Kick-Ass 2

WAARDERING: 2 / 5

Zo leuk en verrassend als het origineel, zo rechtlijnig is haar vervolg. Extreme gewelduitingen en humor wisselen elkaar in hoog tempo af. Zelfs Kick-Ass en Hit-Girl zijn niet meer de oude.

Kick-Ass was een van de beste films uit 2010. Zeker een van de origineelste. Sommigen vielen over het sporadische extreme geweld, maar de menselijke superhelden zonder kapsones spraken menigeen tot de verbeelding. Kick-Ass (Aaron Taylor Johnson) zelf, in groen tenue met gele schoonmaakhandschoenen, was een inspiratiebron om ook als normale burger ten strijde te trekken tegen criminelen.

In Kick-Ass 2 hebben velen dat advies opgevolgd. Een groepje bizarre typetjes onder leiding van Colonel Stars and Stripes (Jim Carrey) treedt hard op tegen de criminaliteit en Kick-Ass voegt zich erbij. Met grof geweld, expliciet in beeld gebracht, gaan ze het gevecht aan tegen de onderwereld. Hit-Girl (Chloë Grace Moretz) heeft daarentegen de lier aan de wilgen gehangen en heeft het paarse pakje ingeruild voor een net schooloutfit. Jammer, want Hit-Girl is tof en haar subplot in Kick-Ass 2 is dat niet.

De verminderde criminaliteit is een doorn in het oog van Red Mist, die tegenwoordig schuil gaat onder het alias 'The Motherfucker'. Zijn posse, bestaande uit stereotypen die hij enigszins racistische bijnamen geeft, is dodelijk en dat wordt wederom zorgvuldig en met veel vliegende ledematen in beeld gebracht. Kick-Ass heeft zijn vader met een bazooka opgeblazen en het wraakmotief is het stuwende kracht achter The Motherfucker. Aan Kick-Ass en zijn nieuwe vrienden de taak om The Motherfucker te stoppen.

Waar Kick-Ass nog iets onschuldigs had, worden in haar vervolg massa's mensen afgeslacht en is de onschuld totaal verdwenen. Ook verdwenen is iets dat op een verhaal lijkt. Onder nieuwe regisseur Jeff Wadlow blijft maar weinig van de charme van de selfmade superhelden over. Daar kunnen alle lompe, maar geslaagde grappen niks meer aan veranderen.

Man Of Steel

WAARDERING: 2.5 / 5

Na een flop in 2006 is Superman weer terug op het witte doek. Weet Zack Snyder er wel een succes van te maken?

Superman is een van de oudste superhelden en tevens de enige superheld die van zichzelf een superheld is. Hij krijgt geen radioactief ongelukje, is geen labrat en heeft geen pak nodig om een superheld te zijn. Superman is als superheld geboren op Krypton en naar de Aarde gestuurd, alwaar zijn vermomming die van 'mens' is. Bill - David Carradine - in Kill Bill weidt er een prachtige anekdote aan in een van zijn gesprekken met Beatrix Kiddo.

In Man Of Steel staat Krypton op het punt van imploderen. De planeet zal worden vernietigd en voor evacuatie is het te laat. In een laatste poging het ras te redden stuurt Jor-El (Russell Crowe) de genetische informatie van alle inwoners van Krypton samen met zijn pasgeboren zoon naar de Aarde, in de hoop dat op een dag inwoners van de Aarde en van Krypton vredig naast elkaar kunnen leven. Al in de openingsscène valt op hoe mooi de film opgenomen is, met strakke montage en steady shots. Het is naast de heerlijke muziek van Hans Zimmer een van de weinige rustgevende elementen in deze overbelaste actiefilm.

