Coriolanus

Genre: Drama (123 min.)
Met: Ralph Fiennes, Gerard Butler & Brian Cox
Regie: Ralph Fiennes
Waardering: 4 / 5

Coriolanus is een stuk van Shakespeare. Dat is belangrijk om te weten, want het bepaalt de volledige film en zal de reden zijn dat sommige mensen dit heel plezant vinden en anderen er helemaal niks mee kunnen. Ik behoor tot de eerste categorie. Coriolanus is een uitstekende vertaling van een toneelstuk naar film en alle aspecten die men in een degelijk toneelstuk zou verwachten zijn aanwezig, behalve een romance. Ik vind dat niet zo erg, aangezien in 80% van alle films de romances zo geforceerd en voorspelbaar zijn dat ze wat mij betreft toch maar weinig toevoegen.

Coriolanus is een moderne vertaling van een eeuwenoud stuk. De film speelt zich af in een grauwe stad die zichzelf Rome noemt, maar dat niet is. Rome wordt geteisterd door hongerige burgers, op macht beluste politici, een opkomende burgeroorlog als resultaat van de eerste twee categorieën en een daadwerkelijke oorlog met een andere stad, Antium. Caius Martius (Fiennes) staat aan het hoofd van het Romeinse leger en neemt het in een hevige strijd op tegen Tullus Aufidius (Butler). In deze veldslag strijden de twee legers tegen elkaar en vallen er veel doden aan elke kant, totdat de twee leiders elkaar treffen en het besluiten met een messengevecht af te handelen. Martius komt als winnaar uit de bus en wordt in Rome onthaald als oorlogsheld. Aufidius verliest, maar overleeft het, en trekt zich terug naar Antium.

In Rome raakt Martius echter verwikkeld in een politiek web gesponnen door machtsbeluste politici. Martius krijgt een nieuwe bijnaam, Coriolanus, na zijn recente overwinning, maar van hem wordt ook verwacht dat hij een politiek ambt gaat bekleden. Onder druk van zijn moeder, verschrikkelijk goed gespeeld door Vanessa Redgrave, en van een bevriende politicus Menenius (Cox) probeert Martius zich staande te houden in het politieke wespennest, maar al snel blijkt dat dit niet gaat lukken. 

Martius is een soldaat, hij vecht met eer en is bereid om te sterven voor Rome. Zijn plek is in de frontlinie waar hij de moraal van zijn mannen hoog weet te houden, niet in de Senaat. Hij is een eersteklas soldaat en de beste die Rome heeft, maar hij heeft ook zijn zwaktes. Martius is behoorlijk arrogant en veel te trots. Net als veel soldaten is hij ook niet bepaald subtiel en een heel aantal publieke uitspraken die er voornamelijk op neerkomen dat de burgers niet moeten zeuren omdat Martius het vuile werk voor hen opknapt en zo Rome veilig houdt, vallen in het verkeerde keelgat bij de burgers. Ook omdat er in het goede keelgat zo weinig valt. Zijn achtergrond stelt hem niet in staat om compromissen te sluiten, iets dat zijn potentiële politieke carrière niet ten goede komt. Martius verliest zowel binnen de Senaat als bij het volk steeds meer steun en raakt steeds meer gefrustreerd. Tegelijkertijd groeit de haat van Aufidius en is hij uit op wraak.

Coriolanus is een goede film, ten eerste omdat je het idee hebt dat je naar een toneelstuk aan het kijken bent. Dat komt door de uitgebreide aandacht voor de mono- en dialogen en door de focus op de onderlinge relaties. De film heeft maar weinig beelden nodig om de intense haat tussen Martius en Aufidius weer te geven. Een paar mooie zinnen zijn genoeg. Ten tweede is er fantastisch acteerwerk. Zelfs de ondersteunende, voornamelijk Britse cast speelt ontzettend sterk, met naast de al genoemde personen mensen als Jessica Chastain (Tree of Life) en James Nesbitt (Cold Feet). Ralph Fiennes (misschien wel het bekendste als Voldemort) steekt er echter toch nog een stukje bovenuit en dat is indrukwekkend. Zijn faciale expressie, de manier van praten en zijn goed uitgebeelde gekrenkte trots zijn fantastisch om te zien. Er is, net als in het theater, wel wat sprake van `overacting', maar het komt de film alleen maar ten goede. Tenslotte is de film niet erg voorspelbaar en heeft het allerlei leuke plotwendingen, zonder dat het geheel slecht te volgen is of ongeloofwaardig wordt. Of je moet het stuk kennen natuurlijk, maar tenzij je Engels studeert zal dat waarschijnlijk niet het geval zijn.

Dus kan je oud-Engels goed pruimen, hou je wel van toneelstukken en Shakespeare of wil je weer eens wat anders zien dan je standaard Hollywood-productie dan is Coriolanus zeker een aanrader. Hou je meer van romkoms, gewoon Engels en geforceerde romances dan kan je dit beter overslaan.

Rampart

Genre: Drama / Misdaad (108 min.)
Met: Woody Harrelson
Regie: Oren Moverman
Waardering: 3 / 5

De LAPD had een speciale divisie eind jaren '90, 'Operation Rampart', met als doel het opsporen van bendes. In werkelijkheid maakten veel officieren van die divisie zich schuldig aan allerlei misdaden, variërend van het vervalsen van bewijs tot moord. Niet per se in die volgorde. Rampart is een grauwe misdaadfilm over een corrupte agent die losjes is gebaseerd op het 'Rampart Scandal'. Ik zeg losjes gebaseerd, want de film slaagt er helaas niet in het schandaal, waar tot op de dag van vandaag allerlei onduidelijkheden over bestaan, op coherente wijze te brengen waardoor de film slechts een schets is van een corrupte agent. Jammer, want met een beter, doordachter script en wat minder loze personages had het zoveel meer kunnen zijn.

De reden dat de film toch nog een voldoende krijgt ligt voornamelijk aan de vertolking van de corrupte agent, genaamd Dave Brown. Dave wordt erg sterk gespeeld door Woody Harrelson, die van Dave een kettingrokende, corrupte, onethische, brute, gewelddadige en racistische womanizer maakt die ondanks het rijtje bijvoeglijke naamwoorden, en daarmee eigenschappen, volledig geloofwaardig is. Dave is onderdeel van Operation Rampart, hetgeen vooral door het naambordje wordt verduidelijkt wanneer hij zijn kantoor in loopt, aangezien hij maar zelden te maken heeft met instructies, bevelen of autoriteit. Hij is ook niet het type daarvoor. Autoriteit is aan Dave niet besteed.

