Fast Five

Genre: Actie-Thriller
Met: Vin Diesel, Paul Walker & Dwayne Johnson
Waardering: 4/5

Sequels zijn big business voor de filmindustrie en meestal worden ze er niet beter op. Bij The Fast And The Furious ligt dat iets anders, want deel 2 en 3 van de serie waren zo slecht dat het niet moeilijk was om deze te overtreffen. Deel 4, Fast And Furious, herenigde de twee helden uit het origineel en stuurde ze op een missie met snelle auto's die door hele smalle mijngangetjes moesten scheuren in de Mexicaanse woestijn. En nu dus Fast Five.

Fast Five focust zich aanzienlijk minder op racen, supercars en mooie vrouwen dan zijn voorgangers. Parkeerplaatsen vol met vrouwen in bikini op de motorkappen van onbetaalbare auto's behoren helaas ook tot het verleden. Maar, we krijgen er ook iets voor terug, namelijk een goede film. Ook wat waard.

Dominic Toretto (Diesel) en Brian O'Connor (Walker) zijn nog altijd beruchte misdadigers. Ze komen niet meer van die status af, vrees ik. Maar ach, voor criminelen vind ik ze vrij sympathiek. Dominic wordt gearresteerd en vervoerd naar een zwaarbeveiligde gevangenis. In een bus, zonder escorte. Niet zo slim. De autoriteiten moeten ondertussen toch weten hoe makkelijk Dominic kan ontsnappen. Wanneer uit de verte Brian en Mia (Jordana Brewster) in snelle raceauto's komen aanscheuren weet je al hoe laat het is en kinderlijk eenvoudig, doch spectaculair, wordt Dominic bevrijd.

Ze gaan in Rio de Janeiro naar een oude bekende, Vince (Matt Schulze). Mia is zwanger van Brian en beiden kunnen wel een zakcentje gebruiken. Samen met Vince gaan ze wat auto's uit een rijdende trein stelen, maar ze halen zich allerlei problemen op de hals. Althans, meer problemen dan anders. De auto's zijn namelijk het eigendom van Reyes (Joaquim de Almeida), de baas van Rio's onderwereld, en één van de gestolen auto's bevat iets waardevols.

Reyes is oppermachtig en wordt goed gespeeld door de Almeida. Hij is wat viezig en vettig, al kan dat ook komen door het klimaat natuurlijk. Hij houdt er zelfs theorieën op na over de manier waarop je het beste mensen kan onderdrukken, die hij naar eigen zeggen heeft ontleend aan de Portugezen. Hij heeft een klein legertje huurlingen die hij inzet tegen Dominic en compagnons. Hij heeft zoveel geld dat hij het complete politiebureau heeft gecorrumpeerd. Niet alleen Reyes jaagt op de dieven van zijn geliefde Ford GT40, ook vanuit Amerika worden Dominic en Brian gezocht. De FBI zet Luke Hobbs (Johnson) in, een agent met een voorliefde voor autodieven en gerechtigheid in het algemeen. Hobbs is een beetje over the top, maar verliest niet zijn geloofwaardigheid. Iets dat Dwayne Johnson al vrij snel overkomt, normaal gesproken.

Dwayne Johnson en Vin Diesel proberen elkaar qua spiermassa en coolheid te overtreffen. Ook doen ze een wedstrijdje wie het laagst kan praten. Als ze net wakker zijn zijn ze voor 40-plussers niet eens te horen denk ik. Ze spelen een kat-en-muis spel, al is er in dit geval niet echt sprake van een muis. De twee macho's krijgen gelukkig wel genoeg verhaal en achtergrond om ze interessant te houden. Dat geldt ook voor alle andere personages, hoewel de meesten al in eerdere films verschenen zijn.

In plaats van te vluchten besluiten Dominic en Brian dat ze van Reyes nog wel wat meer kunnen stelen. Zo'n 100 miljoen. Daarvoor hebben ze een team nodig en allerlei oude bekenden uit eerdere delen worden opgetrommeld. De optimistische Tego (Tego Calderon) steekt lekker af tegen de pessimistische Rico (Don Omar) en vraagt zich constant af waar al die negativiteit vandaan komt. Vrouwelijk schoon is aanwezig in de vorm van Gisele (Gal Gadot) die samen met Han (Sung Kang) wat undercover werk verricht. Als laatste zijn er Roman (Tyrese Gibson) en Tej (Ludacris) die fungeren als de techneuten van het stel en samen ook de nodige achtergrond hebben. Het team deed me sterk denken aan dat van Danny Ocean.

Fast Five is een goede, spectaculaire actiefilm geworden met een spannend verhaal, leuke personages en sterke actiescènes. De overval is slim opgezet, goed te volgen en men doet niet allemaal onmogelijke dingen, afgezien misschien van de enigszins ongeloofwaardige ontsnapping. Krachtige motoren zijn één ding, maar wat daar gebeurt is toch vrij bizar. Snelle auto's spreken mij, in films althans, altijd wel aan en Vin Diesel is een acteur waar ik goed naar kan kijken. Omdat zelfs Dwayne Johnson hier niet tegen valt en de rest naar behoren acteert, iets wat ook mogelijk wordt gemaakt omdat ze allemaal een eigen karakter hebben, krijgt de film deze waardering. Fast Five is de beste uit de reeks, zonder twijfel. Ik ben zelfs al wel een beetje benieuwd naar deel 6, die in 2013 uit zal komen.

Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides

Genre: Avontuur
Met: Johnny Depp, Geoffrey Rush, Ian McShane & Penélope Cruz

Waardering: 2.5/5 

In dit deel gaat Jack Sparrow op zoek naar de Bron van de Eeuwige Jeugd. Een fontein, eigenlijk. Hij is niet de enige, want ook de koning van Engeland, die van Spanje, Barbossa (Rush), Blackbeard (McShane) en Angelica (Cruz), de dochter van Blackbeard, zijn op zoek naar dezelfde bron. Toevallig. Er dient daar een ritueel uitgevoerd te worden, waarvoor gedurende de film een drietal voorwerpen verzameld moeten worden. Dat is het verhaal. Dun dus, op z'n best. Daarnaast valt meteen op dat een gedeelte van de crew is vervangen. Orlando Bloom en Keira Knightley zien we niet meer terug en hun vervangster is Penélope Cruz.

De rest van de ruim 2 uur aan beeldmateriaal wordt opgevuld met voornamelijk actiescènes. Het eerste half uur is Jack aan het ontsnappen uit Londen op de typische Sparrow manier. Half dansend, half dirigerend, vliegt hij van hot naar her, springt hij over koetsen en weet hij de nodige hoeveelheid voorwerpen te molesteren, alvorens hij uiteindelijk al zwaardvechtend aan de Engelsen weet te ontsnappen. Met behulp van Keith Richards nog wel, die ook hier weer een klein rolletje heeft als Jacks vader. Helaas is zijn oude liefde Angelica hem te slim af en wordt hij gevangen genomen op het schip van Blackbeard. 

Drie schepen varen vervolgens uit naar de Bron van de Eeuwige Jeugd. Blackbeard, met aan boord Angelica en Jack. Een Engels schip, onder leiding van Barbossa en een Spaanse vloot. Iedereen heeft zo zijn redenen om naar de Bron af te reizen, maar echt goed wordt dit niet uitgewerkt. Vooral Cruz' personage wordt steeds ongeloofwaardiger naarmate de film vordert. Zij komt toch veel beter tot haar recht in de vele Spaanse films die ze maakt (check Volver bijvoorbeeld) en in drama's. 

Voor het ritueel zijn 2 bekers nodig, een traan van een zeemeermin en water uit de Bron. De zeemeerminnen zijn niet als Ariel, maar hebben veel weg van vampieren. Het zijn allemaal schoonheden, maar op het moment dat je in de ban bent van hun verhalen of gezang, veranderen ze in kwaadaardige monsters. De chaotische veldslag die volgt is typerend voor deze inhoudsloze film.

Op zich hoeft dat geen probleem te zijn (inhoudsloosheid), maar waar het ook aan ontbreekt is chemie tussen de hoofdpersonen. Jack op zichzelf is vrij grappig, maar als je hem samen met Angelica ziet zou je niet zeggen dat er ooit een romance is geweest. Penélope Cruz mag dan een mooie piraat (pirate?) zijn, de chemie tussen Depp en Knightley was stukken beter. De verhaallijnen van Barbossa en Sparrow raken pas laat in de film met elkaar verwikkeld, waardoor de opgebouwde band uit de vorige delen niet tot z'n recht komt. Alleen Blackbeard is overtuigend, als iemand die de meest evil piraat aller tijden moet zijn. Zelfs voor Disney begrippen.

De immer charmante, komische Sparrow kan in zijn eentje al voor aardig wat vermaak zorgen, maar na 4 delen is de rek er een beetje uit. De film is ook minder eng dan z'n voorgangers. Geen ondoden (afgezien van wat zombie-achtige bemanning), martelingen en zeevrucht-bemanning dus. Qua sfeer vond ik de film ook minder sterk, al maakt de muziek veel goed. De formule is hetzelfde gebleven: Een piraat met 9 levens die iets wil en dat uiteindelijk ook bereikt, zij het via een enorme hoeveelheid omwegen. Grappige en vermakelijke omwegen, dat wel, maar ondertussen ook bekende omwegen. En vragen naar de bekende omweg is voor niemand leuk.

The Trip

Genre: Komedie
Met: Steve Coogan & Rob Brydon
Waardering: 5/5

Steve Coogan en Rob Brydon spelen zichzelf in deze ontzettend komische film, die eigenlijk een compilatie is van een miniserie met gelijknamige titel. Steve wordt gevraagd door The Observer om een aantal sjieke restaurants langs te gaan en een recensie te schrijven over het eten. In eerste instantie zou hij met zijn aanzienlijke jongere vriendin Mischa (Margo Stilley) gaan, maar zij is in Amerika om te netwerken en ze haakt af. Uiteindelijk belt hij Rob op, een oude vriend. Rob vraagt zich af waarom Steve hem mee vraagt, want ze hebben elkaar toch al tijden niet gesproken. Steve draait niet om de waarheid heen en vertelt Rob netjes dat er verder niemand mee wil. Deze eerlijkheid wordt door Rob wel gewaardeerd en hij besluit mee te gaan.