Op Aarde groeit Clark (Henry Cavill) rustig op, maar zijn superkrachten verborgen houden is lastig. Op volwassen leeftijd zwerft hij net als Wolverine van oord naar oord, om meestal na enkele maanden weer te vertrekken. Kent weet van zijn afkomst, zoekt naar tekenen van zijn oorsprong en vindt deze in General Zod (Michael Shannon). Zod achtervolgt Kal-El, alias Superman, alias Clark Kent, naar de Aarde, alwaar een groot intergalactisch slagveld plaats vindt waar alleen types als Zack Snyder en Michael Bay mee op de proppen komen. Ook is Clarks toekomstige liefje, reporter Lois Lane (Amy Adams) van de partij. Haar rol is echter net zo overbodig als de rode ballenknijper in het originele Supermankostuum.

De destructie op Krypton valt nog te verdedigen. De planeet implodeert, dus wat actie en spektakel past daar goed bij. Maar wanneer Man of Steel ten einde komt en de onvermijdelijke confrontatie tussen Clark Kent en General Zod plaats vindt, gaat diezelfde schaal van destructie gewoon door. De volledige stad wordt verwoest, omdat Superman het nodig vindt om General Zod niet tegen een muur, maar door een gebouw heen te gooien. Supermans handelsmerk, niemand doden, is in deze film nog niet aanwezig. Twee mensen richten meer schade aan dan het hele team Avengers en aliens bij elkaar. 'Collateral damage' krijgt een totaal andere betekenis.

After Earth

WAARDERING: 2 / 5

After Earth is een film over overleven op een futuristische Aarde. Cipher Raige (Will Smith) stort samen met zoonlief Kitar Raige (Jaden Smith) neer op Aarde. Er zijn nog zo'n vijftig mensen aan boord, maar die overleven de crash niet. Cipher heeft beide benen gebroken, alleen Kitai, een jaar of zestien oud, is nog helemaal in orde. Kitai moet op zoek naar redding, terwijl zijn vader hem vanuit het gecrashte schip begeleidt via een soort walkie-talkie.

De enige hoop op redding is een beacon, die nog in het andere gedeelte van het gecrashte schip ligt, vijftig kilometer verderop. Tussen Kitai's locatie en de locatie van het beacon bevindt zich een stuk Aarde waar de temperaturen tussen dag en nacht wel zestig graden variëren. Verder bestaat het stuk uit oerwoud, rivieren, watervallen en een vulkaan. Ook talloze vreemd geëvolueerde beesten zijn aanwezig, waarvan een enkeling Kitai zelfs helpt. Om onverklaarbare redenen, dat allemaal wel.

After Earth is vormgegeven als een videogame. Kitai moet voor het einde van de avond een checkpoint zien te bereiken. Doet hij dat niet, dan vriest hij dood. Om alles nog wat nijpender te maken is er een ursa op de Aarde aanwezig, een wezen dat angst kan ruiken en je vervolgens doorboort met zijn klauwen. Door geen angst te hebben ben je onzichtbaar, want functionele ogen heeft de ursa niet. En Kitai, wederom matig vertolkt door Jaden Smith, is nogal angstig aangelegd.

De film zit vol met miraculeuze, onverklaarbare zaken. Behulpzame dieren, telekinese, shots van walvissen die er absoluut niet toe doen. Het is Shyamalan's denkwereld, die er altijd op neer komt dat de mensheid de Aarde aan het vernietigen is. Opmerkingen over fossiele brandstoffen en de jacht op walvissen bevestigen dat. Voor een film als deze is het echter niet relevant. Het leidt vooral af van de spannende momenten, die paar bultruggen die opeens uit het water springen.

After Earth heeft een groot aantal problemen. Het is ongeloofwaardig, de grafische effecten zijn matig, het acteerwerk flets en de film is lineair. Flashbacks van Cipher en Kitai proberen dat te doorbreken, maar voegen niks toe. Fraaier zijn de stukken film waarin Shyamalan zijn hoofdpersonen rond laat lopen in de jungle. In deze stukken is tevens de spanning voelbaar.

Avonturenfilms moeten vooral vermakelijk zijn, want van realisme moeten ze het niet hebben. Kijk naar Indiana Jones of Lara Croft. Hier zitten echter zoveel momenten van irritatie in, dat het kijkplezier je soms wordt ontnomen.