Hij krijgt echter met het al lopende schandaal te maken wanneer hij aangereden wordt door een Mexicaan en deze vervolgens bijna dood slaat op klaarlichte dag. Het voorval wordt gefilmd, breed uitgemeten in de media en Dave wordt op het matje geroepen. Zijn bazen, het zijn er meerdere al is het onduidelijk wie nu wie is en wie welke functie heeft, zijn niet blij met de media-aandacht en willen Dave schorsen of zelfs ontslaan. Waarom ze het niet doen, een vraag met een constant terugkerend karakter, is wederom onduidelijk, al zou het iets te maken kunnen hebben met Dave's eloquente, van dossierkennis getuigende bedreigingen. Met mooie zinnen dient hij zijn superieuren van repliek, bestaande uit redeneringen met ethische en psychologische argumenten die doen vermoeden dat we hier wel degelijk met een intelligente man te maken hebben. De scènes in het kantoor waar hij de rust zelve is en zeer beheerst antwoord geeft op de vragen staat in schril contrast met de manier waarop hij met verdachten omgaat. Af en toe slaan de stoppen door. Maar wat is er fout gegaan?

Vietnam misschien, het is iets dat terugkomt. Maar hij lijkt me te jong, ook in de jaren '90, om daar te zijn geweest. Of zijn werk, of zijn aangeleerde intense haat tegenover buitenlanders al claimt Dave dat hij alle mensen evenveel haat. Vragen over Dave's motieven en handelingen worden niet beantwoord en tot op zekere hoogte is dat geen probleem, maar de film blijkt uiteindelijk niet meer te zijn dan een zeer overtuigende, sinistere agent zonder verdere enige omlijsting. Hij versiert vrouwen, zuipt en rookt zich helemaal kapot, verwaarloost zijn familie, maakt zijn collega's uit voor rotte vis en stort zichzelf langzaam in een bureaucratische diepte van interne onderzoeken waaruit hij waarschijnlijk niet meer zal ontsnappen. 

De grauwe sfeer van de film wordt vooral bepaald door Dave, maar verder wordt Rampart helaas geteisterd door plotgaten en wat teveel losse eindjes . Een open einde kan ik prima hebben, maar dit gaat wel erg ver. De film introduceert allerlei personages die niet van wezenlijk belang zijn en werkt een aantal personages matigjes uit die wel van wezenlijk belang zijn. Dave ontmoet allerlei mensen, sommigen zien we slechts één scène, die behoorlijk irrelevant lijken te zijn voor het verloop van de film. Deze tijd had beter besteed kunnen worden aan wat meer achtergrondinformatie, character-building of uitwerking van het plot.

Rampart heeft een goede cast met verder Ben Foster als gehandicapte informant, Sigourney Weaver en Steve Buscemi als rivaliserende bazen en Ice Cube als agent. Allemaal acteurs die prima in staat zijn een belangrijke rol te dragen en een verhaal overtuigend te brengen, maar ze krijgen hiervoor niet de kans, omdat het script ontbreekt of slecht is uitgewerkt. Aan het einde van de film zit je dan ook met een dubbel gevoel en moet je concluderen dat de regisseur het trucje van zijn vorige film, The Messenger, tevens met Harrelson en Foster, heeft geprobeerd te herhalen, maar dat deze keer de emoties minder pakkend zijn en de film als geheel niet overkomt. 

This Means War

Genre: Romkom / Actie (97 min.)
Met: Reese Witherspoon, Chris Pine & Tom Hardy
Regie: McG
Waardering: 2 / 5

In This Means War nemen twee CIA-agenten het op tegen elkaar. Niet omdat ze elkaar verraden hebben, zijn verbannen door het hoofdkwartier of omdat ze een missie hebben vernacheld, maar omdat ze allebei achter dezelfde vrouw aanzitten. Via een datingsite, en later via wat satellieten, komt Lauren (Witherspoon) in beeld en al snel heeft ze dus twee extreem gevaarlijke, althans dat wil de film ons laten geloven, CIA-agenten achter zich aan zitten. De redenen voor dit curieuze plot worden in de introductie gegeven.

"Remember, this operation is covert." Ik vind het altijd vrij problematisch wanneer CIA-agenten eraan herinnerd moeten worden dat de operatie geheim is. Maar ze zouden het maar vergeten. Doffe ellende natuurlijk. Nu hebben onze twee helden, Tuck (Hardy) en FDR (Pine), het geheugen van een goudvis en 10 minuten later staat het hotel in fik, zijn er 6 doden gevallen en is er iemand enkele tientallen meters naar beneden gestort om niet zachtjes te eindigen op het dak van een passerende auto. Het idee was om boef Heinrich (Til Schweiger, die de meesten zullen kennen als Hugo Stiglitz uit Inglorious Basterds) te grazen te nemen, maar in plaats daarvan sterft Heinrich's broer, Jonas. Heinrich is boos, de bazin van de CIA ook en Tuck en FDR worden geschorst.

Ze vervelen zich en Tuck, wanhopig op zoek naar de ware, schrijft zich in bij een datingsite. FDR vindt het maar triest. Ik kom nog even terug op die naam / afkorting overigens, maar eerst nog even het flink schrale plot. De datingsite, itsfate.net,  regelt een afspraakje. Tuck en Lauren keuvelen wat en het gesprek dat voornamelijk volzinnen als "Say that again, your voice is beautiful." en "You're gorgeous." beslaat wordt afgesloten met de mededeling van Lauren dat ze een filmpje en een koude douche gaat pakken. Hopelijk niet tegelijkertijd, dacht ik nog. Tuck zegt "ik ook", maar dan in het Engels, en ze gaan allebei naar huis. Ik kan me de laatste keer niet herinneren dat ik zo een gesprek heb afgesloten.

Lauren loopt vervolgens naar de videotheek waar ze FDR tegen het lijf loopt. FDR is de gladheid zelve en claimt te weten hoe hij vrouwen moet behandelen. Lauren heeft dat wel door en laat zich niet zo makkelijk inpakken als de recentere overwinningen van FDR, waardoor FDR haar natuurlijk alleen maar aantrekkelijker vindt. Niet veel later laten Tuck en FDR elkaar hun recente vlam zien om erachter te komen dat die vlam dezelfde is. Ze stellen een 'gentleman's agreement' op, met daarin enkele regels zoals het niet dwarsbomen van elkaars dates etc. Maar je raadt het al, daar gaan ze zich natuurlijk niet aan houden en waarom zouden ze ook, als ze een halve CIA-afdeling tot hun beschikking hebben met personeel die het spelletje gewoon meespelen en van het stellen van kritische vragen nog nooit gehoord hebben. Verder dan wat bezwaren over 'constitutional issues' (mooie term voor het ondermijnen van de Grondwet) komt het niet, waarop FDR maar één antwoord heeft; "Patriot Act." Voor de goede orde, zo'n antwoord slaat echt helemaal nergens op. 