De film vertoont geen gebrek aan eerlijkheid. Rob en Steve bespreken verscheidene onderwerpen heel open met elkaar wanneer ze door Noord-Engeland van restaurant naar restaurant rijden. Ook tijdens het eten wordt er over van alles gesproken, behalve over het eten. En als iemand het er al over heeft is het Rob. Het gaat dan niet om smaak, structuur of techniek, waar je die lui van Masterchef altijd over hoort, maar om de uitspraken van de ober. Steve weet maar weinig van eten af lijkt het. Waarom The Observer hem vraagt restaurants te recenseren is mij een raadsel. 

Aangekomen bij de restaurantjes ligt de interesse van Steve namelijk niet bij het voedsel, maar bij de vrouwen. Ondanks zijn vriendin, die niet de lelijkste vrouw van Amerika is, versiert Steve serveersters en ander personeel. Steve is vrij populair bij de vrouwen. De serveersters in de sjieke restaurants komen meestal niet uit Engeland, maar uit Scandinavië of de Balkan. De volgende ochtend kan Rob het dan ook niet laten om te vragen of Steve de Anglosaksisch-Deense banden nog wat heeft versterkt.

Steve verschilt qua karakter nogal met Rob, hetgeen voor de nodige frustratie zorgt. Steve vindt zichzelf superieur t.o.v. Rob. Hij denkt dat hij verreweg de betere acteur is en schroomt niet om dat Rob duidelijk te maken. Ondertussen loopt zijn carrière helemaal niet zo lekker als hij doet voorkomen, iets dat we te zien krijgen in de gesprekken tussen Steve en z'n agent. Ook in zijn leven lijkt Steve iets te missen. Een doel, ofzo.

Rob daarentegen is volledig gesetteld. Hij heeft een leuke vrouw, een kind en een prima carrière. Zijn `Tiny-Man-In-The-Box' heeft hem landelijke bekendheid opgeleverd en wanneer iemand hem om een handtekening vraagt waar Steve naast staat wordt het verschil in persoonlijkheid pijnlijk duidelijk. Steve benadrukt meteen daarna dat hij de leukere komiek is en de betere acteur, maar Rob weet wel beter. Hij zegt er echter nooit iets over en dat siert hem. Hij ziet waarschijnlijk ook de leegte in het leven van Steve. 

Beiden hebben daarnaast hun eigenaardigheden. Steve plot bijvoorbeeld van tevoren elke keer de route en legt dat uit aan Rob, die het absoluut niet kan interesseren. Ook weet hij allerlei feitjes over de natuur en de omgeving. Rob op zijn beurt leert allemaal gedichten over Noord-Engeland uit zijn hoofd en draagt die dan op aan Steve op idyllische plekjes. De shots van de natuur zijn bij vlagen indrukwekkend, maar het grootste gedeelte van Noord-Engeland bestaat helaas uit muurtjes van een halve meter hoog die weilanden afschermen waar schapen in staan.

Ondanks hun karakteristieke verschillen hebben Rob en Steve één ding gemeen en dat is humor. Britse humor wel te verstaan. Die van de hoogste categorie. Droog, slim en een tikkie absurdistisch. Het soort humor dat mij kan bekoren. Ik heb dan ook de halve film dubbel gelegen en de rest van de 35 mensen in de bioscoop met mij. De grappen, de meesterlijke imitaties (een betere Michael Caine imitatie ga je niet meer zien) en de geweldige gespreksonderwerpen vormen de basis van één van de grappigste films die ik sinds tijden gezien heb. The Trip is een geweldige film geworden, al zou de serie wel eens nog grappiger kunnen zijn. Iets dat ik binnenkort maar eens ga uitzoeken.

The Conspirator

Robin Wright & James McAvoy (goeie baard!)

Genre: Historisch Drama
Met: James McAvoy, Robin Wright, Kevin Kline & Tom Wilkinson
Regie: Robert Redford
Waardering: 3.5/5

Het is 1865. In Amerika is de burgeroorlog tussen 'The Union' (een aantal noordelijke staten) en 'The Confederacy' (een aantal zuidelijke staten) net ten einde. Aanleiding voor de oorlog was de afschaffing van slavernij. In de zuidelijke staten waren heel veel katoenplantages en afschaffing van slavernij betekent afschaffing van gratis katoenplukkers. En dat vonden ze niet fijn. Het gaat tenslotte niet om mensen, maar om geld. Dus ze keerden zich af van het noorden en er ontstond een burgeroorlog die 4 jaar zou duren. 

Tijdens deze oorlog voerde Abraham Lincoln campagne tegen de slavernij en hij zou uiteindelijk president worden, omdat 'The Union' de oorlog won. Niet lang daarna werd Lincoln vermoord door John Wilkes Booth (Toby Kebbell), de Leonardo DiCaprio van die tijd. Het is de eerste succesvolle aanslag op een president en mocht je geïnteresseerd zijn in een stukje Amerikaanse geschiedenis dan is dit een prima film.