The Kings Of Summer

WAARDERING: 3.5 / 5

Joe en Patrick besluiten samen weg te lopen van huis omdat ze hun alleenstaande vader resp. ouders niet uit kunnen staan. Ze bouwen aan een blokhut en aan hun volwassenwording. Beiden komen af, soort van, al blijven het wat krakkemikkige bouwwerken. Ze zijn tenslotte pas 15 jaar oud.

The Kings of Summer is een klassiek coming-of-age drama dat zich veelal afspeelt in het bos. Daar waar de blokhut staat. Er is maar weinig zo tof als je eigen blokhut maken en er vervolgens gaan wonen. Dat je ouders denken dat je eventueel gekidnapt bent, is dan bijzaak.

Hoofdpersonen zijn Joe (Nick Robinson) en Patrick (Gabriel Basso), die uit onverwachte hoek hulp krijgen van Biaggio (Moises Arias). Biaggio is absoluut onpeilbaar en kan minutenlang voor zich uit staren. Arias komt ongetwijfeld nog eens in een horrorfilm terecht. Hij speelt overigens ook in het onlangs afgeronde Ender's Game, een sci-fi spektakel van wederom epische proporties.

De reden dat Joe en Patrick zijn weggelopen is simpel: hun ouders. Die zijn nogal tergend. De vader van Joe is gewoon ronduit een verbitterde klootzak, en de ouders van Patrick werken je per direct op de zenuwen. Ze vormen een onstuitbaar team dat de grootst mogelijke onzin uitkraamt en in een totaal andere wereld leeft. Niet alleen t.o.v. Patrick, maar eigenlijk t.o.v. iedereen. Een goede reden om je biezen te pakken.

Eenmaal bivakkerend in de bossen wordt de band tussen de jongens op de proef gesteld. Ze hebben niemand om op terug te vallen, moeten overleven in het wild - mooi geschoten trouwens, met plaatjes van rondlopend wild en een prachtige zonsondergang - en zijn op zichzelf aangewezen. Die mate van verantwoordelijkheid is prettig, maar het is de vraag hoe lang ze er mee om kunnen gaan. Bovendien kan het goede leven niet langer duren dan de zomervakantie.

The Kings of Summer is een hele prettige film om te zien. De humor, vaak droog en een tikkie absurdistisch, is altijd raak en de jonge acteurs spelen overtuigend. Het puike script van Chris Galletta - zijn debuut - wordt door regisseur Jordan Vogt-Roberts - zijn eerste lange film - omgezet een in ingetogen drama. Het zijn twee mensen om in de gaten te houden, de schrijver en regisseur, want met minimale middelen zetten ze een film neer die bijvoorbeeld wel wat weg heeft van Mud. Zomers, fris, nooit saai, gewoon prima. Meer had ik niet verwacht en meer heb ik ook niet gekregen.

The East

WAARDERING: 3.5 / 5

Ik kijk steevast alle films van Brit Marling, wat mij betreft een van de meest talentvolle actrices van de afgelopen jaren. Samen met regisseur Zal Batmanglij schreef en filmde ze eerder The Recordist en The Sound Of My Voice. Daarnaast was ze te zien in het briljante Another Earth en nu in The East, een film over linkse eco-terroristen. 

In The East gaat een agente van een particuliere variant van de CIA undercover om een terroristische cel te ontmaskeren. De term 'terroristen' moet overigens wel met een korreltje zout genomen worden, want anders zat de echte CIA er wel achteraan. Agente Sarah (Brit Marling) krijgt haar bevelen van leidinggevende Sharon (Patricia Clarkson) en volgt deze braaf op. Niet al te lange tijd later lukt het haar om te infiltreren bij de terroristische cel The East, die midden in de voorbereidingen zitten om een actie op touw te zetten. Zelf noemen ze het steevast een 'jam'. Toepasselijk, want dat betekent zoiets als 'verstoring'. In films hoor je het meestal als het gaat over geweren die 'jammen', of radars die 'gejamd' worden. Zelden is het een zelfstandig naamwoord.