Het contrast tussen Tuck en FDR is geprobeerd te maken, maar in feite zijn het allebei trieste excuses voor CIA-agenten (Tuck vraagt tijdens actiescènes tot twee keer toe een nieuw magazijn voor zijn revolver) en trieste excuses voor volwassen personen. Tuck is wat serieuzer, heeft geen familie en spendeert zijn vrije tijd met sporten en zijn kindje, Joe. FDR is een womanizer en er blijkbaar goed in. Hij heeft een huis met als plafond een glazen bodem van een zwembad waar van de regisseur alleen maar vrouwen mogen zwemmen in bikini.

This Means War is vrij slecht. Ten eerste, FDR?! De 'F' staat voor Franklin en de rest mag je zelf bedenken (Hint: WO II). Je noemt je karakter alleen maar FDR als...Nee, dat doe je gewoon niet. Zeker niet in zo'n film. De regisseur wel, maar deze noemt zichzelf ook 'McG'. Iets minder erg dan FDR, maar McG bestaat dus in de realiteit en staat garant voor behoorlijk waardeloze films. Hij maakte beide Charlie's Angels en Terminator Salvation. This Means War is echter een stuk slechter dan Charlie's Angels, een film waar ik nog wel naar kon kijken al was het verhaal of de regie daarvoor niet verantwoordelijk.

Ik ga niet benoemen wat er allemaal niet klopt aan deze film, maar een aantal punten moet genoeg zijn om mensen ervan te weerhouden dit te aanschouwen. Er zijn de personages die simpelweg niet sympathiek zijn en waarmee je nooit een band voelt. Voornamelijk FDR is behoorlijk irritant. Lauren is wat flets en haar mix van hopeloosheid en actiechick werkt totaal niet. Van Tom Hardy is het jammer dat hij überhaupt in deze film zit, na in een paar topfilms te hebben geschitterd. Het leukste karakter is de beste vriendin van Lauren, Trish. Ze geeft Lauren allemaal slechte adviezen, maar het is wel redelijk grappig. Ze deed me een beetje denken aan de hoofdrolspeelster uit Bridesmaids. Daarnaast is de film ontzettend voorspelbaar. Het enige dat nog eventueel een verassing is, is de keuze van Lauren, maar de oplettende kijker zal niet van zijn of haar stoel vallen van verbazing. Tel daarbij cheesy soundtracks op "How You Feelin' Now", het tergende script en de van tijd tot tijd saaie stukken film en je hebt niet iets om naar uit te kijken. Dat moet je dan ook zeker niet doen.

The Devil's Double

Genre: Thriller / Drama (109 min.)
Met: Dominic Cooper, Ludivine Sagnier, Raad Rawi & Philip Quast
Regie: Lee Tamahori
Waardering: 3.5 / 5

The Devil's Double geeft een kijkje in het leven van de zoon van de dictator Saddam Hoessein. Luitenant Latif Yahia wordt opgeroepen door Saddam's zoon, Uday Saddam Hoessein. Misschien een eer voor aanhangers van het regime van Hoessein, maar niet voor Latif aangezien hij een vriendelijke, vredelievende man is met een afkeer van het gruwelijke beleid van Saddam. De reden dat Latif wordt opgeroepen, het is 1987, is dat hij sprekend lijkt op Uday en hij moet zijn dubbelganger worden. Dictators en andere ongure personen doen dit voor hun eigen veiligheid, maar ook omdat ze veel openbare optredens hebben waar ze niet allemaal aanwezig kunnen zijn indien er maar één versie, hetgeen meer dan genoeg is natuurlijk, van hen op deze Aarde rondloopt. 

Maar Latif weigert. Hij wordt gemarteld, zijn gezin wordt met de dood bedreigd en na een week van marteling vraagt Uday het nog maar eens. Niet vriendelijk, overigens. Latif stemt in en moet vervolgens nog weken het leven van Uday bestuderen, martelvideo's bekijken die de kijker ook ziet en waar je behoorlijk misselijk van kan worden (al duren deze scènes niet zo lang) en een chirurgische ingreep aan zijn gezicht ondergaan. Hij wordt uiteindelijk door Saddam goedgekeurd en dan begint zijn leven als dubbelganger pas. 

Latif heeft echt bestaan, leeft nog steeds en heeft uiteindelijk weten te ontsnappen aan Uday. Hij is in Ierland gaan wonen en heeft een aantal boeken geschreven over zijn leven als gevangene en tevens dubbelganger van Uday. Eén van die boeken is The Devil's Double en dit boek is dus bij dezen vertaald naar het witte doek. Regisseur Lee Tamahori, die eerder onder andere Die Another Day maakte, maakt van The Devil's Double een aardige combinatie van spanning en drama en gaat een aantal gruwelijke scènes niet uit de weg. Ik had er geen problemen mee, zeker niet omdat het bijdraagt aan het gevoel dat de film wil opwekken.

Dominic Cooper speelt zowel Uday als Latif, op zich een logische keuze natuurlijk, maar ondanks het feit dat het dezelfde acteur is weet je altijd precies naar wie je aan het kijken bent en dat is best indrukwekkend. Het acteerwerk van Dominic Cooper steekt wel een eind boven de prestaties van de rest uit. Veel andere personages worden niet al te best uitgewerkt met als toppunt dame van plezier Sarrab, gespeeld door Ludivine Sagnier. Zij ondergaat een paar vrij ongeloofwaardige plotwendingen die de film niet ten goede komen, zeker omdat hetzelfde verhaal verteld had kunnen worden zonder dit personage. Ze is alleen aanwezig voor een geforceerde romance. 

In het begin van de film is Uday uiteraard geen aardige man, maar veel verder dan de gemiddelde Hollywoodschurk komt hij niet. Hij martelt, trekt een kwaad gezicht en heeft macht die hij niet verdient. Naarmate de film vordert en Latif steeds dichter bij Uday komt te staan krijgt de kijker steeds een beter beeld van Uday. Uday is een totaal gestoorde man, zonder enig geweten. Hij heeft mensen in dienst om alles voor hem te regelen wat hij wil. Drank, drugs en vrouwen zijn het enige waar Uday zich mee inlaat en de laatste categorie gaat meestal niet vrijwillig mee. Latif kijkt alles met meelij aan, maar kan niks doen. Zijn machteloosheid staat in schril contrast met de ongelimiteerde mogelijkheden van Uday. Het miserabele leven van Latif, die desondanks zich staande weet te houden, komt dan ook goed uit de verf en maakt deze film interessant om te zien.