De aanslag is de start van het verhaal en daarna ligt de focus vooral op de spraakmakende rechtszaak die volgt. Een heel aantal mensen die betrokken zijn bij de aanslag zijn gearresteerd en onder hen bevindt zich Mary Surratt (Wright). Ze runt een klein hotelletje waar de samenzweerders verzamelen om de aanslag voor te bereiden en ze wordt ervan verdacht ook betrokken te zijn bij de moord op Lincoln. Ze wordt voorgeleid aan een militair tribunaal, hetgeen vreemd is, omdat ze een burger en geen soldaat is. Het tribunaal wil vooral een snelle rechtszaak, of zoals de Amerikanen dat (nog steeds) noemen; `swift justice'. Je hoort het Bush zo zeggen.

Oorlogsheld en tevens advocaat Frederick Aiken (McAvoy) krijgt van zijn leidinggevende (Wilkinson) te horen dat hij Surratt moet verdedigen. Een moeilijke taak, want Lincoln was erg geliefd, en in eerste instantie ziet Aiken het helemaal niet zitten. Langzaam verliest hij het respect dat hij als oorlogsheld heeft vergaard van zijn vrienden, zijn vriendin Sarah (Gilmore Girl Alexis Bledel) en zijn collega-soldaten. Aiken heeft gevochten aan de kant van 'The Union', terwijl Surratt uit het zuiden komt. De relatie tussen advocaat en beklaagde is dus niet je-van-het. 

Maar, doch, echter, dat zal veranderen. Want Aiken heeft een goed hart en een diepgeworteld gevoel van rechtvaardigheid. Hij is in staat, mede door Surratt, zijn achtergrond opzij te zetten en de zaak eens goed onder de loep te nemen. De band die Surratt en Aiken ontwikkelen vormt het hoofdbestandsdeel van de film. McAvoy en Wright acteren beiden heel geloofwaardig en de hele sfeer van Amerika in de 19e eeuw wordt met veel overtuiging gebracht. De kostuums, de kapsels en de wapens lijken allemaal authentiek en dragen bij aan de ambiance van de film.

Een opengetrokken blik uitstekende acteurs, de historische setting en een interessant verhaal konden mijn goedkeuring wel wegdragen. De tweestrijd van Aiken, uitstekend vertaald door McAvoy, en de hopeloze gelatenheid van Surratt blijven boeien, tot aan het spannende einde toe. Althans, voor mij was dat spannend, want ik heb weinig kaas gegeten van de Amerikaanse geschiedenis. Kijk dus eerst de film voordat je de geschiedenisboeken of Wiki induikt! Dit intelligente, historische drama behandelt allerlei relevante en delicate onderwerpen, zoals de Amerikaanse Grondwet, zonder dat men het vermaak van de kijker uit het oog verliest. Robert Redford levert, na Lions for Lambs van 5 jaar geleden, wederom een prima film af.

The Whistleblower

Genre: Thriller / Drama
Met: Rachel Weisz, Nikolaj Lie Kaas (Green Butchers), Monica Belucci & Vanessa Redgrave
Waardering: 4/5

Kathryn Bolkovac (Weisz) heeft net de rechtszaak om de voogdij van haar dochter verloren. Haar ex gaat een eind verderop wonen en neemt hun dochter mee. Kathryn is een politieagente en vraagt haar baas om overplaatsing. Dat wil niet echt vlotten en haar baas biedt haar een alternatief aan; De Verenigde Naties zijn in Bosnië hard op zoek naar mensen voor een vredesmacht. Ze zou $100.000 krijgen voor 6 maanden werk en dat geld is haar kans om haar dochter te kunnen blijven zien.

Kathryn heeft geen idee van Bosnië en komt middenin de ellende terecht. Ze is nieuw en onervaren, maar haar instinct en recherchewerk werpen al snel hun vruchten af. Ze weet iemand veroordeeld te krijgen voor vrouwenmishandeling, iets dat in Bosnië nog niet zo makkelijk is. Ze krijgt een nieuwe functie bij het `Gender Department', waarbij ze veelal te maken krijgt met vrouwenhandel.

Het blijkt dat niet alleen de lokale bevolking zich schuldig maakt aan vrouwenhandel en seksueel misbruik, want ook de internationale organisaties dragen hun steentje bij. Zoals het ze betaamd. Binnen de V.N. vindt Kathryn dan ook weinig steun. Monica Belucci, het hoofd van de afdeling waar men verloren personen weer probeert te vinden, krijgt maar weinig minuten op het witte doek, maar ze maakt in die paar minuten wel duidelijk dat protocollen veel van de potentie van de V.N. om zeep helpen. 

Buiten de V.N. papt Kathryn aan met een Hollander, genaamd Jan (Kaas). Kaas is echter geen Hollander, maar een Deen. Niks mis met Denen hoor, maar je hoort wel aan het accent dat het geen Hollander is. De Deen, die overigens een geniale acteur is in zwarte Deense komedies, voegt helaas weinig toe. Van heel wat meer waarde is haar leidinggevende, Madeleine Rees (Redgrave). Rees lijkt één van de weinige mensen in de film met een gevoel voor menselijkheid en moraal. Ze geeft Kathryn de opdracht het schandaal tot op de bodem uit te zoeken.