Deze jams worden gedreven door persoonlijke redenen. Zo heeft een lid van The East een familielid verloren aan een bepaald medicijn. Vervolgens plannen ze een aanslag op de desbetreffende farmaceutische fabrikant. Echt sprake van een groter doel lijkt er niet te zijn, maar de persoonlijke verhalen en denkbeelden binnen de terroristische cel gaan Sarah niet in de koude kleren zitten. De levenswijze en de filosofieën van celleider Benji (Alexander Skarsgaard) doen Sarah twijfelen aan de Westerse standaarden. Ze ontwikkelt sympathie voor het groepje dat een soort kruising tussen Volkert van der G. en Greenpeace is, met een snufje self-sufficiency.

Het is vooral dit aspect, het interne conflict van Sarah, dat The East interessant maakt. Ze ziet dat sommige bendeleden bereid zijn over lijken te gaan, en is daar zelf geen voorstander van, maar ze kan zich tevens niet aan de indruk onttrekken dat The East wel een punt heeft. Ondersteund door beelden waarbij het milieu grote schade heeft opgelopen en de assumptie dat de natuur niet in staat is voor zichzelf te zorgen, zien we Brit Marling die het interne conflict mooi verbeeldt. Daarnaast levert het de nodige spanning op, want als haar ware intenties duidelijk worden, zijn de gevolgen niet te overzien.

Minder sterk zijn de vele randzaken die The East kenmerken. Sarah is getrouwd en al dat undercoverwerk doet haar huwelijk geen goed. Het voegt echter weinig toe, de scènes met haar man. Hetzelfde geldt voor de scènes waarin haar organisatie overleg heeft met hun opdrachtgever. Slechts de opdracht om The East te ontmantelen was afdoende geweest. De eco-thriller had nog veel interessanter kunnen zijn als Sarah meer tijd zou spenderen bij de bendeleden. Juist de periode in hun schuilplaats, de politieke spelletjes en ideeën en de jams zijn indrukwekkend gemaakt en bovendien erg spannend.

The Bling Ring

WAARDERING: 4 / 5

Een trend is de verloedering van de jeugd, de invloed van social media en hoe die twee factoren samen tot onvoorstelbare gebeurtenissen kunnen leiden. Project X bleek een voorbode van menig uit de hand gelopen feest, variërend van het kraken van een Franse villa tot het slopen van Haren. Gebeurtenissen in Hollywood waarbij jongeren de huizen van celebraties beroofden, vormen de aanleiding voor The Bling Ring.

Harmony Korine liet met veel gevoel voor stijl en humor zien dat Spring Breakers net als de jongeren in The Bling Ring makkelijk op het criminele pad komen. Alleen brave Disneygirl Selena Gomez paste. En nu is het de beurt aan Sofia Coppola, die haar vaak rustige films nu eens afwisselt met een luidruchtige, hitsige film over jongeren die de huizen van celebraties gaan beroven in Hollywood. Gewoon, omdat het kan.

Coppola's vorige film, Somewhere (2010), was mij te traag. Het verhaal sprak ook niet echt tot de verbeelding. Hoe anders is The Bling Ring, een schreeuwerige, lawaaierige film met jongeren die zich zo stierlijk vervelen dat gewoon zuipen en blowen niet meer voldoende is. Dat doen ze ook, daar niet van, maar ze zijn op zoek naar een thrill.

De adrenalinerush wanneer ze zich voor het eerst in Paris Hiltons huis bevinden is meteen raak. 'Oh My God' en 'This is soooo awesome' vliegen je om de oren, terwijl de pompende soundtrack door blijft ratelen. Leuk detail is dat Paris (net als wat andere celebs) toestemming gaf in haar huis te filmen. Paris is al jaren publiek bezit, maar doet daar nooit moeilijk over. Ook nu niet. Haar schoenencollectie, sieradencollectie en foto's van zichzelf die overal te vinden zijn, vinden gretig aftrek in de montage. Niet alleen de jongerencultuur, maar ook hun voorbeelden worden kritisch bekeken.