Echt sprake van een verhaal is er niet, afgezien van het rekruteren van Latif en diens einde. De tussenperiode bestaat voornamelijk uit een schets van Uday, die haast een karikatuur van zichzelf lijkt te worden. Ik vond dat niet zo'n probleem, voornamelijk omdat het verre van saai is en niet ongeloofwaardig. Het script is wel het één en ander op aan te merken, voornamelijk wanneer het gaat om dialogen tussen een aantal sleutelfiguren in de film, maar wat men wél effectief doet is de situatie schetsen binnen een leven waarin alles mogelijk is, behalve ontsnappen aan Uday.

The Devil's Double is een kijkje in de keuken van Uday Saddam Hoessein. Ik denk dat de film behoorlijk realistisch is en dat het alleen al daarom de moeite waard is. De vreemde, wrede Uday vond ik een geloofwaardig product van ongelimiteerde macht en mogelijkheden, aangezien hij zich alleen tegenover zijn vader hoeft te verantwoorden. En die had het nogal druk. De imposante vertolking van Dominic Cooper voegt nog wel een puntje toe aan de waardering van een verder spannende, goed te bekijken film die nooit saai wordt.

We Bought a Zoo

Genre: Drama / Komedie (124 min.)
Met: Matt Damon, Scarlett Johansson & Thomas Haden Church
Regie: Cameron Crowe
Waardering: 3/5

Benjamin Mee (Damon) is een alleenstaande vader met twee kinderen nadat zijn vrouw een half jaar geleden is overleden. We leren Ben kennen als een sympathieke man met een voorliefde voor avontuur, variërend van het interviewen van Zuid-Amerikaanse dictators tot het jagen op tornado's. Het oog ervan, om precies te zijn. Beide typen avonturen lijken me niet bepaald aan te raden, maar de introductie wordt met wat humor gebracht. Zo vraagt Benjamin naar de favoriete film van de dictator waarop deze antwoordt: "Toy Story, part two." 

Een avonturier dus, maar ook iemand die gekweld wordt door de herinneringen aan zijn overleden vrouw. Die herinneringen vindt Benjamin overal terug. Hij kan nauwelijks door het kleine, pittoreske stadje lopen zonder dat een burgertent of donutzaak hem aan zijn overleden vrouw doet denken. Ze moeten in de halve stad gedate hebben. Benjamin's broer, gespeeld door Thomas Haden Church, geeft hem het advies om te verhuizen en opnieuw te beginnen. Hijzelf heeft dat geprobeerd na een scheiding en dat is relatief goed bevallen, zo vertelt hij. Dus Benjamin gaat op huizenjacht. Zijn makelaar, een olijke zwarte man, laat hem wel tien huizen zien, maar Benjamin en zijn ontzettend schattige dochter van een jaar of acht (geen sarcasme, ze is echt heel aandoenlijk en het feit dat ik dat opmerk zegt in dit geval aardig wat) vinden niets van hun gading, totdat ze aankomen bij een nogal afgelegen huis.

Thomas Haden Church

Het is liefde op het eerste gezicht tussen Benjamin en het huis. "We're gonna live here", roept hij terwijl ze alleen nog maar de oprit oprijden. Een lichtelijk overhaaste beslissing en eenmaal binnen gekomen ziet Benjamin dat zijn dochtertje het huis helemaal geweldig vindt. Benjamin is in de wolken, totdat de olijke zwarte man verkondigt dat de achtertuin een dierentuin is. Dat is ook een tuin, dat wel. Benjamin is in de spreekwoordelijke ringstaartmaki gelogeerd. Er is echter geen weg terug in dit soort films. Misschien in het echt ook niet, met zo'n dochtertje. Ondanks het goede advies van zijn broer (iets in de trend van "Whatever you do, don't buy a zoo") koopt Benjamin het grondgebied, inclusief dierentuin, dieren en staf en rest hem de zware taak om het geheel op te knappen, goed te laten keuren en te heropenen in de zomer. 

Geen makkie, zelfs niet voor de geboren avonturier Benjamin. Gelukkig voor Benjamin, en voor mij, is dierverzorgster Kelly er nog. Het is een wat minder mooie, diervriendelijk versie van Scarlett Johansson, gespeeld door Scarlett Johansson. Het korte haar, de werkkleding, haar naam en de lichtelijk overdreven ethische houding ten opzichte van dieren kan echter niet verbloemen dat ze een prachtige vrouw is. Ze weet het ook. Ze is zelfverzekerd. Ja, sommigen zouden het arrogantie noemen, maar arrogante mensen hebben vaak gelijk. Gelijk krijgen is mede de voedingsbodem voor arrogantie. "If I wanted to be kissed by you, you wouldn't have a choice." Ze heeft gelijk, naar ik vrees. 

v.l.n.r. de hatelijke secretaresse, de dronkaard, Kelly,
de kerel met de aap en Lily.

We Bought a Zoo, een zin die door Benjamin's dochter met enige regelmaat wordt geëxclameerd, heeft wel wat mankementen. Ten eerste de cast. Matt Damon en Scarlett Johansson zijn prima te aanschouwen en ook Thomas Haden Church (Easy A en Sideways, beide aanraders) is bijzonder grappig. Naast deze drie goed uitgewerkte personages die ook het leeuwendeel van de humor aanleveren bevat de film een verder weinig interessante staf met een dronkaard, een kerel met een aap op zijn schouder en een secretaresse die het blijkbaar leuk vindt als de baas failliet gaat. Ze wil in de bijstand ofzo. Benjamin heeft verder een opstandig zoontje, Dylan (Colin Ford), die in eerste instantie niet erg aardig overkomt en in latere instanties eigenlijk ook niet. Kelly heeft nog een nichtje, Lily, gespeeld door Elle Fanning. Ik vond haar in Super 8 goed, maar hier heeft ze een doelloze rol als boerenmeid die verliefd wordt op Dylan. 

Ten tweede bevat het verhaal een overbekend concept hetgeen ook nog eens ontzettend clichématig wordt uitgewerkt. Van begin tot einde is de film behoorlijk voorspelbaar en daardoor aanzienlijk minder interessant. Een film als The Descendants, met een vader in een vergelijkbare situatie, heeft aanzienlijk meer om het lijf en is vele malen beter dan dit. Aan Matt Damon ligt het niet. Volgens wat vrouwelijke huisgenoten is het niet de meest aantrekkelijke Hollywood-acteur, maar naarmate ik meer films zie van Matt Damon ga ik hem ook steeds meer waarderen. Hij kan helaas deze film ook niet naar een iets hoger niveau tillen, iets dat vooral de schrijvers aan te rekenen valt.