Kathryn vertolkt exact het gevoel wat je krijgt wanneer je aan het kijken bent. Je snapt niet dat het zover kan komen en dat mensen dit toelaten. Het is frustrerend. Kathryn probeert wanhopig deze wanpraktijken, die soms vrij expliciet gefilmd worden, aan het licht te brengen, maar ze stuit op nogal wat weerstand. De omvang van het seksschandaal wordt steeds duidelijker en de mensen die ze kan vertrouwen dalen snel in aantallen, waardoor de film voortdurend spannend is.

Het verhaal van Kathryn Bolkovac is `based on actual events'. Sja, probeer je maar eens iets voor te stellen dat niet is gebaseerd op actuele gebeurtenissen... Na het lezen van de vorige zin is het zelfs schier onmogelijk geworden. 

In hoeverre dit seksschandaal echt klopt weet je natuurlijk nooit, maar wanneer de reputatie van bedrijven op het spel staat die miljoenen verdienen met de oorlog is de kans vrij aanwezig dat dit soort dingen in de doofpot worden gestopt. Niemand wil horen dat werknemers van de V.N. betrokken zijn bij vrouwenhandel in de gebieden waarin ze de bevolking juist behoren te beschermen. Investeerders al helemaal niet.

Rachel Weisz is een geweldige actrice. Ze heeft een vastberaden blik in haar ogen en haar sterke persoonlijkheid drijft haar ertoe om uiteindelijk de klokken te luiden. Ze wordt door iedereen tegengewerkt en ze is af en toe radeloos, maar weet zich steeds weer te herpakken. Het doorzettingsvermogen en de strijd tegen de wrede, onmenselijke vrouwenhandel wordt heel goed verfilmd. Dit is geen film waar je vrolijk van wordt, maar hij is zeker het kijken waard.

Paul

Genre: Komedie
Met: Simon Pegg, Nick Frost & Jason Bateman
Waardering: 3/5

Simon Pegg en Nick Frost maakten eerder het vrij geniale Shaun of the Dead. Nu zijn de 2 vrienden terug met een nieuwe komedie die zich dit keer in Amerika afspeelt. Greame (Pegg) en Clive (Frost) zijn 2 Britse vrienden die helemaal gek zijn van stripboeken en science-fiction. In een camper crossen ze door Amerika en bezoeken ze de Comic Con, 's werelds grootste stripboekenbeurs. Alle vreemde figuren ter wereld zijn dan te bezichtigen in één kolossaal gebouw. Verder gaan ze uiteraard naar Area 51 in Nevada en Roswell, New Mexico. Als slechts 5% waar is van alle verhalen over Area 51 en Roswell moeten aliens wel bestaan, zal de maker gedacht hebben. Dus komen Greame en Clive een alien tegen, genaamd Paul.

De alien, Paul (Seth Rogen doet de voice-acting), gaat mee met Greame en Clive. Het blijkt dat Paul weet heeft van allerlei staatsgeheimen en zijn kennis van het universum is door de Amerikaanse overheid gebruikt voor allerlei globale doeleinden. Paul heeft een flink aandeel gehad in de Westerse geschiedenis. Paul was een gevangene, maar is nu ontsnapt en wil terug naar huis. Greame en Clive gaan hem hierbij helpen, maar het zal niet zonder slag of stoot gaan. En ook niet zonder enkele explosies en vuurgevechten. De trigger-happy FBI agent Zoil (zelf misschien ook een alien, met zo'n naam) doet er namelijk alles aan om Paul tegen te houden en gebruikt alle middelen die hij tot zijn beschikking heeft. Jason Bateman lijkt uit MIB te zijn weggelopen, al is hij een stuk minder grappig dan Will Smith of Tommy Lee Jones. Hij wordt bijgestaan door een mysterieuze vrouw die hij alleen over de telefoon spreekt en door de 2 lokale agenten die niet al te snugger zijn.

Greame en Clive zijn, net zoals de helden in Shaun of the Dead, hele aandoenlijke en tastbare personages, die met dezelfde flair worden gespeeld als de onwetende helden in de zombiefilm. Ze zijn grappig, hun blikken zijn goud waard en ze komen door hun onbenulligheid in allerlei lachwekkende situaties terecht.

Paul is helaas lang niet zo leuk als Shaun of the Dead, een film die qua humor ook moeilijk te evenaren is, wat mij betreft. De voornaamste reden is Paul zelf, die afgezien van zijn uiterlijk maar weinig weg heeft van een alien. Misschien woont hij al te lang op de Aarde en is 'ie ingeburgerd. Ik begin een steeds grotere afkeer van Seth Rogen te ontwikkelen en zeker na The Green Hornet kan ik die kerel eigenlijk niet meer zien of horen. Paul is niet bijzonder grappig, veel te bijdehand en ik had de film stukken leuker gevonden als iemand anders die stem had ingesproken. Ben Stiller ofzo, als het dan toch flauwe humor moet zijn, dat zou best prima geweest zijn.