De jongeren, bestaande uit een homo en vier jonge meiden, zijn geobsedeerd door mode en glamour. Ze zien Paris of Lindsay lopen met een Chanel of Louis Vuitton en willen dat hebben. Ze kijken wanneer Paris een feestje host of wanneer Lohan is gearresteerd en breken die avond in om zo hun accessoires op te pikken. Dat ze eventueel gepakt kunnen worden, dat het illegaal is, dat gij niet zult stelen, daar denken ze niet over na. En criminaliteit loont. Vrienden respecteren hun acties, hun buit en ze worden toegelaten in exclusieve clubs.

Juist het gemak waarmee de jongeren binnendringen in de huizen en zich tot tijdelijke eigenaar benoemen, is het sterkste aspect aan de film. De huidige jongerencultuur en de kritiek daarop wordt feilloos gefilmd en het is nog leuk om naar te kijken ook. Sofia Coppola weet de sfeer goed te vangen, zet de onbezonnen, naïeve jeugd erg sterk neer en brengt een waargebeurd verhaal over dat zeker de moeite is om te zien. Dat het einde dan ietwat langdradig is, is bijna onvermijdelijk. Het blijft tenslotte Sofia Coppola.

The Frozen Ground

WAARDERING: 2.5 / 5

Ik blijf maar films kijken in de hoop dat Nicholas Cage weer eens een goede film maakt. Misschien is het deze keer raak? Mr. Cage zal bij mij nooit volledig uit de gratie raken, al doet hij nog zo zijn best.

Nicholas Cage speelt een agent die nog een laatste klus krijgt voordat hij overstapt op een andere baan. Wat voor een baan is niet echt duidelijk, maar de baanwissel is nog slechts een formaliteit. Een formaliteit die middels formulieren afgehandeld dient te worden. Formulieren die Nicholas Cage eigenlijk niet wil invullen, omdat het zijn einde betekent bij de Alaska State Troopers. Maarja, zijn vrouw wil het zo graag hè. En zijn nieuwe baan zal ongetwijfeld minder gevaarlijk zijn.

De rechercheur in kwestie is Jack Halcombe. Getrouwd, niet gescheiden en niet aan de drugs en in dat opzicht een verademing ten opzichte van de politierollen die Cage normaal gesproken voor zijn rekening neemt. De laatste zaak in kwestie is die van een gewetenloze seriemoordenaar die decennia geleden de staat Alaska daadwerkelijk onveilig heeft gemaakt. Het is een waargebeurd verhaal, al kijk ik tegenwoordig nergens meer van op sinds Pain and Gain ook waargebeurd bleek te zijn. Cage bevindt zich op bekend terrein wanneer hij de seksindustrie onderzoekt, iets dat hij in het nog iets naardere 8MM ook al deed.

In films als The Frozen Ground bestaat er niet zoiets als een zaak overdragen aan iemand anders. Dat woord komt in het vocabulaire van Halcombe niet voor, dus bijt hij zich in de zaak vast als een bulldog. Een dan nog onbekende man, waarvan de kijker al weet dat het John Cusack is, vermoordt en verkracht systematisch jonge, kleine vrouwen. Hij lokt ze met het perspectief van een fotoshoot of blowjob van $300, waarna hij ze ontvoert, een tijdje vastbindt, verkracht, ze neerschiet en ze laat opeten door de wilde dieren in de bossen van Alaska. Vrij gruwelijk.

John Cusack is net als in The Paperboy een genadeloze moordenaar. Dit maal speelt hij banketbakker Robert Hansen die in zijn vrije tijd de moordenaar uit hangt. Hij is echter onvoorzichtig, schiet zijn slachtoffers op klaarlichte dag neer en ondanks het feit dat hij dat doet in een afgelegen omgeving in de bossen van Canada, is het een wonder dat hij al jarenlang met verscheidene moorden is weg gekomen. Vervolgens is hij ook nog stom genoeg om terug te komen op de plekken waar hij de meisjes ontvoert, wetende dat een van zijn slachtoffers is ontsnapt.