Ten derde is het verhaal waargebeurd, maar krijg je toch meer het idee dat het een uit de hand gelopen grap is. Wie koopt er nou een dierentuin? Een Russische oliesjeik misschien, al hebben die tegenwoordig meer met voetbal dan met dieren, maar iemand met een normaal salaris zou dit toch niet doen? Het is eigenlijk aan de film om een goede reden te geven. Geef me in ieder geval een betere reden dan een overleden echtgenote, want de dood van een naaste genereert toch maar zelden een enorme portie geluk en dierenliefde. Het feit dat het waargebeurd is vind ik nog geen reden om het kopen van een dierentuin maar gewoon voor lief aan te nemen. Maar dit gebeurt wel. Benjamin is een avonturier en ziet de dierentuin als een levensgroot avontuur, zo luidt de verklaring. Ik vind het niet overtuigend.

Het is lekker weer buiten, het is weekend, ik ga zo barbecueën en Scarlett Johansson speelt in deze film. Dit zijn eigenlijk de enige redenen dat deze film een puntje hoger krijgt en dus daarmee een voldoende. Het is tenslotte een prima film voor de zomer, maar allemaal iets te ongeïnspireerd naar mijn mening. Er komt ongetwijfeld nog wel een betere feel-good movie uit die je op een nazomerse avond kan kijken, maar tot die tijd is dit zo slecht nog niet.

John Carter

Genre: Sci-Fi / Avontuur (132 min.)
Met: Taylor Kitsch, Lynn Collins, Dominic West & Mark Strong
Regie: Andrew Stanton
Waardering: 3.5 / 5

John Carter of Mars is de adaptatie van een boekje genaamd 'The Princess of Mars' uit 1912, geschreven door Edgar Rice Burroughs. Deze man is vooral bekend om zijn andere creatie; Tarzan. John Carter had de eerste animatiefilm van Disney kunnen worden, maar uiteindelijk werd de film niet afgemaakt en kwam de eer van Disney's eerste film toe aan Sneeuwwitje. Het heeft vervolgens nog 79 jaar geduurd voordat John Carter ook daadwerkelijk op het witte doek zou verschijnen. Disney haalde Andrew Stanton in huis, geen onbekende in films waarin nog wel eens een computer wordt gebruikt. Hij won Oscars voor Finding Nemo en WALL-E. Met een budget van 250 miljoen, een goede regisseur en een succesvolle franchise (vooral in Amerika) kan het eigenlijk niet mis gaan. En dat is ook niet gebeurd.

In deze nieuwste telg van Disney gaat John Carter (Kitsch) de stad Helium redden van totale vernietiging. Helium is al eeuwen in oorlog met Zodanga, zo wordt verteld in de introductie, en je zou dus kunnen zeggen dat het een gelijke strijd is. Helium en Zodanga bevinden zich op Mars. Er is leven op Mars, jazeker. Dit gaat echter veranderen, want de Thern (een groepje kale discipelen) geven de leider van Zodanga een machtig wapen, namelijk de Negende Straal of het Negende Licht. Dat is blauw, mocht je het je afvragen. Met de Negende Straal kan hij mensen vaporiseren, á la War of the Worlds. Disney vermijdt veel bloed, over het algemeen, en zal gedacht hebben dat vaporiseren een efficiënte, futuristische en grafisch aantrekkelijke manier is om te sterven. Je bent alsnog dood natuurlijk, hoe je het ook wendt of keert.

John Carter komt via een omweg op Mars terecht. Het is het jaar 1868, John is een oorlogsveteraan van de Burgeroorlog en na afloop is John zijn vertrouwen in de mensheid kwijtgeraakt. Zijn vrouw is vermoord en in films geeft dat een carte blanche voor eigenlijk elke mogelijke onderneming. De ondernemingen variëren van 'roaring rampages of revenge' (Kill Bill) tot totaal doelloos in een camper door Amerika toeren (About Schmidt <-- topfilm!). Johns onderneming is echter vrij bescheiden. Hij wil een goudmijn bezitten en vies rijk worden, of zoals de Engelsen dat mooi kunnen verwoorden: "I wanna be filthy rich". Maar wanneer de lokale sheriff en wat Apaches zijn plan dwarsbomen, hij één van die kale discipelen in een grot vindt en via een medaillon wordt geteleporteerd naar Mars kan hij die goudmijn wel op zijn buik schrijven. 

Op Mars aangekomen op het Marsoppervlak blijkt dat springen voor John Carter het beste transportmiddel is. Als een volleerd krekel hopt hij van rots naar rots en afstanden van honderden meters worden moeiteloos afgelegd. Ter uwer informatie: de valversnelling is 3,74 m/s² op Mars. Op Aarde is dat 9,832 m/s² en op de Maan 1,62 m/s². Met andere woorden, de zwaartekracht op Mars zit tussen die van de Aarde en de Maan in, dus het zou misschien theoretisch mogelijk zijn. Ook heeft John Carter last van zandstormen, die ook daadwerkelijk op Mars te zien zijn. Ademen gaat hem ook heel aardig af, wat de meeste mensen hem niet na zouden doen. 

John maakt door al dat hoppen snel indruk op de inboorlingen van Mars, de Tharks, door al springend wat luchtschepen neer te halen. De Tharks kunnen niet springen, zijn groen en hebben slagtanden en bovendien vier armen. Via de Tharks komt John meer en meer te weten over de problemen die zich afspelen op Mars en zijn rol in het geheel wordt al snel duidelijk. Hij is de Messias, in het kort. De sympathieke held moet de leider van Zodanga stoppen, het lot tarten, de kale discipelen ontwijken en zo pogen de balans op Mars te herstellen. Er is alleen één probleem. John heeft hier helemaal geen zin in.

John, sympathiek en gehard door de strijd, is een tamelijk immorele kerel geworden die alleen zich maar bekommerd om zijn hypothetische goudmijn. De mensen op Aarde kunnen hem al weinig interesseren, maar de locals van Mars natuurlijk al helemaal niet. Het is puur pech dat hij naar Mars is geteleporteerd en eenmaal daar aangekomen wil hij zo snel mogelijk weer terug. Maar al snel verliest hij het medaillon en zit hij vast op Mars, met krekelvaardigheden en zonder doel. Totdat de mooie prinses Dejah Thoris (Collins) letterlijk uit de lucht komt vallen. 