Wel leuk aan de film zijn de talloze verwijzingen naar sci-fi films en de nerd-factor is daarmee automatisch best hoog. Zo speelt Sigourney Weaver nog een klein rolletje, wordt Star Wars uitvoerig besproken en spreekt men Klingon. Als je wel eens science-fiction films kijkt is dat leuk, zo niet dan zullen veel subtiele verwijzingen je ontgaan en daarmee ook wel wat van de humor. Er blijft op zich genoeg te lachen over, maar deze film was stukken beter geweest zonder Paul zelf en dat kan eigenlijk niet de bedoeling zijn.

Submarine

Genre: Drama / Komedie / Arthouse
Met: Craig Roberts, Yasmin Paige, Noah Taylor & Sally Hawkins
Waardering: 3.5/5

Oliver Tate (Roberts) is een excentrieke, intelligente jongen van 15 jaar oud die zijn ware liefde al heeft gevonden, al blijft hij relativeren dat het misschien allemaal niet meer uitmaakt wanneer je 38 bent. Niet toevallig is dat de leeftijd van zijn moeder. Zijn favoriete bezigheden zijn dingen in de fik steken, woordenboeken en encyclopedieën uit zijn hoofd leren en zijn ouders bespioneren. In de openingsscène fantaseert hij over wat mensen van hem zouden denken als hij plotsklaps zou komen te overlijden.

Zijn ware liefde luistert naar de naam Jordana (Paige) en ze is al net zo excentriek als Oliver. Jordana is mysterieus en houdt niet van sentiment, romantiek en meisje-meisje-dingen. Ze is stoer, heeft een goede pony (qua haar hè, geen meisje-meisje-pony natuurlijk) en een gotische make-up stijl. Ze steekt ook graag dingen in de fik en haar favoriete plekken zijn verlaten industrieterreinen. Ze toont haar emoties nauwelijks, ook niet naar Oliver toe, en is zo'n typisch onbereikbaar meisje die je in veel films en op middelbare scholen altijd wel ergens hebt rondlopen.

Olivers ouders zijn een verhaal apart. Zijn vader (Taylor) is depressief en emotieloos. Hij is een bioloog met een fascinatie voor de zee en vissen, maar zelfs in zijn meest euforische moment tijdens een lezing over de diepte van de zee kan er geen lachje vanaf. Olivers moeder (Hawkins) is neurotisch en kijkt uit haar ogen alsof ze constant aan de speed zit. Ze heeft niet veel affiniteit meer met haar man en wanneer haar oude liefde, de licht-goeroe Graham (Paddy Considine), naast hun komt wonen slaat de vonk weer over. Olivers vader valt dit niet op, of het kan hem weinig schelen, maar Oliver gaat er alles aan doen om het huwelijk van zijn vader en moeder te redden.

In dit licht absurdistische filmdebuut van Richard Ayoade weet hij ons te vermaken met een goede mix van komedie, uitstekend script en een kleine portie drama. Ayoade regisseerde eerder een concert van de Arctic Monkeys. De zanger van de Arctic Monkeys, Alex Turner, verzorgt de soundtrack van de film met singer-songwriter muziek.

De film is een typische `coming-of-age'-film. Een typisch Engelse, onvertaalbare (opgroeifilm, volwassen-worden-film?) filmterm die de lading aardig dekt. Oliver is in taal en denken al erg volwassen en gebruikt zinnen die de meeste volwassenen niet zouden kunnen formuleren. Op  relatiegebied is hij verre van volwassen, aangezien een substantieel gedeelte van de communicatie nog via briefjes gaat en zijn voornaamste doel is zijn maagdelijkheid te verliezen. Zoals in alle andere teen-movies. Deze film is echter zoveel beter omdat de personages goed worden neergezet en je Oliver en Jordana heel erg gaat waarderen. Iets waar ik bij veel andere teen-movies echt geen last van heb.

Another Year

Genre: Drama
Met: Jim Broadbent, Ruth Sheen & Lesley Manville
waardering: 3.5/5

Gerri & Tom

Tom (Broadbent) en Gerri (Sheen) zijn een jaar of 55. Ze wonen in een ouderwets huisje met retro behang en dito meubilair in Londen. Buiten de stad hebben ze een stukje grond waar ze biologische groenten telen en waar ze regelmatig naar toe gaan om de boel om te schoffelen en van de natuur te genieten. Tom en Gerri zijn een beetje suf en burgerlijk, maar bere-gelukkig met elkaar. De film volgt dit gelukkige stel gedurende een jaar. Een jaar dat voor Tom en Gerri waarschijnlijk niet anders is dan de vele jaren ervoor. `Just another year' dus.

Tom en Gerri zijn niet heel interessant. Tom is geoloog en Gerri is psycholoog met een bijpassend, begripvol hoofd. De film wordt vooral interessant door de vrienden en familie van Tom en Gerri. Deze zijn allesbehalve bere-gelukkig en met hun problemen komen ze regelmatig naar Tom en Gerri, die daar op verschillende manieren mee omgaan. Gerri weet goed om te gaan met alle drama, vooral vanwege haar werk natuurlijk, maar Tom is wat minder subtiel. Hij snapt soms niet waar mensen nu zo moeilijk over doen en schroomt ook niet om een aantal individuen dat duidelijk te maken, wat soms tot grappige situaties leidt. Tom boort overdag gaten, komt vervolgens thuis bij zijn liefhebbende vrouw en eet zijn eigen geteelde groenten. En hij vindt het wel goed zo. 