Grootste minpunt van de film is echter de geloofwaardigheid van de personages. Jack Halcombe is vrij stabiel, en kroongetuige Cindy (Vanessa Hudgens) is constant labiel. Dat is prima, maar de rest van de cast maakt gedachtesprongen om een vreemde plotwending te bewerkstelligen, een plotwending die bovendien niets toe voegt aan de film. Helaas moeten we dan ook concluderen dat het Nicholas Cage wederom niet is gelukt om een aardige film te maken.

28 Hotel Rooms

WAARDERING: 3 / 5

28 Hotel Rooms behelst een affaire die zich louter en alleen afspeelt in hotelkamers. Achtentwintig stuks, welgeteld. Een soort Up In The Air, maar dan zonder al het gevlieg en de ontslagen. En is het dan nog leuk? Mwah. 

28 Hotel Rooms is meer een project dan een volwaardige film. De focus ligt zo erg op de twee hoofdpersonen, een naamloze mannelijke schrijver en een naamloze vrouwelijke data-analist, dat de film wat beperkt aanvoelt. Het is niet slecht, niet saai en zeker niet slaapverwekkend, maar op den duur beginnen de seks en de muren van de hotelkamers wat te vervelen. De protagonisten hebben daar overigens zelf ook last van, maar naar buiten gaan zit er niet in. En waarom is een data-analist 28 keer in een jaar of drie in hotels te vinden?

Regelmatig val je als kijker midden een scène of gesprek. Toch pak je vrij snel de draad weer op, waardoor regisseur Matt Ross zich een capabel regisseur mag noemen. Ook de hotelkamerscène met time lapse is leuk gevonden. Scènes voelen niet geforceerd aan, maar op het schrijfwerk valt wel wat aan te merken. Met name de besluiteloosheid van de personages is op een gegeven moment niet erg realistisch meer. With or Without You van U2 is er niks bij.

Lovenswaardig dat regisseur Matt Ross niemand anders in beeld neemt dan zijn twee hoofdrolspelers, afgezien van af en toe de room service. Maar na een niet onaardige 82 minuten weet je eigenlijk nog niet wie de hoofdpersonen zijn, wat hen drijft, wat ze zouden willen. We zien alles vanuit het perspectief van de hoofdpersonen, maar een echte band ontbreekt. Het helpt ook niet dat de relatie de eerste periode van puur fysieke aard is. Iets dat overigens dit maal een initiatief is van de vrouw.

Het probleem ligt niet bij Marin Ireland en Chris Messina. Beide acteurs zetten geloofwaardige karakters neer. De oorzaak ligt vooral in het feit dat we naast de gesprekken geen enkele informatie krijgen over de personages. Waar ze normaal wonen, waar hij over schrijft, wat zij analyseert. We weten het niet. Juist het aspect dat Up In The Air zo succesvol maakt, het leven van de personages buiten hun affaire om, ontbreekt hier. En dat is een gemis.

A Single Shot

WAARDERING: 2.5 / 5

John de jager schiet per ongeluk een vrouw dood in een gebied waar überhaupt niet gejaagd mag worden. Hij dumpt haar lijk in een container en vindt daarin vervolgens een grote doos met geld. Vrij snel daarna beginnen de bedreigingen aan Johns adres binnen te stromen. 

Naast een moord, een lading gestolen geld en de bedreigingen probeert John (Sam Rockwell) zijn vrouw en zoon terug te krijgen. Zijn vrouw wil van hem scheiden, want John is blut, niet erg snugger en geen goed voorbeeld voor zijn zoon. Ze heeft wel een punt. Naarmate John zich realiseert wat hij zich allemaal op de hals heeft gehaald, verliest hij langzaam de controle. Nachtmerries over de vermoorde vrouw blijven hem achtervolgen, net als een mysterieuze vreemdeling die zint op wraak.