John Carter, de film in dit geval, is een crossover tussen Avatar en Prince of Persia. Het werkt heel aardig en het resultaat is een hele vermakelijke avonturenfilm geworden in een vreemd universum dat desondanks toch nog vrij menselijk aanvoelt. John Carter, de persoon, beschikt over een goede portie humor en samen met de wat onhandige Tharks creëert dat best veel leuke situaties. Een van de leukste dingen in de film is een alienhond, genaamd Ula. Het beest is een soort kruising tussen een Hutt en een Boxer en is ondanks zijn logheid ontzettend snel. Ula heeft mij menig glimlach bezorgd en is naast grappig ook nog eens erg aandoenlijk. Ook de meeste personages in de film behouden een bepaalde vorm van menselijkheid waardoor je na een tijdje niet meer zo het idee hebt dat je naar science-fiction aan het kijken bent. John Carter, de film, voelt meer aan als een familiefilm dan science-fiction, iets dat ik bij Avatar veel minder had. 

John Carter is minder spectaculair dan de trailer doet vermoeden. Actiescènes zijn groots uitgevoerd en hebben ongetwijfeld bakken met geld gekost, maar het draait toch voornamelijk om het verhaal en de sfeer die de film uitstraalt. Grafisch is de film bijzonder sterk, met veel oog voor detail. Het meeste van de film zal CGI zijn, maar alles oogt vrij realistisch. Nouja, voor sci-fi dan. De volop aanwezige humor is een essentieel onderdeel van een Disneyfilm en ook hier heb ik om sommige scènes hard moeten lachen. Het verhaal is af en toe behoorlijk kazig, met wat geforceerde dialoog tussen prinses en held, maar het mocht mijn pret niet drukken. Als je niet vies bent van wat Disney clichés en een redelijke hersenloze, maar toch vermakelijke film wilt zonder dat de film alleen maar actie behelst, dan is John Carter een prima keuze. 

Contraband

Genre: Thriller / Actie (109 min.)
Met: Mark Wahlberg, Ben Foster, Giovanni Ribisi & Kate Beckinsale
Regie: Baltasar Kolmákur
Waardering: 3.5 / 5

In Contraband worden Mark Wahlberg en Ben Foster neergezet als twee sympathieke smokkelaars. Mark Wahlberg speelt Chris. Chris is een ex-smokkelaar die tegenwoordig op het rechte pad is en zijn centen verdient met het installeren van alarmsystemen. Ben Foster speelt Sebastian en is nog volop aan het smokkelen. Op een feestje, het zou een bruiloft kunnen zijn, wijden ze in geuren en kleuren uit over hoe je het beste een Ferrari het land in kan smokkelen. De truc is de Ferrari uit elkaar halen en weer in elkaar zetten. Ik was er zelf nooit opgekomen.

Chris is gelukkig getrouwd met Kate (Beckinsale) en samen hebben ze twee kinderen, maar hij wordt gedwongen zijn oude `werk' te hervatten wanneer het broertje van Kate, een klein lullig smokkelaartje genaamd Andy, zichzelf in de nesten werkt. Andy is aan het smokkelen voor een drugsbaron wanneer de boot waarop hij de drugs vervoert wordt bezocht door de douane. Met honden en helikopters wordt vakkundig de boot onder handen genomen en in paniek gooit Andy het pakketje drugs overboord. Drugs is niet goedkoop, de drugsbaron wil zijn geld zien, Andy heeft dat geld niet, Chris ook niet, maar Chris is aardig en een fatsoenlijke smokkelaar en dus gaat Chris met tegenzin geld smokkelen vanuit Panama om zo de schuld van Andy af te betalen. Kate is daar natuurlijk niet blij mee, maar een dood broertje is ook niet alles. 

Giovanni Ribisi

Contraband gebruikt een relatief simpel, niet origineel, maar doeltreffend concept. Gone In 60 Seconds gebruikt het bijvoorbeeld ook. Nicolas Cage met zijn team moet flink wat auto's moet stelen om zijn broertje te redden. Dat broertje, genaamd Kip in Gone In 60 Seconds, wordt gespeeld door Giovanni Ribisi. Deze acteur zullen een aantal mensen wel kennen uit Friends (broertje van Phoebe, die met die oude taart heeft) of uit andere random films (Avatar, Saving Private Ryan, Lost in Translation, Public Enemies) waar hij vaak bijrollen vertolkt en dat meestal erg verdienstelijk doet, moet ik zeggen. Zo ook hier, want de licht psychotische drugsbaron wordt heel aardig vertolkt door Ribisi die van Tim Briggs een overtuigende crimineel weet te maken. Vooral zijn stem, die wel wat weg heeft van The Joker, is bijzonder effectief in het creëren van een sinister personage. Hij is gewoon niet zo'n aardige man.

Mark Wahlberg wel. Mark Wahlberg is vaak een aardige man. Intelligent, autoritair, meer dan eens crimineel, maar toch aardig. Het is ook heel aardig dat hij helemaal naar Panama gaat om zijn zwagertje te redden van een wisse dood. Hij doet het waarschijnlijk voor zijn vrouw, Kate. Zou ik ook doen. Contraband is meer dan aardig. Het is een hele degelijke thriller geworden met wat leuke plotwendingen. Het is allemaal niet zo rechttoe rechtaan en de film heeft een hoog tempo. De film start met de invasie van de douane en kent daarna maar zelden rustmomenten. Zowel de scènes op de boot naar Panama, met aan het roer J.K. Simmons (Juno) als kapitein (geweldige rol), als het avontuur in Panama zelf is constant spannend. 

J.K. Simmons

Contraband is niet erg realistisch. Vooral het gedeelte in Panama, waar het team ondanks een half gecrashte boot toch nog een deadline heeft waarin bijzonder veel dingen moeten gebeuren en dat zonder dat Chris weet waar hij naar toe moet, spreekt niet erg tot de verbeelding. Op miraculeuze wijze ontsnappen aan een belegering vanuit een over de kop geslagen auto in het centrum van Panama-city na een mislukte drugsdeal, een overval, een politieachtervolging en een shootout, gaat je waarschijnlijk niet lukken. Achteraf is het makkelijk praten overigens, want tijdens de film heb ik me hier niet erg aan gestoord en dat komt vooral door het tempo van de film. Deze fratsen worden wat mij betreft ook weer goedgemaakt door een ingenieus plot waarin wel wat originaliteit te bespeuren valt. 

Contraband is een hele vermakelijke film die op realistisch vlak weliswaar wat steken laat vallen, maar daar tegenover een moordend tempo en leuk plot zet. Bijna 2 uur duurt dit adrenalineshot en daarna zal je waarschijnlijk moeten concluderen dat je best een leuke film hebt gezien. Tot die conclusie kwam ik in ieder geval wel.