Ken

Eén van de probleemgevallen is Ken (Peter Wight), die nog steeds niet over de dood van een goede vriend heen is. Hij zuipt aan de lopende band bier en rookt als een ketter. Hij heeft fors overgewicht, dept voortdurend het zweet van z'n voorhoofd en maakt een zeer ongezonde indruk. Hij is vrij lomp en onbeschoft, maar Tom en Gerri, goede mensen als ze zijn, vangen Ken op en bieden een luisterend oor. En een lauw biertje.

De meeste tragiek vinden we bij Mary (Manville). Mary is secretaresse en een collega van Gerri. Ze is 2 keer getrouwd en 2 keer gescheiden. Afhankelijk als ze is loopt ze de deur plat bij Tom en Gerri, om vervolgens een fles witte wijn soldaat te maken en haar hart uit te storten. Ze heeft nogal wat problemen op sociaal en financieel gebied en ook met haar carrière is ze niet echt gelukkig. Wanneer de man op wie ze hopeloos verliefd is een vriendin krijgt is het drama compleet. Ze maakt een depressieve en soms angstige indruk en drinkt haar problemen weg met witte wijn.

Mary

Another Year is vooral goed door sterke dialogen en goed geacteerde personages. Ik had echt te doen met Mary. Een minpunt is het ontbreken van verhaal, waardoor je vooral naar situaties kijkt zonder dat ze invloed hebben op Tom en Gerri. Er zijn allerlei mensen met problemen, maar Tom en Gerri lezen aan het einde van de dag een boekje in bed en delen slechts hun verwondering over alle ongelukkigen. De personages ontwikkelen zich niet gedurende de film en je gaat ze alleen waarderen omdat je ze beter leert kennen. Wanneer de film vervolgens vrij abrupt ten einde komt heb je helaas niet meer gezien dan een gelukkig jaar uit het leven van Tom en Gerri met omringend drama om hun geluk te accentueren.

Goed voer voor psychologen, lijkt me, maar ik had een beetje tempo of verhaal niet erg gevonden. De film is wat langdradig en soms een beetje saai. Ondanks dat komt na 2 uur het abrupte einde onverwacht.

Scream 4

Genre: Horror / Komedie
Met: Neve Campbell, Courteney Cox & David Arquette
Waardering 3.5/5

Ik moet maar meteen toegeven dat mijn waardering voor de film vooral uit nostalgie voortkomt. Toen (ik was 12 ofzo) vond ik Scream bijzonder eng, nu vind ik deel 4 vooral grappig en doet het me denken aan goede tijden. Ook deel 2 en 3 heb ik vrij snel gekeken nadat ze uitkwamen en ik vind Scream vele malen leuker dan bijvoorbeeld de Halloween, Final Destination of de I Know What You Did Last Summer horror-reeks.

10 jaar na de laatste slachtpartij in Woodsboro (Scream 3) komt Sidney Prescott (Campbell) weer eens langs in het dorpje om haar boek te promoten. Ze heeft in de afgelopen 3 Scream-films trauma's moeten doorstaan die de meeste mensen tot waanzin zouden drijven, maar Sidney heeft de gebeurtenissen verwerkt door een boek te schrijven. Naast Sidney maakt ook Ghostface zijn/haar retour, om voor ons vermaak weer de nodige hoeveelheid mensen af te slachten en Sidney een verse portie trauma's te bezorgen.

Personen lijken maar al te graag vermoord te willen worden. Ze zien Ghostface en zijn benieuwd of hij het echt is, ze doen de deur open na verscheidene dreigtelefoontjes of ze komen uit hun auto nadat Ghostface ze net heeft bedreigd. Dat soort idiote situaties. Systematisch slacht Ghostface de domme personages af, vaak zelfs nog op dezelfde soort locaties als in de eerdere films. De formule is hetzelfde gebleven en deel 4 is één van de betere uit de reeks. Ik heb me erg goed vermaakt tijdens het kijken van de film.

Wel kon ik me storen aan Dewey (Arquette) die nog steeds de sheriff is, echt helemaal niks kan en ondertussen getrouwd is (ook in het echt trouwens) met Gale (Cox). Wie valt er nou op Dewey?  Kinky, dichtgeplamuurde reporter Gale toch zeker niet. Dewey probeert met zijn politiekorps, bestaande uit volslagen imbecielen, de moorden op te lossen, waarbij deputy-sheriff Hicks (Marley Shelton) de kroon spant. Ze is opmerkelijk vervelend en hoeft maar weinig moeite te doen om me te irriteren. 

Andere personages worden gekenmerkt door oppervlakkigheid. Praktisch iedereen is inwisselbaar en deze personages, die vaak niet vervelend zijn om te aanschouwen, dienen vooral als slachtvee. Het grappige aan de personages is hun horrorkennis. Men kent alle horror-clichés en probeert deze te vermijden. Tevergeefs natuurlijk. Complete theorieën over het horrorgenre, verhaalont-wikkeling en het opbouwen van een personage worden onderbouwd met argumenten uit bestaande horrorfilms. 