De sfeer in de film is grimmig, met grauwe kleuren en een manisch strijkorkest. Het voelt allemaal wat geforceerd aan, al valt Sam Rockwell weinig te verwijten. Hij doet wat hij kan en speelt de verwilderde, schietgrage jager heel aardig, maar zijn personage mist diepgang en een band creëren met de hoofdpersoon wordt na diens acties steeds lastiger. En veel redenen voor zijn gedrag zijn er niet aan te dragen. Een constatering die voor de gehele cast geldt. A Single Shot dat eigenlijk had moeten gaan over de impact van een jachtongeluk, mist cohesie.

Het eenzame bestaan van een jager aan de bosrand wordt aardig verfilmd, al is de film wat traag. Jagers moeten geduld hebben en voor de kijker geldt dat ook. Het geduld wordt echter niet beloond met een mooie hertenkop aan de muur, maar met een lijk in een container. Het begin is veelbelovend, maar het niveau wordt omlaag gehaald door het middelmatige script en ronduit ongeloofwaardig einde. Motieven ontbreken grotendeels voor misdaden die maar weinig mensen zouden plegen.

Kleine bijrollen zijn nog weggelegd voor William H. Macey en Jeffrey Wright. Macey speelt advocaat Pitt, die de enige advocaat is in de regio en zodoende alle geheimen kent van de kleine gemeenschap. Wright speelt Simon, een oude bekende van John, en is altijd dronken. De rollen zijn echter zo klein dat ze vooral gecast lijken om wat grotere namen te kunnen toevoegen aan de cast. Dat is gelukt, maar het maken van een spannende film of meeslepend drama helaas niet.

The Best Offer

WAARDERING: 4.5 / 5

Veilingmeester Mr. Oldman kan het eigenlijk met niemand vinden. Maar dan kruisen de paden van Mr. Oldman en Claire en ontstaat er een bijzondere band. 

Mr. Oldman is een toepasselijke naam voor iemand die zich bezig houdt met antiek. Zowel voor taxaties als veilingen ben je bij Mr. Oldman aan het juiste adres. Oldman's Auctions draait goed, gezien Mr. Oldman's woning. Hij veilt de objecten zelf en houdt daar een leuk zakcentje aan over. Daarnaast blijkt hij sommige werken als vervalsingen te taxeren om de waarde ervan te verminderen, ze vervolgens ter veiling aan te bieden en ze zelf op te kopen via zijn handlanger Billy (Donald Sutherland) in de zaal. Zo tikt hij originele, extreem waardevolle kunstwerken op de kop voor een prikkie, die vervolgens belanden in Mr. Oldman's kluis.

Mr. Oldman kan uren vertoeven in de kluis, die van aanzienlijke grootte is. De vele kunstwerken aan de muur doen hem glunderen, een blik die we verder maar weinig van hem zien. Een erg vriendelijk mens is Mr. Oldman namelijk niet. Hij is ijdel, stijf, snobby en bijgelovig. Hij kaffert zijn personeel uit, is een heetgebakerde arrogante zak met smetvrees en Geoffrey Rush speelt deze rol met verve.

Zijn tegenspeelster, Sylvia Hoeks, speelt Claire, een meisje met een hoop antiek in de aanbieding nadat haar ouders vorig jaar zijn overleden. Een villa vol zooi heeft ze geërfd, en ze weet niet wat ze er mee aan moet. Dus ze belt Mr. Oldman voor een taxatie. De omgang tussen Claire en Mr. Oldman is van vreemde aard, want Claire heeft agorafobie en weigert in de buurt van mensen te zijn. Ze heeft zich in een kamer in de villa opgesloten en communiceert met Mr. Oldman door de muur. Toch ontwikkelt zich een bijzondere band.

Meer wil je niet weten over deze geniale film. Het verhaal is zeer doordacht en origineel. Tussendoor valt er te genieten van Geoffrey Rush die wederom een weergaloze rol neer zet. Maar ook Sylvie Hoeks laat zich van haar beste kant zien. Het voormalig model spreekt bovendien haast accentloos Engels, hetgeen haar Nederlandse vrouwelijke collegae (afgezien van Famke Jansen) vooralsnog niet echt gelukt is. Yolanthe mocht in Pain and Gain dan vier zinnetjes tekst hebben, het klonk nergens naar.