Haywire

Genre: Actie / Thriller (93 min.)
Met: Gina Carano, Ewan McGregor, Michael Douglas, Antonio Banderas & Michael Fassbender
Regie: Steven Soderbergh
Waardering: 3 / 5 

Steven Soderberg, bekend van toppers als Traffic, Ocean's Eleven en Erin Brockovich, heeft de laatste tijd niet stil gezeten en na het wat mij betreft redelijk gelukte Contagion draait nu Haywire op de grote schermen. Haywire is een klassieke actiefilm waarbij een geheim agente wordt verraden door haar eigen organisatie, met als gevolg dat ze wraak wil nemen en daarbij een heel aantal personen dient om te leggen. Het verhaal is standaard, net als de film eigenlijk, al zijn er toch wel wat interessante dingen te ontdekken.

Wat opvalt is uiteraard de hoofdpersoon en dan vooral het feit dat ik nog nooit van haar had gehoord. Na wat kort onderzoek blijkt Gina Carano ook wel 'Conviction' genoemd te worden in de wereld van het gewelddadige MMA. MMA (Mixed Martial Arts) is één van de lompste legale vechtsporten waarbij allerlei vechters met verschillende disciplines het uitvechten in een kooi. De sport neemt toe in populariteit, getuige films als 'Warrior', en na 7 keer winst, 1 keer onbeslist en 1 verlies speelt Gina nu de hoofdrol in een actiefilm van Steven Soderbergh. Niet slecht dus.

Gina's personage, genaamd Mallory Kane, werkt voor een privébedrijf waar je huurmoordenaars kan, jawel, huren, maar ook voor dingen als het bevrijden van een gijzelaar (die om onduidelijk redenen vast zit) kan je bij het bedrijf terecht. Mallory is één van de beste agenten die Amerika rijk is en ze wordt in een koffiehuis belaagd door een ex-collega. Hij probeert haar te vermoorden, maar aangezien dit pas de eerste scène is lukt dat meestal niet en dit geval is niet anders. Mallory vlucht met een local, Scott, en in Scotts auto vertelt Mallory wat zich de laatste tijd in het wereldje van huurmoordenarij heeft afgespeeld. Mallory legt uit dat ze verraden is, maar de redenen ervoor zijn haar niet duidelijk. De scènes van het verraad behelzen het eerste gedeelte van de film en die van het zoeken naar antwoorden en verantwoordelijken het tweede gedeelte. 

De achtergrond van Gina als MMA-vechter komt goed tot zijn recht in de actie. De verschillende technieken die ook in MMA gebruikt worden, zoals allerlei nare verwurgingen om iemand tot een `submission' te dwingen, heeft Mallory ook tot haar beschikking en deze worden gebruikt om haar tegenstanders uit te schakelen. Deze tegenstanders zijn er in de vorm van identiteitsloze ME-agenten en oud-collega's die over iets meer achtergrond beschikken. De actie is vooral erg rauw, in-your-face en zonder al teveel poeha opgenomen. Bij minstens de helft van de actiescènes zit geen eens muziek, waardoor het allemaal iets realistischer lijkt. De gevechten zijn behoorlijk lomp van tijd tot tijd en meestal erg vermakelijk.

Veel diepgang heeft de film niet en met name haar collega's en opdrachtgevers worden slecht uitgewerkt, waardoor het lange tijd onduidelijk is hoe de verhoudingen liggen. Later wordt het wel iets helderder, maar een leuk plot zoals in Ocean's Eleven zit er helaas niet in. We moeten het doen met voornamelijk goede, weldoordachte actie, maar helaas scoort de film weinig punten op andere terreinen. Er is een blik bekende namen opengetrokken, maar geen van allen voegen echt iets toe aan de film. Vooral Antonio Banderas en Ewan McGregor laten hun personage niet tot leven komen en dat is jammer, want het zijn twee belangrijke schakels van het plot. Michael Douglas speelt al heel wat beter en Michael Fassbender als oud-collega heeft een korte, maar prima rol. Gina Carano zelf is overigens best overtuigend en doet het prima als actiechick, een kunstje dat ze vermoedelijk gaat herhalen in de films 'In the Blood' en 'The Fast and the Furious 6'.

Al met al dus een aardige film, maar wel met een aantal mankementjes. Voornamelijk het verhaal en de personages laten het afweten, maar echt storend is het allemaal niet. Haywire is prima te kijken, maar ook niet meer dan dat.

Sherlock Holmes: A Game of Shadows

Genre: Actie / Avontuur (129 min.)
Met: Robert Downey Jr., Jude Law, Noomi Rapace & Jared Harris
Regie: Guy Ritchie
Waardering: 3.5 / 5

De excentrieke Sherlock Holmes is terug en deze keer neemt hij het op tegen een professor Natuurkunde die er een verborgen agenda op na houdt. Met behulp van zijn vaste maatje Dawson en een zigeuner genaamd Madam Simza gaan ze de strijd aan om, zoals ze het zelf zeggen, de Westerse beschaving te behoeden voor totale vernietiging. "No pressure", aldus Holmes. 

Sherlock is niet erg veranderd. Hij is nog iets vreemder geworden en de oorzaak is zeer waarschijnlijk het dieet van cocabladeren en melk dat hij volgt. Hij is meer paranoïde dan normaal, maar heeft zijn charme niet verloren. Sherlock is tevens in staat om een klein stukje in de toekomst te kijken, al voldoet de toekomst niet altijd aan zijn verwachtingspatroon. Deze scènes worden met veel detail en 3d-trucjes weergegeven, al voegt dit niet echt iets toe aan de film. Wel grappig is dat Sherlock de toekomst niet altijd goed ziet, waardoor de realiteit die direct daarna volgt wel eens wil afwijken van de scène ervoor. Verder is Sherlock natuurlijk briljant, heeft hij oog voor de kleinste details en weet hij met zijn detective instinct altijd een oplossing te vinden. Een vaardigheid die erg van pas zal komen.

Al vrij snel komt Sherlock in allerlei problemen, voornamelijk omdat hij professor James Moriarty dwarsboomt. Moriarty heeft aanzien en daarnaast een privéleger om zo zijn doelen veilig te stellen. Hoe iemand van professor uitgroeit tot een man met een privéleger is mij enigszins onduidelijk. Een erfenisje? Vervroegde gouden handdruk? Hoe hij het voor elkaar heeft gekregen is onbekend, maar zijn ambities zijn er niet minder om. Moriarty is uit op niets minder dan het ontketenen van een wereldoorlog door gebruik te maken van de spanningen tussen Frankrijk en Duitsland. Sherlock Holmes speelt zich af aan het einde van de 19e eeuw. Door middel van een serie bomaanslagen worden de relaties tussen de Europese landen op scherp gezet en alleen Sherlock Holmes kan prof. Moriarty, leuk gespeeld door Jared Harris, stoppen.