Scream 4 maakt voortdurend haar eigen genre belachelijk en de film neemt zichzelf niet al te serieus. De personages die karakter nodig hebben nemen dat mee uit de vorige films, de rest is eigenlijk niet interessant en al snel ben je weer ondergedompeld in de typische sfeer van Woodsboro. "What's your favorite scary movie?" De moorden, de oude vertrouwde koppen en de combinatie van spanning en droge humor maken dit een feest van herkenning. Een leuke film uit een reeks die 10 jaar na dato dit deel nog prima kan hebben. 

The Tree of Life

Genre: Arthouse-Drama
Met: Brad Pitt, Jessica Chastain, Hunter McCracken & Sean Penn
Waardering: 4/5

The Tree of Life beschrijft een gezin uit de jaren '50. Mr. O'Brien (Pitt) is een marinier en zijn 3 zonen genieten een harde en strenge opvoeding. Het heeft soms iets weg van een strafkamp en vooral de oudste zoon Jack (McCracken) moet eraan geloven. "Can you pass the salt Sir, please?" is de manier waarop O'Brien aangesproken wil worden door zijn zonen tijdens het eten. Hij leert ze voor zichzelf opkomen, want zwakkelingen redden het niet in de harde samenleving.

Mrs. O'Brien (Chastain) is heel erg gelovig en haar geloof wordt op de proef gesteld wanneer haar zoon overlijdt. Mrs. O'Brien zal niet van haar geloof vallen, maar ze gaat wel twijfelen aan Gods intenties. Bemoedigende woorden zouden helpen, maar blijven achterwege. De predikant legt het boek van Job nog eens goed uit, waarbij de conclusie lijkt te zijn dat we in dit leven nergens invloed op hebben. En al helemaal niet op God. Een buurvrouw merkt droogjes op dat Mrs. O'Brien blij mag zijn dat ze nog twee zonen overheeft.

Hier komen we langzaam aan bij de kerngedachte van de film, want werkt de wereld volgens de weg van de genade of volgens de weg van de natuur? Deze vraag wordt aan het begin van de film gesteld. Creationisme vs. evolutie. Tegenwoordig is dit voor veel mensen duidelijk (althans, denken ze), maar in de jaren '50 ligt dit nog iets anders. Mr. O'Brien is de weg van de natuur, zou je kunnen zeggen. Hij is hard, materialistisch en heeft een hekel aan zwakkelingen. Hij wil bij de sterksten horen, want alleen dan kom je aan de top. Zijn kerkbezoek dient vooral voor het opbouwen van een netwerk, want de boodschap van de predikant neemt hij niet ter harte.

Mrs. O'Brien wel. Ze is de goedheid zelve, heeft een zalig gezichtje met rood, krullend haar en zweeft af en toe door de kamer. Waar dat zweven goed voor is weet ik niet. Ze wacht vol smart op Gods genade en zou graag willen dat Hij haar duidelijk maakt wat ze moet doen en waarom Hij de dingen doet die Hij doet. Duidelijkheid is helaas nooit Gods sterkste punt geweest, waardoor ze zich 2 uur en een kwartier kan afvragen waar haar leven eigenlijk goed voor is, een mogelijkheid die ze ten volle benut. 

Het resultaat van genade en natuur is Jack. Jack leeft in onze tijd en de oude versie van Jack wordt gespeeld door Sean Penn, waarschijnlijk gecast vanwege zijn immens trieste blik. Ik kan me geen dialoog herinneren van Penn, hij staart voornamelijk in de verte en uit alleen maar zijn gedachten. Hij leeft in een enigszins deprimerende wereld, vol enorme glazen gebouwen en zonder duidelijk doel in zijn leven. Hij probeert de band met zijn vader wat te herstellen. Hij lijkt `Wall Street werk' te hebben, het soort financieel werk dat niet meer uit te leggen is aan de normale mens, maar wat potentieel de wereld naar de maan helpt.

The Tree of Life is een ietwat pretentieuze film die vooral gebruik maakt van beeldspraak en impressionisme. We zien prachtige beelden van de natuur, variërend van de volledige kosmos met sterrenstelsels en mooie plaatjes van Jupiter en Saturnus (toch wel mijn favoriete planeet) tot het leven op celniveau. Er zit zo'n 30 minuten `Planet Earth'-achtig materiaal in terwijl we een koor klassieke muziek horen zingen. Vulkaanuitbarstingen, roterende planeten, een eclips, dinosaurussen en de verklaring voor het uitsterven ervan, het lijkt niet op te houden. Niet voor iedereen weggelegd, maar ik vond het mooi en achteraf passend. De film is soms langdradig en typisch arthouse. Daar moet je van houden. Ik doe dat meestal niet, maar in dit geval wel.

De levensvragen over God, de dood en de zin van het leven in combinatie met uitstekend camerawerk en goede acteurs creëren een prettige stroom van prachtige beelden waarop ik me fijn heb laten meevoeren. Afgezien van Mr. O'Brien bevinden de meeste hoofdpersonen zich in een existentiële crisis, iets dat op originele wijze wordt uitgewerkt. De regisseur, Terrence Malick, heeft hier misschien ook last van. Geen geschikte film voor een eerste date, maar wel één om nog eens over na te denken.