zo zijn er nog best wat vermakelijke scènes. Ook is de film niet bijzonder voorspelbaar. Een prima poging in principe, maar nergens noemenswaardig.