Sherlock is niet alleen, want net als in deel 1 is ook Watson weer van de partij. Jude Law speelt de regelmatig getergde Watson. Watsons loyaliteit wordt altijd op de proef gesteld, maar Watson blijft Sherlock trouw in voor en tegenspoed, waarbij dat laatste vooral prevaleert. Watson voelt zich ongetwijfeld ook verantwoordelijk voor Sherlock aangezien deze meer en meer een ongeleid projectiel wordt, met desondanks een groter doel voor ogen. De relatie tussen Sherlock en Watson is geen vanzelfsprekende en ze lopen constant te vitten op elkaar, maar er is tegelijkertijd ook wederzijds respect en de chemie tussen de twee hoofdrolspelers is zeker aanwezig. Veel dialogen tussen de twee zijn dan ook zeer vermakelijk en goed geschreven.

Naast Jude Law en Robert Downey Jr. hebben ook Rachel McAdams, Stephen Fry en Noomi Rapace kleine rollen weten te bemachtigen. Rachel kennen we nog uit deel 1 als Irene. Stephen Fry is Sherlocks broer en schittert vooral door zijn omvang, al produceert hij ook af en toe een grap. Als laatste is er Noomi Rapace, de actrice uit de Millenium films, die de zigeuner Madam Simza speelt. Simza is op zoek naar haar broer en na een mislukte poging op haar leven zal ze Sherlock en Watson assisteren in hun queeste om een wereldoorlog te voorkomen. 

Guy Ritchie regisseerde de sequel, net als het origineel. Guy Ritchie kan grappige films maken en Robert Downey Jr. als onnozele, intelligente en nonchalante detective weet het personage erg goed vorm te geven. De rol is hem op het lijf geschreven. Deze film is een vrij typische Guy Ritchie film, met veel humor, aardig wat actie en een redelijk verhaal. Het begin van de film is qua verhaal wat traag, maar dat wordt goedgemaakt met een flinke dosis intense actie waarbij Sherlock Holmes in de leer lijkt te zijn geweest bij Ip Man. Wat later begint het geheel wat meer vorm te krijgen en beginnen alle stukjes op hun plaats te vallen. De vaagheid van het begin van de film maakt langzaam plaats voor een heldere dreiging in de vorm van de professor. Sherlock Holmes: A Game of Shadows is een waardige opvolger geworden die zeker het kijken waard is.

Underworld: Awakening

Genre: Fantasy / Actie (88 min.)
Met: Kate Beckinsale, Michael Ealy & India Eisley
Regie: Mans Marlind & Björn Stein
Waardering: 2.5 / 5

Underworld is terug met al weer deel 4 uit de reeks. Waar in eerdere delen de vampiers het vooral aan de stok kregen met weerwolven, hier Lycans genaamd, is er in dit deel een andere vijand. Na eeuwen van oorlog tussen vampier en Lycan is nu ook de mens zich ermee gaan bemoeien en dat mensen effectief populaties kunnen uitroeien is geen nieuws meer tegenwoordig. 'The Cleansing' vindt plaats waardoor zowel vampiers als Lycans bruut worden vermoord en hun aantallen slinken aanzienlijk tot er nog maar enkelen over zijn. Op zich geen slechte zaak, zou je misschien denken, ware het niet dat in de Underworld-films de vampiers niet slecht, maar juist goed zijn. Een soort Twilight, maar dan anders. Verder zijn andere karakteristieke kenmerken die niet kunnen ontbreken wanneer het gaat over vampiers en weerwolven allen aanwezig. UV-straling, kogels met zilver en maanlicht geven allemaal het gewenste effect en zijn op onprettige manieren dodelijk voor een heel aantal figuren in de film.

Eén van de overlevenden van 'The Cleansing' is Selene, een vampier, gespeeld door Kate Beckinsale. Het is fijn om te zien dat Kate Beckinsale weer terug is als hoofdpersoon, waar ze in deel 3 (Rise of the Lycans) even ontbrak. Selene komt erachter dat ze 12 jaar opgesloten heeft gezeten in een laboratorium, dat ze een dochter heeft, dat haar man is vermoord en dat een groot gedeelte van de vampierpopulatie is uitgeroeid door mensen. Al vrij snel nadat ze haar dochter heeft gevonden wordt deze ook weer afgenomen en de rest van de film is simpelweg een poging om haar dochter terug te krijgen. Je zou denken dat ze wel iets beter op haar leuke dochter, hier rechts afgebeeld, zou passen, maar dat is niet het geval. Ik weet zelf ook niet wat ik zou doen als mijn dochter er zo uit zo zien overigens. Het is toch je kind, zullen we maar zeggen.

Haar dochter terugkrijgen gaat met een aanzienlijke hoeveelheid geweld. Underworld is een actiefilm waarin het bloed rijkelijk vloeit, al is het vaak niet afkomstig van mensen. Ook in dit deel is de actie volop aanwezig en is het van redelijk niveau. Artistieke zilveren zwaarden, de twee kenmerkende revolvers van Selene die in Lara Croft stijl worden gehanteerd, klauwen en tanden, het is allemaal aanwezig en geeft een flinke zooi. Echt heel spectaculair wordt het nooit, wel vaak vrij ranzig, maar op zich is de actie wel vermakelijk. Minder vermakelijk is eigenlijk alles er omheen. Naast Selene maken we kennis met Detective Sebastian (Ealy), die nog een appeltje te schillen heeft met de mensheid, David (Theo James), een vampier die nog vecht voor idealen, wat die ook mogen zijn, en Selene's dochtertje Eve (Eisley), die kan veranderen in iets heel naars. Dit selecte clubje neemt het op tegen dokter Jacob Lane (Stephen Rae), die 'The Cleansing' heeft georganiseerd. 

De personages zijn allemaal nieuw, afgezien van Selene. We komen echter maar zeer sporadisch iets te weten over de achtergrond van de karakters en wanneer de film afgelopen is ben je ze eigenlijk al weer vergeten. Hetzelfde geldt voor het verhaal, dat niet bijster sterk is en mij één keer kon verassen met een aardige plotwending. Als je fan bent van het genre (en dat ben ik) of van Kate Beckinsale (ben ik ook) is deze film prima te kijken, maar in elk ander geval kan je dit beter links laten liggen.